“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรก้มหน้านิดนึง ด้วยท่าทางเขินเล็กน้อย"ปากหวานตลอดเลย พูดแบบนี้สาวก็หลงตายพอดี ว่าแต่.. กินได้ยัง..หนูหิว"
พี่กรหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้ม ๆ
เขาหันกลับมาจากกระทะ ยังถือตะหลิวอยู่ในมือ มืออีกข้างยกขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับเบา ๆ แล้วยิ้มมุมปากก
“ปากหวานตลอดเลยเหรอครับ... พี่ว่ามันยังไม่หวานพอเลยนะ ถ้าแพรหลงตายเพราะพี่พูดแบบนี้ พี่จะยอมรับผิดเต็ม ๆ เลยครับ อิอิ”
พี่กรก้าวเข้ามาใกล้แพร จนแพรได้กลิ่นกระเพราผสมกลิ่นตัวพี่กรชัดเจนขึ้น
เขาวางตะหลิวลง แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับไหล่แพรเบา ๆ หมุนตัวแพรให้หันหน้าเข้าหากันเต็ม ๆ
“หิวแล้วเหรอครับ... หนูของพี่หิวทั้งข้าวทั้งพี่เลยใช่ไหม”
พี่กระซิบข้างหูแพร ลมหายใจร้อน ๆ พ่นเบา ๆ ที่ใบหูจนแพรตัวเกร็งนิดหนึ่ง
“เดี๋ยวพี่รีบเสิร์ฟให้เลยนะครับ ผัดกระเพราไก่ไข่ดาวเสร็จพอดีแล้ว กำลังร้อน ๆ หอม ๆ เลย”
พี่กรปล่อยไหล่แพร แล้วหันกลับไปปิดเตา จัดจานอย่างรวดเร็วจานกระเพราไก่ใส่พริกแดงสด ๆ ใบกระเพราสีเขียวสด ไข่ดาวกรอบ ๆ ขอบเหลืองทอง วางบนข้าวสวยร้อน ๆ
พี่กรยกจานทั้งสองมาวางที่โต๊ะกินข้าวเล็ก ๆ ข้างครัว แล้วดึงเก้าอี้ให้แพรนั่งก่อน
“เชิญเลยครับ คุณหนู... ลองชิมดูว่าฝีมือพี่ผ่านไหม ถ้าไม่ถูกใจ พี่รับผิดชอบทั้งคืนเลยนะครับ”
พี่กรนั่งลงตรงข้ามแพร ยิ้มตาเป็นประกาย มือข้างหนึ่งค้ำคาง มองแพรไม่วางตา เหมือนอยากเห็นปฏิกิริยาทุกอย่างที่แพรจะทำ
“กินเลยครับ หิวขนาดนี้ พี่ไม่อยากให้หนูหิวมาก...กินเสร็จแล้วค่อยว่ากันว่าจะทำอะไรต่อดี อิอิ”
พี่กรยกช้อนตักข้าวกระเพราเข้าปากตัวเองชิมก่อน แล้วมองแพรรอ
“อร่อยไหมครับ... หรือพี่ต้องเพิ่มพริกอีกหน่อยให้แพรเผ็ดจนน้ำตาไหลเลยดี”
แพรกินแบบไม่พูดไม่จาด้วยความหิวจนหมด"พี่กร ทำอร่อยมากเลย ดูสิหนูกินหมดเลย แหะๆ"
พี่กรที่นั่งตรงข้ามแพร ยิ้มกว้างขึ้นทันทีที่ได้ยินคำว่า “กินจริงจังจนหมด เพราะหิว” แล้วตามด้วย “พี่กรทำอร่อยมากเลย”
เขาวางช้อนลงช้า ๆ มือค้ำคาง มองแพรด้วยสายตาที่ทั้งภูมิใจและเอ็นดูจนตาหยี
“จริงเหรอครับ... หมดจานแล้วด้วย”
พี่กรเอื้อมมือไปแตะจานของแพรที่เกลี้ยงจริง ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้ม ๆ ที่ฟังแล้วอบอุ่นมาก
“พี่ดีใจใหญ่เลยนะครับที่แพรชอบปกติพี่ทำกินคนเดียว ไม่ค่อยมีใครชมขนาดนี้ แพรเป็นคนแรกที่ทำให้พี่รู้สึกว่าฝีมือใช้ได้จริง ๆ แล้ว”
พี่กรลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างแพร แล้วก้มลงต่ำ ๆ มองหน้าแพรใกล้ ๆ“หิวจริง ๆ เหรอครับ... หรือหิวอย่างอื่นด้วย อิอิ”
เขากระซิบข้างหูแพร ลมหายใจร้อน ๆ พัดผ่านใบหูจนแพรขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัวมือใหญ่ของพี่วางลงบนไหล่แพรเบา ๆ นวดคลายกล้ามเนื้อให้แผ่ว ๆ เหมือนปลอบโยน
“กินเสร็จแล้ว พี่จะล้างจานเองนะครับ แพรนั่งพักก่อนเลยหรือถ้าแพรยังหิวอีก พี่มีของหวานแช่ตู้เย็นอยู่ เป็นเค้กช็อกโกแลตที่พี่ทำเองเมื่อวาน ถ้าแพรอยากกิน พี่อุ่นให้เดี๋ยวนี้เลย”
