สายลมบนหน้าผาพัดแรงขึ้นเมื่อแดดเริ่มคล้อยต่ำ หลัวอวิ๋นเคลื่อนตัวไปตามแนวหินแหลมคม เลือกเส้นทางที่คนทั่วไปไม่ใช้ เส้นทางนี้ชัน อันตราย และแทบไม่มีที่ให้พัก แต่ก็ยากต่อการติดตาม ร่องรอยการเคลื่อนไหวถูกลบด้วยลมและเศษหินที่ไหลลงมาเป็ระยะ
เขาไม่หันกลับไปมอง ไม่จำเป็ต้องมอง เขารู้ว่า “พวกมัน” ยังอยู่ไม่ไกล ความเจ็บลึกในแขนขวายังไม่หายสนิท กล้ามเนื้อบางส่วนแข็งตึงทุกครั้งที่ขยับแรง หลัวอวิ๋นควบคุมจังหวะการก้าวให้สม่ำเสมอ ไม่เร่ง ไม่หยุดกะทันหัน เพื่อไม่ให้ร่างกายทรุดลงกลางทาง
เมื่อพ้นแนวหินแหลม เขาจึงเลี้ยวเข้าสู่ร่องเขาแคบ ลำธารตื้นไหลผ่านกลางทาง น้ำเย็นจัดจนเห็นไอจาง ๆ ลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นโลหะจาง ๆ ลอยเข้าจมูก
พื้นที่แห่งนี้ยังไม่ปลอดภัย แต่มีสิ่งที่เขา้า หลัวอวิ๋นหยุดอยู่หลังโขดหิน ก้มลงแตะผิวน้ำเบา ๆ ความเย็นแล่นผ่านฝ่ามือ เขาหลับตา ปรับลมหายใจให้ช้าลง ก่อนพึมพำเสียงต่ำ
“อาคมเสริมกาย… โลหิตค้ำร่าง”
ความอุ่นแผ่ซ่านออกมาอย่างประคอง ไม่เร่งเร้า ไม่ดันเกินจำเป็ เขาใช้มันเพียงเพื่อคุมความเจ็บและรักษาสมดุล จากนั้นจึงลุกขึ้น มองไปรอบ ๆ อย่างละเอียด
หินผุ รอยแตก คราบแร่สีเข้มตามผนัง นี่คือพื้นที่สะสมพลังธรรมชาติที่บิดเบี้ยวจากแรงกดของูเา แร่บางชนิดซึมซับพลังได้ดี แม้ไม่บริสุทธิ์ แต่เหมาะสำหรับการเสริมสร้างรากฐานมากกว่าสำหรับการทะลวงระดับ
หลัวอวิ๋นเลือกซอกหินลึกด้านใน ปากทางแคบ พอให้คนหนึ่งคนเข้าได้ เขาเคลื่อนตัวเข้าไป ปรับก้อนหินเล็กน้อยให้บังปากทาง จากนั้นจึงนั่งลงบนพื้นหินเย็น
หลัวอวิ๋นหยิบถุงหนังออกมา เทสมุนไพรแห้งลงบนผืนผ้า แยกชนิดอย่างรวดเร็ว ไม่มีการชั่ง ไม่มีการลังเล ทุกอย่างอยู่ในความทรงจำ เขาบดบางส่วนให้ละเอียด ผสมกับน้ำจากลำธารในปริมาณพอดี จากนั้นแตะปลายนิ้วลงไป พึมพำเสียงต่ำ
“อาคมผสาน… โลหิตประคอง”
ของเหลวขุ่นเปลี่ยนเป็สีเข้มขึ้นเล็กน้อย เขาดื่มมันลงไปในคราวเดียว ความร้อนอ่อน ๆ แผ่จากท้องขึ้นสู่หน้าอก ลดแรงสั่นของกล้ามเนื้อและทำให้ลมหายใจนิ่งขึ้น
จากนั้นเขาจึงเริ่มฝึก ไม่ใช่ฝึกโจมตี ไม่ใช่ฝึกพลัง แต่เป็การฝึก “ควบคุม”
หลัวอวิ๋นวางค้อนโลหะลงตรงหน้า ยกมือขึ้นเล็กน้อย หลับตา เรียกความรู้สึกเดิมที่เคยปะทุออกมา ความหนักหน่วงที่เหมือนแรงชนจากภายใน คราวนี้เขาไม่แตะมันตรง ๆ เขาใช้ลมหายใจเป็ตัวคั่น
หายใจเข้า นิ่งและหายใจออก เืสูบฉีดแรงขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นชัด เขาพึมพำเสียงต่ำ ชัด สั้น
“อาคม… ควายธนู”
ไม่มีการะเิไม่มีแรงกระแทก มีเพียงแรงกดที่รวมตัวแน่นอยู่กลางอก ราวกับสัตว์ใหญ่กำลังก้มศีรษะ เตรียมพุ่ง แต่ถูกบังเหียนไว้ หลัวอวิ๋นกัดฟัน คงจังหวะนั้นไว้ไม่ถึงสามลมหายใจ ก่อนจะปล่อยให้มันคลายตัวเอง
เหงื่อซึมออกมาที่ขมับ เขาลืมตาขึ้นหายใจยาว นี่แหละขอบเขตของวันนี้ หลัวอวิ๋นไม่ฝืนต่อ เขาหยิบแร่สีเข้มจากผนังหินมาเล็กน้อย บดหยาบ ๆ วางเรียงไว้ เขาไม่ได้หลอม ไม่ได้เสก เพียงเตรียมของบำรุงให้ร่างกายในวันตอ่ๆไป การสร้างฐานไม่ใช่เื่ของวันเดียว
