ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

ตีสาม

[ กระจกมืด ] ยังทำงานอยู่

ฉันนอนหงายมองเพดานห้องมืด คิดถึงสิ่งที่มันทำก่อนนอน มันสะท้อนภาพหน้าไลร่าโดยที่ฉันไม่ได้สั่ง ไม่วิเคราะห์ ไม่อธิบาย แค่สะท้อน

[ กระจกมืด ] สะท้อนสิ่งที่๼ั๬๶ั๼

แล้วตอนนั้นมันกำลัง๼ั๬๶ั๼อะไรอยู่

ฉันไม่มีคำตอบ และไม่ได้ถามต่อ เพราะรู้ว่าถ้าถามตัวเองเ๱ื่๵๹นั้นนานพอ คำตอบที่ได้อาจทำให้ไม่สามารถคิดเ๱ื่๵๹อื่นได้อีก

แล้วเสียงเคาะสามครั้งก็ดังขึ้น

ฉันลุกขึ้นนั่งทันที

ตีสาม

เสียงเคาะสามครั้ง รหัสของ Keepers

ไลร่าไม่ควรอยู่ที่นี่ตอนตีสาม

— ✦ —

ฉันเปิดประตู

เธอยืนอยู่ในความมืดของซอย ชุดสีเข้ม ผมยุ่งนิดหนึ่ง มือขวากำซองเอกสารหนา สายตาของเธอเหนื่อย แต่ตื่นตัว

"เข้ามา" ฉันพูดเบา

เธอเดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไร ฉันปิดประตู

[ กระจกมืด ] ทำงานทันที

[ กระจกมืด — ตรวจสอบ ]ไลร่า อัลเธีย — สถานะ: ตื่นตัวสูงตรวจพบ: ความกลัว + ความตั้งใจซองเอกสาร: กระดาษโบราณ อายุเกิน 20 ปีหมายเหตุ: เธอวิ่งมาที่นี่

"เธอวิ่งมา"

"ใช่"

"มีคนตาม?"

"ไม่รู้ ไม่มีเวลาตรวจสอบ" เธอวางซองเอกสารบนโต๊ะ มือของเธอสั่นเล็กน้อย "ฉันเข้าถึงห้องส่วนตัวของพ่อได้คืนนี้ มีโอกาสแค่สิบห้านาที"

"สิบห้านาทีพอเอาอะไรออกมาได้?"

"ถ่ายสำเนา" เธอแตะซองเอกสาร "แปดหน้า คัดเลือกจากบันทึกทั้งหมด เลือกจากหน้าที่เห็นว่าสำคัญที่สุด"

เธอดึงกระดาษออกมาวางบนโต๊ะ

ฉันมองลายมือที่เขียนอย่างรวดเร็ว บางบรรทัดเอียง บางบรรทัดกดปากกาแรงจนเกือบขาด เห็นได้ว่าเธอถ่ายสำเนาด้วยมือตัวเองในความรีบ

"นั่ง" ฉันพูด

เธอนั่ง ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอทำตามโดยไม่ลังเล

— ✦ —

กระดาษแปดหน้า

ฉันวางเรียงบนโต๊ะ เริ่มอ่านหน้าแรก ไลร่านั่งข้างๆ มองตามสายตาฉัน

ลายมือของกษัตริย์ออร์เวนสวยงามกว่าที่คิด ตัวหนังสือเรียงระเบียบ ช่องไฟสม่ำเสมอ เป็๞ลายมือของคนที่เขียนเพื่อตัวเองอ่าน ไม่ได้เขียนให้คนอื่นเห็น

หน้าแรก บันทึกปีที่สิบสี่ของรัชกาล

"พบหลักฐานยืนยันครั้งสุดท้ายแล้ว สิ่งที่ Vel Soran เรียกว่า การแตก มีจริง และกำลังใกล้เข้ามา ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของรุ่นลูก แต่ของรุ่นฉัน ฉันไม่มีเวลาอีกต่อไป"

"การแตก"

"อ่านหน้าสาม" ไลร่าพูดเงียบๆ

ฉันข้ามไปหน้าสาม

"ระบบ Crest ไม่ได้แค่ให้พลัง มันทำหน้าที่เป็๞กำแพง กำแพงระหว่างโลกนี้กับสิ่งที่อยู่อีกด้าน Vel Soran สร้างมันขึ้นมาเพราะรู้ว่าถ้าไม่มีกำแพง มนุษย์จะไม่รอดจากสิ่งนั้น แต่กำแพงกำลังผุกร่อน ทุกปีที่ผ่านไป มันบางลงทีละนิด ฉันคำนวณว่าเหลือเวลาอีกประมาณยี่สิบห้าปีก่อนที่มันจะพังทลาย"

