แสงไฟฉายจากพนักงานรักษาความปลอดภัยสาดส่องเข้ามาในห้องเก็บเอกสารที่มืดมิด ทาบทับลงบนร่างของธนาที่ยืนหอบหายใจรัวเร็วด้วยความตระหนก และร่างของมุกดาที่นอนทอดกายไม่ได้สติอยู่บนพื้นห้อง กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่เคยตลบอบอวลเมื่อครู่จางหายไปในทันที เหลือเพียงกลิ่นอับของกระดาษและฝุ่นละออง
"มีอะไรกันคุณ! ทำไมมาทำอะไรมืดๆ ในนี้!" รปภ. วัยกลางคนถามพลางกวาดไฟฉายไปรอบๆ
"พี่มุกดา... พี่เขาเป็ลมครับ ผมผ่านมาเจอพอดีเลยเข้ามาช่วย" ธนาละล่ำละลักตอบพลางรีบจัดเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่ มือของเขาสั่นเทาจนเกือบจะติดกระดุมผิดเม็ด ความร้อนผ่าวที่ค้างคาอยู่กลางลำตัวยังไม่มอดดับไปเสียทีเดียว แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยือกจากรอยเล็บที่ประทับอยู่บนอกซ้าย
หลังจากช่วยกันพยุงมุกดาไปพักที่ห้องพยาบาลและเธอก็เริ่มได้สติโดยที่จำเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่ได้เลย ธนาจึงรีบปลีกตัวออกมาทันที เขาขับรถกลับหอพักด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตลอดทางเขารู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งคอยจ้องมองมาจากเบาะหลัง แต่เมื่อหันไปมองกลับพบเพียงความว่างเปล่า
วันรุ่งขึ้น ณ ออฟฟิศ บรรยากาศรอบตัวธนาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มุกดายังคงมาทำงานตามปกติแต่ใบหน้าของเธอดูซีดเซียว ขอบตาคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน ทว่าสิ่งที่ทำให้ธนาหวาดระแวงที่สุดคือ 'เมย์' พนักงานสาวฝ่ายบุคคลผู้น่ารักและสดใส บัดนี้เธอกลับเดินผ่านหน้าโต๊ะทำงานของเขาบ่อยผิดปกติ ทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน กลิ่นดอกไม้ป่ากลิ่นเดิมจะโชยมาแตะจมูกเขาเสมอ
"ธนาคะ... รบกวนช่วยเมย์ยกของในห้องเก็บของชั้น 5 หน่อยได้ไหมคะ พอดีไฟมันเสีย เมย์กลัวน่ะค่ะ" เมย์เดินเข้ามาหาเขาตอน่พลบค่ำที่พนักงานคนอื่นเริ่มทยอยกลับบ้าน น้ำเสียงของเธอแหบพร่าผิดไปจากเดิมเล็กน้อย แต่แววตาที่จ้องมองมากลับวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ธนาคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
ธนาอยากจะปฏิเสธ แต่เขารู้ดีว่าหากเขาไม่เผชิญหน้า ิญญาตนนี้จะสิงร่างเพื่อนร่วมงานของเขาไปเรื่อยๆ และสูบพลังชีวิตจนพวกเธอต้องล้มป่วยหรืออาจถึงแก่ชีวิต เขาจึงตัดสินใจก้าวตามเมย์ไปยังพื้นที่ลับตาคน
ทันทีที่ประตูห้องเก็บของชั้น 5 ปิดลง ความมืดมิดเข้าครอบคลุม เมย์ไม่ได้รอช้า เธอพุ่งเข้าหาธนาด้วยความแรงจนแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับตู้เหล็ก เสียงดัง ปัง! สะท้อนก้อง
"ธนา... ร่างกายของคุณมันช่างหอมหวานเหลือเกิน..." เมย์ในร่างที่ถูกสิงสู่พึมพำชิดใบหู ลมหายใจของเธอเย็นเยือกแต่มือที่ลูบไล้เข้ามาใต้เสื้อเชิ้ตของเขากลับร้อนดั่งไฟ