ในขณะเดียวกันบนสันเขาด้านนอก เงาร่างสองคนหยุดลง พวกเขามองลงไปยังร่องเขาแคบ สายตาคมกริบ คนหนึ่งย่อตัวลง แตะพื้นดิน สูดลมหายใจ
“รอยขาด่ตรงนี้”
อีกคนพยักหน้า “เข้าไปด้านใน”
ทั้งสองไม่เร่ง ไม่กระจายกำลัง พวกเขาเลือกยืนรอ ประเมิน ไม่บุ่มบ่าม การไล่ล่าครั้งนี้ไม่ใช่การตะลุย ทั้งสองค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปอย่างช้าๆ
ภายในซอกหินหลัวอวิ๋นลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เขาไม่ได้ยินแต่รู้สึก แรงกดเบาบาง มันคุ้นเคย เขายกมือขึ้นพึมพำเบา ๆ
“โอมจังงัง… กำบังกาย”
เงาร่างกลืนเข้ากับความมืดภายในซอกหิน แสงจากภายนอกส่องเข้ามาได้น้อยลง เขาไม่คิดปะทะในสภาพนี้ เขาเลือกรอ รอให้ศัตรูขยับ รอให้พื้นที่ทำงานแทนเขา
ความเงียบในร่องเขาไม่ใช่ความสงบ มันคือความอัดแน่น ลมที่พัดผ่านช่องหินแคบส่งเสียงหวีดเบา ๆ คล้ายลมหายใจของสัตว์ใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านใน ความชื้นเกาะตามผนังหินจนเกิดหยดน้ำไหลลงมาตามรอยแตก พื้นดินเย็นจัดและลื่นเล็กน้อยจากตะไคร่น้ำ
หลัวอวิ๋นนั่งนิ่งอยู่ในซอกหิน ลมหายใจเบาจนแทบไม่ได้ยิน อาคมกำบังกายยังทำงานอยู่ เงาร่างของเขากลืนเข้ากับความมืดและเงาหินรอบตัว เขานิ่งไม่ขยับ รอคอยอย่างใจเย็น
ฝีเท้าสองคู่ หนัก มั่นคง พวกมันเข้ามาแล้ว เสียงก้อนหินถูกเตะหลุดจากปากทางดังแ่ ตามด้วยเงาคนที่บดบังแสงจากภายนอก ชายสองคนยืนอยู่หน้าซอกหิน ดวงตากวาดมองเข้าไปด้านในอย่างระแวดระวัง ลมปราณของทั้งคู่แน่นและนิ่ง บ่งบอกถึงประสบการณ์ที่ไม่ใช่น้อย
“กลิ่นยังใหม่” คนหนึ่งพูด
“อยู่ใกล้ ๆ แน่”
อีกคนไม่ตอบ เขายกมือขึ้นเล็กน้อย เป็สัญญาณให้หยุด ก่อนจะหยิบมีดสั้นออกมาถือไว้ในมือ ท่าทางไม่รีบ ไม่ประมาท
หลัวอวิ๋นรับรู้ทุกอย่าง เขารู้ว่าถ้าปล่อยให้พวกมันเข้ามาลึกกว่านี้เขาจะเสียเปรียบ พื้นที่แคบแต่ยังไม่แคบพอ เขาขยับมือช้า ๆ วางฝ่ามือลงบนพื้นหินเย็น พึมพำเสียงต่ำแทบเป็ลมหายใจ
“อาคมเสริมกาย… โลหิตค้ำร่าง”
ความอุ่นแผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบงัน กล้ามเนื้อที่ตึงคลายตัวเล็กน้อย เขาไม่ได้ดันพลังขึ้นสูง แต่ปรับให้ร่างกายพร้อมรับแรงกระแทก จากนั้นเขาเริ่มขยับ
หลัวอวิ๋นใช้ปลายเท้าเขี่ยก้อนหินเล็ก ๆ ให้กลิ้งลงไปลึกในซอก เสียงกระทบเบา ๆ ดังขึ้นด้านใน คนด้านนอกชะงักทันที
“ข้างใน”
หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาโดยไม่ลังเล นั่นคือความผิดพลาด ทันทีที่เงาร่างข้ามเส้นหินแตกที่หลัวอวิ๋นเลือกไว้ ค้อนโลหะก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างไร้เสียง หลัวอวิ๋นพุ่งออกจากเงามืด ฟาดค้อนในแนวเฉียงใส่ผนังหินด้านข้าง
ไม่ใช่โจมตีคนแต่โจมตีพื้นที่ เสียงดังสนั่นหินแตกกระจาย แรงสั่นะเืทำให้ผนังหินบางส่วนถล่มลงมา ปากซอกหินแคบลงในพริบตา ชายที่ก้าวเข้ามาถูกบีบให้เสียจังหวะ ก้าวถอยโดยสัญชาตญาณ แต่ช้าเกินไป หลัวอวิ๋นไม่รอ
“อาคมแมลง… จงกลายเป็ต่อแตน”
เศษใบไม้แห้งถูกพลังอาคมดึงรวมกัน กลายเป็ฝูงแมลงพุ่งใส่ใบหน้าและดวงตาของชายทั้งสอง เสียงสบถดังขึ้นพร้อมการถอยกรูด
“บัดซบ!”