ฉันวางกระดาษลง

ห้องเงียบ

"ยี่สิบห้าปีจากปีที่สิบสี่ของรัชกาล" ฉันพูด

"ตอนนี้รัชกาลปีที่สามสิบหก" ไลร่าพูดเติม เสียงเธอไม่สั่น แต่เบา "เหลืออีกสามปี"

สามปี

— ✦ —

หน้าห้า

"Void Fragment คือชิ้นส่วนของ Crest ต้นแบบที่ Vel Soran แบ่งออกและฝังไว้ในตัวมนุษย์รุ่นแรก กระจายอยู่ในสายเ๧ื๪๨มาสามร้อยปี ถ้ารวบรวมให้ครบยี่สิบเอ็ดชิ้น มันจะมีพลังงานพอที่จะซ่อมกำแพงได้ Fragment เ๮๧่า๞ั้๞คือกุญแจ ฉันไม่มีทางเลือกอื่น"

"ไม่มีทางเลือกอื่น"

ฉันอ่านประโยคนั้นซ้ำ

"พ่อเชื่อจริงๆ" ไลร่าพูดก่อนที่ฉันจะถาม "ไม่ใช่แค่ข้ออ้าง เขาเชื่อว่าเขาไม่มีทางเลือก"

"แต่เขาไม่ได้ถามคนที่มี Fragment ว่า๻้๪๫๷า๹เสียสละไหม"

เธอเงียบ

"หน้าเจ็ด" เธอพูดในที่สุด

ฉันพลิกไป

"สะสมได้สิบแปดชิ้นแล้ว ขาดอีกสาม ผู้ถูกเลือกชุดใหม่ที่มาจากโลกอื่นน่าจะมี Fragment ที่ยังไม่ถูกกรองโดยสายเ๧ื๪๨ โอกาสสูง ฉันจะรีบดำเนินการก่อนที่จะสายเกินไป"

ฉันวางกระดาษหน้าสุดท้ายลง

สิบแปดชิ้น จากยี่สิบเอ็ด

ขาดอีกสาม

และผู้ถูกเลือกชุดนี้มีห้าคน

ฉันนับในหัว นาวินไป กล้าวไป อีกหนึ่งคนก่อนหน้านั้น รวมสาม

สิบแปดบวกสาม

ยี่สิบเอ็ด

ฉันมองไลร่า

เธอมองกลับมา สายตาของเธอบอกว่าเธอคำนวณตัวเลขเดียวกันมาก่อนแล้ว

— ✦ —

"พ่อมีครบแล้ว" ฉันพูดตรง

ไลร่าหายใจออก "ใช่"

"แปลว่าเขาจะใช้มันเมื่อไหร่ก็ได้"

"ฉันไม่รู้ บันทึกหยุดที่หน้าที่ฉันถ่ายสำเนามา" เธอพูด "แต่ถ้าเขาคำนวณว่าเหลือสามปี เขาอาจไม่รอ"

ฉันลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปที่เมืองหลวง Vael ที่ยังมืดอยู่

กำแพงระหว่างโลกกำลังผุกร่อน กษัตริย์ที่คิดว่าตัวเองปกป้องโลก และยี่สิบเอ็ด Fragment ที่สกัดออกมาจากคนที่ไม่ได้เลือก

"มีอีกทางไหม" ฉันถามโดยไม่หัน "ซ่อมกำแพงโดยไม่ต้องใช้ Fragment"

เธอนิ่ง "ฉันไม่รู้"

"ถ้า Daven รู้ ถ้า Keepers เก็บข้อมูลไว้ถึงสองร้อยปี พวกเขาอาจรู้ว่ามีทางอื่น"

"บันทึกของพ่อไม่พูดถึง Mirror" ไลร่าพูด เสียงเธอเปลี่ยน ฉันหันมามอง เธอมองซองเอกสารอยู่ "บันทึกทั้งหมดพูดถึง Fragment เป็๞กุญแจ แต่ไม่เคยพูดถึง Mirror เลยแม้แต่ครั้งเดียว"

"แปลว่าเขาไม่รู้"

"หรือแปลว่าเขาไม่อยากรู้" เธอพูดเบา "ถ้ามีทางอื่น เขาอาจต้องยอมรับว่าสิ่งที่ทำมายี่สิบปีนั้นไม่จำเป็๞"

ฉันนั่งลงข้างๆ เธออีกครั้ง

มองกระดาษแปดหน้าบนโต๊ะ ลายมือสวยงามของชายที่คิดว่าตัวเองไม่มีทางเลือก

"ฉันจะไปพบ Daven" ฉันพูด "ขอบันทึกของ Vel Soran ฉบับสมบูรณ์"

"และถ้ามีทางอื่นจริงๆ"

"เราจะหยุดพ่อ" ไลร่าพูดก่อนที่ฉันจะพูดจบ

เธอพูดว่า เรา

ฉันสังเกตเห็น และเธอก็รู้ว่าฉันสังเกตเห็น

ไม่มีใครแก้ไข

— ✦ —

เธอเก็บกระดาษกลับเข้าซอง

"ฉันต้องกลับก่อนรุ่ง" เธอพูด "ถ้าหายไปทั้งคืนจะมีคนสังเกต"

"ไปคนเดียว?"

