กุลสตรีวิ่งหนีออกมาจากคอนโดของจอมทัพเพื่อจะกลับบ้านแต่ลุงคนขับรถกลับไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว เพราะเขาคิดว่าจอมทัพจะเป็คนไปส่งเธอเองเขาเลยกลับก่อน
เธอมองหารถของตัวเองพร้อมกับน้ำตาพร่าง ก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอกอย่างไร้จุดหมายร่างบางสั่นเครือไปด้วยแรงสะอื้น
โครมมมม!!…
กุลสตรีสะดุดล้มกระแทกกับพื้นเพราะรองเท้าซ้นสูงที่ใส่อยู่ 'เธอคิดอะไรอยู่ทำไมต้องใส่ชุดแบบนี้มาด้วยทั้งที่ปกติก็ไม่คิดจะใส่แท้ๆ ' กุสตรีบ่นกับตัวเองในใจเพราะความรู้สึกน้อยใจที่ตีตื่นขึ้นมา
เธอถอดรองเท้าของตัวเองออกเพราะรู้สึกเจ็บเท้า มือบางเอื้อมไปบีบนวดเท้าของตัวเองเบาๆ หยดน้ำใสยังคงตกลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ก่อนที่ไอเย็นจะลงมาปะทะกับผิวกายของเธอ ละอองน้ำฝนที่ตกลงมายิ่งทวีความรู้สึกะเืในหัวใจของเธอ กุลสตรีเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีที่ดำมืดท่ามกลางละอองฝนในฤดูฝนอย่างเ็ป เธอสามารถมองเห็นละอองฝนนั้นผ่านแสงจากหลอดไฟนีออนที่อยู่นอกอาคาร
"กุล!!..." เสียงะโเรียกชื่อของเธอดังขึ้นก่อนที่กุลสตรีจะหันกลับไปมองตามเสียงนั้น ร่างของพี่ที่ยืนอยู่ในอาคารกำลังมองมาที่เธอนิ่ง จู่ๆ ขามันก็วิ่งไปเองอย่างหยุดไม่อยู่เมื่อความรู้สึกหน่วงมันบีบรัดหัวใจของเธอจนทนไม่ไหว
ฮือๆ…
ไม่เข้าใจเลยแค่เธอไม่ได้เป็น้องสาวของเขา เื่ที่เคยเห็นเป็ปกติ เคยทำเป็ปกติทำไมมันถึงได้เจ็บแบบนี้นะ แค่สถานะที่เปลี่ยนไปอะไรๆ ที่เคยเป็แค่เื่ปกติกลับทำให้เธอเ็ปและน้อยใจอย่างถึงที่สุด เพราะกลัวจะถูกทิ้งหรอกหรือกลัวจะไม่เป็ที่้า มันมีแค่นั้นจริงๆ หรอก...
‘ทำยังไงดี ฮือๆ…’ กุลสตรีร้องไห้พร้อมกับวิ่งหนีมัน เธอเลี้ยวเข้าไปที่สวนสาธารณะเล็กๆ หน้าคอนโดนของพี่เพราะไม่รู้จะวิ่งไปไหน ขาที่รู้สึกชาทำให้วิ่งได้ไม่ถนัด
จอมทัพที่ทั้งรู้สึกมึนและจุกกลับต้องวิ่งอย่างสุดฝีเท้าเพราะคนที่เขาไล่ตามนั้นเป็นักวิ่ง ถึงจะจุกจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยให้เป็แบบนี้
"กุลรอพี่ก่อน!!..." เขายังคงะโเรียกกุลสตรีแต่เธอก็ไม่ยอมหยุดกลับยังคงวิ่งต่อไปทั้งอย่างนั้น
"เชี้ยเอ๋ย..." จอมทัพสะบดเบาๆ อย่างหัวเสีย 'เขาไม่น่าดื่มเข้าไปเลย ' เขาคิดในใจ
จอมทัพวิ่งตามอย่างไม่ยอมหยุดจนตามเธอเกือบทัน มือหนาเอื้อมไปหาคนตัวเล็ก ทั้งที่อยู่ในระยะที่ควรจะเอื้อมถึงแต่ก็ยังเอื้อมไม่ถึงสักที ก่อนที่เขาจะกระโจนเข้าไปหาเธอ เขากดร่างของเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับหมุดตัวใช้ร่างของตัวเองเป็เบาะรองเพื่อที่คนตัวเล็กของเขาจะได้ไม่เจ็บตัว
โครมมมม!!…
