Chapter 7
แต่งโดย:Believe13
.
.
หลังจากอาบน้ำเสร็จงาข้าวก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดและกางเกงที่อีกคนเป็คนโยนให้เขาการเดินแต่ละก้าวมันไม่ได้ง่ายเลยเสมือนว่าเขามีอะไรบางอย่างที่คอยจี้ทำให้รู้สึกเจ็บตลอดเวลาอย่างน้อยก็ไม่ได้เหมือนคนทำอะไรไม่เป็ไร
ฝักบัวกว่าเขาจะเปิดก็ค่อนข้างใช้เวลานานเพราะมันไม่เหมือนกับฝักบัวที่บ้านของเขา ยิ่งนึกถึงที่บ้านเขาก็ยิ่งเป็ห่วงแม่ตอนนี้แม่กินข้าวรึยัง อาบน้ำรึยัง ทำอะไรอยู่...และอยากจะบอกแม่ว่าผมสบายดีไม่ต้องเป็ห่วง
แต่...มันรู้สึกปวดท้องแปลก ๆ
..
“อาบน้ำหรือมึงชักว่าววะนานชิบ” เสียงเสือเอ่ยทักคนที่กำลังเปิดประตูและเดินออกมาอย่างช้า ๆ
“แล้วแต่คุณจะคิด”
“มีการยอกย้อนกูเอาใจหน่อยทำเป็ได้ใจ”
“ไม่มีอะไรจะพูดหนิ” งาข้าวสวนตอบ
“เดี๋ยวมึงมีแน่รีบ ๆ เข้ามาได้แล้ว รอมึงกว่าจะเสร็จก็เกือบชั่วโมง”
งาข้าวพยักหน้าขาเรียวเริ่มเดินก้าวทีละก้าวเข้าประตูทางด้านซ้ายตามหลังอีกคนต้อย ๆไปเมื่อเข้าไปด้านในความรู้สึกแรกก็คือ...ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกันเลยแม้แต่น้อย โชคดีที่เขาหยิบผ้าเช็ดตัวมาด้วยอย่างน้อยก็คลุมปกร่างกันความหนาวได้ระดับนึง
“มึงจะหยิบผ้าเช็ดตัวออกมาทำอะไร?”
“ผม...หนาว”
“เื่มากจังวะเอาไปเก็บไม้แขวนก็มี”
ดูเหมือนเสือไม่ได้คิดจะฟังอีกคนแม้แต่น้อยงาข้าวจึงจำใจเดินกลับพร้อมกับแขวนผ้าเช็ดตัว ความคิดที่จะเอามาคลุมกันหนาวกลับดับศูนย์เมื่อแขวนจัดการผ้าเช็ดตัวเสร็จเรียบร้อยงาข้าวจึงหันหลังกลับเดินเข้าไปยังห้อง
เมื่อเข้าไปสิ่งแรกที่พบคือโต๊ะไม้คุณภาพดีพื้นที่หน้าโต๊ะค่อนข้างใหญ่มีหนังสือวางระเกะระกะเต็มไปหมด แถมยังมีสมุดกระดาษปากกาพวกเมจิก ไฮไลท์ เตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้ว ของพวกนี้เขาเคยฝันที่อยากจะมีบ้างแต่เมื่อพอเห็นราคาแล้วกลับต้องกระอักเืกันเลยทีเดียว
งาข้าวกอดตัวเองก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับอีกคนที่กำลังกดเล่นมือถือหากก้มมองดี ๆ แล้วงาข้าวดูเหมือนจะเห็นแว่นตาของตัวเองเขาแอบยกยิ้มที่แว่นไม่ถูกพังเสียหายอีกครั้ง ก่อนจะหยิบขึ้นมาสวมใส่แบบนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย งาข้าวคิด
และ...การที่นั่งตรงข้ามกับคนที่เขาโดนทำร้ายมาหมาดๆ นั้นค่อนข้างเกร็ง มันรู้สึกอึดอัด อยากที่จะลุกขึ้นเดินออกไปตรงนี้ยอมรับว่าอีกคนค่อนข้างรวยถึงได้มีบ้าน มีอะไรทุกอย่างเกิดบนกองเงินกองทองนี่มันดีจริง ๆ มีรถให้ขับ มีลูกน้อง มีเครื่องเขียนดี ๆใช้...
