ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เมื่อยืนอยู่หน้าร้านอาหารซูอี้หว่านสูดหายใจเข้าเล็กน้อย จากนั้นจึงเปล่งเสียงให้ดังขึ้นกล่าวด้วยรอยยิ้มให้แก่ฝูงชนว่า "วันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีที่'ภัตตาคารซานไห่' ของพวกเราเปิดทำการขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุน และข้าก็ขอถือโอกาสนี้แจ้งข่าวดีให้ทุกท่านทราบร้านของเราจะลดราคาลง จากราคาปกติสองส่วนในช่วงสามวันแรกของการเปิดร้านและหากยอดการใช้จ่ายต่อครั้งครบห้าตำลึงเงิน จะได้รับอาหารพิเศษเป็นของกำนัลของมีจำนวนจำกัด มาก่อนได้ก่อนนะเจ้าคะ!"

        ทันทีที่นางกล่าวจบฝูงชนก็ส่งเสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ต่างส่งเสียงเซ็งแซ่พูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น

        ผู้คนที่อยู่ด้านหน้าสุดดูเหมือนจะร้อนใจเป็นพิเศษร้องถามเสียงดังว่า "ซูซ่างกุ่ย(ผู้จัดการร้าน) ร้านอาหารจะเปิดเมื่อไร? ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรแล้วข้าท้องร้องจ๊อกๆ แล้ว"

        เพื่อที่จะได้มาทันงานเปิด'ภัตตาคารซานไห่' และได้ลิ้มลองรสชาติอาหารของร้านอาหารแห่งนี้เขาจึงงดอาหารเช้าเป็นพิเศษ ตั้งใจจะเว้นที่ว่างในท้องให้มากที่สุดเพื่อที่จะได้กินให้คุ้มค่า

        ครั้นได้ยินว่าวันนี้ไม่เพียงแต่มีส่วนลดแต่ยังมีของกำนัลอีกด้วย เขาก็ร้อนใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

        วันนี้มีผู้คนมามากมายแม้ว่าทุกคนจะไม่เข้าไปกินอาหารในทันทีแต่ก็ต้องมีอย่างน้อยครึ่งหนึ่งที่ต้องการเข้าไปข้างในร้านอาหารแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่ใหญ่มากนัก หากไม่มีที่นั่งละก็ จะต้องรอนานเพียงใด?

        ผู้คนอื่นๆเมื่อได้ยินเช่นนี้ บ้างก็เห็นด้วย บ้างก็ส่ายหน้าคัดค้านกล่าวเพียงว่าพวกเขาตื่นแต่เช้าตรู่ ก็เพื่อมาชมการเชิดสิงโตโดยเฉพาะ

        ท้ายที่สุดแล้วเรื่องสนุกสนานเช่นนี้ก็มิได้มีให้เห็นบ่อยนักการจ้างคณะเชิดสิงโตมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย ร้านค้าเล็กๆทั่วไปมักจะจุดประทัดเพียงไม่กี่นัดเท่านั้น จะไม่จัดงานใหญ่โตเช่นนี้มีเพียงร้านค้าใหญ่เท่านั้นที่จะจัดงานอย่างเอิกเกริกเช่นนั้น

        ทว่าร้านค้าใหญ่ๆมักจะมีธุรกิจที่มั่นคงหลังจากเปิดทำการแล้ว และจะไม่ค่อยมีร้านเปิดใหม่ดังนั้นบรรยากาศที่สนุกสนานเช่นนี้ ทุกคนจึงไม่ได้เห็นมานานแล้ว

        "เจ้าอยากกินอาหาร ก็ไปกินอาหารของเจ้าสิ พวกเรายังรอชมความสนุกสนานอยู่นะ!"

        "ถูกต้อง พวกเรามาเพื่อชมการเชิดสิงโตโดยเฉพาะ เจ้าไม่อยากดูก็ไม่ต้องดูอย่าขัดขวางคนอื่นสิ!"

