หลังจากที่ธีระกดกริ่งไม่กี่วินาทีประตูรั้วสีทองมลังเมลืองก็ค่อยๆเลื่อนเปิดออกอย่างอัตโนมัติ หัวหน้าแม่บ้านเดินรี่เข้ามาหา ยกมือสวัสดีธีระที่ยกมือรับไหว้อย่างยิ้มแย้ม
“วันนี้คุณหมอพาคนติดตามมาเยอะแยะเชียวนะคะ”
“นักจิตวิทยาเพื่อนร่วมงานผมสองคน กับลูกศิษย์ผมอีกสองคนน่ะครับ เคสของคุณหนูแพรวลดาถือว่าเป็เคสที่น่าศึกษามาก”ธีระตอบ
“เดี๋ยวขอเชิญด้านในกันเลยนะคะ คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงกำลังรออยู่เลยค่ะ”
ในห้องรับแขกที่เป็โถงสูงดุจห้องประชุม เครื่องเรือนเฟอร์นิเจอร์และปฏิมากรรมตามเสาและผนังตกแต่งสไตล์วิคตอเรีย แสงไฟจากโคมระย้ายิบยับฉายพื้นห้องสีขาวสะอาดให้ดูเื่เรืองเปล่งปลั่งคล้ายแสงสีทอง เก้าอี้บุนวมสลักลวดลายไม้ปราณีตเข้าคู่กับโต๊ะกระจกตัวเตี้ยๆซึ่งเป็ที่รับรองแขก แม่บ้านสามคนทยอยยกน้ำชากุหลาบออกมาเสิร์ฟ โทรทัศน์จอใหญ่ตรงข้ามโต๊ะรับรองแขกไม่ได้เปิด แต่ลำโพงที่กระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆตามมุมห้อง้ากำลังบรรเลงเพลงสปานุ่มๆชวนเคลิ้ม เ้าของบ้านดูจริงจังกับการต้อนรับทีมของหมอรนกฤต (คุณอาธีระ) เป็อย่างยิ่ง ธาราสังเกตุว่าเมื่อมองผ่านเงาสะท้อนในกระจกจะเห็นตัวตนแฝงที่แต่ละคนสวมอยู่ ธีระคือคุณหมอร่างผอมหน้าตาสะอาดสะอ้านวัยห้าสิบที่ดูทรงภูมิคล้ายอาจารย์แพทย์ ธารากับธันยากลายเป็นักศึกษาแพทย์บางคนที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน สวมเสื้อกาวน์นักศึกษาฝึกงานที่ยาวเลยเข่า ส่วนน้าทอฝันกับพี่วิวัฒน์ก็สวมตัวตนเป็นักจิตวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์วิชาชีพสั้นๆทับเสื้อเชิร์ตสุภาพข้างใน การที่จิตแพทย์ยกทีมกันแบบนี้ทำให้เ้าของบ้านรู้สึกซาบซึ้งใจในความตั้งใจของอีกฝ่ายยิ่งนัก และการที่มีนักศึกษาติดตามมาสองคนก็ช่วยประดับบารมีในฐานะอาจารย์แพทย์ให้ดูทรงภูมิยิ่งขึ้น
“รบกวนอาจารย์หมอด้วยนะครับ” คุณผู้ชายซึ่งเป็พ่อของแพรวลดาพูดอย่างให้เกียรติ เขาสวมเสื้อโปโลเข้ารูปสีกรมท่าและกางเกงชิโน่สีครีม นาฬิกาโรเล็กซ์ลิมิเต็ดอิดิตชั่นสีขาวล้วน แหวนเพชรกลมห้ากะรัตที่นิ้วนางซ้ายเหมือนกันกับของคุณนาย ที่สวมชุดแส็คเขารูปสีครีม แม้จะอยู่ในวัยกลางคนแต่ก็ดูแลตัวเองดีจนทรงเสน่ห์ไม่แพ้สตรีวัยาว ประดับบารมีเพิ่มเติมด้วยตุ้มหูและจี้เพชรระยิบระยับ ทั้งคู่หน้าตาดีจึงไม่แปลกใจที่ลูกสาวจะออกมาหน้าตาสระสวยจนเป็ที่นิยมในหมู่นักเรียนชายและเป็ที่อิจฉาในหมู่นักเรียนหญิง คุณผู้หญิงมองไปยังเปียโนที่ตั้งอยู่มุมห้องรับแขกก่อนจะพูดอย่างอาวรณ์ว่าา
