[วายุพาร์ท]
ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องนอนของเควินและพอผมตื่นผมก็พบว่าตอนนี้เป็ตอนสายของวันใหม่แล้ว แต่ผมกลับรู้สึกว่า…ผมปวดระบมไปทั้งตัวจนผมแทบจะขยับตัวไม่ได้เลยนี่คงเป็ผลกระทบจากการเผลอตัวเผลอใจของผมแน่ ๆ เลย เพราะว่าเมื่อคืนเควินไม่ยอมให้ผมนอนเลยจนเกือบเที่ยงคืน
ผมหันไปมองข้าง ๆ ผมก็เห็นเควินกำลังนอนหลับสนิทอยู่ ผมไม่รู้ว่าทำไมสายป่านนี้แล้วเควินยังไม่ตื่นอีกแต่ผมคิดว่า...เขาเองก็คงจะเหนื่อยเหมือนผมนั่งแหละ
ผมแอบมองใบหน้าที่หล่อเหลาของเควินอยู่สักพัก และผมก็อดไม่ได้เลยที่จะยิ้มออกมาเบาๆ เพราะเควินหล่อจริง ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่า...เควินเป็คนอารมณ์ร้ายไปหน่อยเควินจะเป็ผู้ชายที่เพรียบพร้อมที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยล่ะขนาดเควินร้ายขนาดนี้ ผมก็ยังอดชื่นชมความหล่อของเขาไม่ได้เลย
ผมยังเคยแอบคิดเล่น ๆ ว่า...โตขึ้นถ้าผมหล่อได้สักเสี้ยวหนึ่งของเควินก็คงดีแต่ผมไม่รู้ว่าทำไม์ช่างลำเอียงนักทำไมพระเ้าถึงได้มอบความหล่อให้เควินมากขนาดนี้โดยไม่แบ่งลูกน้องบ้างเลยเพราะั้แ่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมก็เห็นแค่เควินคนเดียวที่โดดเด่นอยู่อย่างเป็เอกลักษณ์เฉพาะตัวนอกจากนั้นที่พอจะใกล้เคียงความหล่อของเควินหน่อย ผมก็เห็นจะมีแค่พี่รามคนเดียวเท่านั้น
เมื่อผมได้ชื่นชมความหล่อของเควินจนอิ่มแล้วผมก็พยายามยันตัวลุกขึ้นจากเตียง เพื่อที่จะได้ไปทำธุระส่วนตัวแต่ผมยังไม่ทันได้ลงจากเตียงเลย เควินก็คว้าผมเข้าไปกอดไว้ทั้งตัวแล้วเควินก็ถามผมเสียงอู้อี้ว่า
"เมื่อกี้แอบมองผมทำไม? แอบด่าผมในใจหรือไง หืม...?"
"เปล่าครับ...ผมแค่...คิดว่า...ทำไมคุณถึง...หล่อจัง...แค่นั้นเอง"
ผมพูดออกไปแล้ว ผมพูดออกไปอย่างที่ใจคิด ผมนี่ปากเสียจริง ๆผมเผลอปากพูดออกไปจนได้ แต่พอเควินได้ยินผมบอกว่าเขาหล่อ เขาก็ยิ้มออกมาแบบโลกละลายเลยและเขายังตำหนิผมด้วยว่า
"หึ...วายุคนขี้อ่อย ตื่นมาก็อ่อยเลยน้าเดี๋ยวก็ไม่ได้ออกไปไหนกันพอดีหรอก"
"ผมเปล่าอ่อยสักหน่อย"
"หร๋า? "
"แล้วคุณเควินจะปล่อยผมได้หรือยังครับ? ผมจะไปอาบน้ำ"
"จะรีบอาบทำมาย...?กอดกันให้หายฟุ้งซ่านก่อนแล้วค่อยไปอาบพร้อมกันก็ได้นี่ มันยังเช้าอยู่เล้ย "
"เช้าอะไรล่ะครับ? ดูนาฬิกาหน่อยสิครับ? "
พอผมพูดถึงเื่นาฬิกาผมก็รีบยกข้อมือผมขึ้นมาเพื่อที่จะดูเวลาแต่ปรากฏว่า...บนข้อมือของผมกลับไม่มีนาฬิกาอยู่เลย ผมใมากเพราะผมไม่รู้ว่านาฬิกาอยู่ที่ข้อมือของผมแท้ ๆ แล้วตอนนี้มันหายไปได้ยังผมจึงรีบถามเควินด้วยน้ำเสียงใว่า
อ้าว!!! เฮ้ย!! นาฬิกาผม? นาฬิกาผมล่ะ? คุณเควิน?คุณเห็นนาฬิกาผมไหมครับ?"