“ติวให้กูสิมัวแต่ทำอะไร”
“จะให้ผมติวอะไรให้ล่ะ”
“เพศศึกษา” เสือเงยหน้าขึ้นพลางกระตุกยิ้มแสยะ
“…” งาข้าวมองอีกคนกลับพลางถอนหายใจให้ได้ยิน
บางทีเขาก็อยากให้สายตาของเขาเบลอเฉพาะหน้าอีกคนเสียมากกว่าทำไมต้องมองหน้ามันชัด ๆ ด้วยวะ?
“โดนพูดแค่นี้ทำเป็ไม่พอใจถ้ากูเอามึงตอนติวจะเป็ยังไงนะ”
“งั้นเดี๋ยวผมติวคณิตให้คุณก็แล้วกันนะครับ” งาข้าวพูดขึ้นเพื่อเปลี่ยนเื่ทันที
“แต่กูอยากเรียนเพศศึกษา” เสือวางมือถือก่อนจะเท้าคางมองคนตรงหน้า
“ผมไม่ว่างเล่นหรอกนะครับอีกอย่างคุณเก่งกว่าผมไม่ใช่รึไง?” งาข้าวเริ่มจะไม่พอใจ
“แต่กูว่างทั้งวันทำไงดี?”
“เสือ”
“คุณนำหน้าหายไปไหน?”
“…คุณเสือ เดี๋ยวผมจะติวคณิตให้คุณนะครับ”
“เออ จบ”
“แต่ก่อนติว...ผมขอโทรหาแม่ได้รึเปล่า?”
เพื่อความสบายใจของเขาในเวลา 10.00 น. แม่เขาคงตื่นแล้ว และกำลังรดน้ำต้นพริกอยู่ตรงระเบียงแน่ ๆงาข้าวเอ่ยถามก่อนจะเม้มปากแน่นเพื่อรอฟังคำตอบจากอีกคนว่าจะได้หรือไม่
“แล้วกูจะได้อะไร”
“ก็ผมติวให้ไงครับ”
“ก็แค่คณิตเปลืองค่าโทรกู” งาข้าวไม่ค่อยเข้าใจอีกคนก็มีเงินเยอะแค่นี้ทำไมถึงห่วง
“ผมติวชีวะให้ก็ได้ฟิสิกส์ หรือสังคมให้คุณก็ได้”
“แค่นี้จริง ๆ เร้อ?กูรู้สึกไม่คุ้ม”
“แล้วคุณ้าให้ผมทำอะไรถึงจะพอใจ” แค่้าโทรหาแม่ป่ะวะ?
“เมื่อคืนกูสอนอะไรมึงมึงก็แค่ใช้สิ่งที่กูสอนก็แค่นั้น”
“คุณ!”
งาข้าวไม่ค่อยพอใจเป็อย่างมากไอเื่อย่างว่านี่มันสนุกมากรึไง?
“ทำไม?ก็แค่นอนให้กูเอา เพื่อแม่แค่นี้มึงทำไม่ได้เหรอ?”
ประโยคนี้ถ้าหากคนปกติได้ยินคำข่มขู่จะพูดตอบยังไง?จะรู้สึกอึดอัดรึเปล่า?
งาข้าวพยักหน้าพลางก้มลงไม่เงยขึ้นมองสบตาอีกคนถามว่าตอนนี้เครียดมั้ย?เครียดมากนี่เขาต้องยอมทำสิ่งที่น่าสมเพชแบบนั้นอีกแล้วเหรอ?
“เห้อ เอาไปกูไม่อยากแกล้งมึงละ”
สิ้นเสียงพูดเสือโยนมือถือไปให้คนตรงหน้าภาพหน้าจอกำลังกดโทรหาใครสักคนนึง เขาคิดว่าคงโทรหาคนที่อยู่ในสายเมื่อคืนแน่ ๆโดนสั่งมาใช่มั้ย...คงโดนกดขี่ไม่ต่างจากเขา
[ครับนาย?]
