ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

หลังจากวันนั้น มีนาและธามวัตไม่พูดคุยกันแม้แต่คำเดียว เวลาเขาลงมากินข้าว เธอจะเลี่ยงไม่ลงไปเจอ เวลาเขากลับบ้าน เธอจะอยู่แต่บนห้อง

มีนาจะรอให้คุณพงศกรหายดีก่อนแล้วเธอจะกลับออสเตรเลีย และจะไม่กลับมาเหยียบที่นี้อีก!

ณ โรงแรมชื่อดัง จังหวัดเชียงใหม่

มีนาจอดรถอยู่หน้าโรงแรม ทำใจอยู่นานว่าจะพูดกับกานต์อย่างไรให้เขาไปบอกความจริงกับธามวัต และให้เขายอมรับว่าเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมา

มีนาตัดสินใจโทรหากานต์เพื่อให้ออกมาพบเธอ

"สวัสดีค่ะพี่กานต์" 

"อ้าวว่ายังไงมีนา สบายดีมั้ยครับ" กานต์เอ่ย

"สบายดีค่ะ พี่กานต์พอจะมีเวลามั้ยคะ ตอนนี้มีนาอยู่แถวโรงแรมพี่กานต์ มีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ" 

"ตอนนี้หรอ พี่มาดูงานที่ภูเก็ต กว่าจะกลับก็ต้นเดือนหน้าเลย มีนามีอะไรด่วนมั้ย คุยทางนี้ได้เลยนะครับ" 

"อ้าวหรอคะ งั้นรอพี่กานต์กลับมาก่อนก็ได้ค่ะ มีนาอยากคุยต่อหน้ามากกว่า ยังไงถ้าพี่กานต์กลับมาแล้วโทรบอกมีนาหน่อยนะคะ" 

"ได้ครับ เดี๋ยวพี่ต้องไปประชุมก่อน ยังไงถ้ากลับไปเชียงใหม่ แล้วพี่จะโทรบอกนะครับ" 

กานต์กดวางสายไปแล้ว เห้ออ เธอมาเสียเที่ยวซะแล้ว ต้องรออีกกว่าสองอาทิตย์เขาถึงจะกลับมา

เป็นจังหวะเดียวกับที่โทรศัพท์เธอดังขึ้น

มิ้น!

"มีนา แกอยู่เชียงใหม่หรอ ทำไมไม่บอกฉันบ้าง แกกลับมาตอนไหน ฉันคิดถึงแกแทบแย่ ไอ้เพื่อนบ้า!" มิ้นเปิดฉากใส่มีนาไม่ยั้ง

"โอยยแก ใจเย็นๆ ฉันรู้สึกผิดไม่ทัน" มีนาหัวเราะ

"ถ้ารู้สึกผิดก็ออกมาหาฉัน เพราะตอนนี้ฉันอยู่เชียงใหม่ อีกครึ่งชั่วโมงถ้าฉันไม่เห็นแกที่ร้าน ฉันจะเลิกคบกับแก!" มิ้นขู่

"เพื่อนแบบฉันหาไม่ได้ละนะ ถ้าเลิกคบไปเสียดายแย่" มีนาแหย่กลับ

"ไม่รู้แหละ แกมาหาฉันด้วย ร้านเดิมริมแม่น้ำปิง อีกครึ่งชั่วโมงนะ" มิ้นพูดพร้อมวางสาย

มีนามองสภาพตัวเองตอนนี้ เห้อ ต้องรีบกลับคอนโดไปเปลี่ยนชุดก่อน เธอไม่เข้าบ้านธิตินันท์แน่นอน ไม่อยากเจอหน้าคนใจร้าย!

มีนากลับมาเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีชมพูหวาน ปล่อยผมดำตรงยาว แต่งหน้าสวยสีโทนเดียวกับชุด ส่วนเว้าส่วนโค้งพอเหมาะอย่างสวยงามกับหน้าอกหน้าใจแทบล้นทะลักออกมา สวยหวานปนเซ็กซี่จนใครๆก็ต้องเหลียวหลังมอง

มีนามาถึงที่ร้าน มิ้นโบกมือเรียกให้เธอเข้าไปหาที่โต๊ะติดริมแม่น้ำปิง บรรยากาศตอนเย็นช่างสวยงาม ไฟที่ทางร้านตกแต่งข้างแม่น้ำเรืองรองสะท้อนกับพื้นน้ำระยิบระยับ

"มีนาไอ้เพื่อนบ้า!" มิ้นลุกขึ้นกอดมีนาอย่างคิดถึง

"มาถึงก็อวยพรกันเลยนะ" มีนาพูดปนหัวเราะ

"ก็ฉันคิดถึงแก ไม่เจอกันตั้งนานทำไมแกสวยขึ้นขนาดนี้ ไหนฉันขอดูใกล้ๆหน่อย" มิ้นพูดพร้อมหมุนตัวมีนาไปมา มองตั้งแต่หัวจรดเท้า

"คุณหมอมีนาสวยมากกกค่ะ สวยขนาดนี้มีแฟนแล้วใช่มั้ย" มิ้นหยอกกลับ

"โสดค่ะ โสดสนิท โสดม๊ากมาก โสดจนหมาหงอย!" มีนาย้ำอย่างขำขัน

"ไม่เชื่อ!! สวยขนาดนี้ หนุ่มต่อคิวยาวถึงหน้าปากซอยแล้ว" มิ้นเอ่ย

"ถ้างั้นแกก็หาให้สิ มีแนะนำมั้ยหล่ะ" มีนายังหยอกมิ้นไม่หยุด

"น้องมีนา สวัสดีครับ" นิวเอ่ยทัก

พี่นิว มีนากำลังจะยกมือไหว้สวัสดี แต่ด้านหลังพี่นิวคือ พี่ธาม!

เธอรีบเก็บสีหน้า แล้วยกมือไหว้พี่นิว

"สวัสดีค่ะพี่นิว" มีนาเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม

"เมื่อกี้พี่ได้ยินว่ามีนาโสดหรอครับ พี่มีแนะนำนะ สนใจมั้ยครับ!" นิวหยอกลับ

"หึ! จะนั่งกันได้รึยัง" ธามวัตเอ่ยขัดขึ้น

ทุกคนมองหน้ากันและตัดสินใจหันกลับไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะ มีนานั่งฝั่งเดียวกับมิ้น ธามวัตนั่งฝั่งเดียวกับนิว และธามวัตนั่งตรงข้ามมีนา

มีนาไม่มองหน้าและสบตากับธามวัต เธอทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศ ไม่ทักทายไม่พูดคุย จนทุกคนทานข้าวกันเสร็จ

"แกสั่งเหล้าปั่นมากินมั้ย ฉันไม่ได้กินนานม๊าก" มิ้นเอ่ยขึ้น

"แต่ฉันขับรถมา กินไม่ได้" มีนากล่าวอย่างเสียดาย

"ทิ้งรถไว้นี่แหละ เดี๋ยวฉันกับพี่นิวไปส่งเอง" มิ้นพยายามจูงใจมีนา 

"เอางั้นหรอ งั้นจัดมาเลย!!" มีนายิ้มอย่างมีความสุข

ธามวัตมีสีหน้าอ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไร เขาแค่พูดคุยกับนิวเรื่องงานและเรื่องสมัยเรียน และเขาก็ไม่ทักทายเธอแม้แต่คำเดียว

มีนากระดกเหล้าไปหลายแก้ว ในใจเธอมีเรื่องมากมาย ปรึกษาใครก็ไม่ได้ มันอึดอัดคับแน่นไปหมด!

