(นิยายแปล) คืนชะตาชีวารัก

ตอนที่ 28 จัดการบ้าน (2)

        นายหญิงผู้เฒ่าเว่ยลดสายตาลงต่ำ ระงับรอยยิ้มในแววตา ใช้น้ำเสียงอันเรียบเฉยบอกให้นางพูด “น้อยครั้งนักที่เจ้าจะกลัวถูกดุด่า ข้าคิดมาตลอดว่านางหนูเจ็ดของเราเกรงกลัวเรื่องนี้เป็นที่สุด”

        เหลียงซื่อกระตุกคิ้วหนึ่งที นางคาดเดาบางอย่างได้พอคลุมเครือ คิดจะรีบเอ่ยปากหยุดยั้ง

        ทว่าสุดท้ายนางก็ช้าไปหนึ่งก้าว ไหนเลยสวี่เฉิงอวี๋จะให้โอกาสนางได้หยุดยั้ง “เรื่องสำคัญที่สุดของท่านแม่ในตอนนี้คือการดูแลครรภ์ ทุกครั้งที่เสี่ยวหลิ่วเหนียงจื่อมาก็ล้วนกำชับไม่ให้นางเหน็ดเหนื่อยเกินไป แต่ข้าคิดว่าเรื่องต่างๆ ในครอบครัวก็ต้องมีคนคอยจัดการดูแล ท่านย่าเองก็สามารถจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ดี มีท่านคอยดูแลพวกหญิงรับใช้สูงวัยและมามาทั้งหลายก็คงไม่กล้าสร้างความวุ่นวายอีกต่อไป แต่ตอนนี้ท่านอายุมากแล้ว ควรดูแลสุขภาพตนเองให้ดี จะไปรบกวนท่านได้อย่างไรกัน ดังนั้นข้าจึงคิดว่าช่วงหลายเดือนนี้ไม่สู้ให้ข้าคอยจัดการเรื่องเหล่านี้แทนท่านแม่ มอบหน้าที่ดูแลครอบครัวให้ข้าแทน ท่านคิดว่าได้หรือไม่เจ้าคะ”

        จริงตามคาด…

        เหลียงซื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มกลั้นความโมโหในใจ

        สวี่เฉิงอวี๋นางมีเจตนาจะพูดเรื่องนี้ อีกอย่างเหตุที่นายหญิงผู้เฒ่าตั้งใจเรียกนางมาที่ห้องโถงโซ่วอันในตอนนี้ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเนื่องด้วยเหตุผลนี้!

        พวกนางสองย่าหลานช่างเข้าใจกันโดยปริยายดีเสียจริง นางกลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว

        “เฉิงอวี๋เป็นคนหนักแน่นมาตลอด เรื่องที่หลังครัวครั้งนี้นางก็จัดการได้ดีมาก แต่ว่า…” เหลียงซื่อเผยสีหน้าลำบากใจ นางกลัวเหลือเกินว่านายหญิงผู้เฒ่าจะรับปากในทันที สิ่งที่ไม่ได้พูดออกมาหยุดยั้งสวี่เฉิงอวี๋ก่อนหน้านี้ ขณะนี้นางพูดออกมาอย่างรวดเร็วและคิดจะกล่าวแทรกเข้าไปให้ได้ “ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นเพียงเด็กน้อยอายุสิบกว่าปีเท่านั้น เรื่องจัดการครอบครัว ดูแลอาหารการกิน เกรงว่าอาจมีช่วงที่นางรับมือไม่ไหว เหน็ดเหนื่อยจนต้องล้มป่วย หรือบางทีอาจมีเรื่องที่รับมือยาก ตัดสินใจผิดพลาดไปชั่วขณะ คนในครอบครัวเราคงไม่กระไรมากนัก แต่ถ้าเหล่าญาติผู้หญิงข้างนอกพากันวิพากษ์วิจารณ์ เกรงว่าคงตกเป็นที่หัวเราะเยาะ ยากจะกอบกู้กลับมาได้นะเจ้าคะ”