“ปรกติหนูแพรวลดาจะต้องมาเล่นเปียโนให้แขกฟังแล้ว บอกได้เลยว่าฝีมือบรรเลงเพลงคลาสสิคของหนูแพรวลดาเก่งไม่แพ้ใครเลย เล่นเพลงของชูมานน์ได้พริ้วไม่แพ้คาเทีย(นักเปียโนหญิงชาวตุรกีที่โด่งดังระดับโลก)เลยค่ะ แต่ดูสภาพเธอตอนนี้สิ โอ้! ทำไมกัน”
ว่าแล้วเธอก็เอาผ้าเช็ดน้ำปักดิ้นทองซับหน้าด้วยกิริยาที่ฝึกมาดี คุณผู้ชายโอบไหล่เธอปลอบประโลม
“ไม่ต้องห่วงนะคุณ ลองคิดดูสิ อาการของหนูแพรวลดาดีขึ้นกว่าอาทิตย์ก่อนเยอะเลย แสดงว่าการรักษาของหมอได้ผลนะ”
“แต่ฉันไม่เข้าใจค่ะ อาจารย์คะ” คุณผู้หญิงหันมาถามธีระ รวมถึงน้าทอฝันและพี่วิวัฒน์ “อะไรเป็สาเหตุให้ลูกสาวฉันกลายเป็แบบนี้ ลูกสาวฉันเจออะไรกระทบกระเทือนจิตใจมากันแน่ โอ้! ลูกสาวที่แสนดีน่าสงสารของฉัน”
ธันยาแอบเบะปากครู่หนึ่งก่อนจะรีบตีหน้าให้นิ่งเหมือนเก่า แพทย์รนกฤต(คุณอาธีระ)กระแอมไอ ก่อนจะกล่าวว่า “อาการของลูกสาวคุณคล้ายๆ โรคติกส์หรือทัวเร็ตต์ ซินโดรมครับ แต่อันที่จริงโรคนี้มันควรจะแสดงออกมาั้แ่เด็กแล้วค่อยๆดีขึ้นในวัยผู้ใหญ่ กรณีของน้องแพรวลดาน่าแปลกตรงที่จู่ๆมันก็แสดงอาการทั้งๆที่ไม่เคยมีวี่แววมาก่อนเลย ผมเลยสงสัยว่าอาจจะเป็เื่ของปมบางอย่างที่เกิดขึ้นในระดับจิตใต้สำนึก แทนที่ให้ยาแต่แรกให้จบๆซึ่งจะต้องมาลุ้นเื่ผลข้างเคียงยา ผมคิดว่าน่าจะเหมาะกว่าถ้าหายนักจิตวิทยามาช่วยเปิดใจค้นหาปมที่เป็สาเหตุ เพื่อจะได้ป้องกันไม่ให้ปมพวกนี้เกิดขึ้นได้อีกวันหน้า ผมค่อนข้างมั่นใจว่านักจิตวิทยาทั้งสองคนที่โรงพยาบาลผมเก่งพอตัวเลย ครั้งหนึ่งผมพยายามคุยกับผู้ป่วยเร่ร่อนที่ไม่ยอมเปิดปากพูด ก็ได้นักจิตวิทยาทั้งสองคนนี่แหละครับที่ช่วยให้ผู้ป่วยคนนั้นยอมเขียนระบายความในใจออกมาเป็หน้ากระดาษ”
น้าทอฝันกับพี่วิวัฒน์แนะนำตัวในฐานะนักจิตวิทยาอีกชื่อสมมติ ธันยากับธาราก็แนะนำตัวเองในฐานะนักศึกษาแพทย์ด้วยนามสมมติเช่นกัน ธีระขออนุญาตทั้งคู่ว่าจะขอให้นักศึกษาเข้าไปดูเป็เคสพิเศษได้หรือไม่
“ด้วยความยินดีครับอาจารย์” คุณผู้ชายตอบตกลง “ถ้ากรณีของลูกสาวผมจะสามารถเป็ประโยชน์ในการรักษาเคสอื่นๆด้วย ผมยิ่งยินดีด้วยซ้ำครับ”