“เอ่อ...ผม...งาข้าวครับขอสายแม่ของผมได้รึเปล่า?”
[แม่?แล้วเธอใช่...คนที่นายให้ตามยายใช่มั้ย?]
“ครับประมาณนั้น...ขอสายแม่ผมหน่อยนะครับ”
[เออได้]
งาข้าวรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูกนับว่าเป็ครั้งแรกที่เขาไม่ได้กลับบ้านบวกกับไม่ได้กลับบ้านนานถึง 3 วันอีกด้วยน้ำเสียงของคนที่ดูแลแม่ของเขาค่อนข้างมีอายุ อย่างน้อยเขาก็รับฟังอย่างน้อยแม่เขาก็ปลอดภัยใช่มั้ย?
[สวัสดีค่ะ]
“แม่! แม่เป็ไงบ้าง?” งาข้าวพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ เขาได้ยินเสียงของแม่แล้ว
[อ้าวงาข้าวเหรอหลานรัก ติวหนังสือกับเพื่อนเป็ยังไงบ้างลูก]
“ดีครับ งาสบายดีแม่กินข้าวรึยัง? เขาทำอะไรแม่...เขาทำอะไรให้แม่กิน”
[ผัดผักคะน้าแล้วก็ข้าวต้มไข่ ลูกล่ะกินอะไรรึยัง]
“งากินข้าวแล้วครับ” แม้ว่าจริง ๆแล้วมื้อเช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยด้วยซ้ำ เขาตอบแบบนี้เพื่อให้แม่สบายใจ
[จ้ะ ๆแล้วก็อยู่บ้านเพื่อนยายสอนว่ายังไง อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย จำได้ใช่มั้ย?]
“ครับ งาจำได้ทุกคำเลย” มัน...ก็ไม่ได้นิ่งดูดายนั่นแหละแต่ขอเป็อย่างอื่นจะดีมาก
[นั่นแหละเก่งมากตั้งใจติวตั้งใจสอบนะหลาน ไม่ต้องห่วงยายนะ พี่สองคนดูแลยายอย่างดีเลยทั้งรดน้ำต้นพริกทั้งทำความสะอาด คอยทำอาหารให้ ดีมากเลยนะ]
“ครับแม่ผมเชื่อแม่คนเดียวนะ”
[จริงหลานสบายใจได้เลยนะ ยายกินยาครบทุกเม็ดตามที่หมอ และงาสั่งเลยนะ]
“ครับนั่นแหละแม่จะได้หายเร็ว ๆ แม่ก็ไม่ต้องห่วงงานะ งาสบายดี”
[จ้ะ ลูกรักงั้นยายไม่กวนแล้วนะ ป่ะ ติวหนังสือกันเถอะรบกวนเวลาหลานเปล่า ๆ ]
“ครับ รักแม่นะอย่าลืมกินข้าวกินยานะครับ”
ต...
