5.บ้านใหม่
หลังจากที่หญิงสาวทั้งสองคนแยกย้ายกัน กรีนกลับบ้านโดยรถยนต์ของแกรนด์รถยนต์ของแกรนด์ค่อนข้างทันสมัย เธอเลือกที่จะใช้จีพีเอสในรถยนต์คันนี้นำทางไปในที่สุดก็ขับมาถึงบ้าน หน้าบ้านมีป้ายบ้านเลขที่ติดไว้อย่างชัดเจนตามที่แกรนด์ได้บอกไว้เธอเอารถเข้าไปจอดด้านใน พอรถจอดสนิทเธอก็นั่งทำใจอยู่สักครู่แล้วเปิดประตูรถลงไปขณะที่เธอก้าวขาได้ข้างหนึ่งก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"กลับมาแล้วเหรอลูกสาวแม่"เธอเห็นผู้หญิงวัยกลางคน คนหนึ่งทักเธอแล้วส่งยิ้มมาให้ผู้หญิงคนนี้คงจะเป็แม่ของแกรนด์แน่ๆมันเป็รอยยิ้มเหมือนที่แม่ของเธอยิ้มให้เธออยู่บ่อยๆ เลยดูมีความรักและความจริงใจอยู่ในรอยยิ้มนั้น
"กลับมาแล้วค่าาา" เธอตอบเสียงใสออกไปทำตัวให้เนียนที่สุด ก็เธอมารับบทเป็ลูกนี่นา ก็ทำเหมือนกับเวลาที่เธออยู่กับแม่ของเธอก็แล้วกันไม่เห็นจะยากเลย
"ทำไมวันนี้ลูกแม่กลับไวจังเป็อะไรหรือเปล่า" คุณแม่ของแกรนด์ถามเธอด้วยความเป็ห่วง เธอรู้สึกได้แววตาและคำพูดดูๆ แล้วท่านก็น่าจะรักลูกสาวของท่านมากอยู่เหมือนกันนะแต่เอ๊ะแม่เธอก็เป็แบบนี้ แล้วถ้าเราเป็แฝดกันจริงๆแล้วใครล่ะที่เป็พ่อเป็แม่จริงๆ แน่นอนพ่อแม่ที่แท้จริงจะต้องมีแค่คนเดียวเท่านั้น
"ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ"ที่จริงแกรนด์ออกจากบ้านไปทำงาน แล้วนี่ก็ยังไม่ได้เวลากลับเธอจึงตอบไปว่าไม่สบายไปก่อน เดี๋ยวแม่จะสงสัย
"แล้วกินยามาหรือยัง งั้นมากินข้าวก่อนจะได้กินยาแล้วจะได้ไปนอนพัก" ผู้เป็แม่ดูเป็ห่วงแกรนด์มากถ้าท่านรู้ว่านี่ไม่ใช่แกรนด์ ท่านจะรู้สึกยังไงนะ ทำให้กรีนคิดถึงแม่ของเธอขึ้นมาทุกครั้งเวลาที่เธอไม่สบายท่านก็จะดูแลเธอดีแบบนี้เช่นกันระหว่างที่กรีนเดินเข้าบ้านไปนั้น เธอก็แอบสำรวจภายในบ้านว่าอะไรอยู่ตรงไหนจนเพลินตาไปหน่อย
"มัวแต่มองอะไรอยู่ลูกมานั่งกินข้าวแล้วจะได้กินยา" แม่ที่ดูจะเป็ห่วงลูกสาวของท่านมากแต่ท่านไม่รู้ว่าคนนี้ไม่ใช่
"ค่ะ" กรีนนั่งกินข้าวจนอิ่มพอแม่เผลอเธอก็แอบเอายาใส่กระเป๋าแล้วขอตัวขึ้นห้องไปนอน กรีนเดินขึ้นชั้นบนแล้วเดินไปห้องที่อยู่ทางซ้ายมือทันทีเพราะตามที่แกรนด์บอก ห้องแกรนด์จะอยู่ทางซ้ายมือส่วนทางขวาจะเป็ห้องของพ่อกับแม่นั่นเอง
กรีนเปิดประตูห้องเข้าไป ห้องของแกรนด์ ตกแต่งด้วยสีชมพูลายน่ารักมีตุ๊กตาตัวเล็กตัวใหญ่เต็มไปหมด ซึ่งเธอก็เป็ผู้หญิงเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ชอบอะไรหวานแหววแบบนี้เลยเธอเริ่มรู้สึกว่าถึงหน้าของเราจะเหมือนกันแต่รสนิยมของเรามันช่างแตกต่างกันเสียจริง