ร่างของทั้งสองคนล้มลงไปกับพื้นโดยที่มีร่างของคนตัวเล็กของเขาอยู่ในอ้อมแขน ‘จับได้สักที’เขาทั้งเจ็บและจุกไปทั่วทั้งร่าง แต่โชคดดีที่สามารถคว้าตัวคนตัวเล็กของเขาเอาไว้ได้
กุลสตรีหลับตาปี๋อยู่ในอ้อมแขนของจอมทัพ ก่อนจะชะงักงัน เพราะทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงจากตัวของพี่ทำให้เธอโกรธและน้อยใจเขา
“ปล่อยเค้านะ?!…”
เธอโวยวายทันทีพร้อมกับร้องไห้โฮออกมาอย่างน้อยใจ เกลียดที่สุดทำไมพี่ต้องอยู่กับผู้หญิงอีกแล้ว แทบทุกครั้งที่เธอมาหา เขาก็จะอยู่กับผู้หญิง ทั้งที่ไม่เห็นจะมีเวลาให้กับเธอเลยสักนิด
“ไม่ปล่อย” จอมทัพปฏิเสธพร้อมกับกระชับอ้อมแขนของตัวเองแน่นจนคนตัวเล็กรู้สึกอึดอัด กลิ่นน้ำหอมของหญิงสาวที่เขาพึ่งกอดไปฟุ้งและลอยไปติดร่างของเธอ
“ปล่อยนะ เค้าเกลียดพี่ที่สุดเลย ปล่อยสิ…ฮือๆ” กุลสตรีโวยวายอีกครั้งพร้อมกับมือบางที่ทุบตีไปยังร่างของจอมทัพจากความรู้สึกต่างๆ ที่ถาถมเข้ามาจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ทั้งความผิดหวัง เสียงใจและน้อยน้อยใจ
“โอ้ยย!!…”
จอมทัพร้องโอดครวนเบาๆ เพราะหมัดเล็กๆ ของคนตัวเล็กที่ฟาดไปยังร่างของเขานั้นไปโดนตรงที่โดนปิ่นโตปาใส่เมื่อกี้จนเขารู้สึกชา
"หุบปาก!!..."
จอมทัพตวักออกมาอย่างหัวเสียพร้อมๆ กับมือหนาที่จับข้อมือบางนั้นเอาไว้แน่นทั้งสองข้าง ก่อนจะพริบตัวขึ้นมาคร่อมร่างของเธอเอาไว้
"สนุกนักหรือไงที่มาเล่นกับความรู้สึกของพี่น่ะ ทำไมห๊ะ...ทำไมถึงชอบมาทำให้พี่วุ่นวายอยู่เรื่อย รู้มั้ยว่าพี่ต้องเหนื่อยขนาดไหน..." จอมทัพกดเธอแน่นพร้อมกับตวักออกไปอย่างหัวเสีย เขาจ้องมองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่เขาหวงแหนด้วยหัวใจที่บีบรัดแน่นจากความรู้สึกหน่วงที่กัดกินใจหัวใจ
กุลสตรีชะงักงันอย่างใเธอจ้องมองใบหน้าคมคายตรงหน้าพร้อมกับความรู้สึกน้อยใจที่ตีตื่นขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมพี่เค้าถึงต้องโกรธเธอด้วย ‘เพราะเธอมาขัดหรอ พี่เขาอยากอยู่กับผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้ใช่มั้ย?! ’
"ไม่…จะให้ปล่อยไปง่ายๆได้ยังไง ก็พี่รักเธอนี่”
จอมทัพตวักออกไปเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าไปซับกับไหลบางของคนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างอย่างไม่รู้ตัว ‘ถ้าสามารถปล่อยมือจากเธอได้ง่ายๆ เขาก็ทำไปตั้งนานแล้วไม่รอให้เื่มันเลยเถิดมาขนาดนี้หรอก’จอมทัพพึมพำในใจเบาๆ อย่างทรมาน
'ทำไมยิ่งเขาคิดถึงเธอ ได้ยินเสียงของเธอหัวใจของเขาถึงได้ยิ่งบีบรัดและเจ็บมากขึ้นเท่านั้นแหล่ะ'
กุลสตรีชะงักงันอย่างใเมื่อได้ยินคำพูดเ่าั้จากปากของพี่ 'ครั้งสุดท้ายที่พี่บอกรักเธอมันั้แ่เมื่อไรนะ เธอจำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมพี่เค้าถึงได้เลิกสบตากับเธอ ั้แ่เมือไรที่พี่เค้าเขาไม่ยอมมองหน้าเธอตรงๆ และคอยหลบหน้าเธอ'
