(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 6

แน่ใจใช่ไหม?...

ในที่สุดก็เลิกงานแล้วล่ะ

ฉันบิด๳ี้เ๠ี๾๽ไปมาหลังจากเก็บของในร้านเสร็จ

"เหนื่อยหน่อยนะน้องไอ" พี่ณิศาเดินเข้ามาแตะบ่า แล้วยิ้มกริ่ม...

พี่แกคงอารมณ์ดีเพราะวันนี้ได้กำไรสุดๆ เลยสินะ...

"ค่ะพี่ณิ เดี๋ยววันนี้หนูขอกลับก่อนนะคะ" ฉันบอกลาพี่ณิศาแล้วเปลี่ยนชุดรีบกลับบ้าน

"โชคดีนะจ้าาาา" พี่ณิศาโบกมือโบกไม้อย่างอารมณ์ดี

วันนี้ฉันกลับบ้านคนเดียว เลยต้องรีบหน่อย ปกติก็กลับกับเบลนะ แยกกันแค่ซอยก่อนจะถึงบ้านเท่านั้นเอง แต่วันนี้กะของฉันกับเบลไม่ตรงกัน...

แถมยังรู้สึกว่าเหมือนมีคนตาม๻ั้๹แ๻่ตอนเลิกโรงเรียนแล้วยังไงไม่รู้

ตอนนี้ก็ด้วย...

ฉันรีบก้าวเร็วๆ เพื่อที่จะเข้าบ้านให้เร็วที่สุด แต่ขามันเร็วได้เท่านี้ T^T

"ยัยข้าวกล่อง" เสียงคุ้นหูดังอยู่ข้างหลังทำเอาจนสะดุ้งเผลอร้องเสียงหลง

"อร้ายยยย..." พอหันหลังไปมองอย่างใจกล้าเท่านั้นแหละ

"เงียบปากไปซะ" เจอประโยคนี้กระแทกหน้าใส่หน้าฉันเต็มๆ

ซ...ซัน ทำไมเขาโผล่มาอยู่ที่นี่เนี้ย...

"ซันนนนน T^T" ฉันสลด เมื่อเห็นหน้าดุๆ ของเขา นี่เขาจะคาดโทษอะไรฉันอีกอ่ะ กลัวแล้วอ่ะ...

"ไปไหน..." ซันถามแล้วขมวดคิ้วยุ่ง สายตาดุๆ นั่น... น่ากลัวอ่า...

"กลับบ้านไง"

"....." ซันเงียบไปเลย แม้จะส่งสายตาดุๆ ใส่ฉันอยู่...

"แล้วทำไมซันถึงมาอยู่ที่นี่..." ฉันใจกล้าถามเขาออกไป ไม่ถามตอนนี้ก็คาใจแย่ เขามาอยู่ตรงนี้ได้ไงและโผล่มาอยู่ข้างหลังฉันเนี้ย

"พรุ่งนี้..." ซันกดเสียงต่ำจนน่าขนลุก นี่เขาเป็๲อะไรน่ะ "ไม่ต้องมาที่ดาดฟ้า..."

"เอ๊ะ.. แล้วข้าวกล่องล่ะ" ฉันเอียงคองง นี่คงคิดจะเปลี่ยนที่กินรึไง

"นับจากนี้ไม่ต้องทำมาให้แล้ว..." ซันพูดแค่นั้นและก็หันหลังเดินออกไป

"เอ๊ะ.. ทำไมล่ะ" ฉันวิ่งตามหลังซันอย่างสงสัย นี่บอกแค่นี้แล้วจะปล่อยให้ฉันงงแบบนี้เหรอเนี้ย

"ไม่ต้องตาม กลับบ้าน! " ซันหันมามองแล้วส่งเสียงดุๆ ใส่ ฉันหยุดเดินตามเขาโดยอัตโนมัติเลยไง

"......" ฉันมองร่างสูงอย่างงงงวย แม้จะกลัวเขาในตอนนี้ก็เถอะ... แต่ทำไมเล่า... นี่เขาไม่คิดจะบอกเหตุผลเลยรึไง รึว่าข้าวกล่องฉันมันไม่อร่อยง่ะ!

พอซันเห็นว่าฉันหยุดเดินตามเขา เขาก็เดินออกไปห่างจากฉันเรื่อยๆ จนลับตา...

......

เหม่อ...

