เย็นวันเดียวกันมะปรางกลับถึงบ้านด้วยท่าทางอารมณ์ดีเป็พิเศษจนพ่อกับแม่รู้สึกผิดปกติพากันสงสัยอย่างมาก“หนูกลับมาแล้ว และหนูอยากจะบอกว่าหนูมีข่าวดีถึง 2 ข่าวเลยนะคะ...อยากฟังข่าวไหนก่อนดีเอ่ย”
“เอ...ข่าวอะไรนะที่ทำให้ลูกสาวคนเก่งของแม่อารมณดีได้ขนาดนี้?”แม่รีบหยอกล้อคำพูดของมะปราง “หรือว่าพี่โอ๋ขอลูกแต่งงานแล้ว?”
“แม่อ่ะอย่าแกล้งหนูแบบนี้สิคะ หนูเพิ่งอยู่ ม.5 เองนะคะ แต่งงานอะไรกันคะ”
“ถ้าไม่ใช่เื่ที่พี่โอ๋จะมาขอลูกสาวแม่แล้วเป็เื่อะไรเอ่ยยย?”
“วันนี้ครูหนึ่งบอกว่าเดือนหน้ามีรายการแข่งขันที่กรุงเทพ ครูหนึ่งให้โอ๋,พี่ต้อมและพี่นัทรวมทีมไปแข่งรายการนี้ ครูจะเอาเงินรางวัลไปซื้อเครื่องดนตรีและเป็ทุนทำชมรมดนตรีค่ะ...หนูดีใจที่สุดที่ชมรมดนตรีจะมีเงินมาทำแล้วค่ะ”
“แล้วอีกเื่ล่ะจ๊ะ?”
“ก็งานเดียวกันนี้แหละค่ะแม่เขาเชิญหนูไปดูด้วย ครูหนึ่งบอกว่า ทางสมาคมอาจจะคุยกับหนูเื่คัดทีมชาติ”
“คัดทีมชาติ!!!” แม่ต้องถามย้ำอีกรอบ “แม่ฟังไม่ผิดใช่ไหมว่าคัดทีมชาติ?”
“ค่ะแม่ครูบอกว่าไปลองคุยก่อนว่าเป็ยังงัยค่ะ หนูเคยไปคัดที่จีนมาก่อนครั้งนี้ไปคัดก็ไม่เสียหายอะไร จริงๆ หนูอยากไปเชียร์ทีมชายมากกว่าค่ะ”
แม่มีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนักรีบหันไปถามพ่อทันที“พ่อ...เื่นี้เอางัยดี?”
“ไม่เป็ไรหรอกแม่ให้ลูกไปเจอโลกกว้างกว่าเดิมหน่อยก็ดี ยังงัยต่อไปลูกอาจจะต้องไปเรียนในกรุงเทพอยู่แล้วไปดูช่องทางที่นั่นไว้ก่อน ลูกเราเคยไปคัดทีมชาติมาแล้วไปอีกครั้งก็ได้ไม่เป็ไรหรอกแม่”
เช้าวันต่อมาครูหนึ่งกับวิทย์เข้าประชุมกับครูใหญ่เื่ที่จะพาโอ๋, ต้อม,นัทและมะปรางไปกรุงเทพเดือนหน้า เพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน “พรุ่งนี้ผมต้องส่งรายชื่อทั้ง3 คนยืนยันไปที่ฝ่ายจัดการแข่งขันครับ”
“งานนี้ผมอยากให้คุณวิทย์กับคุณบัวดูแลเด็ก3 คนนี้ ผมให้คุณวิทย์เป็หัวหน้าทีม”
“ได้ครับครูใหญ่”
“ตอนนี้เรามีเวลาฝึกซ้อมเด็กๆสักกี่วัน”
“ถ้าหักวันเดินทางออกและพักล่วงหน้าสัก2 วัน ก็จะเหลือเวลา 27 วันครับ อยู่กรุงเทพทั้งหมด 10 วันครับ”
