ทะลุโลกคู่ขนานมาเลี้ยงน้องกับระบบร้อยล้านเท่า

ละลิสาหรือลิสาเดินนำหน้าน้องชายตัวน้อยของเธอเข้าไปในป่า เธอคิดเอาไว้แล้วว่าจะไม่เข้าไปในป่าลึกมากเพราะเธอเป็๲แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเธอคงไม่สามารถปกป้องน้องชายของเธอได้อย่างแน่นอน ลิสามองบรรยากาศรอบๆ เธอมองทิวทัศน์ที่เธอเห็นอยู่ในตอนนี้อย่างสำรวจ จะว่าไปต่างโลกหรือโลกคู่ขนานนี้อากาศดีกว่าโลกที่เธอจากมาเสียอีก ลิสาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์นี้เข้าไปในปอดลึกๆ เธอแอบดีใจกับการทะลุมิติในครั้งนี้เพราะเธอได้ลดอายุของตัวเองไปตั้งหลายปี ละลิสาในปัจจุบันเป็๲หญิงสาวอายุเพียง 17 ปีเท่านั้น

“เจอแล้ว” 

ลิสาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น เธอรีบพาน้องชายของเธอมาตรงบริเวณใกล้ๆแม่น้ำ เธอเห็นผักบุ้งเต็มไปหมด ที่นี่เขาไม่กินกันเหรอแปลกใจจัง 

“มันคืออะไรครับพี่สาว” 

เสียงของแทนไทถามขึ้นอย่างสงสัย เขาเริ่มกล้าที่จะพูดคุยกับลิสามากขึ้นเพราะรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนและจริงใจของพี่สาวคนใหม่นี้ แทนไทดีใจมากที่พี่สาวตื่นขึ้นมาแล้วกลายเป็๲คนใจดีและพูดคุยกับเขาอย่างไพเราะ ไม่ตะคอกคุยกันเหมือนเมื่อก่อน

“ต้นนี้คือผักบุ้ง” 

ลิสาบอกน้องชายของเธอ 

“รีบช่วยพี่เก็บเร็ว เดี๋ยวพี่จะทำของอร่อยๆให้กิน”

แทนไทเมื่อได้ยินว่าจะได้กินของอร่อยก็ยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจ เขารีบเก็บตามที่พี่สาวได้สอน ตอนนี้สองคนพี่น้องเก็บผักบุ้งใส่ตะกร้าหวายได้เยอะพอสมควรจึงหยุดลง เธอลองเดินสำรวจอีกสักหน่อยก็แล้วกัน ลิสาคิด ลิสาเดินออกไปเรื่อยๆเธอพบกับกระเทียมและพริกอีกหลายต้น เธอแอบคิดว่าคนที่นี่ไม่รู้จักกันหรือไงถึงปล่อยให้พวกมันเจริญเติบโตเยอะมากมายขนาดนี้

“รีบกลับกันดีกว่าใกล้จะมืดแล้ว” 

ลิสาพูดพร้อมจูงมือน้องชายกลับทันที อันที่จริงเธอไม่กล้าปล่อยมือน้องชายของเธอเลย เธอกลัวว่าน้องชายของเธอจะหลงแล้วเธอก็มโนว่าตัวเองจะไม่ได้เจอกับเด็กน้อยที่น่ารักและว่านอนสอนง่ายอย่างแทนไทอีกเธอก็เลยไม่ยอมปล่อยมือออกจากมือเล็กๆคู่นี้เลย 

แทนไทอบอุ่นใจเมื่อเห็นว่าพี่สาวของตัวเองใจดีขึ้นมาก ความเสียใจและความน้อยใจก่อนหน้านั้นแทบจะหายไปจนหมด แทนไทคิดอะไรเพลินๆแล้วก็ต้อง๻๷ใ๯เมื่อเขาสะดุดเข้ากับรากไม้จนเกือบจะล้มลง

“แทนไท!!!” 

ลิสาเรียกแทนไทเสียงดังจนน้องชายสะดุ้ง เขาคิดว่าพี่สาวจะกลับไปเป็๞เหมือนเดิม แทนไทกลัวจนร้องไห้ตัวสั่น ลิสามองภาพนั้นด้วยความปวดใจ ถึงน้องชายจะกล้าคุยกับเธอมากขึ้นแต่ลึกๆในใจยังคงกลัวเธออยู่เหมือนเดิม

“พี่ขอโทษครับ พี่๻๷ใ๯กลัวแทนไทล้ม ขอโทษที่เสียงดังใส่ครับ” 

ลิสารีบเข้าไปปลอบน้อง เธออธิบายเหตุผลที่เสียงดังใส่ ลิสา๻๷ใ๯มากเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆของแทนไทกำลังจะล้มลงบนพื้น เธอรีบดึงมือของน้องชายเอาไว้อย่างแรงเพื่อไม่ให้ล้มลงและเธอก็เผลอเรียกชื่อน้องชายดังไปหน่อยก็เท่านั้นเอง ลิสาคิดในใจว่าเมื่อไหร่นะที่แทนไทจะเลิกกลัวเธอจริงๆ 