"นาฬิกาอะไรเหรอ?"
"ก็นาฬิกาอัจฉริยะที่พี่รามซื้อให้ผมน่ะสิครับผมใส่ติดตัวไว้ตลอดเลยนะครับ แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว คุณเควินเห็นไหมครับ?"
"เห็น"
"เห็น? ที่ไหนเหรอครับ? "
"อยู่โน่น"
"อยู่โน่น...แล้วอยู่ไหนล่ะครับ?"
"ก้อ...เมื่อเช้าตอนที่ผมตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำแล้วผมก็ลงไปข้างล่างด้วย แล้วผมก็เห็นแม่บ้านเอานาฬิกาอัจฉริยะไปทิ้งหน้าบ้านเห็นแม่บ้านบอกว่านาฬิกามันไม่เดินแล้ว ก็เลยต้องเอาไปทิ้งน่ะ แล้วนี่ก้อ...สายป่านนี้แล้วสงสัยรถขยะคงเอาไปรีไซเคิลแล้วมั้ง"
"คุณเควิน? ปล่อยผมครับ? ผมจะออกไปดูที่หน้าบ้านเผื่อรถขยะยังไม่ได้เอาไป"
"ไม่ปล่อย! ไม่ให้ไป! จะเสียดายอะไรนักหนา ห๊ะ!!!!ก็อีแค่นาฬิโหล ๆ แบบนั้นน่ะ"
"แต่นั่นมันของที่พี่รามซื้อให้นะครับ"
"ตกลงว่าหลงรักรามเข้าแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?"
"เปล่าครับ...ไม่ได้รักสักหน่อย"
"ถ้าไม่ได้รัก!!! ก็เงียบ!!!! เวลาอยู่กับผม...ไม่ต้องพูดถึงรามอีก!!!เพราะผมไม่ชอบ!!!!"
"ฮึก...ฮึก...ฮึก...คุณใจร้ายกับผมอีกแล้ว ฮึก...ฮึก"
"เอ่อ...วายุ อย่าร้องนะ? เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่คุณอยากได้กี่เรือนผมจะซื้อให้? หรือว่าถ้าคุณอยากได้มาใส่จนสุดแขนเลยก็ได้นะเพราะวันนี้ผมจะตามใจคุณทุกอย่างเลย ตกลงไหมครับ?"
"คุณเควินพูดจริงเหรอครับ?"
"พูดจริงสิ...คนอย่างผมไม่เคยโกหกใครอยู่แล้วเดี๋ยวผมพาคุณไปซื้อตอนนี้เลยเอาไหมล่ะ?"
"ไม่ ๆ ครับ ผมไม่ได้อยากได้นาฬิกาใหม่หรอกครับ"
"อ้าว...! ถ้าไม่อยากได้นาฬิกาใหม่ แล้วอยากได้อะไรล่ะ?"
"ผมแค่...อยากให้คุณตามใจผมบ้าง ดีกับผมบ้างใจดีกับผมบ้าง ก็แค่นั้นเองครับ"
"หึ...วายุ ผมจะตามใจคุณทุกอย่าง ถ้าคุณตามใจผมครับว่าไง?"
