ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 31 กลับบ้านพ่อแม่

พอถึงบ้าน สวี่หรานก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เมื่อคืนนอนไม่พอ แถมยังต้องออกไปข้างนอกทั้งวัน ไม่มีที่ไหนสบายเท่าบ้านตัวเองอีกแล้ว

เหยียนฮ่าวเห็นสวี่หรานง่วงเต็มที ก็เลยบอกว่า "คุณกินอะไรก่อนสิ" พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในครัว

สวี่หรานเผลอหลับไป ในฝัน เธอกลับไปอยู่ในโลกของตัวเอง ใช้ชีวิตตามเส้นทางเดิม เป็นถึงนักวิจัยอาวุโส ทำงานในห้องทดลองจนลืมวันลืมคืน

"สวี่หราน ตื่นก่อน" เสียงของเหยียนฮ่าว ดึงเธอให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริง สวี่หรานลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ใช้เวลาสักพักใหญ่กว่าจะรู้ตัวว่า เธอกลับไปไม่ได้อีกแล้ว บางทีอาจจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต

สวี่หรานหยิบชามบะหมี่ขึ้นมากินไปสองสามคำ ก็ได้ยินเหยียนฮ่าวพูดว่า "พรุ่งนี้วันที่สองของปีใหม่แล้ว คุณควรจะไปเยี่ยมพ่อกับแม่หน่อยนะ"

พอได้ยินคำว่าพ่อแม่ สวี่หรานก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ บ้านหลังนั้น เธอยังต้องกลับไปอีกเหรอ?

"ก็ดี ไปดูหน่อยก็ได้" สวี่หรานตอบตกลง ยังไงซะพ่อคนนั้นก็เป็นพ่อแท้ๆ ไปหาหน่อยก็ไม่เสียหาย ถือว่าทำตามธรรมเนียม

สวี่หรานกินข้าวเสร็จก็เข้านอนต่อ พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็เห็นเหยียนฮ่าวแต่งตัวจะออกไปข้างนอก

"นายจะไปไหนเหรอ?" สวี่หรานถาม ตอนนี้เหยียนฮ่าวน่าจะไปเยี่ยมญาติคนอื่นๆ ครบหมดแล้วนี่นา?

เหยียนฮ่าวหันมาเห็นสวี่หรานตื่นแล้ว ก็เลยบอกว่า "ผมจะไปไหว้หลุมศพพ่อกับแม่น่ะ"

พอได้ยินว่าจะไปไหว้พ่อแม่ สวี่หรานก็เลยถามว่า "ฉันต้องไปด้วยหรือเปล่า?" ถึงยังไงเธอก็เป็นแค่ภรรยาปลอมๆ เรื่องแบบนี้ พวกเขาคงไม่อยากให้เธอไปหรอก แต่เหยียนฮ่าวกลับบอกว่า "คุณก็ไปด้วยกันสิ"

สวี่หรานลุกจากเตียง ใส่รองเท้า แต่งตัว แล้วก็ออกไปที่สุสานพร้อมกับ เหยียนฮ่าวและน้อง ๆ ของเขา

บนหลุมศพมีรูปถ่ายของพ่อแม่เหยียนฮ่าวติดอยู่ ก่อนหน้านี้สวี่หรานรู้สึกว่าเหยียนฮ่าวกับน้องๆ หน้าตาดีมาก พอได้เห็นหน้าพ่อแม่ของพวกเขา ก็ต้องยอมรับว่า ยีนส์ดีจริงๆ พ่อแม่หน้าตาดีมาก

"พ่อครับ แม่ครับ พวกเรามาเยี่ยมแล้ว คราวนี้ผมพาภรรยามาด้วย สวี่หรานเป็นผู้หญิงที่ดีมาก เพราะเธอชีวิตของพวกเราถึงได้ดีขึ้นมาก พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ" เหยียนฮ่าวพูดกับพ่อแม่ แล้วก็ชมสวี่หรานต่างๆ นานา ถึงแม้ว่าเขาจะตกลงกับสวี่หรานแล้วว่า หลังจากนี้สวี่หรานจะไปจากที่นี่ แต่ในใจลึกๆ เขาก็หวังว่าสวี่หรานจะอยู่ต่อ จึงได้พาเธอมาด้วย เพราะในใจเขายอมรับสวี่หรานเป็นภรรยาอย่างแท้จริงแล้ว

สวี่หรานรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เพราะเธอเป็นแค่ภรรยาปลอมๆ สุดท้ายก็ได้แต่โค้งคำนับ ส่วนคำพูดอื่นๆ เธอไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

วันที่สองของปีใหม่ สวี่หรานก็พาเหยียนฮ่าวกลับเข้าเมือง เธอจำทางกลับบ้านได้ พอมาถึงหน้าประตูค่ายทหาร เหยียนฮ่าวก็ถามขึ้นว่า "ผมแต่งตัวแบบนี้ใช้ได้หรือเปล่า?"

เหยียนฮ่าวใส่ชุดทำงาน ดูสะอาดสะอ้าน สวี่หรานจึงพยักหน้า"ดูดีแล้ว" เธอรู้สึกว่าเหยียนฮ่าวไม่เห็นต้องประหม่าขนาดนั้นเลย

ตอนที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าไป ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังว่า "สวี่หราน?"

สวี่หรานหันกลับไป ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังมองเธออยู่ เธอหรี่ตามอง แล้วก็นึกออกว่าเขาเป็นใคร

ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา ถ้าเธอไม่ได้ถูกแม่เลี้ยงขายไปให้เหยียนฮ่าวที่หมู่บ้านหย่งฮุย ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นสามีของเธอ

"เป็นเธอจริงๆ ด้วย เธอ..." ลู่เหวินถิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สายตาก็เหลือบไปเห็นเหยียนฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

สวี่หรานมองสถานการณ์ตรงหน้า คนหนึ่งคือ ‘คนรักใหม่’ อีกคนคือ ‘คนรักเก่า’ คนรักใหม่ก็ปลอมๆ ส่วนคนรักเก่าเธอก็ไม่ได้มีเยื่อใยอะไรด้วย สถานการณ์แบบนี้ เธอรู้สึกตลกมากกว่า