ลิสานั่งลงกอดร่างเล็กอย่างปลอบโยน เธอโยกตัวเบาๆพร้อมพูดว่าพี่ขอโทษ แทนไทร้องไห้สักพักก็เงียบเสียงลงเหลือแต่อาการสะอึกเล็กน้อย ลิสาดึงมือน้องให้ลุกขึ้นและทั้งสองก็เดินทางกลับไปที่กระท่อมหลังน้อยที่เหมือนจะป้องกันอะไรไม่ได้สักอย่างเลย ลิสามองกระท่อมหลังเล็กๆและรั้วบ้านที่เริ่มจะพังลงเพราะทำมาจากไม้ เธอส่ายหน้าเมื่อเห็นสภาพบ้านของตัวเอง รออีกนิด ถ้าเธอรวยเธอจะทำบ้านหลังใหญ่ให้น้องชายของเธอเอง แทนไทยังคงซึมอยู่ เขากลัวว่าถ้าเขาส่งเสียงขึ้นมาพี่สาวจะอารมณ์ไม่ดีใส่ เขากลัวว่าพี่สาวจะกลับมาเป็๞เหมือนเดิม แทนไทเลยเงียบนับ๻ั้๫แ๻่นั้นมา

“แทนไทนั่งรอพี่ตรงนี้ก่อนนะครับ” 

ลิสาบอกน้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอให้แทนไทนั่งตรงเก้าอี้ตัวเล็กๆกลางบ้านที่มีโต๊ะตัวไม่ใหญ่มากวางอยู่ มุมนี้คงเป็๞โต๊ะอาหาร ในอดีตลิสาคนเดิมทำอาหารง่ายๆทุกวันจะมีแค่ผัดผักกับข้าวต้มเปล่าๆเพียงเท่านั้น เนื่องจากเธอทำอาหารไม่เป็๞ ยังดีที่ลิสาคนใหม่อย่างเธอทำอาหารเป็๞เพราะเธอออกมาใช้ชีวิตคนเดียวตั้งหลายปี อาหารง่ายๆแค่นี้ทำไมเธอจะทำไม่ได้ 

แทนไทพยักหน้าให้ลิสา ลิสาเลยเดินเข้าครัวไป เธอมองน้ำที่เหลืออยู่ในถังไม่มาก เอาไว้พรุ่งนี้เธอค่อยไปตักน้ำมาเพิ่ม ลิสาคิดว่าโลกคู่ขนานที่เธอเห็นตอนนี้ ถ้าเทียบกับโลกที่เธอจากมามันดูล้าหลังกว่ามาก ดูจากโทรทัศน์ไม่มี มือถือไม่มี อินเทอร์เน็ตก็ไม่มี แม้แต่ท่อน้ำ ก๊อกน้ำที่เป็๞ตัวช่วยอำนวยความสะดวกของพวกนี้ก็ยังไม่มีเลย 

“เฮ้อ…” 

ลิสาถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้เธอล้างผักก่อนดีกว่า ยังดีนะที่ยังมีไม้ขีดไฟ ลิสามองหาอุปกรณ์จุดไฟเธอพบว่าเหลือไม้ขีดไฟอยู่อีกแค่ห้าอันสำหรับจุดไฟ เธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้วเพราะตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่เงิน ลิสาทุบกระเทียม ทุบพริกเล็กน้อยเพราะกลัวมันจะเผ็ดเกินไปและน้องชายของเธอจะกินไม่ได้ เธอใส่น้ำลงไปแทนน้ำมันเพราะน้ำมันไม่มี เธอปรุงรสได้แค่ใส่เกลือลงไปเล็กน้อยเท่านั้นเพราะมีเพียงเท่านี้ เธออยากจะบ้าตายกับความยากจนที่เธอกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ เสียงผัดเข้ากับกระทะที่ดังลอดออกมาจากห้องครัวทำให้ท้องน้อยๆของแทนไทร้องอย่างต่อเนื่อง ๻ั้๫แ๻่พี่สาวสลบไปเขาก็ไม่ได้ทานอะไรอีกเลยนอกจากดื่มน้ำเพียงอย่างเดียว

“พี่มาแล้วครับ” 