        ผู้คนต่างส่งเสียงเซ็งแซ่พูดขึ้นทีละคนน้ำเสียงแฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง ราวกับจะทะเลาะกัน

        จางอ้ายหลินเห็นดังนั้นก็รีบปรี่เข้าไปยกมือขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ทุกท่านอย่าทะเลาะกันไปเลยเจ้าค่ะวันนี้เป็นวันมงคลที่ร้านอาหารของเราเปิดทำการทุกท่านที่ต้องการกินอาหารก็กินอาหาร ทุกท่านที่ต้องการชมการแสดงก็ชมการแสดงพวกเราเมื่อกล่าวว่าจะมีการเชิดสิงโต ก็ย่อมมิได้พูดจาเหลวไหล"

        กล่าวจบจางอ้ายหลินก็หันไปส่งสัญญาณให้ซูอี้หว่านและซูอี้โจวสองพี่น้องก็เข้าใจความหมายของนางทันที สั่งให้เหล่าลูกน้องจุดประทัดสองสายยกมือขึ้นดึงผ้าแดงที่คลุมป้ายร้านออกทั้งสองด้าน

        เห็นเพียงบนป้ายชื่อที่สดใหม่นั้นมีอักษรสามตัวเขียนด้วยลายมือที่สง่างามเป็นพิเศษว่า‘ภัตตาคารซานไห่’

        ลายมือนี้พลิ้วไหวสวยงามเป็นฝีมือของเซียวจวิ้นอัน ส่วนป้ายชื่อนั้น ซูอี้โจวเป็นผู้ทำด้วยตนเองตั้งแต่การขัดเกลาจนถึงการลงสี มิได้ผ่านมือผู้อื่นแม้แต่น้อย

        เมื่อแรกเห็นป้ายชื่อร้านทุกคนก็พลันรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอำนาจที่แผ่ออกมาจากร้านอาหารแห่งนี้เป็นพลังที่มิอาจหยั่งถึง แต่ก็ทำให้สัมผัสได้ถึงความพิเศษที่มิอาจมองข้าม

        ยิ่งไปกว่านั้นชื่อร้านอาหาร 'ภัตตาคารซานไห่' ยังโอ่อ่าสมชื่อครอบคลุมทั้งขุนเขาและมหาสมุทร มิใช่เพียงความใหญ่โต หากแต่แฝงไว้ด้วยความทะนงตน

        ซูอี้หว่านมิใช่คนอวดดีเมื่อกล้าตั้งชื่อเช่นนี้ย่อมเป็นเพราะนางมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมในฝีมือของตนเอง

        และชื่อนี้ก็มีความหมายสองนัยนัยหนึ่งคือต้องการจะบอกว่าอาหารของร้านมีความหลากหลายครอบคลุมรสชาติจากทั่วทุกสารทิศ

        อีกนัยหนึ่งคือต้องการจะสื่อว่าวัตถุดิบที่ใช้ปรุงอาหารของร้านก็มิได้จำกัดอยู่แต่เพียงอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ว่าจะเป็นของจากภูเขา ของจากทะเล สิ่งต่างๆ นานาล้วนสามารถนำมาปรุงเป็นอาหารเลิศรสได้

        ซูอี้หว่านพึงพอใจกับชื่อนี้เป็นอย่างยิ่งเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ในตระกูลซู ไม่ใช่แค่ชื่อนี้เท่านั้นแต่ยังมีความมั่นใจในร้านอาหารแห่งนี้อย่างมากด้วย

        มีฝีมือของซูอี้หว่านอยู่ร้านอาหารของพวกเขาจะต้องขายดิบขายดีอย่างแน่นอน

        เมื่อได้ยินจางอ้ายหลินกล่าวเช่นนี้ทุกคนจึงไม่ทะเลาะกันอีกต่อไป ต่างพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ

        หลังจากที่พี่น้องทั้งสองเปิดผ้าแดงแล้วร้านอาหารก็ถือว่าเปิดทำการอย่างเป็นทางการ ลูกจ้างที่ได้รับการฝึกฝนมาแล้วต่างยืนยิ้มแย้มอยู่หน้าประตู เชิญชวนลูกค้าให้เข้ามาในร้านส่วนผู้ที่ยังไม่ต้องการกินอาหารในตอนนี้ก็ยังคงรออยู่หน้าประตูเพื่อชมความสนุกสนาน

        คณะเชิดสิงโตมาถึงแล้วในขณะนี้กำลังตีกลองเคาะฉาบแสดงอยู่หน้าประตูบรรยากาศน่าตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

        ฝูงชนที่มามุงดูอยู่เป็นระยะๆก็จะส่งเสียงร้องอุทานด้วยความประหลาดใจตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่หวาดเสียวบรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง

