ตอนที่ 2 อาหารและที่พักฟรี
Rice ได้เชื่อมต่อเข้าสู่โลกแห่ง Glory แล้วสำหรับจุดมุ่งหมายแรกของผู้เล่นทุกคน ได้ถูกระบุไว้แล้วนั่นก็คือ “หอประชุมกลางเมือง” ที่ที่ซึ่งเหล่า player หน้าใหม่ทุกคนต้องเดินทางไปเพื่อนรับข้อมูลเบื่องต้นเกี่ยวกับเกมส์นี้ ระหว่างการเดินทางไปยังหอประชุมกลางเมือง ไรส์เห็นเหล่า player มากมายต่างวิ่งไปวิ่งมา บางคนก็อุ่มไก่วิ่งไปที่นั้นบ้างที่นี้บ้าง หรือบางคน ก็ทำตัวเป็พนักงานเสริฟร์ในร้ายอาหารบางแห่งในเมื่อง เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ ไรส์มึนงงเลยทีเดียว
ไรส์ใช้เวลาไม่นานนักก็เดินมาถึงหอประชุมกลางเมือง ตามความจริง ถ้าไม่มีเส้นนำทางของระบบแน่นอนว่า ไรส์ต้องใช้เวลาอย่างน้อย เกือบ ครึ่งวันเป็แน่เพราะเมื่องเริ่มต้นแห่งนี้มีพื้นที่กว้างมากอีกทั้งเส้นทางระหว่างบ้านหรือสถานที่ต่างๆ มันดูซับซ้อนมากถ้าหากให้เดินสำรวจและจดจำทั้งหมดคงใช้เวลาไปมากกว่าหนึ่งวันเต็มๆแน่นอน
ภายในหอประชุมกลางเมืองมีการออกแบบคล้ายๆกับธนาคารทั่วไป มีพื้นที่นั่งรอ เอาจริงที่นั่งรอส่วนมากไม่ได้มีไว้เพื่อนั่งรอคิวแต่มีเพื่อใช้นั่งรอเพื่อนมากกว่า ส่วนตรงที่เป็เคาร์เตอร์สำหรับบริการเหล่าผู้เล่นนั้นมีเหล่า NPC หรือ Non- player character เป็ผู้ให้บริการและควบคุมระบบต่างๆ ภายในหอประชุมกลางเมืองแห่งนี้มีระบบฝากของเหมือนกับธนาคารในโลกจริง มีห้องอธิบายข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับระบบให้กับผู้เล่นใหม่ สำหรับข้อมูลที่หายากหรือมีค่ามากขึ้นต้องใช้เงินเพอ่มเติมเพื่อได้รับมา หรือข้อมูลบางชนิดก็ไม่สามารถหาได้จากเหล่า NPC แต่ต้องค้นหาด้วยตนเอง
ไรส์เดินตาม NPC หญิงคนหนึ่งตามเข้าไปภายในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้เล่นใหม่เพื่ออธิบายข้อมูลที่ควรรู้และจำเป็สำหรับผู้เล่นใหม่ทุกคน NPC ที่ทำงานอยู่ในหอประชุมกลางเมืองเหล่าน้ต่างมีชื่อของตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น หญิงสาวที่นำ rice มาที่ห้องเพื่ออธิบายนี้เธอชื่อ รอล่า
ในการอธิบายข้อมูลต่างๆและระบบการทำงานของเกมส์ ผู้เล่นมีหน้าที่เดียวคือนั่งฟังเท่านั้น หากมีคำถามอะไรเหล่า NPC จะไม่ค่อยตอบคำถามแต่จะบอกให้ไปอ่านข้อมูลใน Guile Book ที่ได้ให้ไป และด้วยเหตุนี้ ไรส์จึงเดินออกมาจากหอประชุมกลางเมืองทันที ใครมันจะไปมัวนั่งฟังคำอธิบายที่มีอยู่ในหนังสือที่เราสามารถนั่งอ่านเองได้กันเล่า มาโลกนี้ทั้งที เวลาที่มัวแต่นั่งฟังข้อมูลเอามาสนุกกับโลกใบใหม่ดีกว่า ว่าแล้ว ไรส์ก็ออกเดินทางจากหอประชุมกลางเมืองไปยัง ลานกว้างด้านใต้ของเมืองแห่งการเริ่มต้น