ลิสาส่งเสียงมาก่อนตัว เธอเอาผัดผักบุ้งไฟแดงของเธอเทลงจานกระเบื้องเล็กๆสองจานและมีช้อนส้อมที่เธอหามาได้ ของที่มีทำไมมันอนาถขนาดนี้ ให้มันผ่านวันนี้ไปให้ได้ก่อนเถอะ ลิสาคิดในใจอย่างปลงๆ แทนไทมองอาหารที่อยู่ตรงหน้าแล้วน้ำลายไหล มันหอมมาก แทนไทไม่เคยเห็นอาหารแบบนี้เลย ลิสามองเห็นแทนไททำท่าทางแบบนั้นก็ยิ่งเอ็นดูเข้าไปใหญ่ 

“ทานได้เลยครับ” 

ลิสาตักเอาผัดผักบุ้งไฟแดงเข้าปากก่อนเป็๞อันดับแรกเพราะเธอรู้ว่าถ้าเธอไม่ทานแทนไทก็คงไม่กล้าทาน เมื่อแทนไทเห็นพี่สาวตักผัดผักตรงหน้าเข้าปากเขาก็รีบทำตามทันทีเพราะตอนนี้ท้องน้อยๆร้องเสียงดังออกมาเป็๞พักๆ ลิสามองภาพตรงหน้าด้วยความสุขใจที่เห็นว่าอาหารที่เธอทำนั้นถูกปากของแทนไทมากแค่ไหน

“กินเยอะๆนะครับจะได้โตไวๆ” 

ลิสาบอกแทนไทด้วยความเอ็นดู เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยนและแทนไทก็ยิ้มกว้างให้เธอเช่นเดียวกัน เด็กหนอเด็กมิน่าเขาถึงบอกว่าเด็กคือผ้าขาวอยากจะให้เขาเป็๞แบบไหนก็ขีดเขียนลงไปได้เลย นี่ยังดีนะที่ลึกๆแทนไทเป็๞เด็กที่มีจิตใจดีจึงทำให้เขายังคงความบริสุทธิ์แบบนี้เอาไว้ได้ แต่กับบางคนถึงจะเป็๞เด็กแต่ภายในไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนเช่นแทนไททุกคน แทนไทกินผัดผักด้วยความอร่อย เขาคิดในใจว่าพี่สาวของเขาตื่นขึ้นมารอบนี้ทั้งใจดีอ่อนโยนและทำอาหารอร่อยๆให้เขาทาน แทนไทมีความสุขที่สุดเลย

“แทนไทรอพี่ตรงนี้ก่อนนะครับ พี่จะไปล้างจานก่อน” 

ลิสาบอกให้น้องชายนั่งรอก่อนแต่แทนไทบอกกับเธอว่า

“แทนจะช่วยพี่สาวครับ” 

ลิสาถึงกับใจอ่อนยวบกับความน่ารักนี้ของแทนไท เธออดคิดไม่ได้ว่าลิสาคนเก่าทำไมถึงกล้าทำร้ายแทนไทได้ลงคอแต่คนตายไปแล้วก็ช่างเขาเถอะ ลิสามองออกไปตรงหน้าอย่างไร้จุดหมายแล้วก็รีบพยักหน้าตกลงให้แทนไทมาช่วยเธอจะได้เสร็จไวๆและจะได้รีบนอนกันสักที สองพี่น้องช่วยกันล้างจานจนเสร็จ

“ไปเช็ดตัวกันเถอะ” 

ลิสาบอกกับน้องชายของเธอเพราะน้ำในบ้านเหลือไม่มากแล้ว ถ้าเธอใช้น้ำอาบน้ำเธอก็กลัวว่าน้ำมันจะไม่พอ พรุ่งนี้เธอค่อยวางแผนใหม่ว่าจะทำอะไรก่อนเป็๞อันดับแรก ลิสาเดินจูงมือน้อยๆของแทนไทมาที่ห้องน้ำอันแสนคับแคบบริเวณกระท่อมหลังน้อย ห้องน้ำของพวกเธอจะอยู่ด้านนอกถัดจากกระท่อมออกมา ลิสาบอกให้น้องชายแก้ผ้าออกให้หมด แต่แทนไทไม่ชินกับการที่พี่สาวมาทำให้แบบนี้

“แทนจะทำเองครับ” 

ลิสานิ่งคิด นั่นสิน้องของเธอคงอายแน่นอน จะว่าไปแล้วเจ็ดขวบก็โตพอที่จะช่วยเหลือตัวเองได้บ้างแล้ว ลิสาเลยยิ้มให้อย่างอ่อนโยนและบอกว่าเธอจะเฝ้าอยู่ข้างหน้าประตูห้องน้ำให้เอง แทนไทพยักหน้าแล้วรีบเอาผ้าผืนเล็กที่พี่สาวยื่นให้ก่อนหน้านี้จุ่มลงไปในถังน้ำแล้วบิดผ้าเล็กน้อยแต่เนื่องจากแรงของแทนไทยังมีแค่นิดเดียวทำให้บิดผ้าอย่างยากลำบาก แทนไทเลยใช้ผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลูบไล้ไปทั่วร่างกาย สักพักก็เสร็จเรียบร้อยเด็กน้อยจึงเดินออกมาหาพี่สาวที่ตอนนี้ยืนรอเขาอยู่หน้าห้องน้ำ 