จากที่เธอใช้สายตาสำรวจบ้านของแกรนด์ เธอก็ดูอยู่สบายดีมีแม่เป็แม่บ้าน วันนี้พ่อของเธอคงไปทำงานตอนเย็นๆ ท่านถึงจะกลับมา แกรนด์ได้ให้เธอดูรูปพ่อกับแม่มาบ้างแล้วซึ่งก็อยู่ในมือถือที่เธอเอามานั่นแหละ
"สีชมพูทั้งห้องขนาดนี้ฉันจะนอนหลับมั้ยเนี่ย"กรีนบ่นออกมา แล้วก็เดินสำรวจข้าวของภายในห้อง บ้านหลังนี้ไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่กันแค่สามคนขนาดกำลังดี แต่เล็กกว่าบ้านของเธอมาก แต่ดูๆ แล้วเธอก็รู้สึกว่าแบบนี้ก็อบอุ่นดี
ส่วนทางด้านแกรนด์
หลังจากที่แยกกับกรีน เธอเดินไปหารถที่มีป้ายทะเบียนตามที่กรีนบอกในที่สุดเธอก็เจอ เธอหยุดยืนอยู่ข้างๆ รถคันนั้น ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับคนในรถดีเธอยืนเก้ๆ กังๆ อยู่สักพัก
"ขึ้นมาสิจะยืนอยู่ทำไม ไม่ร้อนหรือไง"เมื่อแกรนด์ได้ยินคำเชิญ ของผู้ชายในรถที่กรีนบอกว่าเขาชื่ออคิณเธอเลยขึ้นไปนั่งข้างๆ คนขับ เธอมองไปที่อคิณ ตอนแรกเธอก็มองไม่ชัดแต่พอมานั่งข้างๆ เขาแล้วหันไปมอง โอ้โหผู้ชายอะไรหล่อขนาดนี้ผิวขาวสมกับที่เป็คนเหนือ จมูกโด่งใบหน้าคมเข้ม มีหนวดเครานิดหน่อยทรงผมทันสมัย
"จะมองอีกนานมั้ย"เธอคงมองความหล่อของเขาจนเพลินไปหน่อย แบบว่าค้างไปเลยแววตาของเขาจับจ้องมาที่เธอ จนเธอต้องหลบตาหนี เธอว่าบอสของเธอก็หล่อแล้วนะแต่หล่อคนละแบบ บอสในสายตาของเธอ เธอมองว่าเฉยๆ ถึงเขาจะหน้าตาดีแต่ความเ้าชู้ของเขาทำให้ความหล่อสำหรับเธอลดลงเธอไม่ชอบเอาเป็ว่าโฟกัสแต่เื่งานพอ แต่เอ๊!!ผู้ชายคนนี้กรีนบอกว่าเขาทำไร่ชานี่ ชาวไร่ทำไมผิวขาวได้ขนาดนี้นะ
"อ๋อค่ะ" แกรนด์รีบแบนหน้าหนีเพราะถูกจับได้ว่ามองนานเกินไปจริงๆ เธอไม่เคยไม่เป็ตัวของตัวเองขนาดนี้เลยความรู้สึกที่เห็นหน้าผู้ชายคนนี้ใกล้ๆ มันทำให้เธอใจสั่นหัวใจเต้นแรงแต่นั่นอาจจะเป็เพราะเธอตื่นเต้นกับสถานการณ์นี้ด้วยแหละมั้ง
"กลับเลยหรือเปล่า ให้รอซะนานเลยขอไปด้วยก็ไม่ให้ไป" อคิณแกล้งถามด้วยบ่นด้วยเพราะเขารู้อยู่แล้วว่ากรีนไปทำอะไร แต่เขาแค่อยากจะแสร้งว่าไม่รู้ไม่เห็นอีกอย่างจะดูอาการของเธอคนนี้ด้วยว่า ไอ้เพื่อนแสบของเขามันแอบบอกเธอหรือเปล่าเพราะเขาไม่ให้กรีนบอกกับผู้หญิงคนนี้ว่าเขารู้เื่นี้
แกรนด์เลยพยักหน้าเป็คำตอบ แล้วรถก็เคลื่อนออกไประหว่างที่อคิณรออยู่ที่รถ และได้ล่วงรู้ภารกิจของกรีน เขาก็ใจจดใจจอว่าเพื่อนของเขาจะสลับตัวได้สำเร็จหรือเปล่าและตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าสำเร็จ เพราะผู้หญิงที่ขึ้นมาในรถถึงเธอจะหน้าตาเหมือนกรีนจนแยกไม่ออกก็จริง แต่บุคลิกแตกต่าง เธอดูเรียบร้อยกว่าแล้วตอนที่เธอมายืนอยู่ข้างๆรถไม่ยอมขึ้นทำให้เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่กรีนเพื่อนของเขาแน่นอน