"เค้าเจ็บนะ..." กุลสตรีพึมพำเบาๆ อย่างเ็ป‘คำพูดของพี่น่ะเชื่อไม่ได้สักคำ ทั้งที่ปากก็บอกว่ารักเธอแต่ก็เอาแต่หลบหน้าเธอ ทั้งที่บอกกับเธอว่าไม่ว่างแต่กลับมีเวลาว่างไปอยู่กับผู้หญิงพวกนั้น ทั้งที่พึ่งกอดผู้หญิงพวกนั้นมาแท้ๆ ก็ก็ยังมากอดเธออีก’
จอมทัพเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กนิ่งๆ ใบหน้าหวานที่แดงก่ำจ้องมาที่จอมทัพอย่างเอาเื่'จริงสิเขากดเธออยู่นี่น่ะ' จอมทัพคลอยฝ่ามือของตัวเองออกก่อนจะผลักร่างของตัวเองออกจากที่คร่อมร่างของเธอ
'ยังไงเธอก็คงไม่เข้าใจสินะ ก็ความรู้สึกที่มีให้กันของพวกเขาไม่เหมือนกันนี่ สำหรับเธอเขาคงเป็แค่พี่ชายแย่คนหนึ่ง' จอมทัพลุกขึ้นพร้อมกับหันหลังให้เธอ เขาไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองดี
เธอมองแผ่นหลังกว้างของพี่นิ่งอย่างทรมาน "ก็บอกว่าเค้าเจ็บยังไงเล่าไม่ได้ยินหรือไง " กุลสตรีกำหมัดแน่นเพราะความรู้สึกจุกที่ตีตื่นขึ้นมา เธออยากให้เขาปฏิบัติกับเธอเป็พิเศษไม่ใช่เออะก็จะทิ้งเธอ
‘เธอก็ยังเป็เธออยู่วันยังค่ำ ไม่ว่ายังไงก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของเขา’ จอมทัพหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้น กุลสตรีจ้องมองไปยังใบหน้าคมคายตรงหน้านิ่งๆ ก่อนที่จอมทัพจะหลบตาเธอ "พี่จะกลับแล้ว จะไม่ไล่ตามเธอแล้ว..."
"เค้าจะร้องไห้แล้วนะ" กุลสตรีไม่ได้ฟังที่จอมทัพพูดเธอยังคงพูดจาเอาแต่ใจเพราะไม่อยากได้ยินคำพูดเ่าั้จากปากของพี่
เฮ่อ...
"พี่จะให้คนที่บ้านมารับ รีบกลับบ้านไปซะ เดียวพ่อกับแม่จะเป็ห่วง " จอมทัพถอยหายใจก่อนจะพูดขึ้นนิ่งเขาหันหลังพร้อมจะเดินหนี
‘พี่เขาถอนหายใจใสเธอ เธอคงน่ารำคาญสำหรับพี่มากสินะ เบื่อเธอแล้วหรอ เกลียดเธอแล้วใช่มั้ย’ ความรู้สึกหวั่นไหวในใจทำให้เธอทรมาน กุลสตรีกำชุดกระโปรงของเธอแน่นดพื่อขมความรู้สึกทรมาน ก่อนจะถามออกไป "พี่จะไปนอนกับผู้หญิงคนนั้นหรอก "
จอมทัพที่กำลังจะก้าวหนีชะงักงันเขายื่นนิ่งโดยไม่หันกลับไปมองกุลสตรี 'ถ้าเธออยากให้เขาทำแบบนั้นเขาก็จะทำให้' จอมทัพคลี่ยิ้มให้กับความรู้สึกของตัวเอง "ใช่..." เขาตอบออกไปสั่นๆ เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าจะต้องทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองดี
กุลสตรีชะงักอึ้ง มือบางยังคงขยำกระโปรงของตัวเองแน่นด้วยความรู้สึกหน่วงกับคำตอบของพี่ ใบหน้าหวานนั้นแดงก่ำพร้อมกับหยดน้ำใสที่ตกลงมากระทบกับหลังมือเบาๆ จากความรู้สึกหน่วงในใจ ก่อนจะพึมพำขึ้นเบาๆ อย่างทรมานอีกครั้ง "ถ้างั้น…พี่นอนกับเค้าแทนไม่ได้หรอก?..."