“ขอบคุณมากครับ” ธีระก้มศีรษะกล่าวอย่างให้เกียรติ ก่อนจะทำท่าหันไปกำชับนักศึกษาแพทย์สมมติทั้งสองคนให้ตั้งใจเก็บข้อมูลให้ดี จะให้ทั้งคู่ทำเคสคอนเฟอเรนส์นำเสนออาจารย์ร่วมกัน ธันยารับคำอย่างกระตือรือร้นทำท่าควานหาสมุดกับปากกาขึ้นมาเตรียมจด ธาราเลียนแบบธันยาอย่างเงอะงะ
ทั้งคู่นำคณะของธีระขึ้นบันไดโค้งไปยังห้องนอนของแพรวลดาเช่นเดิม พื้นบันไดปูด้วยพรมสีแดงสลักลวดลายสีทอง ตัวราวบันไดเหล็กดัดสีดำสลับสีทองเสริมความหรูหรา ซึ่งความปราณีตในการตกแต่งรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้เสริมให้ตัวบ้านทวีคูณราคามากขึ้น หาใช่ความใหญ่โตแต่เพียงอย่างเดียว คุณผู้ชายเป็ฝ่ายเดินนำไปเคาะประตูไม้เนื้อเรียบเนียนมันเงาที่สลักลวดลายนกอินทรีสีทองตรงประตูและขื่อ้า
“แพรวลดา คุณหมอมาหานะลูก” คุณผู้ชายร้องบอก
“อุ๊ย! อีห่า!” เสียงแพรวลดาสบถดังแว่วมาจากข้างใน “ขอเวลาแป๊บนะคะ โอ๊ย!!” ตามมาด้วยเสียงเพี๊ยะสดใส คาดว่าอีกฝ่ายน่าจะตบหน้าตัวเอง “เข้ามาได้เลยค่ะ”
ประกายความเ็ปฉายในดวงตาคู่สามีภรรยาอย่างชัดเจน ยิ่งรักและห่วงลูกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเ็ปกับสภาพของลูกสาวตนตอนนี้มากเท่านั้น
“ครั้งนี้ผมขอรบกวนคุณพ่อกับคุณแม่รออยู่ด้านนอกนะครับ” ธีระค้อมศีรษะกล่าวขออนุญาตอย่างสุภาพ “ถ้าคนในครอบครัวจับตาดูอยู่อาจจะทำให้หนูแพรวลดาไม่กล้าเปิดใจเต็มที่ นักจิตอาจจะทำงานได้ลำบากหน่อยครับ”
คู่สามีภรรยามีท่าทีอึกอักลังเล สบตากัน ก่อนที่ฝ่ายสามีจะพยักหน้าแล้วหันมากล่าวว่า “ฝากอาจารย์และทีมช่วยลูกสาวเราด้วยนะครับ ถ้า้าอะไรเพิ่มเติมบอกเราได้เลยครับ”
เสียงร้องกรี๊ดลั่นมาจากข้างในห้องจนคุณผู้หญิงสะดุ้ง ธีระกล่าวขอบคุณก่อนจะค่อยๆเปิดประตูแง้มเข้าไป
ห้องนอนกว้าง พื้นห้องเป็ไม้ลงเงาเรียบเนียนสีเดียวกับบานประตู ผนังห้องสีขาวครีมประดับด้วยลวดลายสีทองตามมุมผนัง แพรวลดาในชุดนอนผ้าซาตินแขนขาสั้นสีน้ำเงิน ผมเผ้าฟูหน้าสดนั่งอยู่ใต้โคมระย้าที่แขวนห้อยลงมาเหนือเตียง ใต้เตียงปูพรมทรงสี่เหลี่ยมผืนพ้าสีขาวไว้เพื่อการตกแต่ง หัวเตียงสองข้างมีโต๊ะไม้เตี๊ยๆตั้งไว้ด้วยโคมไฟทรงหรูแบบวิคตอเรีย (ดูแล้วรสนิยมของคุณผู้ชายหรือไม่ก็คุณผู็หญิงจะชอบสไตล์วิคตอเรียมาก) มีห้องน้ำในตัวที่กว้างขวาง