"กรีนไปทำอะไรมาวะ ให้รอซะนานเลย"อคิณชวนคุยเพราะเห็นเธอนั่งเงียบๆ มานานแล้ว แต่แกรนด์ก็ไม่ได้ตอบอะไรแค่หันมายิ้มๆให้อคิณก็เท่านั้น คงเป็เพราะเธอไม่รู้จะตอบหรือพูดอะไร เฮ้ย...ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าถ้าเป็ตัวจริงป่านนี้มันคงพูดไม่หยุดปาก แต่ดูนี่สิจะรอดมั้ยเนี่ย
"เออๆ ไม่อยากรู้ก็ได้นอนหลับไปก่อนก็ได้นะถ้าง่วง" อคิณพยายามหาทางออกให้กับเธอเพื่อที่เธอจะได้ไม่อึดอัดมากนัก
"ค่ะ" พูดเพาะลื่นหูดีแฮะอคิณรู้สึกว่าการกระทำและคำพูดของเธอมันช่างดูน่ารักดีเธอตอบแล้วก็เอนหลังเบาะลงหน่อย ทำท่าเป็นอน แต่เธอคงนอนหลับไม่ลงหรอกเพราะในใจก็คิดแต่ว่า ถ้าถึงแล้วจะทำตัวยังไงต่อดี จะต้องเจอกับใครบ้างตอนนี้เธอกำลังหลับตาแล้วคิดหนัก
อยู่ๆ อคิณก็อยากแกล้งผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา อคิณเลี้ยวรถจอดร้านอาหารร้านนึง เขาเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอดูว่าเธอหลับจริงหรือเปล่า แล้วแกล้งพูดเสียงดังว่า
"ตื่น! หาอะไรกินกัน" เธอสะดุ้งตัวแรงเธอก็กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ เพลินจนที่ว่ารถจอดเธอก็ยังไม่รู้สึกอคิณตั้งใจพูดเสียงดังให้เธอใ เพราะรู้ว่าเธอไม่ได้หลับทำให้ปากเธอมาโดนกับปากเขา ทำให้เธอใมากแล้วรีบผละออก หน้าเธอแดงจัดด้วยความเขินอายเธอไม่เคยจูบกับใครมาก่อนนี่เป็ครั้งแรก
"หิวหาอะไรกินกัน อีกนานกว่าจะถึง"อคิณทำหน้ามึนๆ เหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น แล้วชวนเธอไปกินข้าว
"ค่ะ" เธอตอบแค่นั้น หน้าก็ยังไม่หายแดงอคิณมองหญิงสาวตรงหน้า เขารู้สึกชอบเธอขึ้นมาซะแล้ว อคิณพาแกรนด์แวะร้านอาหารที่ไม่ได้หรูแต่ก็ไม่ได้แย่เขากำลังดูว่าเธอจะว่าอะไรมั้ย กินอาหารร้านธรรมดาๆ ได้หรือเปล่าตามลำพังชายหนุ่มเป็คนกินง่ายอะไรเขาก็กินได้
"แกจะกินอะไรสั่งเลย เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"อคิณก็ยังเล่นบทว่าหญิงสาวคนนี้คือกรีนเพื่อนของเขาอยู่ดี
"เอาต้มเืหมูกับข้าวเปล่าก็พอค่ะ"เธอก็ไม่ได้เื่มากอะไร คงจะกินง่าย แต่รู้ตัวมั้ยว่าพูดมีหางเสียงแบบนี้ทำให้เขายิ่งชอบเธอมากขึ้นไปอีก น่ารักกว่ายัยเพื่อนของเขาเป็ไหนๆ
"งั้นผมเอาต้มยำกุ้งกับข้าวเปล่าครับ"แม่ค้ารับเมนูแล้วก็เดินออกไป