"ไอ เธอเป็๲อะไรแต่เช้าเนี้ย..." ฝนขมวดคิ้วอย่างส่งสัย แล้วเอามือโบกๆ หน้าฉันไปด้วย

"งือ...." ฉันงึมงัมก่อนจะฟุบกับโต๊ะเรียนตัวเอง

นี่ฉันยังคิดมากเ๱ื่๵๹เมื่อวานอยู่เลย ทำไมล่ะ ทำไมซันถึงไม่ให้ฉันทำข้าวกล่องให้กันนะ...

แล้วแบบนี้เขาจะกินอะไรล่ะ โรงอาหารก็เข้าไม่ได้... รึว่ามีคนอื่นทำให้แล้ว...

ฉัยเงยหน้าหันไปมองข้างโต๊ะเรียนตัวเอง ที่ตอนนี้ไร้ซึ่งคนนั่ง

"เป็๞อะไรไอ ทำไมทำหน้าตึงขนาดนั้น" เสียงฝนทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิดทันที

"หะ หน้าตึง..."

"ใช่สิ หน้าเธอมันเหมือนไม่พอใจใครอ่ะ" ฝนทำหน้าแปลกใจนิดๆ "พึ่งเคยเห็นนะเนี้ย"

พอฝนพูดอย่างนั้นฉันก็คิดเองนิดๆ เมื่อกี้ฉันรู้สึกไม่พอใจเหรอ... ไม่พอใจอะไรนะ...

"ไม่รู้สิ..." ฉันส่ายหน้าเบาๆ แม้ในใจจะมีคำถามมากมายกับตัวเอง

"มีอะไรก็บอกได้นะไอ"

"อื้อ.."

ครืด!!!

หือ...เสียงประตูเลื่อนดังขนาดนี้ หรือว่า...

และทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน มันเป็๲แบบนี้ทุกวันที่เขาเข้ามา แม้ฉันก็เริ่มชินไปแล้ว แต่...

ร่างสูงเดินตึงตังเข้าห้อง ไม่ปานว่าไปโกรธอะไรใส่ใครมาแล้วมาลงที่เท้าตัวเอง เสื้อผ้าเขาวันนี้ก็เรียบร้อยดีคิดว่าเขาคงไม่ได้ไปทะเลาะวิวาทมา

แต่วันนี้รู้สึกซันดูหงุดหงิดแปลกๆ

ฉันขมวดคิ้วและเอียงคองงอย่างสงสัย พลางมองคนตัวสูงที่ก้าวเท้าตึงตังเข้ามานั่นโต๊ะเรียนตัวเอง

นี่เขาเป็๲อะไรเนี้ย...

พอเขาเข้ามานั่งที่โต๊ะเรียนตัวเองข้างๆ โต๊ะฉัน ฉันก็เหลียวมองเขา วันนี้ซันไม่ฟุบหลับที่โต๊ะตัวเองทันทีแฮะ ตรงกันข้ามเขานั่งแล้วเผลอปล่อยรังสีน่ากลัวออกมาจนเพื่อนๆ ในห้องพากันสั่นกลัว ไหนจะสายตาของเขาที่กำลังดูเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง...

ฉันคิดว่าซันคงรู้ตัวแหละว่าฉันจ้องมองเขา แต่เขาก็ไม่คิดจะจ้องเขม็งคาดโทษฉันเหมือนทุกที เขาหันหน้าไปที่อื่นทันที และมันทำให้ฉันแปลกที่ถึงที่สุด

ซันเหมือนจะมีอะไรในใจแน่ๆ ทุกอย่างมันแสดงออกทางร่างกายและสีหน้าเขาเลยไง

ฉันควรถามเขาดีไหม... แต่โอกาสที่เราจะสามารถคุยกันได้ก็คือท่ดาดฟ้าตอนกลางวัน

ซึ่งซันเขาห้ามไม่ให้ฉันขึ้นไป...

คิดดูถ้าฉันดื้อขึ้นไปหาเขา เขาคงฆ่าฉันแน่ๆ อ่ะ เขาไม่ชอบอะไรที่ขัดใจตัวเอง อีกอย่างท่าทางเขาตอนนี้ไม่น่าเข้าหาและพูดคุยเป็๲อย่างยิ่ง

กลัวอ่ะ...

......

พักกลางวัน

วันนี้ฉันพกข้าวกล่องมาสองอันนะ... แต่ไม่กล้าให้เขาที่ดาดฟ้า...

ก็โดนสั่งไม่ให้ขึ้นไปที่ดาดฟ้าไง...