"คุณเควินอยากให้ผมตามใจอะไรคุณล่ะครับ? คงไม่ใช่แบบเมื่อคืนนี้หรอกใช่ไหมครับ?"
"ใกล้เคียงนะ...แต่ไม่ใช่หรอกผมแค่อยากให้คุณเอาใจผมบ่อย ๆ เช่น... ฟอด...หอมแก้มผมอะไรทำนองเนี้ย"
"เอ่อ...คือ"
"ว่าไงวายุ?"
"ก้อ...ได้ครับ...ฟอด"
สุดท้ายผมก็ยื่นหน้าของผมเข้าไปหอมแก้มเควินเบา ๆเพื่อเอาใจและตามใจเขาอย่างที่เขา้า จากนั้นผมก็ได้เห็นรอยยิ้มของเควินอีกครั้งก่อนที่เขาจะพูดกับผมว่า
"หึ...ถ้างั้นเราไปอาบน้ำกันเถอะเสร็จแล้วผมจะพาคุณออกไปทานข้าวข้างนอกแล้วก็จะได้เลยไปซื้อนาฬิกาอัจฉริยะที่คุณชอบด้วยนะ"
"เอ่อ...ถ้างั้นคุณเควินอาบก่อนเถอะครับเดี๋ยวผมอาบทีหลังก็ได้"
"ไม่ได้...ไปอาบพร้อมกันนี่แหละอาบทีละคนเปลืองน้ำบ้านผมตายเลย"
"เอ่อ...แต่ผม...เกรงว่า..."
"หึ...เกรงว่าถ้าอยู่ใกล้คนหล่อแบบผมแล้วจะอดใจไม่ไหวงั้นสิ?"
"มะ...ไม่ใช่นะครับ"
"หึ...ไปกันเถอะ"
พรึบ...เควินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็อุ้มผมลงจากเตียงไปจนถึงห้องน้ำจากนั้นเควินก็เปิดฝักบัวใส่ผมทันที แล้วเขาค่อยหันไปถอดชุดนอนของเขาออกจนหมด แล้วเขาค่อยเข้ามายืนอาบน้ำพร้อมกับผมแต่ผมรู้สึกอายมากเมื่อผมเห็นเรือนร่างกำยำของเควินเพราะผมนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา
ผมอายจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าเลยด้วยซ้ำ ผมเลยเอาแต่ก้มหน้ามองดูพื้นห้องน้ำอย่างเดียวเลยเพื่อปิดซ่อนความเขินอายของตัวเอง แต่แล้วเควินก็เดินเข้ามาประชิดตัวผมแล้วเขาก็ช่วยถูสบู่ให้ผมไปทุกซอกทุกมุมของร่างกายพอเสร็จแล้วเขาก็จับผมหันไปมาเพื่อล้างคราบสบู่ออกจนสะอาดดี แล้วเควินก็ถามผมว่า
"เป็อะไรไป? ทำไมเอาแต่ก้มหน้า หืม?"
"ปะ...เปล่าครับ"
"ถ้าไม่ได้เป็อะไรก็เงยหน้าขึ้นมามองผมสิ?"