        นายหญิงผู้เฒ่าเว่ยตัดสินใจไว้แต่แรกแล้ว นางจึงเงยหน้าขึ้นเหลือบมองมาด้วยสายตาคมกริบ “ตามที่เจ้าพูดมา พวกหญิงรับใช้สูงวัยและสาวใช้ในบ้านเราต่างมีความคิดไม่ซื่อ มีสารพัดวิธีการที่จะก่อปัญหาอยู่ตลอด เพราะเหตุนั้นเจ้าถึงได้เป็นกังวลเช่นนี้ เกรงว่านางหนูห้าจะจัดการไม่ได้ เกรงว่านางจะทำให้ต้องอับอายขายหน้างั้นหรือ”

        เหลียงซื่อพลันสีหน้าซีดเผือด “ข้าย่อมไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น…”

        “อาสะใภ้สามเป็นกังวลเช่นนี้ก็ถูกแล้ว เพราะอย่างไรเสียข้าก็อายุยังน้อย ประสบการณ์ยังน้อย ข้าจัดการเรื่องหนึ่งได้ดีแต่อาจจะไม่สามารถจัดการเรื่องทุกอย่างได้ยอดเยี่ยม” สวี่เฉิงอวี๋ขัดจังหวะนางด้วยรอยยิ้ม “แต่ก็คงไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่อาสะใภ้สามพูดมาหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่จัดการแทนท่านแม่เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ถ้าเจอเรื่องยากเข้าจริงๆ จนข้าจัดการไม่ไหว ย่อมต้องขอคำชี้แนะจากอาสะใภ้รองและอาสะใภ้สาม หรือท่านแม่เองก็ให้คำชี้แนะข้าได้เช่นกัน ข้าจะกล้าตัดสินใจโดยพลการจนกลายเป็นที่หัวเราะเยาะได้อย่างไรกันเล่า”

        นางวางแผนทุกอย่างไว้ถี่ถ้วนหมดแล้วจึงค่อยมาที่ห้องโถงโซ่วอัน

        ทว่านางกลับร้อนรนใจเสียแล้วสิ ไม่ได้วางแผนไว้อย่างรอบคอบ วิ่งมาให้นายหญิงผู้เฒ่าตบหน้านางเปล่าๆ

        สวี่เฉิงอวี๋พูดมาถึงขั้นนี้แล้วถ้านางยังกัดไม่ปล่อย เช่นนั้นสิ่งที่นางคิดจะทำคงต้องถูกเปิดเผยเป็นแน่

        วันนี้เหลียงซื่อพ่ายแพ้อย่างสูญเปล่า วันข้างหน้านางก็จะตกอยู่ภายใต้การบังคับควบคุมของสวี่เฉิงอวี๋ สร้างความสะอิดสะเอียนให้นางเช่นนี้

        นางหรี่ดวงตาครู่หนึ่ง

        เด็กคนนี้คงสังเกตเห็นบางอย่าง คิดจะเปิดศึกและเตรียมสู้กับนางสินะ

        นายหญิงผู้เฒ่าก็ไม่เข้าข้างนาง นางไม่ใคร่อยู่ที่ห้องโถงโซ่วอันนานมากนักจึงพูดส่งๆ สองสามคำด้วยรอยยิ้ม ยอมปล่อยวางเรื่องนี้ในที่สุด จากนั้นก็พูดคุยกับนายหญิงผู้เฒ่าอีกสักหน่อยก่อนรีบพาสวี่เฉิงอิงเดินออกประตูไปอย่างไม่รั้งอยู่ที่นี่ต่ออีกแม้เพียงเค่อเดียว

         นายหญิงผู้เฒ่าเว่ยสีหน้าอึมครึมลงอย่างสิ้นเชิง “เจ้าแย่งหน้าที่ดูแลครอบครัว เรื่องที่หลังครัวในวันนี้อาสะใภ้สามของเจ้าแอบยุยงอยู่เบื้องหลัง เจ้าคิดว่าจัดการนางได้แล้วงั้นหรือ”