เสียงเพลงของวงดนตรีสดดังขึ้น มิ้นดึงมีนาที่ไม่ทันตั้งตัวออกไปเต้นกลางฟลอร์

ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม ปลุกอะดีนารีนในร่างกาย ทำให้มีนาสนุกสนานไปกับมิ้นและผู้คนรอบข้างที่ออกมาเต้นด้วยกัน

มีนาเต้นอย่างสนุกลืมทุกสิ่งในหัวสมอง ปล่อยให้เสียงเพลงนำพาไป

"สวัสดีครับคนสวย ขอผมชนแก้วด้วยคนได้มั้ยครับ" มีชายหนุ่มรูปงามผิวขาวเดินเข้ามาหามีนาและเอ่ยทักทายเธออย่างสนใจ

"อ้อได้สิค่ะ ชนแก้วค่ะ" มีนาชนแก้วและยิ้มให้เขาอย่างมีเสน่ห์ยั่วยวน

ชายหนุ่มได้ใจขยับมาเต้นข้างมีนาและใช้แขนโอบกอดเธอจากด้านหลัง

มีนาไม่ได้สนใจมากนักจนเริ่มรู้สึกว่าชายผู้นั้นจงใจลูบไล้หลังเธอลงมาจนถึงเอว

มีนาสะดุ้งเฮือกก่อนที่มือชายผู้นั้นจะเลื่อนลงมาจนถึงสะโพกของเธอ

หมับ!!

ตัวมีนาถูกดึงจนปลิวไปด้านหน้าและซบเข้ากับอกแกร่ง

"กลับบ้าน!!" ธามวัตพูดเสียงเย็น

"พี่ธาม! ปล่อย! มีนาไม่กลับ" มีนาพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมอกของธามวัต

"หยุดทำตัวเป็นผู้หญิงกินไม่เลือกสักที!" ธามวัตจับไหล่มนของเธอที่พยายามดิ้นรนให้หยุดแล้วมองสบตาอย่างเกรี้ยวกราด

"มีนาจะกินไม่เลือกก็เรื่องของมีนา ไม่ใช่เรื่องของพี่!!" มีนาสบตาเขาไม่วาง

ธามวัตโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ดึงตัวมีนาออกมาจากฟลอร์แล้วพาเธอออกจากร้านทันที

"ปล่อยนะพี่ธาม!" มีนาร้องลั่นเมื่อเขาพาเธอมาถึงรถ

ธามวัตไม่พูดแต่จับมีนายัดลงเบาะคนนั่งแล้วคาดเข็มขัดอย่างเหลืออด

เขาออกรถและขับรถด้วยความเร็วเหมือนอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ตอนนี้

"รังเกียจมีนามากไม่ใช่ แล้วมายุ่งกับมีนาทำไม!" 

"หยุดพูด!!" ธามวัตตะคอกกลับ

"ไม่หยุด มีนาจะไม่ยอมพี่ธามอีกแล้ว หลังจากนี้มีนาจะกลับออสเตรเลีย จะไม่กลับมาเหยียบที่นี้ เราจะได้ไม่ต้องเจอกันอีก มีนาพอแล้ว!!" มีนาตะคอกตัวสั่นเทา

เอี๊ยดดดด!!

ธามวัตเหยียบเบรคกระทันหัน

"เธอไม่มีทางหนีฉันไปได้ ถ้าฉันไม่อนุญาต!!"

"พี่ธามไม่ใช่เจ้าของชีวิตมีนา มีนาจะทำอะไร จะไปอยู่ที่ไหน จะรักใครก็ได้ มันเป็นสิทธิ์ของมีนาเพราะชีวิตนี้เป็นของมีนา!!" 

"แล้วเธอจะได้รู้ว่าฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอแค่ไหน!!" ธามวัตออกรถพามีนากลับบ้านธิตินันท์ด้วยอารมณ์โกรธอย่างที่สุด

รถจอดหน้าบ้านและเบรคอย่างแรง

มีนารีบกระโดดลงจากรถและวิ่งเข้าไปในบ้าน เธอวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว 

"อร๊ายยย ปล่อยนะ!!" ธามวัตวิ่งตามมาจับตัวมีนาที่กำลังจะถึงห้องนอนของเธอพอดี

"มานี่!!" ธามวัตอุ้มมีนาพาดบ่า แล้วพาไปที่ห้องเขาทันที มีนาดิ้นไม่หยุดทั้งทุบทั้งตีธามวัตเท่าที่แรงเธอจะมี

พลั่ก!