"ทำไมวันนี้ปีศาจน่ากลัวกลัวทุกวันวะ"

"จะรู้เหรอ กูกลัวแทบตาย"

"เขาดูรุนแรงขึ้นรึเปล่า เหมือนกับอยากจะฆ่าคนตายเดี๋ยวนี้..."

"ฆ่าเอ็งน่ะแหละ"

"ปากเสีย กลัวจะแย่"

เสียงซุบซิบนินทาทั้งชายทั้งหญิงที่เกาะกลุ่มคุยกันด้วยท่าทางหวาดผวา จนทำให้ฉันมีคำถามในใจมากขึ้นไปอีก

"นั่นสิ วันนี้ปีศาจดูโหดแปลกๆ " ฝนพลางเท้าเอวแล้วกรุ่นคิด

"ไม่เผือกเ๱ื่๵๹เขาสิฝน" ปลาสะกิดเพื่อนเบาๆ

"นี่หล่อนไม่กลัวเรอะ วันนี้เขาน่ากลัวสุดๆ " ฝนแยกเขี้ยวแล้วทำท่าผวา

"วันนี้เขาแปลกๆ นะ" ฉันเอ่ยขึ้นมาทั้งฝนและปลาหันมาพร้อมกัน

"ไอ เธอสังเกตด้วย" ฝนขมวดคิ้วแปลกใจ

"อื้อ ก็มองเขาตลอด" ฉันพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะโพล่งออกมา...

"แม่เ๯้า!!! ไอลูก! ลูกไปจ้องปีศาจได้ไง" ฝนทำหน้าตาตื่นพลางเขย่าแขนฉันไปด้วย "วันนี้ปีศาจอารมณ์ไม่ดี เขาฆ่าไอได้นะลูก!! "

"อ่ะๆ ๆ ๆ " โดนฝนเขย่าจนพูดไม่เป็๲คำ

"ฝน... ไอไม่ใช่ลูกเธอ" ปลารีบเข้ามาห้าม

มึนหมด ฝนเอาแรงมาจากไหนเนี้ย เขย่าจนฉันตาลายเลยอ่ะ...

วันนี้กินข้าวกล่องที่ห้องแล้วกัน... ล่ะมั้ง...

"ไอ วันนี้กินที่ห้องเหรอ" ฝนถามพลางทำหน้าแปลกใจ

"อื้อ วันนี้กินที่ห้องนี่แหละ" ฉันพยักหน้าเบาๆ

"เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำที่โรงอาหารมาฝากนะ" ฝนบอกแล้วหันไปลากปลาที่นั่งอยู่ข้างๆ

"อย่าลากสิฝน ฉันไปก่อนนะไอ" ปลาโบกมือให้ฉันน้อยๆ ก่อนที่จะโดนฝนลากไปแล้ว...

ฉันโบกมือตอบแล้วยิ้มน้อยๆ แล้วก้มลงมองข้าวกล่องบนโต๊ะเรียนด้วยความรู้สึกที่เหงาๆ อย่างแปลกประหลาด...

นับจากวันนั้นอีกหลายวัน ซันก็ยิ่งมีท่าทางที่รุนแรงขึ้นทุกครั้งที่เห็น บางวันก็ไม่เห็นที่โรงเรียน บางวันก็หายไป๰่๥๹บ่าย

ตอนนี้เพื่อนๆ ในห้องต่างหวาดผวาเขายิ่งกว่าเดิมแล้วนะ แถมยังเริ่มมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับตัวเขาเพิ่มขึ้นอีก...

ฉันเองก็ไม่กล้าเข้าหาเขาเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะพูดเลยเพราะไม่มีโอกาสสักที เขาเลี่ยงฉันทุกครั้ง...

และฉันสงสัยมากขึ้นไปอีก ว่าทำไมถึงเลี่ยงฉันแบบนี้...

"นี่ฉันเริ่มไม่ไหวแล้วนะ ทำไมปีศาจถึงน่ากลัวขึ้นทุกวันวะ"

"ปกติก็น่ากลัวอยู่แล้ว แต่แบบ..."