“อย่าลืมกินข้าวกินยานะครับเหอะ กูก็บอกอยู่ว่าคนของกูดูแล” เสือพูดพลางหยิบมือถือออกจากมืองาข้าวทันทีหลังจากที่เห็นสายถูกวางเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ใบหน้าหวานที่ยิ้มอย่างปลื้มปิติบัดนี้กลับหุบลงเนื่องจากคนตรงหน้าทำเสียบรรยากาศความสุขเล็กๆ น้อย ๆ ของเขาก็เท่านั้นเอง อีกคนจะรู้อะไร
“คุยจบแล้วก็ติวให้กูสิ”
“ครับ...งั้นคณิตนะครับ” งาข้าวพูดพลางหยิบหนังสือคณิตออกมาวางตรงหน้า
“นั่งข้างกู กลับหัวแบบนั้นกูฟังไม่รู้เื่”
“ครับ”
งาข้าวถือวิสาสะจับหนังสือเรียนคณิตและสมุดเลคเชอร์ติดมือไปด้วยพลางลุกขึ้นชันเข่าเดินเพื่อจะเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งตรงหัวมุมโต๊ะแทนการนั่งตรงข้ามเมื่อครั้นที่ลุกขึ้นลมเย็นจากแอร์ก็รดโชยพัดจนทำให้ร่างบางรู้สึกเย็นอย่างบอกไม่ถูก
ทว่าจังหวะที่กำลังจะนั่งลงแขนแกร่งก็เข้ามาโอบเอวร่างบางทันทีงาข้าวดูเหมือนจะล้มสัญชาตญาณของเขาจึงเอาหนังสือบังหน้าแต่กลับถูกอีกคนกระชากไปเสียดื้อ ๆ
ผลสุดท้ายร่างบางก็ล้มทับบนร่างแกร่งใบหน้าหวานฟุ่บลงไปแนบชิดกับอกด้วยความใเขาจึงเงยหน้าขึ้นจังหวะที่เงยหน้าขึ้นปลายจมูกก็แนบชิดติดกับปลายจมูกอีกคนเสียแล้ว
“…”
“:) ”
งาข้าวใช้มือดันอกแกร่งเพื่อที่จะลุกขึ้นทว่าแขนแกร่งโอบรัดเอวแน่นราวกับไม่ยอมปล่อย
“ผมจะติวคณิตให้คุณ ปล่อยเดี๋ยวนี้” งาข้าวฟึดฟัดก่อนจะละสายตาอีกคนพลางพยายามชันตัวลุกขึ้น
“แต่กูอยากติวเพศศึกษา”
“ไม่คุณ...เสือ! หย-”
พูดจบมือหยาบจับเริ่มเค้นเอวคอดจับสลับให้ร่างเล็กนอนหลังชิดติดพื้นเย็นงาข้าวพยายามทักท้วงด้วยความใบวกกับตามเกมของคนเ้าเล่ห์ไม่ทันริมฝีปากนุ่มถูกบดขยี้อีกครั้งเพื่อปิดปากคนพูดมากให้สิ้นฤทธิ์
กำปั้นออกแรงทุบอกแกร่งเพื่อให้ปล่อยแต่ยิ่งดิ้นเสือก็ยิ่งลุกล้ำดูดดึงเรียวลิ้นภายในโพรงปากมากยิ่งขึ้น จนคนใต้ร่างเริ่มจะหายใจไม่ออก
“อื้อ! อึก!”
มือแกร่งเลิกเสื้อขึ้นใบหน้าคมคายเอียงองศาที่พอเหมาะ โดยที่มืออีกข้างจับใบหน้าหวานล็อคไม่ให้เบือนหน้าหนีไปไหนยิ่งเสือลงมือทำแบบนี้มันทำให้งาข้าวรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างมากอีกคนวิปริตเพศรึไง? ทำไมถึงทำกับบุรุษเพศด้วยกันแบบนี้วะ?
แค่จูบกับผู้ชายด้วยกันมิหนำซ้ำเมื่อวานก็ทำเื่อะไรก็ไม่รู้แค่นี้งาข้าวก็รู้สึกอาเจียนและขยะแขยงตัวเขามากพอแล้ว…
เมื่อใบหน้าคมผละออกจากการจูบเมื่อครู่เสียงหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดของงาข้าวก็ดังขึ้นก่อนจะใช้มือผลักไหล่และเขยิบหนีไปด้านหลังทันที
“อ่ะ! ฮ...ไหนบอกว่าจะติว” งาข้าวถามคำถามกลับทันที
“ก็...กูอยากติวเพศศึกษาเป็ร่างกายให้กูหน่อยสิ :)”
………………………………………………………………
ขอบคุณที่ติดตามนิยายนะคะ
ไม่มีคอมเม้นจริง ๆ เหรอ ,_,
NC เื่ที่แล้วโอเคมั้ยคะถ้าไม่โอสิบสามจะได้ปรับปรุงน้า เลยขอคอมเม้น
ส่วนตอนนี้ขอดำเนินเื่ต่อไปก่อนนะคะ่มัธยมปลายใกล้จะจบแล้ว จะได้แต่งรั้วมหาลัยแล้วนะคะ รอสักครู่นะทุกคน
ถ้าหากไม่โดนใจตรงไหนขอโทษนะคะจะปรับปรุงให้ดีขึ้น
1K