เธอเริ่มระดมพรมจูบไปตามซอกคอของเขาอย่างกระหายหิว ปลายลิ้นที่สากนิดๆ ลากผ่านิัของธนาจนเขาขนลุกซู่ ธนาพยายามขัดขืนแต่ร่างกายเขากลับตอบสนองต่อแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงนั้นอย่างควบคุมไม่ได้
"ซี๊ดดด... อย่า... เมย์ ตั้งสติสิ!" ธนาครางออกมาด้วยความสับสน
"เมย์ไม่อยู่ที่นี่หรอกธนา... มีแต่ฉัน... ที่โหยหาคุณมานานแสนนาน"
มือเรียวเล็กของหญิงสาวกระชากกระดุมเสื้อของเขาจนหลุดกระจาย เผยให้เห็นรอยเล็บสีคล้ำบนอกซ้ายที่เริ่มเรืองแสงจางๆ เธอไม่รอช้า คุกเข่าลงเบื้องหน้าเขาอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างรูดซิปกางเกงของธนาลง ปลดปล่อยความแข็งขึงที่อัดอั้นอยู่ภายในให้ดีดผงาดออกมาทักทายอากาศที่เย็นเยือก
"อ๊าาา..." ธนาเชิดหน้าขึ้น ลมหายใจขาดห้วง เมื่อััได้ถึงความอุ่นนุ่มจากโพรงปากของหญิงสาวที่ความเป็ชายของเขาเข้าไปอย่างเต็มรัก ลิ้นของเธอตวัดวนรอบหัวเห็ดที่บวมเป่งสลับกับการดูดกลืนอย่างหนักหน่วง เสียง แฉะ แฉะ แฉะ ของน้ำลายที่ผสมผสานกับความเสียวซ่านทำให้ธนาแทบยืนไม่อยู่
เธอใช้เทคนิคที่เหนือชั้นกว่ามนุษย์ทั่วไปจะพึงมี ราวกับิญญาร้ายตนนั้นรู้จุดอ่อนของเพศชายเป็อย่างดี มือหนึ่งของเธอบีบเฟ้นลูกระคายสลับไปมา ในขณะที่ปากยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง ดูดดึงเอาจนธนาต้องส่งเสียงครางออกมาไม่เป็ภาษา
"โอ้ววว... ซี๊ดดด... ดี... ดีเหลือเกิน..."
ธนาก้มลงมอง เห็นกลุ่มผมสีดำของเมย์ที่สั่นไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของศีรษะ แต่สิ่งที่เขาเห็นซ้อนทับอยู่คือเงาของสตรีอีกนางที่มีผมยาวลากพื้นและสวมชุดสไบสีซีดจางที่ขาดรุ่งริ่ง เธอกำลังใช้ร่างของเมย์เพื่อดื่มกินพลังงานจากกามารมณ์ของเขา
เขาเอื้อมมือไปจับไหล่ของเมย์แล้วรั้งเธอขึ้นมาประจันหน้า บดจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงเพื่อแย่งชิงลมหายใจ ลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันอย่างดุเดือด เสียงจ๊วบจ๊าบดังก้องในห้องที่เงียบสงัด ธนาพลิกตัวเมย์ให้หันหลังเข้ากับโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ เขาเลิกกระโปรงสอบของเธอขึ้นแล้วดึงแพนตี้ลูกไม้สีหวานลงไปกองที่ข้อเท้า
ความเป็หญิงที่ฉ่ำแฉะและรุ่มร้อนปรากฏแก่สายตา ธนาไม่รอช้า เขาจับแกนกายที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของเธอ จ่อเข้าที่ปากทางสวาทแล้วกดพรวดเข้าไปจนสุดความยาวในคราวเดียว!
"อ๊าาาาาาาาา!" เมย์หวีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายของเธอกระตุกเกร็งตอดรัดความแข็งขึงของธนาแน่นจนเขาแทบสำลักความสุข
ตับ ตับ ตับ ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังรัวเร็วและหนักหน่วง ธนากระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่างเล็กนั้นอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกกระตุ้นด้วยพลังิญญา มือหนาบีบเค้นบั้นท้ายกลมกลึงจนขึ้นรอยนิ้วมือ เมย์แอ่นอกรับัั มือของเธอจิกเกร็งกับขอบโต๊ะจนเล็บแทบฝังลงไปในเนื้อไม้
"แรงอีก... ธนา... ให้ฉันอีก... อูยยยย... ซี๊ดดด..."