พอรับประทานอาหารกันอิ่มแล้ว เขาและเธอก็ออกเดินทางต่อระหว่างทางอคิณก็ชวนแกรนด์คุยไปเรื่อยๆส่วนมากก็จะคุยเื่ไร่ที่ตอนนี้กำลังเก็บเกี่ยวผลผลิตและงานที่เกี่ยวกับหญิงสาวเพื่อให้แกรนด์ได้เก็บข้อมูลซึ่งเขาตั้งใจที่จะป้อนข้อมูลให้เธอโดยที่เธอไม่รู้ตัวซึ่งเธอก็ตั้งใจฟังเป็อย่างดี ในระหว่างการสนทนามีแต่ประโยคบอกเล่าไม่ได้มีประโยคคำถามเลย ทำให้แกรนด์ไม่ได้รู้สึกอึดอัด เธอก็แค่นั่งฟังเฉยๆในที่สุดรถก็ขับมาถึงบ้านที่กรีนพักอาศัยตอนนี้เวลาน่าจะดึกมากแล้วภายในบ้านไฟดับสนิทมีเพียงแค่ไฟทางและไฟหน้าบ้านเท่านั้น
แกรนด์ไม่รู้จะลงเดินแล้วไปทางไหนต่อดี ดูจากบ้านแล้วหลังใหญ่มากและสิ่งที่กรีนเล่าและบอก เธอจำไม่ได้เลย มืดก็มืดจะหาห้องเจอมั้ยเนี่ย เธอคิดเธอยังคงนั่งอยู่ในรถไม่ยอมลง ทำให้อคิณที่เขาพอจะเข้าใจได้ในสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ และถ้าไม่ใช่เขาแล้วใครจะช่วย
"ป่ะนั่งรถนาน แกคงจะง่วงเดี๋ยวฉันเดินขึ้นไปส่ง"อคิณที่รู้ใจหญิงสาว เขาเดินลงอ้อมมาอีกข้างของรถแล้วเปิดประตูออกจับมือเธอจูงเดินเข้าบ้าน ซึ่งแกรนด์ก็ไม่ได้ว่าอะไรยอมให้เขาจูงอยู่อย่างนั้นแต่โดยดี เธอเอากุญแจบ้านที่กรีนให้มาส่งยื่นให้เขา
"อ่ะถึงแล้ว รีบไปอาบน้ำแล้วนอนซะตื่นมาก็บอกน้าสนให้ไปส่งที่ไร่" อคิณบอกแค่นั้นแล้วเขาก็เดินลงชั้นล่างแล้วกลับออกไป ซึ่งเขาก็ปิดล๊อกประตูบ้านให้เสร็จเรียบร้อยเขาพยายามช่วยเธอเต็มที่ หลังจากนี้เธอก็คงต้องช่วยตัวเองบ้างก็แล้วกัน
อคิณเป็เพื่อนกับกรีนมาั้แ่เด็กเขาวิ่งเล่นที่บ้านหลังนี้เป็ประจำ จึงรู้ว่าห้องกรีนอยู่ห้องไหนถึงตอนนี้เขาจะโตแล้ว การที่เขาเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านหลังนี้ เขาก็รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน เพราะว่าไม่เคยขึ้นไปชั้นบนนี้นานแล้ว แต่แล้วเขาก็ต้องรีบกลับออกไปโดยที่ไม่มีใครเห็น เพราะคนที่ได้ยินเสียงรถคงรู้แหละว่า เป็เสียงรถของเขาจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
เช้า แกรนด์ตื่นแต่เช้าเพราะเธอนอนไม่ค่อยหลับ เธออาบน้ำหาเสื้อผ้าของกรีนใส่แล้วเดินลงมาชั้นล่าง
"เมื่อคืนกลับมากี่ทุ่มกี่ยามเหมือนพ่อจะได้ยินเสียงรถตอนดึกมากแล้ว" คุณภูมิพัฒน์ เอ่ยทักลูกสาวแต่เช้าซึ่งแกรนด์ก็ยืนเก้ๆ กังๆ ไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำยังไงดี กลัวถูกจับได้จัง
"ค่ะดึกมากเลยค่ะ" เธอตอบแค่นั้นคุณภูมิพัฒน์ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะลูกสาวบอกว่าจะไปหาเพื่อนที่มาจากเยอรมันคุณภูมิพัฒน์ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะลูกสาวของท่านก็โตเป็ผู้ใหญ่แล้วและรู้ว่ามีอคิณไปเป็เพื่อนด้วย ท่านก็ยิ่งเบาใจ