        โดยธรรมชาติแล้วมนุษย์ย่อมมีความอยากรู้อยากเห็นในสิ่งใหม่ๆฝูงชนจึงยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนักก็ปิดล้อมพื้นที่หน้าร้านอาหารไว้แน่นหนา ผู้ที่ต้องการเข้ามากินอาหารบางคนถึงกับร้อนใจจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง กว่าจะแทรกตัวเข้ามาได้ก็แสนยากเย็น

        หลังจากที่เข้ามาในร้านแล้วเมื่อเห็นภาพที่นั่งเต็มทุกที่ ก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง

        ขณะนี้ซูอี้หว่านไม่มีเวลาที่จะต้อนรับลูกค้าอยู่ด้านหน้าแล้วนางทิ้งจางอ้ายหลินและซูอี้โจวไว้ด้านหน้ากับลูกจ้าง ส่วนตนเองก็ผูกผ้ากันเปื้อนสวมปลอกแขนและผ้าโพกศีรษะ ยืนอยู่หน้าเตาไฟทำอาหารจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ

        ในมุมห้องครัวเซียวจวิ้นอันนำหลี่ชิงและจูเก่ออวิ๋นแกว่งมีดทำครัวจนแทบจะเห็นแต่เงาตัดเนื้อหั่นผักกันอย่างสนุกสนาน

        ทุกครั้งที่ซูอี้หว่านเหลือบมองไปก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา คนที่เก่งกาจในการใช้ดาบและกระบี่เหล่านี้ปรากฏว่ามีความสามารถในการใช้มีดทำครัวเช่นกัน เวลาเพียงไม่กี่วันฝีมือการใช้มีดของคนเหล่านี้ก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จนถึงระดับที่ถือว่าดีพอใช้ได้

        ถึงแม้ว่าจะยังด้อยกว่าตนเองอยู่มากแต่หากลูกค้ามีจำนวนมากเช่นนี้หากซูอี้หว่านหั่นผักและเตรียมเครื่องปรุงด้วยตนเองทั้งหมดย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะจัดเสิร์ฟอาหารได้ทันเวลานางจึงทำได้เพียงควบคุมขั้นตอนที่สำคัญที่สุด นั่นคือการผัดปรุงเพื่อให้ได้อาหารที่มีสีสัน กลิ่นหอม รสชาติอร่อย ครบถ้วนดึงดูดใจลูกค้าอย่างสมบูรณ์

        ในครัวมีเตาเหล็กทั้งหมดหกเตาขณะนี้ไม่มีว่างสักเตา ซูอี้หว่านเพียงคนเดียวก็ยึดไปแล้วสองเตาใช้มือทั้งสองข้างพร้อมกันผัดอาหารสองอย่าง เด็กสาวทั้งสองคนดูแลเตาละเตาส่วนเตาอีกสองเตาที่เหลือก็หุงข้าวสวยจนเต็มหม้อ

        ในไหขนาดใหญ่อีกใบที่อยู่ด้านหลังยังมีเครื่องพะโล้ที่ซูอี้หว่านทำไว้ล่วงหน้าอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งออกมาจากฝาไห แม้แต่ลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาในร้านก็ยังได้กลิ่นหอมจางๆ เหล่านั้น

        "เสี่ยวเอ้อร์ ร้านของพวกท่านมีเครื่องพะโล้ใช่หรือไม่?"

        ลูกค้าเพิ่งเข้ามาในร้านก็อดรนทนไม่ได้ที่จะถามลูกจ้าง เมื่อได้รับการยืนยันแล้วก็สั่งอาหารหลายอย่างติดต่อกัน ทั้งหูหมูพะโล้ เนื้อหัวหมูพะโล้ น่องไก่พะโล้เต้าหู้พะโล้ ไม่มีอะไรซ้ำกันเลย

        เมื่ออาหารถูกยกมาวางเขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าด้วยความตื่นเต้นชั่ววูบเขาได้สั่งอาหารมามากมายเกินกว่าจะกินหมด

        มีคนมากมายอยู่ที่นี่จะบอกยกเลิกก็คงไม่ดี ทำได้เพียงกัดฟันกินอาหารด้วยตะเกียบคำใหญ่ๆ เท่านั้น