"อื้มมม... รับไป! เอาไปให้หมด!" ธนากัดฟันกรอด จังหวะรักเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาอุ้มร่างของเธอขึ้นมาให้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวกระหวัดเอวหนาของเขาไว้ แล้วเริ่มซอยถี่กระชั้นในท่ายืน
ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ!
เสียงการกระแทกดังสะท้อนไปมาในห้องเก็บของ เมย์ซบหน้าลงกับไหล่ของเขา ฟันของเธอฝังลงบนบ่าเพื่อระบายความสยิวที่พุ่งพล่าน ร่างกายของธนารู้สึกร้อนวาบราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียน เขาเริ่มเห็นภาพนิมิต... ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกขังอยู่ในห้องมืดและถูกปล่อยให้โหยหาความรักจนสิ้นใจ ความแค้นและความอ้างว้างเ่าั้ไหลเข้าสู่ตัวเขาผ่านจุดเชื่อมต่อทางกาย
"ใกล้แล้ว... ผมจะ... อ๊าาาา!"
ธนากันฟันแน่น รู้สึกถึงแรงตอดรัดมหาศาลจากภายในตัวเธอ เขาเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างรวดเร็วและรุนแรง ร่างกายทุกส่วนสั่นสะท้านก่อนจะปลดปล่อยธารน้ำรักสีขาวขุ่นที่อัดแน่นไปด้วยพลังชีวิตพุ่งฉีดเข้าไปในกายของเธออย่างต่อเนื่องหลายระลอก
"ซี๊ดดดด... อ่าาาาาห์..."
เขาทรุดตัวลงพร้อมกับโอบกอดร่างของเมย์เอาไว้แน่น ทั้งคู่หอบหายใจรินรดกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ร่างของเมย์จะกระตุกเฮือกหนึ่งพร้อมกับควันสีจางๆ ที่พุ่งออกจากปาก กลายเป็รูปร่างหญิงสาวในชุดสไบที่ค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ
"ขอบคุณ... ที่มอบรสสวาท... ให้ฉันได้ไปสู่สุคติ..."
ทันทีที่ิญญาร้ายผละจากไป สติของเมย์ก็หวนคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อััได้ถึงความเย็นะเืของอากาศที่ปะทะกับิัเปลือยเปล่า แววตาที่เคยพร่ามัวด้วยตัณหาพลันเบิกกว้างด้วยความใสุดขีด เมื่อเห็นว่าตนเองอยู่ในสภาพล่อแหลมบนโต๊ะทำงาน โดยมีธนาประคองร่างที่เกือบเปลือยของเธอไว้
"ธนา... นี่มัน... ฮึก..."
เมย์ก้มลงมองกระโปรงที่เลิกขึ้นสูงและกางเกงชั้นในที่กองอยู่ที่ข้อเท้า ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะที่โคนขาและความเจ็บแสบจากการถูกรุกรานย้ำเตือนว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเริ่มสั่นสะท้านไปทั้งตัวก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก มือเรียวรีบดึงเสื้อผ้ามาปกปิดร่างกายด้วยท่าทางหวาดผวา
"ฮือออ... เมย์ทำอะไรลงไป... ธนา... ทำไมเราถึงเป็แบบนี้... ฮืออออ..." เธอร้องไห้จนตัวโยน สะอื้นไห้ด้วยความเสียใจและอับอายอย่างถึงที่สุด
ธนารีบขยับเข้าไปใกล้ แม้เมย์จะพยายามถอยหนี แต่เขาตัดสินใจคว้าไหล่เธอไว้เบาๆ แล้วดึงเธอเข้ามากอดปลอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและนุ่มนวล
"เมย์ ฟังผมนะ... ตั้งสติก่อน เมย์ไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น" ธนากระซิบชิดใบหู "เมื่อกี้เมย์จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? เมย์จำไม่ได้ใช่ไหมว่าทำไมเราถึงมาอยู่ท่าทางแบบนี้?"