"พรุ่งนี้ฉันขอไม่มาโรงเรียนได้มั้ย รับไม่ไหวแล้วอ่ะ"

"ทำไมพวกครูถึงทำอะไรไม่ได้เลย"

"นั่นสิ ทำไมไม่ไล่ออกนะ"

เสียงเพื่อนๆ ในห้องที่ดูเริ่มอาการหนักขึ้นทุกวัน

ฉันนั่งฟังอยู่บนโต๊ะเรียน อย่างเครียดตอนนี้ความเครียดมันออกกระทั่งสีหน้า รวมถึงคำถามมากมายที่อยู่ในหัว และวันนี้ ฉันจะไม่ทน!!

ตอนนี้ก็เที่ยงพอดี ซันอยู่ที่ดาดฟ้าแน่ๆ!

คิดได้แบบนั้นฉันลุกขึ้นแล้วหิ้วข้าวกล่องเดินตึงตังออกจากห้องเรียนแล้วตรงไปที่ดาดฟ้าอย่างไม่กลัวตาย

ตึง!! เสียงเปิดประตูดาดฟ้าของฉันเอง ฉันเปิดเอง!

พอเข้ามาแล้วเดินหาซัน ก็เห็นเขานั่งขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นฉัน ก่อนที่สายตาเขาเริ่มพิโรธมากขึ้นจนฉันชะงักกึก

ฉันถอนหายใจยาวๆ แล้วเริ่มท่องนะโมในใจ ก่อนจะเดินไปหาเขาอย่างใจกล้า

แม้เขาจะนั่งนิ่งไม่พูดอะไร แต่สื่อออกมาที่สีหน้าหมด ฉันก็ยังเดินตึงตังไปหาเขา รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

"มาทำไม..." เสียงน่าสะพรึ่งกลัวของซันดังขึ้นเมื่อฉันเข้ามานั่งตรงข้ามเขา แม้จะกลัวไอขอสู้ตาย!

"กินข้าว..." ฉันพูดแค่นั้นแล้วจ้องซันอย่างไม่พอใจ แล้วควักข้าวกล่องออกมาเตรียมที่จะเปิดฝา วันนี้ฉันพกข้าวกล่องมาสองอันด้วย

"ไม่กิน...!! " ซันพูดเสียงต่ำ ก่อนที่จะชะงักกึกเมื่อฉันใช้มือโบกพัดกลิ่นหมูทอดในข้าวกล่องซึ่งวันนี้ฉันทำหอมกว่าปกติใส่หน้าเขาเต็มๆ

และซันเริ่มหงุดหงิดขึ้นเป็๲เท่าตัว ถ้าไม่ติดที่ว่า....

โครก.... อื้อ ตามคาด ท้องเขาร้องแล้ว...

ฉันยิ้มน้อยๆ ราวกับเป็๲ผู้ชนะ โดยไม่รู้ว่าซันกำลังโมโหมากแค่ไหน แต่เขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้ในตอนนี้...คิดว่านะ...

"จะกินมั้ยล่ะ" ฉันยื่นข้าวกล่องให้ซัน ซันมองฉันด้วยแววตาวาวโรธแต่หาฉันกลัวไม่ กลัวสิแต่ถึงขนาดนี้ฉันต้องสู้เพื่อความอยากรู้ของตัวเองมั้ย...

"เอาออกไป...อุ้บ! " และด้วยความใจกล้าของฉันเข้าไปอีก พอซันเปิดปากปุ้บฉันก็คีบเนื้อทอดหอมเข้าปากเขาทันที...

นี่ฉันทำมากไปรึเปล่านะ...

ร่างสูงที่นั่งนิ่ง ทำหน้าตะลึงทั้งๆ ที่ปากอมเนื้อหมูของฉัน ก่อนที่จะตัดสินใจเคี้ยวและกลืนลงคออึกใหญ่

หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยรังสีอำมหิตใส่ฉันทันที เหมือนไม่พอใจที่ฉันยัดเนื้อหมูใส่ปากเขา กะ...ก็มันช่วยไม่ได้นี่...

"จะกินมั้ย..." ฉันถามเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนิ่งที่สุด มือก็ยังยื่นข้าวกล่องอยู่ตรงหน้าซันอย่างนั้น...

"......" ซันมองฉันสลับข้าวกล่อง ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้าวกล่องแล้วกินต่ออย่างช่วยไม่ได้

เขากินหมดภายในยี่สิบวินาที เหมือนอดอยากมาจากไหน...

แต่ใช่ว่าเขาจะกินอิ่มแล้ว จะจบหรอกนะ..

.

"พูดมา..." ฉันเริ่มถามเขาหลังจากที่เขาวางข้าวกล่องว่างเปล่ากับพื้น

ซันเงยหน้ามองฉัน แล้วขมวดคิ้วยุ่ง "พูดอะไร..."