จอมทัพชะงักงันเขาหันกลับไปมองคนตัวเล็กด้วยท่าทางอึ้งๆ "พูดอะไรน่ะ..."
"เค้าเองก็เป็ผู้หญิงนี่น่ะ " มือบางยังคงขยำกระโปรงของตัวเองแน่นเพื่อขมความรู้สึกหน่วงที่กัดกินในใจอย่างทรมาน เธอทั้งกลัวและสับสน แต่ก็ไม่อยากให้พี่เค้าไป
"พอได้แล้ว!!..." จอมทัพตวักกุลสตรีไปเบาๆ อย่างหัวเสีย ทำไมเธอถึงได้ชอบมายั่วโมโหเขานักนะ
"พี่บอกว่าชอบเค้าไม่ใช่หรอก งั้นก็นอนกับเค้าสิแล้วก็ไม่ต้องไปยุงกับผู้หญิงพวกนั้นอีก ฮือๆ" กุลสตรีตวักกลับอย่างทรมานพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่
'รู้แล้วว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแย่แบบนี้ เพราะเธออิจฉาผู้หญิงพวกนั้นนี่เอง อิจฉาที่พี่กอดพวกนั้นทั้งที่กับเธอเขาแทบไม่สบตาด้วยซ้ำ'
"อยากมาล้อเล่นนะ "จอมทัพกำหมัดแน่นเพื่อขมอารมณ์โกรธของตัวเอง เขาเดินกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปจับแขนของเธอพร้อมกับดึงให้เธอลุกขึ้น ร่างของเธอสั่นเครือไปด้วยความกลัว
จอมทัพชะงักงัน แค่เพียงเขาจับเธอเบาๆ ร่างกายของเธอก็สั่นเครือไปด้วยความกลับจนเขาไม่อยากจะทำอะไรต่อ เขาปล่อยมือจากที่จับแขนของเธอก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ "กลับบ้านไปซะ" น้ำเสียงที่ไล่เธอกลับนั้นต่ำจนน่ากลัว
มือบางเอื้อมไปจับคอเสื้อของจอมทัพก่อนจะดึงเขาเข้ามาหาพร้อมกับแขย่งเท้าขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากอุ่นร้อนนั่นเบาๆ จอมทัพชะงักงันด้วยความใ กุลสตรียังคงจับคอเสื้อของจอมทัพเอาไว้แน่นพร้อมกับซบหน้าลงไปกับแผงอกกำยำนั่นเบาๆ
"ไม่เอา" เธอไม่อยากให้เขาไปหาผู้หญิงคนนั้น มันเจ็บ...
"กุล!!..."
จอมทัพตวักชื่อของกุลสตรีเบาๆ อีกครั้ง ความอดทนของเขาก็มีขีดจำกัดยิ่งเขารักเธอมากเท่าไรเขาก็ยิ่งอดทนไม่ได้มากเท่านั้น
มือหนาจับไหล่บางนั่นเอาไว้แน่นอย่างเ็ปพร้อมกับผลักเธอออกอย่างแรง หยดน้ำใสยังคงเกาะอยู่ตรงขอบตาของคนตัวเล็กดวงตาคู่สวยนั้นช้ำไปจากที่ร้องไห้ กุลสตรีมองจอมทัพด้วยท่าทางอึ้งๆ
"อยากมายั่วโมโหพี่นะ "จอมทัพตวักกุลสตรีไปก่อนจะจับแขนของเธอแน่นแล้วดึงให้เธอเดินมาด้วยกันกับเขาด้วยความอารมณ์โกรธเกรียว
"โอ้ยยย...ฮือๆ เค้าเจ็บ..." กุลสตรีที่ถูกลากมาร้องไห้โอดครวนเบาๆ อย่างเ็ป เท้าของเธอเจ็บและแสบทุกครั้งที่ก้าวเดินเพราะเธอไม่ได้สวมรองเท้าทั้งอย่างนั้นแต่จอมทัพท์ก็ไม่ได้สนใจ
ในห้องที่ยังคงอบอวนไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์จนแทบหายใจไม่ออกหากแต่ทุกคนที่เคยอยู่กลับหายกันไปหมดแล้ว