เมย์ชะงักไปเล็กน้อย เสียงสะอื้นยังคงดังอยู่ "เมย์... เมย์จำได้แค่ว่าเดินเข้ามา... แล้วทุกอย่างก็มืดไปหมด... ฮึก... แต่ธนา ทำไมธนาถึงทำกับเมย์แบบนี้..."
"เพราะเมย์ไม่ใช่มนุษย์ปกติในตอนนั้นไงครับ" ธนาพูดพรางสบตาเธออย่างจริงจัง "เมย์จำเื่พี่มุกดาเมื่อวานได้ไหม? ที่นี่มี 'พลังงาน' บางอย่างที่ไม่ดีซ่อนอยู่ มันเป็อาถรรพ์ของตึกนี้ เมย์ถูก 'สิ่งนั้น' เข้าสิงร่าง แล้วมันก็ใช้ร่างเมย์พยายามจะทำร้ายผม... ผมพยายามขัดขืนแล้ว แต่แรงของมันมหาศาลมาก"
ธนาเริ่มแต่งเื่ผสมความจริงเพื่อให้เธอยอมรับได้ง่ายขึ้น "ทางเดียวที่ผมจะดึงสติเมย์กลับมาได้ คือการต้องทำให้ร่างกายเมย์เกิด 'แรงกระตุ้น' อย่างรุนแรงเพื่อขับไล่พลังงานมืดนั่นออกไป ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ เมย์อาจจะกลายเป็เ้าหญิงนิทราเหมือนพี่มุกดา หรือไม่ิญญาของเมย์อาจจะถูกมันกลืนกินไปตลอดกาล"
"จริงเหรอคะ... ธนาไม่ได้โกหกเมย์เพื่อเอาตัวรอดใช่ไหม?" เมย์ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มอ่อนลง แววตาที่หวาดระแวงเริ่มมีความสับสนแทนที่
"ผมจะโกหกเมย์ทำไม เมย์ดูสิ..." ธนาชี้ไปที่รอยแดงจางๆ บนกำแพงและสภาพห้องที่ดูผิดปกติ "เมย์ไม่สังเกตเหรอว่าทำไมเมย์ถึงรู้สึกเพลียขนาดนี้ ทั้งที่เราเพิ่งจะ... เริ่มกันไม่นาน นั่นเพราะิญญาร้ายมันสูบพลังเมย์ไป ผมต้องใช้พลังของผมถ่ายเทกลับเข้าไปให้เมย์ผ่านการััเมื่อกี้ เพื่อช่วยชีวิตเมย์ไว้จริงๆ"
ธนาลูบหัวเธออย่างแ่เบา "ผมขอโทษที่ต้องใช้วิธีที่มันดูรุนแรงและล่วงเกินแบบนี้ แต่มันเป็วิธีเดียวที่ผมรู้จักเพื่อช่วยคนสำคัญอย่างเมย์ เมย์ปลอดภัยแล้วนะ... สิ่งนั้นมันไปแล้ว และผมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครรู้เื่นี้เด็ดขาด"
คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและการหาเหตุผลที่ดู "ลึกลับ" แต่สอดคล้องกับอาการหน้ามืดของเธอ ทำให้เมย์เริ่มสงบลง เธอซบหน้าลงกับอกของธนาอีกครั้ง แม้จะยังมีความเสียใจอยู่บ้าง แต่ความโกรธแค้นและหวาดกลัวกลับทุเลาลงเพราะเชื่อว่าธนาทำไปเพื่อช่วยชีวิตเธอ
ในขณะที่เขากำลังประคองเมย์ให้ยืนขึ้นและช่วยเธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงาน มันคือรูปถ่ายเก่าๆ ของพนักงานรุ่นก่อนที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับหญิงสาวชุดสไบที่เพิ่งจากไป... แต่สิ่งที่น่าใยิ่งกว่า คือในรูปนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูละม้ายคล้ายกับ 'กริช' เพื่อนสนิทของเขายืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย
ความลับที่ซ่อนอยู่ในอดีตเริ่มปรากฏโฉม หรือว่าการที่ิญญาเหล่านี้เข้าหาเขา ไม่ใช่แค่เื่บังเอิญ แต่มีใครบางคน "จงใจ" ชักนำพวกเธอมา?
**[โปรดติดตามตอนต่อไป...]**
469