"ครับ"
หมับ...จุ๊บ จุ๊บ อุ๊บ...ทันทีที่ผมเงยหน้าขึ้นเควินก็กอดผมเข้าไปจนร่างกายของเราแนบชิดกันแล้วเควินก็จูบผมอีกครั้งเหมือนที่เขาจูบเมื่อคืนเควินใช้เวลาจูบผมนานมากท่ามกลางสายน้ำที่ยังคงไหลลงมาตกกระทบผมกับเควินไม่หยุด
เควินค่อย ๆ จูบผมไปเรื่อย ๆ ช้า ๆและคลอเคลียไปมาบริเวณซอกคอของผมจนผมถึงกับเคลิ้มไปเลยอย่างลืมตัวอีกแล้วพอผมลืมตัว เควินก็ทำให้ผมเป็ของเขาอีกครั้ง เหมือนที่เขาเคยทำบ่อย ๆ
"อึก... เควิน... คุณ...เควินผม...ผม...เควิน...ผมไม่ไหวแล้ว เควิน...ช่วยผม หน่อย "
ถึงแม้ว่าผมจะเคยมีอะไรกับเควินมาแล้วหลายครั้งแต่ทุกครั้งที่มีอะไรกัน ผมก็ยังรู้สึกแปลกใหม่และตื่นเต้นทุกครั้งและสำหรับเควินเองก็เหมือนกัน เพราะเขาดูจะชอบและตื่นเต้นมากที่ได้ััผม
วายุ... คุณนี่มัน...ขี้อ่อย อ่าาาาาา จริง ๆวายุ...ไอ้เด็ก...ชอบยั่ว
เควินกระแทกผมอยู่นานกว่าเขาจะปล่อยน้ำรักของเขาออกมาแล้วเควินก็ผลักผมไปจนหลังชนผนังห้องน้ำ ก่อนที่เควินจะใช้แขนแกร่งของเขาคร่อมตัวของผมเอาไว้แล้วเขาก็ก้มลงมาจูบผมเบา ๆ อีกครั้ง และค่อย ๆ ถอนจูบออกไป และเควินยังส่งยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนเป็ครั้งแรกและถามผมเบาๆ ว่า
"วายุ? คุณชอบไหมเวลาที่มีอะไรกับผม?"
"ผม...ผม ก็... ก็ ชอบ คะ...ครับ"
"หึ...ถ้างั้นอีกสักรอบไหม?"
"เอ่อ! ไม่ ๆ ครับ พอแล้วคือ...ผม...ผมอาบน้ำเสร็จแล้ว...ผมออกไปก่อนนะครับ "
ปิ้ว...ผมกลัวว่าเควินจะกดผมคาห้องน้ำอีกรอบผมเลยรีบบอกเขาอย่างร้อนรน ก่อนที่ผมก็ย่อตัวลง และลอดใต้วงแขนของเควินวิ่งออกจากห้องน้ำมาเลยก่อนที่เควินจะเกิดอารมณ์อีก
ผมวิ่งออกจากห้องน้ำมา แล้วผมก็รีบคว้าเอาผ้าขนหนูผืนเก่าที่ยังไม่ได้ซักอยู่ในตะกร้าขึ้นมาห่อตัวเอาไว้เพราะผมยังไม่มีเสื้อผ้าเป็ของตัวเองเลย เนื่องจากปกติผมจะมีอยู่แค่ชุดเดียวที่เควินยื่นให้วันก่อนแต่เควินก็ทำขาดหมดแล้ว
เควินเดินตามผมออกมาติด ๆแล้วเขาก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ของเขาและหยิบชุดลำลองออกมายื่นให้ผมหนึ่งชุด ผมรีบรับมาใส่อย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกันเควินก็เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเหมือนกัน เควินเดินเข้ามาหาผมแล้วเควินก็ช่วยผมพับปกเสื้อ แล้วยังช่วยเช็ดผมให้ผมจนแห้ง
หลังจากนั้นเควินก็ส่งยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนอีกครั้งซึ่งมันได้สร้างความปั่นป่วนให้กับหัวใจผมเหลือเกินผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ผมรู้แค่ว่า...ผมอยากให้เควินอ่อนโยนกับผมแบบนี้ทุกวันจัง
เควินเดินเข้ามาคว้าข้อมือของผมไปกุมไว้ ก่อนที่เควินจะจูงมือผมลงไปจนถึงห้องอาหารขนาดใหญ่ที่อยู่ชั้นล่างของบ้านเควินบอกให้แม่บ้านจัดโต๊ะอาหาร แล้วเสริฟอาหารเลย เพราะตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้ว แต่ผมกับเควินยังไม่ได้ทานอะไรเลยั้แ่เช้าแล้วอาหารมื้อนี้เลยกลายเป็อาหารเที่ยงไปเลย