"มาๆ นั่งทานข้าวกับแม่ก่อนเดี๋ยวค่อยเข้าไปในไร่" ผู้เป็แม่เรียกลูกสาวให้มานั่งทานอาหารเช้าด้วยกันเมื่อเธอหันไปเห็นผู้หญิงที่แทนตัวเองว่าแม่เธอรู้สึกว่าท่านมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกับเธอ นั่นก็คือใบหน้านั่นเองที่มีความละม้ายคล้ายกัน เธอมองหน้าท่านแล้วกำลังรู้สึกในสิ่งที่เธอเห็นและตอนนี้เธอก็กำลังคิดถึงผู้เป็แม่ของเธอที่อยู่ที่กรุงเทพขึ้นมา
"วันนี้ให้น้าสนไปส่งได้มั้ยค่ะ หนูรู้สึกปวดๆ หัวสงสัยจะนอนน้อยค่ะ" เธอจำเป็ต้องเล่นละคร ตามที่อคิณได้บอกไว้เมื่อคืนว่าให้น้าสนไปส่ง แล้วเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าน้าสนคนไหน ก็เลยให้ผู้เป็พ่อช่วย
"ได้สิลูก เื่แค่นี้เอง" ผู้เป็พ่อพูดท่านมีลูกสาวคนเดียวแล้วท่านก็เลี้ยงมาด้วยความรักทะนุถนอมั้แ่เด็กๆ มาแล้วและการตามใจของผู้เป็พ่อ จึงทำให้กรีนออกจะเป็ผู้หญิงที่ไม่ค่อยยอมใครง่ายๆผิดกับแกรนด์เพราะแม่ของเธอสอนให้ลูกสาวเป็ผู้หญิงและก็อ่อนหวานในแบบที่ผู้หญิงควรจะเป็ ทำให้ทั้งสองคนนี้ มีบุคลิกที่แตกต่างเพราะการเลี้ยงดูที่ต่างกัน
"ปวดหัวก็ไปนอนพักก่อนก็ได้ บ่ายๆ ก็ค่อยเข้าไปไร่มันไม่ได้หายไปไหนหรอกลูก" ผู้เป็แม่เอ่ยขึ้นด้วยความเป็ห่วงเพราะลูกสาวของท่านบ้างานรู้ว่าเก่งแต่ท่านก็อยากให้ลูกสาวของท่านดูเป็ผู้หญิงบ้างไม่ใช่ทำงานอย่างกับผู้ชายแบบนี้ แกรนด์รู้สึกได้ ในสิ่งที่ท่านพูด ท่านคงเป็ห่วงเธอรู้สึกถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้เสียจริง สายตาของท่านที่มองมาที่เธอเธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่เป็ไรค่ะ หนูไหว” เธอตอบออกไปเพราะถ้าให้เธออยู่บ้าน มีหวังโดนถูกจับได้แน่ๆ
"สนๆ " ผู้เป็พ่อะโเรียกคนที่ชื่อสนเป็ชายวัยน่าจะเกือบๆ ห้าสิบวิ่งเข้ามา
"ไปเอารถมา ขับไปส่งลูกสาวข้าที่ไร่หน่อย"คุณภูมิพัฒน์ เอ่ยบอกคนงานในบ้าน ให้ขับรถไปส่งลูกสาวของท่านที่ไร่ให้หน่อย
"ทำไมวันนี้คุณหนูไม่ไปเองล่ะครับ"น้าสนสงสัย ก็ปกติ คุณหนูของเขาจะขับรถไปเอาตลอด เคยขอจะขับไปส่งให้ก็ไม่ยอม
"วะไอ้นี่ เห็นลูกข้าบอกว่าไม่สบายเลยไม่อยากขับเอง มึงมีปัญหาอะไรนัก"
"เปล่าครับๆ เชิญครับคุณหนู"จากนั้นน้าสนก็ขับรถออกไปเรื่อยๆแกรนด์มองสองข้างทางเธอได้ัักับธรรมชาติยามเช้า ที่เธออยากััมานานแล้วเธอรู้สึกหลงรักที่นี่เข้าแล้ว นี่เหรอไร่กาแฟ เขียวชอุ่ม อากาศสดชื่นจัง
306