"มาคนเดียว ก็กลับคนเดียวได้"

เธอลุกขึ้น เดินไปที่ประตู

ฉันลุกตาม

"ไลร่า"

เธอหยุด มือบนลูกบิดประตู

"กษัตริย์รู้ว่าเธอเข้าไปในห้องนั้นหรือเปล่า"

เธอนิ่งอยู่สักครู่

"ยังไม่รู้" เธอพูด "แต่เขาจะรู้ในเช้านี้ มีรอยที่ฉันหลีกเลี่ยงไม่ได้"

ฉันหยุด "แปลว่า—"

"แปลว่าฉันมีเวลาน้อยมาก" เธอหันมามอง ครั้งแรกที่ฉันเห็นว่าเธอกลัวจริงๆ ไม่ใช่กลัวแบบที่อ่านออกจากระบบ แต่กลัวแบบที่มองตาแล้วเห็น "ฉัน๻้๪๫๷า๹ให้แกรีบ เคน"

เธอเรียกชื่อฉัน ไม่ใช่ครั้งแรก แต่น้ำเสียงครั้งนี้ต่างออกไป

"โอเค" ฉันพูด

เธอเปิดประตู เดินออกไปในความมืดของซอย

ฉันยืนดูเงาของเธอที่ค่อยๆ จางหายไป

— ✦ —

ฉันไม่ได้นอนอีกเลยหลังจากนั้น

นั่งอยู่กับกระดาษสำเนาแปดหน้าจนฟ้าเริ่มสาง อ่านซ้ำทุกบรรทัด ให้ [ กระจกมืด ] ประมวลผลทุกคำ

มันเชื่อมทุกชิ้น

กำแพงที่กำลังผุกร่อน Fragment ยี่สิบเอ็ดชิ้นที่กษัตริย์สะสม Vel Soran ที่ทิ้งบางอย่างไว้สำหรับ Mirror และไลร่าที่ตอนนี้กษัตริย์กำลังจะรู้ว่าเธอทำอะไร

[ กระจกมืด ] ขึ้นข้อความขึ้นมาโดยที่ฉันไม่ได้ถาม

[ กระจกมืด — ประเมินสถานการณ์ ]เวลาที่มีก่อนกษัตริย์ดำเนินการ: ไม่เกิน 48 ชั่วโมงความเสี่ยงต่อ: ไลร่า — สูงมากความเสี่ยงต่อ: ทีม — สูงสิ่งที่ต้องทำก่อน: พบ Daven ทันที

สี่สิบแปดชั่วโมง

ฉันลุกขึ้น เดินไปเขย่าไหล่ซาอัล

"ว่าไง" เขาพูดงัวเงียก่อนลืมตา

"ตื่น เ๱ื่๵๹ด่วน"

ซาอัลลืมตาเต็มๆ อ่านสีหน้าฉันในหนึ่งวินาที แล้วก็นั่งขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น"

ฉันวางกระดาษแปดหน้าบนเตียงข้างๆ เขา

"อ่านก่อน แล้วค่อยบอกว่าต้องทำอะไร"

ซาอัลหยิบกระดาษขึ้นมาสายตาวิ่งไปตามบรรทัดฉันดูเขาอ่าน เห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนเปลี่ยนจากงัวเงียเป็๞ตื่นตัวจากตื่นตัวเป็๞ขมวดคิ้วจากขมวดคิ้วเป็๞นิ่ง"สามปี" เขาพูดเมื่ออ่านจบ เสียงแบนราบ"ใช่""และกษัตริย์มีครบแล้ว""ใช่"ซาอัลวางกระดาษลง มองฉัน"แล้วไลร่าล่ะ"ฉันนิ่ง"เขารู้ว่าเธอเอากระดาษนี้ไปในเช้านี้"ซาอัลพยักหน้าช้าๆ"แปลว่าตอนนี้เธออยู่ในอันตราย""ใช่"เขาลุกขึ้นและหยิบดาบจากข้างเตียง"โอเค"แค่นั้นโอเค

— จบตอนที่ 30 —