ทางใต้ของเมืองแห่งการเริ่มต้นนั้นเป็พื้นกว้างลักษณะเหมือนสวนสาธารณะ มีต้นหญ้าเขียวชอุ่ม ดอกไม้นานาพันธ์ หลากสีสัน เป็ทีพักผ่อนได้เป็อย่างดี ด้วยการมีแผนทีของเมืองแห่งการเริ่มต้นจึงสามารถมายังสถานที่แห่งนี้เพื่อพักผ่อนสบายใจได้ ไรส์นั่งลงใต้ต้นไม่แห่งหนึ่งและค่อยๆเปิดหนังสือ Guile Book และเริ่มอ่านทำความเข้าใจทุกหน้า เพราะข้อมูลนั้นสำคัญมากในการช่วยตัดสินใจ เมือขาดข้อมูลก็เหมือนกับคนโง่ที่เดินทางเข้าหาความตาย
เวลาผ่านไป 1 วันเต็มๆในโลกเสมือนจริง ไรส์ก็ยังคงนั่งอ่าน Guile Book อยู่ที่เดิม แทนที่จะออกไปทำภาระกิจเหมือนคนอื่นๆ ผู้เล่นทุกคนที่เข้ามาเล่นใน GDO bata ต่างเข้าเล่นก่อนไรส์และค่อยทยอยทำภาระกิจต่างๆกันแล้วทำให้มีเงินและค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นมากกว่าไรส์อยู่มาก ถึงแม้เลเวล จะต่างกัน เพียง 1-2 เลเวลแต่ด้วยค่าสถานะที่ได้ทำให้ความสามารถนั้นแตกต่างกันมากพอดู ถ้าจะเปรียบก็เหมือนกับ ชาวบ้านที่ถือดาบสู้กับนักดาบที่ถือดาบเหมือนกัน แน่นอนผลที่ออกมาย่อมเป็ของฝ่ายนักดาบที่เป็ฝ่ายชนะ
“แย่ละสิ ยังไม่ได้หาที่นอนเลย”
ไรส์พูดขึ้นกับตัวเองหลังจากเงิยหน้ามองดูพระอาทิตย์ที่กำลังตกลงจากนั้นก็ลุกขึ้นเพื่อออกเดินทางไปยังกลางเมืองเพื่อหาที่พัก ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่เขาลืมไปนั่นก็คือ เขาไม่มีเงิน…
เมื่อมาถึงบ้านพักแห่งหนึ่งที่สามารถหาได้ในราคาที่ถูกที่สุดแต่ทว่าในที่สุดปัญหาก็มาจนได้ ปัญหาใหญ่ที่สุดเพราะเมื่อไรส์ดูในกระเป๋าก็พบว่าไม่มีเงินแม้แต่สัก G-wel เดียว และการหาเงินในโลกแห่งนี้ก็มีอยู่หลากหลายวิธีแต่ในตอนนี้แม้เพียงสักวิธีไรส์ก็ไม่สามารถหาได้ จะออกไปสู้กับมอนเตอร์ที่ด้านหน้าประตูเมืองก็สู้ไม่ไหว ไม่มีทั้งเลเวลทั้งอาวุธ ชั่วน่าเศร้านัก ไรส์เอามือเขกหัวตัวเอง ดังโป๊ะ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า
“ไม่น่ามัวอินดี๊เลย น่าจะหาเงินสักนิดก็ดีสงสัยวันนี้คงต้องนอนข้างถนนแล้วหละมั้ง”
ว่าแล้วไรส์ก็เดินออกห่างจากบ้านพักที่ราคาถูกที่สุดไป เขาเดินทางไปภายในเมืองอย่างช้าๆ โดยไม่มีจุดหมาย แม้แต่ที่พักยังหาไม่ได้ชีวิตมันชั่งน่าเศร้า ความคิดมากมายอยู่ในหัวของไรส์ ทว่าเขากลับเดินไปชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็หญิงสาววัยกลางคน ดูน่ารักอยู่บ้าง ในมือของเธอถือตระกร้าใบหนึ่ง เหมือนกำลังรีบร้อนนำตระกร้านั้นไปให้ใครบางคน