วันนี้ดูเหมือนเควินจะเอาใจผมมากเป็พิเศษ เพราะเควินทำแม้กระทั่งเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้ผมนั่งและยังคลี่ผ้าเช็ดมือวางที่ตักให้ผมด้วยจนแม่บ้านที่กำลังเสริฟอาหารอยู่ต่างพากันหัวเราะ คิก.. คิก... คิก...เหมือนกับว่าพวกเขาไม่เคยเห็นเ้านายของเขาทำแบบนี้มาก่อน
หลังจากแม่บ้านเสริฟอาหารเสร็จแล้วเควินก็บอกให้ผมทานได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ แต่ผมไม่รู้ว่าจะทานอะไรดีเพราะอาหารมันเยอะมากจนผมไม่รู้ว่า... เมื่อต้องทานอาหารบนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ในบ้านหลังใหญ่ และกับเ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่อย่างเควินแล้ว ผมควรจะทานอะไรก่อนดี
พอผมไม่รู้ว่าจะทานอะไรก่อนดีผมเลยยื่นช้อนไปตักไข่เจียวมาวางบนจานข้าวของผมแล้วผมก็นั่งก้มทานข้าวไข่เจียวไปอย่าง เงียบ ๆ จนผมต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเพราะคราวนี้เควินตักอาหารทุกอย่างมาใส่จานของผมแล้วเขาก็ยิ้มหวานให้ผมและบอกผมว่า
"ทานเยอะ ๆ สิ จะได้โตไว ๆ "
"ขอบคุณครับ"
ผมกล่าวคำขอบคุณเควินอย่างอ่อนน้อมเป็ครั้งแรกั้แ่ผมรู้จักเควินมาและเขาก็ยิ้มตอบกลับมาให้ผมอย่างสุภาพเช่นกันทำให้ผมไม่อาจจะหยุดมองรอยยิ้มนั้นได้เลย ผมจึงเผลอมองเควินจนลืมทานข้าวไปชั่วขณะและเมื่อผมรู้ตัวว่าผมมองเขานานเกินไป ผมก็รีบก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่เควินตักให้จนหมดเกลี้ยงจานไม่มีเหลือแม้แต่เศษข้าว เพราะผมรู้สึกว่าวันนี้ผมไม่กดดันเเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ส่วนเควินก็เก็บรวบช้อนส้อมของเขาอย่างเป็ระเบียบหลังจากทานอาหารเสร็จเหมือนกันแล้วเควินก็ถามผมว่า
"วายุ? อาหารอร่อยไหม?"
"ครับ...อร่อยมากครับ"
"อืม...ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะพาคุณออกไปซื้อเสื้อผ้าแล้วก็นาฬิกาใหม่ คุณจะไปทำธุระส่วนตัวก่อนก็ได้นะ? ผมรอได้"
"เอ่อ...คุณเควินจะพาผมออกไปข้างนอกเหรอครับ?"
"อืม...ทำไมเหรอ?"
"คือ...ผมคิดถึงพ่อกับแม่น่ะครับ ผมขอแวะไป...?"
"ไม่ได้ !!!"
"ครับ...ไม่ได้ก็ไม่ได้"
"เอ่อ...วายุ...เอาไว้วันหลังนะ วันนี้มันสายแล้วอีกอย่าง...ตอนเย็นผมยังมีงานอีกและที่สำคัญ...คืนนี้คุณเองก็ต้องไปออกงานกับผมด้วยนะ"
"ออกงานเหรอครับ?"
"อืม...ผมจะพาคุณไปออกงานกับผมคืนนี้ เตรียมตัวดี ๆล่ะ อย่าทำให้ผมขายหน้าเชียวนะ"
"เอ่อ...ผมจะพยายามนะครับ"
"หึ...ถ้างั้นเรารีบไปทำธุระของเรากันเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันงานคืนนี้"
"ครับ"
.....
Sundog
441
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