ผนังประดับด้วยกระเบื้องลวดลายสตรีสาวเปลือยแผ่นหลังซึ่งชุดผ้าลายลูกไม้ของนางแบบในภาพที่แบะกว้างออกปกปิดไว้เพียงส่วนแก้มก้นขาวผ่อง กับลายเส้นฉากหลักสะท้อนสมัยยุคราชวงศ์ทางยุโรปกำลังเฟื่องฟู มีอ่างอาบน้ำส่วนตัว มุมหนึ่งของห้องนอนเป็กระจกที่มองออกไปจะเห็นสวนหย่อมด้านหลังที่ได้รับการดูแลอย่างดี แต่ตอนนี้ถูกปิดด้วยผ้าม่านเหลือช่องให้แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านเข้ามาได้เพียงจางๆวับแวม โต๊ะไม้พะยุงอินเดียนั่งสำหรับทำงานตั้งอยู่บริเวณนั้น มีถาดสำรับอาหารที่ทานแล้ววางไว้อยู่คู่กับคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ก ข้างๆกันก็มีโซฟาคู่กับโต๊ะกระจกเตี้ยๆ ธาราคิดว่าขนาดห้องนอนของแพรวลดาน่าจะใหญ่กว่าห้องนอนในหอพักของเขาเกือบสามเท่าได้ คุณผู้ชายกวักนิ้วเรียกแม่บ้านคนหนึ่งให้เดินรี่เข้าไปเก็บถาดสำรับอาหารออกมา เธอค้อมตัวอย่างนอบน้อมเวลาเดินผ่านเ้าของบ้านหรือแม้แต่ทีมของธีระ
“ใช้เวลาเต็มที่เลยนะครับอาจารย์” คุณผู้ชายบอก “้าอะไรให้ลูกศิษย์อาจารย์มาบอกแม่บ้านได้นะครับ เธอจะสแตนบายด์รออยู่ข้างนอกนะครับ”
แพรวลดาสงเสียงเรอเอิ๊ก!ดังลั่นห้องจนทุกคนหันไปมอง ก่อนที่เธอจะเอามือปิดปากตัวเองแสดงอาการให้เห็นว่าเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะทำ คุณผู้หญิงสั่นศีรษะด้วยสีหน้าเ็ปหันมากล่าวกับธีระว่า
“ช่วยลูกสาวดิฉันด้วยนะคะอาจารย์ ถ้าลูกฉันหายดีได้ เื่ค่าตอบแทนเรียกได้เต็มที่เลยค่ะ เราสองคนยินดีจ่ายไม่อั้น”
หล่อนกุมมืออาจารย์อย่างวิงวอนก่อนที่จะชวนสามีออกจากห้องไป ธาราเป็คนอาสาปิดประตูรั้งท้าย ธีระกับพี่วิวัฒน์ยืนเคียงแพรวลดาที่ข้างๆเตียงใหญ่ อีกสามคนที่เหลือนั่งรอที่โซฟา ธีระส่งรอยยิ้มที่ชวนอบอุ่นให้แพรวลดาวางใจ
“สัตว์!!!”แพรวลดาสบถลั่นอีกครั้ง ก่อนจะตบหน้าตัวเอง พูดกับธีระด้วยน้ำตาคลอหน่วย “ขอโทษค่ะ หนูห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ”
“ไม่เป็ไรนะแพรวลดา หมอและพี่ๆจะมาช่วยกันแก้ปัญหานี้ให้เอง การรักษาไม่ใช่เื่ยาก แต่แพรวลดาต้องทำตามคำแนะนำของหมอและพี่นักจิตทุกอย่าง ระหว่างนี้ถ้าเกิดเผลอสบถอะไรออกมาก็ปล่อยมัน ไม่ต้องกดดันหรือตำหนิตัวเองนะ”
“ค่ะ” แพรวลดารับคำ ก่อนจะตามมาด้วย “อีเหี้ย!!”