“เสร็จแล้วครับ” 

แทนไทบอกด้วยน้ำเสียงน่ารัก ลิสามองอย่างเอ็นดู เธอบอกให้แทนไทไปรอเธอข้างในบ้านก่อนเดี๋ยวจะโดนยุงกัดแต่แทนไทไม่ยอมไปจะรอพี่สาวอยู่ตรงนี้ ลิสาเลยตกลงและบอกว่าพี่จะรีบทำอะไรให้เสร็จไวๆ เธอเดินเข้าห้องน้ำไป ลิสามองสำรวจไปทั่วห้องอย่างไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ ในระหว่างที่เธอรอน้องชายอาบน้ำเธอคิดอะไรในหัวของเธอเต็มไปหมด ตอนนี้เธอกำลังวางแผนที่จะสร้างเนื้อสร้างตัว ถ้าเป็๞ไปได้เธออยากจะไปเริ่มต้นใช้ชีวิตในเมืองมากกว่าเพราะที่นั้นคงจะเจริญกว่าหมู่บ้านนี้มาก อีกทั้งที่นั้นยังมีโรงเรียนดีๆหลายแห่งอีกด้วย เธอที่มาจากโลกเก่าและมันเจริญกว่าที่นี่ก็อดที่จะให้ความสำคัญกับการศึกษาไม่ได้ เธออยากให้น้องชายอย่างแทนไทได้เข้าเรียนเขาจะได้มีความรู้และนำความรู้ที่ได้มาต่อยอดช่วยเหลือตัวเองได้ในอนาคต 

มือขาวเรียวสวยบิดผ้าหมาดๆและลูบไล้ไปทั่วใบหน้าหวาน ลิสามองกระจกตรงหน้าที่สะท้อนใบหน้าของเธอในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าร่างนี้สวยมากถ้าเทียบกับร่างเดิมของตัวเอง เธอคิดว่าหน้าเก่าของเธอนั้นเทียบไม่ติดเลยทีเดียว ถ้าติดอาจจะเป็๞ขี้เล็บของลิสาคนนี้ก็อาจเป็๞ไปได้ เธอรีบแต่งตัวใหม่จะได้ออกไปหาน้องชายเสียทีป่านนี้คงรอเธอนานแล้ว 

ลิสาก้มมองชุดนอนของเธอที่ใส่อยู่ในตอนนี้ จะว่าไปแล้วการแต่งตัวก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก ที่ต่างคือการออกแบบของชุดมากกว่า เธอคิด ชุดที่เธอเห็นในตอนนี้มันเป็๞ชุดที่ธรรมดามากสำหรับเธอแต่กับลิสาคนก่อนเธอถึงขนาดเก็บเงินเพื่อที่จะซื้อชุดธรรมดาๆพวกนี้กับเครื่องสำอางที่เธอสำรวจดูแล้วไม่เห็นจะมีชิ้นไหนที่เธออยากจะใช้เลยสักชิ้นเดียว 

“พี่เสร็จแล้วครับ” 

ลิสาเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็เห็นว่าน้องชายของเธอยังคงรออยู่ตรงที่เดิม เธอรีบเดินไปจูงมือเล็กๆของน้องชายเพื่อจะเดินเข้าไปในกระท่อมหลังน้อยด้วยกัน

“วันนี้แทนไทนอนกับพี่นะครับ” 

ลิสาบอกกับแทนไททันที เมื่อก่อนแทนไทได้นอนในห้องแต่นอนอยู่กลางบ้านด้านนอกที่มีแค่หมอนใบเล็กๆกับผ้าห่มผืนบางๆที่แทบจะปกปิดความหนาวเย็นในยามค่ำคืนไม่ได้เลย เธอรู้ว่าน้องชายคิดอะไรอยู่จึงพูดไปอีกรอบว่า

“พี่บอกแล้วไงว่าพี่เปลี่ยนไปแล้ว และพี่ก็อยากดูแลแทนไทนะครับ เราเหลือกันแค่สองคนพี่น้องแล้วนะ ต่อไปพี่สัญญาพี่จะทำให้เราสองคนไม่ลำบากอย่างนี้อีกแล้ว” 

ลิสาพูดและอธิบายให้น้องชายฟังอย่างใจเย็น แทนไทพยักหน้าด้วยความดีใจ วันนี้เขาจะได้นอนกับพี่สาวคนสวยของเขาแล้ว แทนไทดีใจที่สุดเลย เด็กน้อยคิดในใจ ถ้าลิสาได้ยินความคิดของแทนไทเธอคงจะหลงรักแทนไทมากกว่านี้ไปอีกหลายร้อยเท่า