ธามวัตโยนมีนาลงบนเตียงอย่างแรง

"โอย! พี่ธามจะทำอะไร! พามีนามาห้องพี่ทำไม!" มีนาเจ็บจนจุกแทบไม่มีแรงพยุงตัวเองขึ้นจากเตียง

"ฉันจะทำให้เธอได้รู้ ว่าฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอ มีสิทธิ์ในชีวิตเธอทั้งหมด!!" 

ธามวัตลงไปคร่อมตัวมีนา กระชากชุดเดรสและชุดชั้นในเธอออกอย่างรุนแรง

เขาบดขยี้ปากของเธออย่างไม่ใยดี ระบายความแค้น ความโกรธ ความสับสนทั้งหมดที่ตีกันอย่างยุ่งเหยิง 

เขาทรมานเธอทั้งคืน จนมีนาแทบไม่มีแรงจะลุก จนเธอผล็อยหลับไป

"ธาม! มีนา!" เสียงของคุณพงศกรดังขึ้นในเช้าวันถัดมา

ภาพจำสุดท้ายของเธอคือเธอถูกธามวัตพามาที่ห้องเขา

"คุณพ่อ!!" มีนาสะดุ้งรีบจับผ้าห่มแล้วมองสบตากับคุณพงศกรที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงหน้า

"พ่อ!!" ธามวัตตื่นขึ้นมาข้างมีนาและตกใจที่คุณพงศกรมาอยู่ในห้องตรงหน้าเตียงตอนนี้

"แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วลงมาคุยกัน!" คุณพงศกรพูดเสียงเครียดแล้วเข็นรถออกไป

ทั้งคู่ลงมานั่งรอคุณพงศกรในห้องรับแขกของตัวบ้าน ต่างคนต่างนิ่งเงียบ จนกระทั่งคุณพงศกรเข็นรถเข้ามา

"พ่อจะไม่พูดอ้อมค้อมนะ ตกลงเราสองคนคบหากันอยู่ใช่มั้ย" 

"ไม่ใช่ค่ะ/ครับ" มีนาหันมองหน้าธามวัตอย่างตกใจ 

"ตกลงว่ายังไง พ่อไม่เข้าใจ?" คุณพงศกรมีสีหน้าสงสัย

"เรากำลังคบกันอยู่ครับ และไม่รู้ว่าตอนนี้มีนากำลังตั้งท้องลูกของผมอยู่รึเปล่า" ธามวัตเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"พี่ธาม!! พูดอะไรออกมา!" มีนาตกใจและงวยงง เขากินยาลืมเขย่าขวด? 

"ธามเป็นผู้ชายต้องรับผิดชอบ ธามรู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง" คุณพงศกรเอ่ยเสียงเรียบ

"ครับพ่อ ผมจะแต่งงานกับมีนา!" ธามวัตเอ่ย

"ไม่นะ!! ไม่ใช่แบบนั้นนะคะคุณพ่อ มีนาไม่ต้องการให้พี่ธามรับผิดชอบ มีนาไม่ได้ท้อง!" มีนาทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธออยากจะบ้า เธอหน่ะหรอจะแต่งงาน!!

"แต่พี่ต้องการรับผิดชอบ แล้วเมื่อคืนพี่ก็ไม่ได้ป้องกัน!" ธามวัตสบตามีนานิ่ง

"มะไม่นะ ไม่ใช่แบบนี้ คุณพ่อ.." มีนาอ้ำอึ้ง เหมือนมีใครเอาไม้มาฟาดหน้าเธออย่างจัง 

"ถ้าอย่างนั้นพ่อจะจัดงานแต่งให้ เรารอนานไม่ได้ เผื่อมีนาท้องขึ้นมาเดี๋ยวจะดูไม่ดีนะลูก" คุณพงศกรเอ่ยขึ้นแกมดีใจ

"เดี๋ยวค่ะคุณพ่อ มีนา" มีนากำลังจะขัด

"ดีเลยครับพ่อ ผมก็ไม่อยากให้ใครมาว่าเราได้เหมือนกัน" ธามวัตตอบกลับ

มีนาอ้าปากค้าง เกิดอะไรขึ้น!!