“ตอนนี้ขอให้แพรวลดานอนหงายบนเตียง ในท่าที่รู้สึกผ่อนคลายที่สุด เดี๋ยวพี่นักจิตสองคนจะเป็คนเปิดใจน้อง เราจะมาดูกันว่าอะไรคือปมสาเหตุที่ทำให้น้องเป็แบบนี้ แต่คุณหมอขอย้ำนะว่าความร่วมมือจากแพรวลดาเป็สิ่งสำคัญมาก”
แพรวลดากรี๊ดลั่นห้องคราหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง
พี่วิวัฒน์เป็ฝ่ายพูดขึ้นบ้าง “ธรรมชาติของคนเราจะสร้างกำแพงในใจโดยไม่รู้ตัว ลองนึกภาพแล้วััถึงการมีอยู่ของมัน กำแพงที่เราสร้างขึ้นเพื่อไม่ให้คนอื่นมารู้เื่ที่เราอับอาย เื่ที่จะทำให้คนอื่นมองเราว่าไม่ดี ค่อยๆลดกำแพงนั้นลงแล้วปล่อยสิ่งที่อยู่ภายในออกมา”
ระหว่างนั้นธาราเริ่มมองเห็นกระแสพลังสายหนึ่งแผ่จากพี่วิวัฒน์ไปที่แพรวลดา เชื่องช้า นุ่มนวล ละมุนละไมเข้ากับน้ำเสียงชวนเคลิ้มง่วงของเขา พี่วิวัฒน์พูดต่อ “ในห้องนี้มีแต่คนคอยสนับสนุนช่วยเหลือ จะไม่มีใครตัดสินอะไรทั้งสิ้น ไม่มีถูกผิด ดีเลว มีแต่ตัวตนของเราที่ถูกสะกดเอาไว้ ในห้องนี้น้องแพรวลดาสามารถปลดปล่อยสิ่งเหล่านี้ออกมาได้อย่างอิสระ ศีลธรรมจรรยาไม่มีอยู่ในห้องนี้ ความกลัว ความละอาย ความบาป คือเื่ที่เล่าได้เต็มที่ คลายกำแพงแล้วค่อยๆปล่อยมัน….ปล่อยมัน”
กระแสพลังที่แผ่จากพี่วิวัฒน์เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ธีระหันกลับมาถามธันยาด้วยน้ำเสียงกึ่งกระซิบ
“พรางการสนทนาหน่อย พ่อแม่ของแพรวลดาแอบแนบหูฟังหน้าประตูนี่เอง”
ด้วยพลังของการเป็นักแกะรอยทำให้ธีระสามารถจับทิศกระแสจิตของคนอื่นได้อย่างว่องไว ธันยาพยักหน้าก่อนจะแผ่กระแสพลังออกมาจากตัวเอง ประมาณไม่ถึงหนึ่งนาทีธันยาก็บอกว่า “ทางสะดวก คุยเื่ไคโยเต้ได้เต็มที่เลยค่ะ”
จากนั้นธีระก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนหันมาพูดกับธารา “อาต้องคิดบทพูดให้เหมือนจิตแพทย์จนหัวแทบแตกแน่ะ แต่ตอนนี้สบายละ ขอแนะนำให้รู้จักเพิ่มนะ พี่วิวัฒน์เขาเป็สายหลอนประสาท เปรียบเทียบก็เหมือนนักรบแนวหน้าในานักลวงจิต สามารถกล่อม จู่โจมหรือบิดเบือนประสาทการรับรู้ของอีกฝ่ายได้ดั่งใจนึก”
ธาราถามขึ้นว่า “นักหลอนประสาท เหมือนกับผู้หญิงที่ชื่ออลิสานั่นใช่มั้ยครับ”