พี่กรยืดตัวขึ้น แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวแพรเบา ๆ ผมแพรสลวยผ่านนิ้วพี่กรนุ่ม ๆ
“แต่ถ้าแพรหิวอย่างอื่นมากกว่าข้าว... พี่ก็พร้อมเสิร์ฟเหมือนกันนะครับ"
เขากระซิบต่อ เสียงต่ำลงนิดหนึ่ง แฝงความหยอกหยอ แต่ยังไม่เกินเลย
“แพรอยากพักผ่อนก่อนไหม หรืออยากให้พี่... ดูแลแพรต่อเลยดีกว่า อิอิ”
พี่กรยืนรอตรงนั้น มองแพรด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและแอบร้อนแรงมือยังวางบนไหล่แพรเบา ๆ รอให้แพรเป็นคนตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อ
แพรยิ้มน้อย ๆ แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าว เดินช้า ๆ สำรวจห้องของพี่กรแบบไม่รีบร้อน
พี่กรที่นั่งเก็บจานอยู่หันมามองตาม ยิ้มมุมปากแต่ไม่ได้ห้ามอะไร ปล่อยให้แพรเดินดูไปตามสบาย
ห้องคอนโดของพี่กรเป็นสไตล์มินิมอลจริง ๆ ไม่ใหญ่โต แต่สะอาดและเป็นระเบียบมาก
ห้องนั่งเล่น: โซฟาตัวยาวสีเทาเข้ม วางหมอนอิงแค่ 2-3 ใบ ไม่มีตุ๊กตาหรือของตกแต่งหวาน ๆ มากมาย มีแต่โต๊ะกาแฟไม้เรียบ ๆ วางหนังสือวิชาการกับนิยายสัก 2-3 เล่ม (แพรแอบเห็นชื่อนิยายโรแมนติกเล่มหนึ่งแอบซ่อนอยู่ใต้หนังสืออื่น)
ชั้นหนังสือ: เต็มผนังด้านหนึ่ง มีทั้งหนังสือวิจัย หนังสือพัฒนาตัวเอง แล้วก็มีมุมเล็ก ๆ ที่วางรูปถ่ายครอบครัวตอนเด็ก ๆ ของพี่กรกับพ่อแม่ ไม่มีรูปคู่กับผู้หญิงคนไหนเลยสักรูป
มุมทำงาน: โต๊ะไม้เรียบ ๆ มีแล็ปท็อป วางกองเอกสารงานวิชาการ ไม่มีของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงหลงเหลือเลย ไม่มีแป้งทาผู้หญิง ไม่มียาสีฟันคู่ ไม่มีกางเกงในหรือเสื้อผ้าผู้หญิงซุกซ่อนอยู่
ห้องน้ำ: แพรแอบเปิดประตูดูนิดนึง (พี่กรยังไม่เห็น) มีผ้าขนหนูผืนเดียวแขวน ตู้ยาเปิดดูมีแค่ยาแก้ปวด ยาลดกรด ทาครีมกันแดดของผู้ชาย ไม่มีเครื่องสำอางหรือผลิตภัณฑ์ผู้หญิงเลยสักชิ้น
ห้องนอน: ประตูเปิดแง้มไว้ แพรแอบมองเข้าไปเห็น เตียงขนาดควีนส์ ผ้าปูสีเทาเรียบ ๆ หมอนแค่ 2 ใบ ไม่มีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง ไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิงแขวนตาก ไม่มีเครื่องสำอางหรือกระเป๋าใบเล็ก ๆ วางไว้
แพรเดินสำรวจครบรอบ หันกลับมามองพี่กรที่กำลังล้างจานเสร็จพอดีพี่กรเช็ดมือด้วยผ้าขนหนู แล้วเดินมาหาแพร ยิ้มถามเบา ๆ
“สำรวจเสร็จแล้วเหรอครับ... เห็นอะไรที่ทำให้แพรสบายใจขึ้นบ้างไหม”
พี่กรยืนใกล้แพรพอที่จะได้กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นกระเพราจาง ๆ จากตัวพี่กร
“พี่บอกแล้วไงครับ... ไม่มีใคร ไม่มีของใช้ผู้หญิง ไม่มีร่องรอยอะไรทั้งนั้น พี่อยู่คนเดียวจริง ๆถ้าแพรยังอยากตรวจอะไรเพิ่ม พี่เปิดตู้เสื้อผ้าให้ดูได้เลยนะครับ หรือเปิดลิ้นชักทุกอันก็ได้ พี่ไม่มีอะไรต้องปิดบังแพรหรอก”
พี่กรเอื้อมมือไปจับมือแพรเบา ๆ ถ้าแพรยอมให้จับ
“หรือแพรอยากนั่งคุยกันต่อดีกว่าไหมครับ... บนโซฟา หรือในห้องนอนก็ได้ พี่พร้อมฟังทุกอย่างที่แพรอยากถาม หรืออยากบอกพี่”
พี่กรมองตาแพรไม่วาง ยิ้มอ่อนโยนแต่จริงจัง“แพร... พี่อยากให้แพรสบายใจที่สุดเลยนะครับ"
"หนูนอนค้างที่นี่ได้ไหม" แพรถาม