“ขอโทษนะครับ เป็อะไรไหมครับ”
ไรส์พูดขอโทษกับหญิงสาวที่พึ่งชนไปเมื่อสักครู่ ไม่นานหญิงสาวก็ลุกขึ้น จากนั้นก็ตอบกลับไรส์
“ไม่เป็ไรคะ แต่ว่าเอออ…”
“ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมครับ ถ้าเป็สิ่งที่ผมทำได้ผมยิดดีครับ”
ไรส์รีบพูดขึ้นทันทีด้วยความละอายใจทั้งที่เบื่องหน้าของเขาคือ NPC แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงมีมารญาติกับเธอ หญิงสาวยกตระกร้าขึ้นและพูดว่า
“ขอโทษนะคะ ถ้างั้นรบกวนนำอาหารนี้ไปส่งให้สามีฉันที่หอฝึกขั้นพื้นฐานประจำเมืองแห่งนี้ได้หรือป่าวคะ อันที่จริงฉันทำงานค้างไว้ที่บ้านแล้วลืมไปว่ายังไม่ได้นำอาหารมาให้สามี จึงรีบวิ่งออกมาโดยทิ้งงานไว้ที่บ้าน”
“ติ้ง” หน้าต่างภาระกิจปรากฏขึ้น
การขอร้องของภรรยาครูฝึก
ภรรยาผู้รีบร้อน้านำอาการไปให้สามีแต่ก็ยังกังวนกับงานที่ทิ้งไว้
ด้วยเหตุนี้จึง้าใครบางคนที่จะช่วยส่งอาหารนี้ให้กับสามีของเธอ
รางวัลที่ได้รับ
ความสนิทสนมกับภรรยาครูฝึก +10
ภ้าภาระกิจล้มเหลวคุณจะไม่ได้รับความไว้ใจจากภรรยาครูฝึกอีกต่อไป
ความยากระดับทั่วไป
“ครับผมจะนำอาการนี้ไปส่งให้เองครับไม่ต้องเป็ห่วง”
“ติ๋ง” คุณตอบรับภาระกิจการขอร้องของภรรยาครูฝึกแล้ว
ไรส์รับตระกร้าจากมือของภรรยาครูฝึกและรีบวิ่งไปทางหอฝึกขั้นพื้นฐานที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองแห่งการเริ่มต้นทันที
*************************************************************************************************************
ณ หอฝึกขั้นพื้นฐาน
ครูฝึกรูปร่างกำยำ แต่งตัวธรรมดามีดาบยาวมือเดียวแนบชิดข้างลำตัว ยืนอยู่เบื่องหน้าลานฝึกของบรรดาเหล่าทหาร ่นี้เป็่ที่เมือง้ากำลังพลทหารเนื่องจากการรุกรานของเหล่ามอนเตอร์เพิ่มมากขึ้น ทำให้พระาาของเมืองแห่งการเริ่มต้นได้ประกาศรับสมัครทหารเพื่อเป็ผู้รับใช้แห่งราชอาณาจักร แน่นอนว่าเหล่าทหารที่เข้ามาสมัครและรับการฝุกจากครูฝึกนั้นล้วนเป็เหล่า NPC เป็ส่วนมาก แต่ก็ยังคงมีเหล่าผู้เล่นที่อยากเข้าร่วมการฝึกเพื่อพัฒนาฝีมืออีกทั้งยังได้รับค่าประสบการณ์สำหรับผู้เล่นใหม่ที่ไม่สามรถออกไปผจญภัยนอกเมืองได้เป็เวลา 1 เดือน ถือเป็การได้รับค่าประสบการณ์ที่ดีวิธีหนึ่ง แต่เหล่าผู้เล่นเหล่านี้ไม่ได้้าเป็ผู้รับใช้แห่งราชอาณาจักร