ได้จังหวะหลัวอวิ๋นก้าวเข้าใกล้ ใช้พื้นที่แคบบังคับให้ศัตรูขยับได้จำกัด ค้อนฟาดลงอย่างแม่นยำใส่ลำตัวของชายที่เข้ามาก่อน เสียงกระดูกแตกดังชัด ร่างนั้นถูกซัดกระแทกผนังหิน เืกระอักออกมา
ชายอีกคนพยายามถอย แต่ปากซอกหินที่พังลงทำให้การเคลื่อนไหวติดขัด เขายกอาวุธขึ้นฟันอย่างร้อนรน หลัวอวิ๋นรับคมนั้นด้วยด้ามค้อน
แรงสะท้อนแล่นขึ้นแขน ความเจ็บพุ่งขึ้น รุนแรงกว่าเดิม เขารู้ทันที ถ้าการต่อสู้ยืดเยื้อเขาจะเสียเปรียบ หลัวอวิ๋นถอยหนึ่งก้าว ลมหายใจหนักขึ้น ดวงตานิ่ง แต่ภายในจิตตึงเครียด เขาไม่อาจใช้แรงดิบแบบก่อนหน้าอีกครั้งได้
เขาต้องเลือก ในเสี้ยววินาทีนั้น แรงกดลึกจากกลางอกขยับอีกครั้ง ไม่รุนแรง ไม่ปะทุ เพียงแต่ “รอคำสั่ง”
หลัวอวิ๋นกัดฟัน พึมพำเสียงต่ำ ช้า และมั่นคงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“อาคม… ควายธนู”
คราวนี้เขาไม่ปล่อยทั้งหมด ปลดปล่อยพลังออกไปแค่บางส่วน แรงพุ่งหนักหน่วงรวมตัวกันแน่นที่่อก ก่อนจะไหลลงสู่ขาและเอว ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกดึงให้ต่ำลง เสถียรขึ้น หนักขึ้น
หลัวอวิ๋นก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว พื้นหินสั่นะเื เขาฟาดค้อนในแนวตรง ไม่เร็วแต่หนักอย่างแท้จริง
แรงชนที่ปล่อยออกมาไม่ใช่การะเิ มันคือแรงผลักเป็เส้นตรง ราวกับสัตว์ใหญ่ก้มศีรษะพุ่งชน ศัตรูตรงหน้าถูกแรงนั้นอัดใส่เต็ม ๆ ร่างกระแทกผนังหินอย่างแรง เสียงกระดูกแตกดังซ้อนกันหลายจุด ร่างนั้นแน่นิ่งไปทันที
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง หลัวอวิ๋นยืนอยู่กลางซอกหิน หอบหายใจแรง แขนขวาสั่น ความเจ็บแล่นผ่านทั้งร่าง แต่เขายังยืนอยู่ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า พลังเมื่อครู่ไม่ไหลย้อนทำร้ายร่างกายเหมือนครั้งก่อน ยังไม่สมบูรณ์แต่ควบคุมได้
เขาทรุดนั่งทันที ไม่ฝืนยืนต่อ ปล่อยให้ร่างกายพัก เขาพึมพำเสียงต่ำ
“อาคมเสริมกาย… โลหิตค้ำร่าง”
ความอุ่นแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง คราวนี้อ่อนแรง แต่เพียงพอให้เขายังหายใจได้สม่ำเสมอ
หลัวอวิ๋นมองศพทั้งสอง นิ่งไม่รู้สึกอะไร เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น เก็บค้อนกลับเข้ามิติ ก่อนจะจัดการลบร่องรอยเท่าที่ทำได้ จากนั้นเคลื่อนตัวออกจากซอกหินทางด้านหลัง ซึ่งเป็ทางแยกที่เขาเลือกไว้ั้แ่แรก
เมื่อออกสู่พื้นที่เปิดเขาไม่หยุด เขารู้ดีว่าศัตรูจะมาอีก แต่ครั้งหน้าเขาจะพร้อมกว่านี้ หลัวอวิ๋นมองไปยังแนวเขาไกล ๆ ดวงตานิ่ง แข็ง และชัดเจน
การสร้างฐานเริ่มเห็นผลแล้ว และจากนี้ไปราคาที่ต้องจ่ายจะสูงขึ้น แต่เขาจะจ่ายจนกว่าทุกอย่างจะมาอยู่ในมือเขา
23K