“ดีเลยใช้ชมรมมวยเป็พื้นที่ซ้อมเหมือนเดิม ส่วนงบการเก็บตัวกับเดินทาง สมาคมให้มา 5หมื่นบาท ผมให้ครูหนึ่งดูแลตรงส่วนนี้ ส่วนเื่การเรียนเดี๋ยวผมประสานกับครูประจำวิชาของเด็กทั้ง3 คนเอง”
ในระหว่างที่ทั้ง3 คนกำลังพูดคุยกันอยู่ ก็มีเสียงโวยวายดังลั่นจากด้านนอกเข้ามาต่อเนื่องจนผิดปกติ“ข้างนอกมีอะไรกันเหรอ เสียงดังลั่น”ครูใหญ่รีบถามด้วยความใ
“ครูใหญ่คะครูใหญ่!!!!! เกิดเื่ใหญ่แล้วค่ะ มีอุบัติเหตุที่หน้าโรงเรียนค่ะ มีเด็กๆาเ็หลายคนที่ประตูใหญ่ค่ะ”
ทั้ง 3คนรีบวิ่งออกจากห้องไปดูที่ประตูใหญ่ทางเข้าของโรงเรียน เห็นรถมอเตอร์ไซด์ 4คันล้มกระจัดกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง มีรถเก๋ง 2 คันจอดอยู่ใกล้เคียงกัน
“มีใครเห็นเหตุการณ์นี้บ้าง”ทั้ง 3 คนรีบสอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกันอย่างตื่นตระหนกเป็อย่างมาก
“หนูค่ะหนูเห็นค่ะ...คือ รถมอเตอร์ไซด์ทั้ง 4 คันกำลังเลี้ยวเข้ามาในโรงเรียนค่ะแล้วรถเก๋ง 2 คันนี้ไม่ได้ชะลอความเร็วเลยค่ะ ขับแข่งกันมาแล้วชน...ชนแรงมากค่ะ”ทั้ง 3 คนรีบวิ่งไปที่รถกู้ภัยที่จอดกันอยู่ 2 คัน เด็กนักเรียนได้รับาเ็ 4 คน
ครูใหญ่รีบแทรกตัวเข้าไปทำให้ทุกคนใเป็อย่างมากเพราะว่า เด็กนักเรียนทั้ง 4 คนที่ได้รับาเ็ คือต้อม, นัท, เทพ และเจ “ทั้ง 4 คนอาการเป็ยังงัยบ้างครับ”ครูหนึ่งรีบถามด้วยความเป็ห่วง
“น้องคนนี้ไม่เป็ไรครับแค่มีแผลถลอกนิดหน่อย” หน่วยกู้ภัยคนหนึ่งชี้ไปที่ต้อม
“ส่วนน้อง2 คนนี้บอกว่า ปวดที่ขา ผมคิดว่าขาอาจจะหัก”หน่วยกู้ภัยอีกคนชี้ไปที่เจกับเทพ
“ส่วนน้องคนนี้น่าจะแขนหักครับ” ทุกคนหันไปมองที่นัท
“ผมว่ารีบส่งโรงพยาบาลก่อนครับ”
“ผมมีเบอร์ของพ่อแม่เด็กๆครับ” ครูหนึ่งรีบโทรติดต่อกับครอบครัวทั้ง 4คนทันที
ใน่ชุลมุนหน้าประตูทางเข้าโรงเรียนมะปรางเพิ่งเดินทางมาถึง เธอรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความใมากว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น
“พี่ปราง!!!!...พี่ต้อม พี่นัท พี่เทพกับพี่เจ ถูกรถชน!!!”