“อย่าเอาพี่ไปเทียบกับราชินีน้ำแข็งเลย” พี่วิวัฒน์ยิ้มเครียดๆขณะใจจดจ่อไปที่แพรวลดา “พี่รู้สึกกระจอกขึ้นมาทันที พลังพี่เทียบผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สักเสี้ยว…. เอาละ กล่อมเงาไคโยเต้เรียบร้อย จัดการต่อเลยครับพี่ทอฝัน”
“อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้นสิ แต่ละคนก็ถนัดคนละแบบกัน อย่างเื่กล่อมน้องวัฒน์ทำได้นุ่มนวลที่สุดเท่าที่พี่เคยเห็นมาแล้ว ลองให้สายนักรบอย่างอย่างราชินีน้ำแข็งมากล่อมดูสิ รับรององค์กรเราโดยร้องเรียนไม่หยุดแน่นอน สายนั้นใช้เป็แต่กำลังเข้าหักเข้าข่ม” อาธีระพูดให้กำลังใจพี่วิวัฒน์ก่อนหันมาอธิบายธาราราวกับผู้บรรยายสารคดี “จิตของแพรวลดาถูกเงาไคโยเต้ครอบงำแต่ยังไม่ฝังลึกเท่าไหร่ วัฒน์เลยใช้พลังหลอนประสาทกล่อมให้เงาสงบลงชั่วคราว เพื่อเปิดทางให้น้าทอฝันเข้าไปอ่านความทรงจำ แนะนำตัวหน่อยสิทอฝัน”
น้าทอฝันหัวเราะคิกๆก่อนจะตอบว่า “ความสามารถของน้าไม่ได้เท่ห์ะเิเหมือนอย่างนักหลอนประสาทหรอกนะ ความถนัดของน้าคือควานย้อนความทรงจำของอีกฝ่ายได้ เพื่อสืบหาเบาะแสที่้า เหมือนเป็นักสืบไงล่ะ”
“นักลวงจิตต้องทำงานเป็ทีม บางคนเกิดมาเพื่อลุยแนวหน้าภาคสนาม บางคนเกิดมาเพื่อเป็ฝ่ายสนับสนุน เข้าใจมั้ยธันยา” ธีระหันไปตำหนิหลานสาวของตัวเอง “เมื่อวานที่หนูทำถึงจะกล้าหาญแต่ก็โง่มากนะ โง่กว่าฆ่าตัวตายเสียอีก ต่อให้เป็ดีไซเนอร์ที่เก่งที่สุดก็ไม่อาจสู้กับนักหลอนประสาทที่ห่วยที่สุดได้หรอก ธรรมชาติกำหนดเรามาแบบนั้น อีกฝ่ายเกิดมาเพื่อสู้ แต่หนูเกิดมาเพื่อช่วยคนอื่นซ่อนตัวและหนี”
“ค่ะ” ธันยาก้มหน้ารับคำ พอได้รู้ว่าแฟนสาวยอมออกหน้าช่วยเขาทั้งที่ตัวเองไม่มีทางสู้ได้ ก็ยิ่งทำให้ธารารู้สึกตื้นตัน ฉวยมือธันยามากุมไว้แล้วพูดว่า “เมื่อวานขอบคุณมากนะ”
“ขอบคุณอะไรล่ะ ฉันช่วยอะไรไม่ได้เลยนะ” ธันยาตอบ ยิ้มอย่างเขินๆ
“ซึ้งใจมาก” ธารายืนยัน
“ก็คนอย่างเธอต้องมีฉันคอยดูแลตลอดไงล่ะ” ธันยาว่า ธารายอมพยักหน้าอย่างว่าง่าย