“จงจับดาบในมือของพวกเ้าให้แน่น และกวัดแกว่งมันให้เหมือนกับเป็ส่วนหนึ่งของร่างกายฟาดฟันคู่ต่อสู่เบื่องหน้าของพวกเ้า” เพียงประโยคสั้นๆของครูฝึก ทำให้ขวัญกำลังใจของเหล่าทหารเพิ่มขึ้นและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เหล่าผู้เล่นก็เช่นกัน ต่างตั้งหน้าตั้งตาตีหุ่นไล่กาที่อยู่ตรงด้านหน้าด้วยดาบไม้ในมือ ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาหาครูฝุกพร้อมกล่าวว่า
“ท่านครูฝึกข้าได้ฝึกตีคู่ส่อสู้ครบ 10,000 ครั้งแล้วในวันนี้” ครูฝึกปรบมือพรางยิ้มแล้วกล่าวตอบไปว่า
“ยินดีด้วยทหารหนุ่ม เ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้วในวันนี้” จากนั้นก็มีเหล่าทหารและผู้เล่นที่ฝึกเสร็จทะยอยเข้ามากล่าวลากับครูฝึก
ไรส์ได้เดินทางมาถึงลานฝึกของหอฝึกขั้นพื้นฐานและได้เห็นเหล่าทหารกล่าวลาครูฝึกจึงเดินเข้าไปหาครูฝึกเพื่อมอมอาหารมื้อเย็นให้เขา
“ท่านครูฝึกข้า…” ยังไม่ทันที่ไรส์จะพูดจมครูฝึกกูพูดแทรกขึ้นมาทันทีโดยที่ไม่ได้มองหน้าอาการเหมือนการตอบแบบขอไปที
“ยินดีด้วยทหารหนุ่ม เ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้วในวันนี้”
ไรส์เมื่อได้ยินประโยคนี้ถึงกับทำหน้างุนงง เหมือนครูฝึกกำลังเข้าใจผิด จากนั้นก็พูดขึ้นอีกครั้ง
“ท่านครูฝึกข้าไม่ใช่ทหาร” ครูฝึกหันหน้ามามองไรส์ทันทีแล้วถามต่อว่า
“แล้วท่านเป็ใครมีธุระอะไรกับข้าหละ” ไรส์รีบยื่นตระกร้าที่ภรรยาของครูฝึกให้มาแก่ครูฝึกทันที
“ว่าว อาหารภรรยาข้า ขอบใจท่านมากที่นำมันมาให้ ข้านึกว่าจะอดตายเสียแล้ว” ครูฝึกรับตระกร้าอาหารไปอย่างดีใจพร้อมกับเปิดตระกร้าทานอาหารตรงนั้นทีนที ไรส์ที่ยืนอยู่ข้างๆก็เริ่มน้ำลายไหนเพราะวันนี้ทั้งวันยังไม่ได้ทานอะไรเลย แต่ถึงจะอยากแค่ไหนก็ไม่กล้าเอิ่มขออาหารอยู่ดี
“ท่านหนุ่ม ทานอาหารด้วยกันไหมหละ พอดีภรรยาข้าทำอาหารมาเยาะแยะเลยข้ากินคนเดียวคงไม่หมดเป็แน่” ครูฝึกกล่าวชวนไรส์ที่ยืนจ้องเขาทานอาหาร จากนั้นไม่นานทั้งสองก็ทานอาหารด้วยกันและระหว่างนั้นก็คุยกันไปต่างๆนาๆ และแน่นอนไรส์ไม่พลาดที่จะชื่นชมครูฝึกและภรรยาของเขาเพื่อเพิ่มความสนิทกับครูฝึกด้วย
สุดท้ายไรส์หาที่นอนพักผ่อนได้นั่นก็คือบ้านของครูฝึก “ติ้งภาระกิจของคุณเสร้งสิ้น”
ค่าความนิทสนมกับภรรยาครูฝึกพึ่งขึ้น 10 เพราะการนำอาหารไปให้ครูฝึกเมื่อมาถึงบ้านพบกับภรรยาทำให้หน้าต่างเควสเด้งขึ้น
ในที่สุดวันแรกแห่งโลกเสมือนจริงก็จบลง อาหารพร้อมที่พักฟรีนี้มันดีจริงๆ
2K