“เดี๋ยวผมกับคุณวิทย์จะไปโรงพยาบาลกับเด็กๆเองครับ ไม่ต้องเป็ห่วงครับ”ครูใหญ่ออกปากทันที
หลังจากที่สถานะการณ์เริ่มคลี่คลายลงแล้วครูหนึ่งขอให้เด็กๆ ทุกคนเข้าโรงเรียนตามปกติตอนนี้มีเ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาตรวจสอบพื้นที่เกิดเหตุและกำลังสอบปากคำเด็กนักเรียนที่เห็นเหตุการณ์ครั้งนี้ ส่วนต้อม, นัท, เทพและเจถูกส่งไปที่โรงพยาบาล โดยมีครูใหญ่และวิทย์เดินทางไปด้วย
ครูหนึ่งนั่งรอครูใหญ่และวิทย์ในห้องพักครูมีสีหน้ากังวลเป็อย่างมาก ไม่นานนักทั้ง 2 ก็เดินทางมาถึงโรงเรียนตรงเข้ามาที่ห้องพักครูหนึ่งทันที “ต้อมปลอดภัยแล้วผมให้กลับบ้านได้เลย ส่วนนัท, เทพและเจ คุณหมอให้นอนที่โรงพยาบาล 1 คืนรอดูอาการทั้ง 3 คนมีอาการกระดูกร้าว”
“ครูใหญ่ครับตอนนี้เรามีปัญหาแล้วครับ เราอาจจะต้องเปลี่ยนแผนใหม่ตอนนี้ต้อมกับนัทได้รับาเ็แบบนี้ ผมคิดว่าเราไม่สามารถส่งนักกีฬาไปแข่งได้แล้วครับ...เปลี่ยนแผนเป็ส่งแค่มะปรางกับโอ๋ไปกรุงเทพก็พอครับ”
“ผมเห็นด้วยครูหนึ่งดำเนินการตามนี้ได้เลย”ครูใหญ่เห็นด้วยกับข้อเสนอของครูหนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนครับ”วิทย์ขอตัวออกมาจากห้องพักของครูหนึ่งเดินกลับไปที่ห้องปฐมพยาบาลในระหว่างทางเห็นมะปรางกับโอ๋ทั้ง 2 คนรีบวิ่งเข้ามาหาทันที
“พี่หมอเป็งัยบ้างคะ?” มะปรางรีบถามวิทย์ทันที
“ต้อมปลอดภัยกลับบ้านไปแล้วส่วนนัท, เจและเทพ กระดูกร้าว คุณหมอให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาล 1 คืนพี่คิดว่าไม่น่าจะเป็อะไรมาก พักฟื้นสัก 2-3 สัปดาห์น่าจะกลับมาปกติ”
“ได้ยินแบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ”มะปรางถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“อ่อมีอีกเื่ ตกลงครูหนึ่งจะยกเลิกไม่ส่งนักกีฬาไปแข่งที่กรุงเทพแล้วนะแต่จะส่งมะปรางกับโอ๋ไปดูการแข่งขันเหมือนเดิม”
“อ้าวว!ยกเลิกเลยเหรอคะ?” มะปรางบ่นด้วยความเสียดาย “พี่หมอคะ!ตอนนี้ครูหนึ่งอยู่ห้องพักครูใช่ไหมคะ?”
วิทย์พยักหน้าตอบรับทำให้มะปรางรีบวิ่งไปที่ห้องพักครูหนึ่งทันทีจนโอ๋ต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไป
“ไอ้ต้อมมึงเป็งัยบ้างวะ?” โอ๋แชทถามทันที
“แผลถลอกนิดหน่อยตอนนี้กูนอนอยู่บ้าน มีไรมึง?”
“เอ่อดีแล้วกูเป็ห่วงมึง ไม่มีไรหรอก ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว”
มะปรางวิ่งมาจนถึงหน้าห้องแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานของครูหนึ่งทันทีส่วนโอ๋เดินตามหลังเข้ามาไม่ห่างกันมากนัก เห็นครูหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ทันเห็นว่ามีคนเดินเข้ามา
“ครูหนึ่งคะหนูขอเวลาคุยแป๊บหนึ่งได้ไหมคะ?”