จอมทัพเปิดประตูห้องนอนก่อนจะโยนเธอขึ้นไปบนเตียงทั้งสภาพนั้น ก่อนที่เขาจะตามขึ้นมาคร่อมร่างของเธอเอาไว้ กุลสตรีหลับตาพร้อมกับกำหมัดของตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อขมความกลัวในใจ
จอมทัพก้มตัวไปไซร้ผิวกายของเธอเบาๆ ก่อนที่เธอจะตัวแข็งทื่อ 'ทั้งที่กลัวขนาดนั้น' จอมทัพพึมพำเบาๆ ก่อนที่มือหนาจะััร่างของเธอ คนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างของเขากลับสะดุ้งโหยงด้วยความใพร้อมกับร่างกายที่สั่นเครือไปด้วยความกลัว เพราะเธอยังคงจดจำรสััที่รุนแรงจากมือหนาได้เป็อย่างดี
จอมทัพหน้าเสียมันไม่ง่ายเลยที่จะทำอะไรแบบนั้นกับคนที่รัก เขาอยากปลอบเธอแต่ถ้าทำแบบนั้นเธอจะยิ่งรั้นและไม่ยอมกลับบ้าน เขาลุกขึ้นก่อนจะสั่งเธออีกครั้ง "กลับบ้านไปซะ "
กุลสตรีลืมตาขึ้นมามองจอมทัพนิ่ง’ถ้าเธอกลับเขาต้องไปหาผู้หญิงพวกนั้นแน่เธอไม่อยากให้เขาไปเพราะมันทรมาน’ กุลสตรีดึงผ้าห่มที่อยู่บนเตียงขึ้นมาห่อตัวเองเอาไว้แน่นไม่ยอมลุกออกไปจากเตียงของเขา
'ทำไมเขาถึงโกรธเธอไม่ได้เลยสักครั้ง' จอมทัพยืนมองคนตัวเล็กที่อยู่ในสภาพมอนแมนบนเตียงที่ยังห่อตัวแน่นใต้ผ้าห่มของเขาเงียบๆ
"เล่นแบบนี้ใช่มั้ย " จอมทัพพึมพำพร้อมกับจับผ้าห่มก่อนจะกระชากดึงมันออก แต่เธอก็รั้นเอาไว้ไม่ยอม เขาลอดเข้าไปใต้ผ้าห่มพร้อมกับขึ้นไปคร่อมร่างของเธอเอาไว้อีกครั้ง ก่อนจะสอดมือเข้าไปที่เอวของเธอพร้อมกับจักจี้จนเธอที่อยู่ใต้ร่างดิ้นพร่างพร้อมกับหัวเราะร่าออกมาอย่างสนุก ‘เขารักเธอจริงๆ นะ’
กรี๊ดดดด!!....
"ปล่อยเค้านะ " กุลสตรีพยายามดิ้นหนีจากฝากมือหนาอย่างร้อนรนก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียงมือบางจับจับมือของจอมทัพเอาไว้แน่นไม่ยอมให้เขาแกล้งเธออีก
จอมทัพมองดูคนตัวเล็กนิ่งๆ เขาอยากดึงเธอเข้ามากอดอยากัั อยากทำให้เธอเป็ของเขาแต่ก็ต้อมขมใจเพราะเธอกลัวเขา"กลับบ้านไป เดียวพี่ไปส่ง" จอมทัพพูดนิ่งๆ
กุลสตรีหน้าแดงก่ำพร้อมกับน้ำตาซึมด้วยความน้อยใจ เขาไล่เธอกลับอีกแล้วพออ้าปากทีไรก็ไล่เธอกลับทุกที "พี่จะไปหาผู้หญิงคนนั้นหรอ..." เธอมองจอมทัพนิ่งพร้อมกับถามออกไปอีกครั้งอย่างเ็ป
จอมทัพชะงักงันอย่างใ "เปล่านี่ " เขาไม่ไปหรอกเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้วถ้าเขาไปส่งเธอเสร็จก็คงไปไหนต่อไม่ไหว และอีกอย่างเขาไม่ได้คิดจะไปั้แ่แรกอยู่แล้ว
กุลสตรียังมองเขาอย่างสงสัยก่อนที่เขาจะดิ้นหน้าฝากของเธอออกไปเบาๆ ทีหนึ่ง
โอ้ยยย!!…
กุลสตรีร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับมือบางที่กุมหน้าผากของตัวเองเอาไว้แน่น เธอมองจอมทัพแบบเคือง
"ทำไมหึงพี่หรอ " จอมทัพแซวออกไปอย่างนึกสนุกเพราะคิดว่ามันคงเป็ไปไม่ได้หรอกเพราะเธอไม่ได้คิดกับเขาแบบนั้นั้แ่แรกอยู่แล้ว
2.40M