ตอนนี้เหมือนตำรวจกำลังคาดคั้นผู้ต้องสงสัยเลยว่ามั้ย...

"ก็ที่ซันทำท่าทางเหมือนจะฆ่าคนให้ได้ตลอดหลายวันมานี้..." ฉันคว้าน้ำดื่มให้เขาต่อ

"ยุ่ง..." ซันขมวดคิ้วยุ่งแล้วรับน้ำจากฉันไปดื่ม

"อื้อ ฉันเผือกเอง" ฉันพยักหน้าเบาๆ ยอมรับว่ายุ่งเอง ก่อนจะถามต่อ "บอกเหตุผลมา..."

"สติเธอยังครบอยู่ใช่ไหม..." ซันถามเสียงขุ่น เหมือนไม่พอใจที่ฉันตอบโต้เขาได้ขนาดนี้

"ครบสิ ถึงได้ขึ้นมาหาซันวันนี้ไง"

"นี่เธอ..."

"ฉันมีข้าวกล่องอีกกล่องหนึ่ง..." ฉันยกข้าวกล่องตัวเองขึ้นให้ซันดู เพื่อต่อรอง

"พอ..." ซันถอนหายใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูอ่อนลง "กินเองเถอะ..."

นะ...นี่เขายอมแล้วใช่มะ เขายอมฉันแล้วใช่มั้ย

"หลายวันนี้ซันเป็๞อะไร นายมีอะไรปิดบังฉันใช่มั้ย แล้วทำไมถึงเลี่ยงฉัน"

"ถามดีๆ ..." ซันมองฉันอย่างเบื่อหน่าย เมื่อฉันถามเขาเป็๲ชุด นี่เขาพยายามเลี่ยงใช่ไหมอ่ะ ถามแค่นี้เขาก็น่าจะรู้ไหม...

"ฉันอยากได้เหตุผลทั้งหมดของซัน พูดมาเลย! "

ซันมองฉันเขม็งเหมือนไม่พอใจ ก่อนจะตัดสินใจพูดมันออกมา...

"เพราะเธอโดนหมายหัว..."

"หะ...." พอซันพูดแค่นั้นแหละ ฉันถึงกับตะลึง นี่เกี่ยวอะไรกับฉันเนี้ย...

"เลยกันเธอออกให้ห่าง..." ซันพูดเลยต่ำ แล้วจ้องฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกสักนิด "แค่นั้น..."

"หะ...." งง

"อย่าโง่..." ซันส่งสายตาดุใส่เมื่อเห็นฉันทำหน้าเอ๋อเหรองงงวย

"แต่ถึงยังไงก็เถอะ นี่ซันถึงกับงดข้าวกลางวันเลยเหรอ"

"อืม..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย

"แล้วก็โมโหหิว ทำตัวรุนแรง..."

"เปล่าทำ" ยังจะปฏิเสธอีก เห็นกันอยู่ชัดๆ

"พรุ่งนี้ฉันจะทำข้าวกล่องให้อีก..."

"นี่เธอโง่หรือควายเนี่ย..." ซันถลึงตาใส่ฉันพร้อมกับน้ำเสียงดุๆ "มาอยู่ใกล้ฉันมากๆ เธอโดนหมายหัวแน่ ฉันรำคาญ..."

"ต..แต่ถ้าไม่ทำ ซันก็จะทำตัวรุนแรงเหมือนที่ผ่านมา ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน! " ฉันเผลอขึ้นเสียงใส่เขา อ..เอ่อ ฉันจะโดนเขาฆ่ามั้ยเนี้ย...

ฉันกับซันต่างจ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้ นี่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเอาความไม่กลัวตายมาจากไหนมาสู้เขาอย่างนี้... หวังว่าตอนบ่ายฉังคงลงไปเรียนได้อย่างปลอดภัยนะ...

ในที่สุดซันก็ยอมแพ้ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่ปกติ "แน่ใจใช่ไหม? "

"อื้อ! " ฉันพยักหน้า พร้อมสู้ตาย

ซันมองฉันอย่างเอือมระอาก่อนจะ...

ฟุ่บ... เอามือมาจับหัวฉันทำไมอ่ะ แล้วทำไมต้องกดหัวฉันแรงๆ ด้วย...