“ครูกะแล้วไม่ผิดเลยว่าเธอต้องมาหาครูแน่ๆ” ครูหนึ่งพูดไปก็พลางหัวเราะไป “แล้วครูก็รู้ด้วยว่าเธอจะมาพูดเื่อะไรกับครูตอนนี้”
“ครูหนึ่งอย่าล้อเล่นกับหนูแบบนี้สิคะหนูกำลังจริงจังอยู่นะคะ”
“เธอจะมาขอให้ครูส่งนักกีฬาไปแข่งที่กรุงเทพเหมือนเดิมใช่ไหม?”
“ค่ะครู”
“ไม่ได้!!!...ตอนนี้เราไม่มีนักกีฬาไปแข่งแล้ว ต้อมยังพักฟื้นอยู่ส่วนนัทคงต้องพักอย่างน้อยเกือบเดือน เหลือโอ๋คนเดียว”ครูหนึ่งยังคงยืนยันความคิดตัวเอง “นี่ครูกำลังทำเอกสารยกเลิกอยู่เลยนะเนีย…ว่าแต่ตอนนี้มะปรางว่างไหม? มาช่วยครูทำก็ได้นะ”
“ครูหนึ่งคะ!หนูไม่ตลกด้วยนะคะ หนูอยากให้ครูส่งไปเหมือนเดิมค่ะ”
“เธอจะให้ครูส่งไปยังงัย เหลือโอ๋คนเดียว”
“นั่นสิปราง…โอ๋ก็เห็นด้วยกับครูหนึ่งนะ”
“หนูจำได้ว่ารายการนี้มีแข่ง 3 แบบใช่ไหมคะ?ทีมหญิงส่งไม่ได้, ทีมชายก็ส่งไม่ได้ ยังเหลือทีมแบบโอเพ่นอีกอย่างนี่คะ”มะปรางยื่นข้อเสนอใหม่ให้ครูหนึ่งฟัง
คำพูดของมะปรางทำให้ครูหนึ่งหยุดชะงักทันทีจนต้องถามย้ำ“มะปรางว่ายังงัยนะ…พูดใหม่อีกทีสิหวังว่าครูฟังไม่ผิดนะ!!!???!?”
“แบบโอเพ่น้า3 คนใช่ไหมคะ? ไม่ใช่เหลือโอ๋คนเดียวค่ะ ยังมีหนูอีกคน...หนูงัยคะ?ส่วนอีกคนถ้าพี่ต้อมอาการไม่หนักมากก็ครบ 3 คนแล้วค่ะ...แบบนี้ก็ลงแข่งได้แล้วค่ะ”
ข้อเสนอใหม่ของมะปรางทำให้ครูหนึ่งกับโอ๋ใมากจนโอ๋ต้องถามย้ำ “นี่ปรางจะลงแข่งทีมโอเพ่นเลยเหรอ?”
“ไม่ได้ๆไม่ได้เด็ดขาด แบบโอเพ่น...ครูไม่เห็นด้วย!!!! ข้อเสนอแบบนี้เป็ไปไม่ได้”ครูหนึ่งปฏิเสธข้อเสนอของมะปรางทันที
“หนูอยากให้ครูเข้าใจความรู้สึกหนูบ้างตอนนี้ชมรมดนตรีถูกปิด พอหนูรู้ว่ามีช่องทางที่สามารถช่วยชมรมดนตรีได้ แล้วอยู่ๆครูจะให้หนูทิ้งโอกาสนี้ไปเหรอคะ?...ครูจะให้หนูนั่งดูชมรมดนตรีถูกปิดแบบนี้โดยที่หนูไม่ทำอะไรเลยเหรอคะ?”
“ครูไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นแต่ครูคิดว่า เราค่อยไปหาช่องทางอื่นก็ได้ ครูเชื่อว่าต้องมีหนทางอื่นมาอีกแน่ๆ”
“หนทางอื่นอะไรเหรอคะครูแล้วเมื่อไรคะครู?...ก็ในเมื่อโอกาสมันอยู่ตรงหน้าแล้วครูจะให้หนูรออะไรอีกเหรอคะครูรู้ไหมคะว่า รุ่นน้องของหนู 40 คน...50 คนตอนนี้ไม่มีกิจกรรมอะไรทำกันเลยั้แ่ชมรมถูกปิด ครูจะให้หนูนั่งดูเฉยๆ เหรอคะ?!!”
“ปรางใจเย็นๆก่อน เราค่อยหาช่องทางอื่นตามที่ครูหนึ่งบอกก็ได้ เดี๋ยวก็มีมาใหม่เองแหละ”โอ๋ค่อยๆ พูดปลอบโยน
“ครูหนึ่งคะปรางขอร้อง ขอร้องจริงๆ ขอให้ครูหนึ่งส่งทีมเถอะนะคะ ปรางขอร้องปรางอยากทำอะไรให้ชมรมดนตรีบ้าง สักครั้งก็ยังดี”
“ปราง...”
“ปรางขอร้องขอให้ครูหนึ่งเชื่อใจปรางอีกสักครั้ง ปรางขออีกครั้งเดียวเชื่อปรางอีกครั้งเดียวจริงๆ ขออีกครั้งเดียวค่ะ ครั้งเดียวจริงๆ ค่ะ”มะปรางยังคงอ้อนวอนกับครูหนึ่งอย่างต่อเนื่อง ยกมือไหว้ขอร้องจนน้ำตาไหลนองแก้ม
“หนูขอให้ครูหนึ่งเชื่อใจหนูครั้งนี้อีกครั้งเดียวครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ นะคะ...นะคะครูหนึ่ง”
“มะปรางอยากทำให้ชมรมดนตรีมากถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”ครูหนึ่งเห็นความมุ่งมั่นของมะปรางจนต้องยอมแพ้ “เด็กๆชมรมดนตรีจะรู้ไหมว่า พี่ปรางเป็ห่วงทุกคนมากขนาดไหน ทั้งๆที่ตอนนี้คนในชมรมไม่มีใครพูดกับมะปรางแม้แต่คนเดียว มีแต่คนเกลียดมะปรางทั้งนั้น”
โอ๋รีบหยิบกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะมาเช็ดน้ำตาของมะปรางด้วยความห่วงใย ครูหนึ่งเห็นความมุ่งมั่นของมะปรางจนใจอ่อนลง
“ปรางทำสำเร็จแล้วล่ะ!!! ในที่สุดครูก็ต้องยอมเธอจนได้...พวกเธอมีเวลาฝึกซ้อม27 วัน พรุ่งนี้บอกให้ต้อมเข้ามารายงานตัวกับครูด้วยเราจะมาวางแผนฝึกซ้อมกันใหม่หมด”
คำพูดของครูหนึ่งทำให้มะปรางดีใจมากเปลี่ยนจากคราบน้ำตากลายเป็รอยยิ้ม “ปรางขอบคุณครูหนึ่งมากค่ะที่เชื่อใจปรางปรางจะไม่ทำให้ผิดหวังค่ะ”
“ห๋า!!! เมื่อกี้ลูกบอกกับแม่ว่ายังงัยนะ...นี่แม่ฟังไม่ผิดใช่ไหมว่าลูกจะลงแข่งรายการโอเพ่นที่กรุงเทพ?”
“ค่ะแม่...แล้วแม่ก็ห้ามหนูไม่ได้ด้วยค่ะหนูแค่มาบอกแม่ให้รู้เฉยๆ ค่ะ”
“แม่จะเป็ลมให้ได้...พ่อช่วยแม่ด้วย...”
*****************************
173
