แชร์หัวใจ...รักถึงเธอ (พายุ&น้ำขิง)

        ขณะนี้เป็๲เวลา 16.30 น. แล้ว

ฉันพร้อมเพื่อนสาวคนสนิทรวมกับเพื่อนและรุ่นพี่อีกหลายคน​ยังนั่งอยู่ใต้ตึกคณะ

เนื่องจากอาจารย์กิตติผู้นำค่ายอาสานัดนักศึกษาที่เข้าร่วมโครงการอาสาสร้างห้องสมุด

ให้โรงเรียนในถิ่นทุรกันดารมาประชุมงานกัน เพื่อวางแผนว่าต้องจัดเตรียมอะไรกันบ้าง

วัสดุ อุปกรณ์ หนังสือที่จะนำไปบริจาคก็รับบริจาคกันมาอีกที

        อาจารย์​กิตติท่านประชาสัมพันธ์โครงการทางสื่อโซเชียล

คนที่เขาเห็นแล้วอยากมีส่วนร่วม​แต่ไม่สามารถไปร่วมสร้างหรือออกแรงกายได้

ก็ร่วมสมทบทุนเป็๞เงิน เป็๞หนังสือ รวมไปถึงพวกวัสดุก่อสร้างต่างๆ

จนเพียงพอต่อการสร้างห้องสมุดได้ อาจารย์จึงเรียกมาประชุม

เพื่อนัดวันที่จะเดินทางไปดำเนินโครงการกัน

        คนที่มากันก่อนเวลานัด ก็จับกลุ่มนั่งคุยวางแผนการทำงานก่อนนำเสนออาจารย์อีกที

ส่วนฉันน่ะเหรอ ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยว่าทำอะไรอยู่ ตอนนี้นั่งแอบมองพี่พายุเล่มเกมส์มือถืออยู่

ลักษณะคือน่าจะตั้งใจกว่าเวลาเรียนซะอีก

        อุ๊ย!!! เขาเงยหน้ามองมาทางฉันแล้ว หลบเกือบไม่ทันแน่ะ

        "แกเป็๲อะไรน้ำขิง จะซุกหน้าลงกับหลังฉันทำไม"

ชมพู่ที่ไม่ได้รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลย หันหน้ามาหาฉันแล้วนิ่วหน้า

แปลกใจว่าฉันจะก้มหน้าซุกลงที่หลังมันทำไม

        "ชมพู่หันกลับไป ไม่ต้องหันมา ฉันขอแอบพี่พายุหน่อย เขามองมาทางนี้ฉันเขิน"

ฉันกระซิบบอกชมพู่ให้ได้ยินกันแค่สองคน เพราะตรงที่เรานั่งยังมีคนอื่นนั่งกันอยู่เต็มไปหมด

ฉันไม่อยากโดนเขม่นหรอกนะ ถ้ามีคนรู้ว่าฉันชอบพี่พายุล่ะก็

ต้องโดนแฟนคลับของเขามองจิกจนเป็๲รูพรุนแน่เลย บรื๋ออออ แค่คิดก็ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว

        "ออ อย่างนี้นี่เอง แกจะหลบทำไมวะ ออกมาได้แล้วพี่เขาไม่ได้มองมาแล้ว

มีแต่เพื่อนเขานั่นแหละที่มองมาตาเยิ้มเชียว"

ชมพู่หมายถึงพี่เพลิงพลที่ตอนนี้กำลังนั่งทำตาเยิ้ม พอๆ กับคนเมากัญชาน่าจะได้

คนบ้าอะไรตาเชื่อมได้ขนาดนั้น

        "โหยยยย พี่เขาเมากัญชามั้ยวะแก"

ฉันถามชมพู่ออกไปตามความน่าจะเป็๲

        "บ้าเหรอ ฉันว่านะพี่เขาต้องชอบแกแน่เลยว่ะ

ดูๆ ขนาดเรามองกลับไปขนาดนี้เขายังไม่หยุดทำตาหวานอีก"

เพื่อนฉันคิดได้ไงเนี่ย ก็เห็นๆ อยู่ว่าพี่เขามองหน้ามันไม่ใช่หน้าฉัน

แล้วเขาจะชอบฉันได้ไง ชมพู่มักจะเป็๲แบบนี้เสมอ เวลามีผู้ชายเข้าหา

หรือมองมา ก็จะเข้าใจว่าเข้ามาจีบฉัน ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองก็มีดีแค่ไหน

ชมพู่เป็๲สาวร่างเพรียว สูง 165 เ๢๲๻ิเ๬๻๱ หนัก 48 กิโลกรัม

ทำให้ดูเหมือนจะผอม แต่จริงๆ แล้วซ่อนรูปมาก ฉันสองคนสนิทกันมาก

เคยนอนด้วยกัน เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เปลี่ยนกันต่อหน้าเลย ไม่มีหรอกคำว่ายางอาย

        นับ๻ั้๫แ๻่วันแรกที่ได้คุยกับพี่พายุผ่านทางแชท จนถึงตอนนี้ก็เป็๞สัปดาห์ได้แล้ว

เราสองคนคุยกันทุกวัน ส่วนใหญ่แล้ว พี่พายุจะเป็๲ฝ่ายทักมาซะมากกว่า

เพราะฉันไม่กล้ากลัวว่าจะเป็๞การรบกวนพี่เขามากไป อีกอย่างก็กลัวว่าพี่เขาจะรำคาญแล้วจะเลิกคุยมากกว่า

จนพี่พายุส่งข้อความมาตัดพ้อว่าฉันไม่เห็นเหมือนคนที่แอบปลื้มพี่เขาสักนิด

ไม่สนใจที่จะส่งข้อความหาเขา ถ้าเขาไม่ทักมาก่อน จนฉันต้องรีบบอกเหตุผลไป

พี่เขาหัวเราะใหญ่ บอกว่าแค่ล้อฉันเล่นเท่านั้น

        "เอาล่ะครับนักศึกษา ตกลงว่าเราจะเดินทางกันวันพุธหน้านะครับ

เดี๋ยวพอไปถึงหน้างานเราจะแบ่งกลุ่มกันทำงานอีกทีนะครับ

วันนี้ขอบคุณทีี่ให้ความร่วมมือเป็๞อย่างดี เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะ"

เสียงอาจารย์นัดวันกำหนดการเดินทาง พร้อมคำอวยพรเป็๲สัญญาณให้เลิกประชุมได้

เฮ้อ หิวมว๊ากกก กไก่ล้านตัว ชวนชมพู่กินก๋วยเตี๋ยวไก่มะระหน้ามหา'ลัยดีกว่า

        "ชมพู่เลิกแล้วเราไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่กันเถอะ ฉันหิวไม่ไหวแล้ว"

ฉันแตะไหล่ให้ชมพู่หันมาหาหลังจากอาจารย์เดินออกไปแล้ว

        "อืมเอาสิ ฉันก็หิวเหมือนกัน ไปกันเถอะ"

พอฉันกับชมพู่กำลังจะเดินออกไปที่ขึ้นรถของมัน ก็มีเสียงเรียกชื่อเพื่อนสาวที่เดินมาด้วยกัน

        "เอ่อ น้องชมพู่ครับ"

*

*

*

*****************************

​

Talk : ไรท์กลับมาแล้ว ติดประชุมหลายวันเลยไม่มีเวลามาลง คิดถึงรีดมาก

Talk : ใครกันนะเรียกน้องชมพู่ของเรา