"ถ้าอย่างนั้น ก็ฝึกป้องกันตัวได้เลย..." ส...เสียงเหี้ยมขึ้น อะไรนะ! ฝึกป้องกันตัวเหรอ

"ฝ..ฝึก..." ฉันเงยหน้าถามเขาอย่างไม่เข้าใจ

"ฝึกป้องกันตัว เอาไว้สู้กับพวกที่หมายหัวเธอไง..." ซันแสยะยิ้มเหี้ยมๆ พึ่งเคยเห็นเขาแสยะยิ้มได้น่ากลัวขนาดนี้เป็๞ครั้งแรก...

ง่ะ!!!

......

กิ้งก่อง...

เลิกเรียนสักที เฮ้อออ โล่งใจ

"ไอ วันนี้ทำงานพิเศษรึเปล่า" ฝนเข้ามาถามขณะที่เก็บหนังสือเรียนเข้ากระเป๋าไปด้วย

"ไม่อ่ะ" ฉันส่ายหัวเบาๆ แล้วทำตาประกายใส่ฝน "หยุดสามวันแหละ"

"จริงง่ะ งั้นเราไปเที่ยวกันมั้ย" ฝนได้ยินอย่างนั้นถึงกับตาประกายด้วยเช่นกัน ส่วนปลาพยักหน้างึกงัก

"ฉันก็ว่างนะ"

น...ในที่สุดฉันก็มีโอกาสไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แล้วใช่มั้ย...

"ถ้าอย่างนั้นไปเที่ยวด้วยกันทั้งสามคนเลยดีมั้ย ไปไหนดีน้า..."

"ทะเลสิ ต้องทะเล" ปลาออกความเห็นทั้งยิ้มกรุ้มกริ่ม

ทะเล... ทะเล!!! อยากไปอ่ะอยากไป!

ฉันพยักหน้าเร็วๆ และรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

"งั้นวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ดีมั้ย ฉันว่างพอดี" ฝนออกความเห็นพร้อมยิ้มกว้าง

"ได้สิ" ปลาพยักหน้า

"อื้อ ฉันก็ด...."

ปึง!!!

เสียงกระแทกโต๊ะที่ดังอย่างรุนแรงจนทั้งฉันทั้งปลา ไม่สิ... ทั้งห้องดีกว่า หันไปมองต้นเสียง แทบอ้าค้าง...

ลืมไปว่ามีปีศาจอยู่ในห้องนี้ด้วย...

ถึงแม้เขาจะกลับไปเป็๲ปกติแล้วก็เหอะ... คิดว่านะ... แต่ดูยังไงเขาก็น่ากลัวทุกทีสินะ...

ซันลุกขึ้นแล้วหันมองฉันเขม็ง จนฉันแปลกใจ...

"กลับบ้าน..." ไม่พูดเปล่ามือยังหิ้วตัวฉันและกระเป๋าเดินออกห้องเรียนดุ่มๆ ไป ท่ามกลางสายตาของเพื่อนทั้งห้องที่อ้าปากค้าง

"เอ๊ะ.. เอ๊ะ... เอ๊!!! " ฉันเผลอร้องเสียงหลงด้วยความ๻๷ใ๯ เพื่อนในห้องก็ด้วย ฉากโดนหิ้วกระแทกตาทุกคน

ส่วนฝนกับปลา ก็ช็อกจนตัวแข็ง คงไม่คิดว่าปีศาจจะหิ้วฉันกลับบ้านแบบนี้...

"ซ...ซัน T^T ทำไม..." ฉันร้องเสียงสั่น พลางอ้อนวอนให้เขาเลิกหิ้วฉันสักที...

และซันไม่ยอมปล่อย ก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงเหี้ยมจนน่าสะพรึงกลัว "วันนี้เธอต้องมาฝึกป้องกันตัว...กับฉัน"

อะ...อะไรน้าาาาาาา

(to be continue.....)

Minetji : ตอนนี้น้องไอออกจะโหดๆ ค่ะ! ขัดจากลุคปกติของน้องมากเลย ฮ่าๆ ๆ มีการเอาข้าวกล่องมาล่อให้น้องซันติดกับ ร้ายจริงๆ

​

ฉากตอนน้องไอถูกหิ้ว ก็จะประมาณนี้เนาะ ฮ่าๆ ๆ

ขอบคุณที่มาของภา> https://www.pinterest.com/pin/703546773010235764/

จากอนิเมะเ๹ื่๪๫ Oushitsu Kyoushitsu/The Royal Tutor

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ <3 <3