น้าทอฝันที่ปรกติต้องหันมาแซวความหวานระหว่างทั้งคู่อย่างวี้ดว้าดตอนนี้กลับเงียบเสียง ทุ่มเทสมาธิอยู่ในห้วงความทรงจำของแพรวลดา ส่วนพี่วิวัฒน์ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาจนยวบลงไปตามน้ำหนักตัว ปาดเหงื่อที่ใบหน้าของตัวเอง ก่อนพูดว่า “แต่เื่ลุยเป็ทีมนั้นต้องยกเว้นอินทรีขาวไว้คนหนึ่งนะครับพี่ธีระ ขานั้นลุยเดี่ยวจนอีกฝ่ายได้ยินชื่อก็หนีก่อนแล้ว”
“ทุกวงการย่อมมีอัจฉริยะชนิดหนึ่งในร้อยหนึ่งในพัน” ธีระพูด “นักหลอนประสาทฝั่งเราหลายคนที่พยายามเลียนแบบอินทรีขาวก็ไม่เห็นอายุยืนกันเลยสักคน”
“อายจริง แต่ผมก็ต้องยอมรับว่าเคยตั้งเป้าว่าตัวเองจะเป็แบบอินทรีขาว” พี่วิวัฒน์พูดพลางส่ายหน้า “หนังเื่วงการนักลวงจิต ผมเคยคิดว่าตัวเองจะเป็พระเอกสักวัน แต่พอได้เจอกับตัวร้ายอย่างราชินีน้ำแข็งเข้าไปจริงๆเลยได้รู้ว่า เรามันเป็แค่ตัวประกอบ”
ธีระเดินเข้าไปตบไหล่พี่วิวัฒน์ให้กำลังใจ “ถึงเราจะฝีมือธรรมดาก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีสิทธิอยู่ในวงการ สิ่งสำคัญคือความเป็ทีม ต่อให้อินทรีขาวเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีเราช่วยระวังอีกฝ่ายที่วางแผนมาอย่างดี ซึ่งส่วนใหญ่ก็ดีซะด้วย เป็แบบนั้นอินทรีขาวก็ถูกโค่นลงได้สักวัน ถึงเราจะฝีมือธรรมดาเราก็ช่วยงานองค์กรของเราเท่าที่ทำได้ อย่ายอมแพ้ง่ายๆสิ เธอคือหัวหน้าหน่วยของพวกเรานะ”
พี่วิวัฒน์หัวเราะหึๆ “บอกตามตรงผมไม่มีคุณสมบัติพอเป็หัวหน้าเลยครับ พี่ธีระยังเหมาะกว่าผมมากด้วยฝีมือระดับแนวหน้าถ้าแยกตามสายความถนัด ผมได้ตำแหน่งหัวหน้าเพราะเป็นักหลอนประสาทที่ว่างอยู่แค่นั้น ในขณะที่พี่ธีระกับน้าทอฝัน หรือแม้ต้องน้องธันยาฝีมืออันดับต้นๆขององค์กร ผมก็แค่นักหลอนประสาทอันดับท้ายๆ”
ธารากระซิบถามแฟนสาวอย่างตื่นเต้นว่า “เธอเป็ดีไซน์เนอร์จิตระดับต้นๆเลยเหรอ”
ธันยายักไหล่กระซิบตอบว่า “มันก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น แต่ละคนถนัดไม่เหมือนกัน”
ธาราพยักหน้า ก่อนจะถามธีระด้วยความอยากรู้ “แล้วอย่างผมนี่เป็สายอะไรได้ครับ”
“อาจจะทำร้ายจิตใจ ดับความหวังกันซะหน่อยนะ แต่ตามความเห็นของอาที่เลี้ยงเธอมาั้แ่เด็ก ยังไงอาก็ยืนยันว่าเธอไม่สามารถใช้พลังนักลวงจิตได้” ธีระเม้มปากพูด
201
