เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 47 นอนด้วยกันอีกแล้วเหรอ

        ผู้เป็นพ่อตบไหล่จวีซือเฝย “ลูกเป็นคนที่เข้าใจพ่อที่สุดแล้ว จวีซือหนานเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ ลูกวางใจได้เลย พ่อจะต้องทำให้ลูกได้แต่งงานกับกงเจ๋ออวี้ให้ได้ และจะต้องเป็นภรรยาประธานบริษัทกงกรุ๊ป เชื่อพ่อเถอะ แต่งงานกับกงเจ๋ออวี้ต้องดีกว่าหานเกาอี้มากแน่ ๆ!”

        วันรุ่งขึ้น

        แสงแรกของยามเช้าส่องมาที่เตียง จวีซือหนานขยี้ตา มองโคมระย้าคริสตัลบนเพดานอย่างงัวเงีย หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นนั่งในทันที!

        เธอมองไปรอบ ๆ ห้องกว้างใหญ่ ที่ตกแต่งเป็นสีดำ ขาว และเทาทั้งหมด

        จวีซือหนานนึกถึงคำพูดของกงเจ๋ออวี้เมื่อคืนนี้พลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ!

        ชีพจรเธอแล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบเปิดผ้าห่มบนตัวทันที เธอมองตัวเองอย่างเลิ่กลั่ก เสื้อผ้าของเธอเมื่อวานถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอน!

        เมื่อคืนนี้กงเจ๋ออวี้ทำอะไรเธอกันแน่? พวกเขาไม่ได้นอนด้วยกันอีกใช่ไหม?

        ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!

        เธอตบหน้าเบา ๆ ให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ จวีซือหนานไม่รู้สึกอะไรเลย มันต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ แต่ว่า… แล้วเสื้อผ้าของเธอล่ะ? กงเจ๋ออวี้มีสิทธิ์อะไรมาถอดเสื้อผ้าเธอ!

        จวีซือหนานเดินลงจากเตียงด้วยสีหน้าโกรธเคือง “กงเจ๋ออวี้ คุณทำอะไรฉัน…”

        นี่มันอะไรกัน...

        จวีซือหนานยังพูดไม่ทันจบก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

        กงเจ๋ออวี้เพิ่งเปิดประตูห้องน้ำออกมา ร่างกายยังมีไอน้ำเล็กน้อย หยดน้ำจากเส้นผมไหลผ่านโหนกแก้มลงมา ผิวขาวซีด โครงหน้าคมชัดดูลึกลับ ราวกับรูปปั้นกรีก เอวที่กำยำล่ำสันมีเพียงผ้าขนหนูผืนหนึ่งพันอยู่ หยดน้ำบนกล้ามท้องระยิบระยับภายใต้แสงไฟ

        จวีซือหนานเผลอมองอย่างตะลึงงัน!

        “ดูพอหรือยัง?”

        กงเจ๋ออวี้ช้อนตาขึ้นมองไปที่จวีซือหนาน ในขณะที่มือก็ยังคงเช็ดผมอยู่ไม่หยุดหย่อน

        เมื่อจวีซือหนานได้สติก็รีบหันหน้าหนีไปอีกทางพลางกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เธอเอ่ยเสียงเบาด้วยท่าทางกระวนกระวาย “คุณ… คุณ… คุณ… รีบไปใส่เสื้อผ้าเลยนะ”

        กงเจ๋ออวี้เผยยิ้มเจ้าเล่ห์ นอกจากจะไม่ใส่เสื้อผ้าแล้ว ยังเดินอ้อมมาข้างหน้าเธออีก

        “เธออยากจะดูฉันใส่เสื้อผ้าเหรอ”

        “ฉัน…”

        จวีซือหนานปล่อยมือที่ปิดบังหน้าลง ก็เห็นร่างกายที่แข็งแรงนี้อีกครั้ง เธอรีบตะโกนเสียงต่ำ “ใครจะอยากดูคุณใส่เสื้อผ้ากัน คุณเป็นพวกอันธพาลหรือไงเนี่ย”

        เธอหมุนตัววิ่งปราดไปที่ห้องโถงแล้วยืนอยู่ตรงประตู

        กงเจ๋ออวี้ไม่ได้แกล้งอะไรเธออีก หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็สวมสูทสีน้ำเงินเข้มเดินออกมา

        จวีซือหนานได้ยินเสียงปิดประตูก็หันกลับมาจ้องเขาด้วยสายตาโกรธเคือง แล้วถามเขาว่า “กงเจ๋ออวี้ เมื่อคืนคุณทำอะไรฉันกันแน่ คุณมีสิทธิ์อะไรมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน”

        กงเจ๋ออวี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มจาง ๆ อย่างยากจะสังเกตเห็น

        เมื่อเห็นท่าทางโมโหของเธอแล้ว เขาก็เลือกที่จะไม่อธิบาย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ “เวลานอน เธอไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไง”

        “งั้น…” จวีซือหนานหลบเลี่ยงสายตาของเขา เธอรู้สึกร้อนรนเล็กน้อย “ถึงอย่างนั้น… คุณก็ไม่ควรเป็นคนที่เปลี่ยนให้ฉัน ชายหญิงไม่ควรสัมผัสเนื้อตัวกัน คุณไม่รู้เหรอ”

        กงเจ๋ออวี้มองสีหน้าทั้งอายทั้งโกรธของจวีซือหนาน ในดวงตาก็ฉายแววภาคภูมิใจ เขายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วตอบว่า “เธอเป็นคนพูดเองว่าจะนอนกับฉัน แถมยังให้ฉันชดเชยให้เธออีก เรานอนด้วยกันแล้วครั้งหนึ่ง แบบนี้จะไม่ยอมรับหรือไง”

        ได้ยินเขาพูดแบบนี้ ในหัวของจวีซือหนานก็รู้สึกสั่นสะเทือน!

        พวกเขามีความสัมพันธ์กันจริง ๆ เหรอ

        จวีซือหนานขมวดคิ้วด้วยความโกรธ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณจะมาทำแบบนี้ตอนที่ฉันหลับได้ยังไง… ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่ทันระวังตัว! กงเจ๋ออวี้ คุณนี่มันต่ำช้าจริง ๆ”

        กงเจ๋ออวี้โยนผ้าขนหนูกลับเข้าไปในห้องน้ำ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับหรี่ตาลง

        “ต่ำช้างั้นเหรอ?” กงเจ๋ออวี้ทำสีหน้าเรียบเฉย “แต่เธอเป็นแฟนของฉัน ถ้าฉันไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ แล้วจะให้ใครเปลี่ยน? เตียงของฉันก็คือเตียงของเธอ ถ้าเราไม่นอนด้วยกัน แล้วเธอจะไปนอนกับใครล่ะ!”