"ทำไมกัน! ทำไมกัน!" ต้นเสียงนั้น มาจาก โซยุนซัง ชายผู้มีรูปร่างอ้วน เขานั้นกำลังถูกเพื่อนในชั้นแกล้ง "ฮะฮะฮะ พอได้แล้วมั้ง เดี๋ยวไอ้อ้วนนี่ก็งอแงอีกหรอก" เสียงนั้นคือเสียงของคังกุนเป็อันธพานของห้องนี้ มันเป็น้องของคังลุน เป็คนของ แก๊งค์ 'กระดองเต่า3เมือง' ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า3เมือง คือแก๊งค์นี้มันมีอิทธิพลมากในแถบนี้ เมื่อเวลาเลิกเรียนมาถึง โซยุนซังขี่จักรยานกลับบ้านเหมือนที่เคย เมื่อเขากลับมาถึงบ้านก็เจอพ่อของเขายืนอยู่หน้าบ้าน "อ้าว! โซยุนซังแกกลับมาแล้วเรอะ" โซยุนซังชะเง่พร้อมคิดอยู่ในใจ ":คราบเือีกแล้วงั้นหรอ:" โซยุนซังถอนหายใจ พร้อมกลับเข้าบ้าน พ่อของโซยุนซังนั้นมีชื่อว่า 'บุนเรนสึ' เป็หมารับใช้มาเฟียของ 'แก๊งค์ชุนหลี่' "อ้าว แกไปโดนอะไรมาโซยุนซัง ทำไมแ-" ไม่สุดคำพูดของพ่อ โซยุนซังได้ะโออกไปว่า "ก็เพราะพ่อนั่นแหละ ทำให้ผมเป็อย่างนี้ พ่อหน่ะเป็คนของแก๊งค์ชุนหลี่ที่มีอิทธิพลน้อยที่สุดในมณทณกุ่ยลี้ ทำไมพ่อไม่รู้จักหางานทำที่สุจริตมากกว่านี้ผมหน่ะไม่ใช่ลูกของปีศาจนะ ผมหน่ะอยากจะเป็คนดี"
อธิบาย
นิยายเื่นี้ไม่ได้เป็โลกที่เราอยู่ทุกวัน แต่เป็จักรวาลอื่น จะแจ้งให้ทุกท่านทราบดังนี้ สิ่งที่อยู่เหนือจากเมืองคือจังหวัด ซึ่งจังหวัดจะถูกเรียกว่าเขต ส่วนมณทณจะรวม3เขต จบการอธิบาย
สิ้นสุดเสียงของโซยุนซัง พ่อของโซยุนซังใและเศร้าใจไปพร้อมกัน จากนั้นโซยุนซังได้วิ่งเข้าห้องของเขาไป พรางคิดไปว่า ":ทำไมกัน ทำไมฉันถึงต้องมาเป็อย่างนี้กันนะ:"
เช้าวันต่อมาในวันเสาร์ โซยุนซังออกจากห้องนอน แล้วไปหาอะไรกิน ":พ่อเขาออกไปไหนนะ อืม สงสัยออกไปฆ่าคนอีกแล้ว!? ไม่นะเรายอมไม่ได้เด็ดขาด ไม่ยอมให้ฆ่าอีกแล้ว:" โซยุนซังคิดได้ดังนั้น จึงไปคว้าจักรยานมา แล้วปั่นด้วยความเร็วเท่าที่จะเร็วได้ ออกตามหาพ่อไปทั่วเมือง ":ที่นี่ก็ไม่มี ที่นั่นก็ไม่มี พ่อไปอยู่ไหนกันนะ!?:" โซยุนซังตามหาจากเมืองไปเขตจากเขตไปมณทณแต่ก็ไม่เจอ จนมืดค่ำ โซยุนซังมือท้าวเปื้อนเืจึงตัดใจ แล้วกลับมาที่บ้าน แต่เมื่อเขาปั่นจนเห็นตัวบ้าน เขาเห็นแสงไฟสว่างอยู่ในบ้าน โซยุนซัง ดีใจและแปลกใจว่า ":ทำไมเราไม่เห็นพ่อเลยนะทั้งที่ตามหาจนทั่วมณทณแล้วแท้ๆ แต่พ่อก็กลับมาแล้วนี่เนอะ ไม่เป็ไร ไม่เป็ไร:"โซยุนซังจอดจักรยานแล้วเปิดประตูบ้าน แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือศพของบุนเรนสึผู้เป็พ่อโซยุนซัง โซยุนซังทั้งเสียใจทั้งกล้าๆกลัวๆ โซยุนซังพูดทั้งน้ำตาว่า "ทำไมกัน! ทำไมกัน! ทำไมถึงเป็อย่างนี้ อ่าาาาาาาา" โซยุนซังะโพร้อน้ำตา แต่ด้วยความเหนื่อยและาเ็จึงสลบไปทั้งอย่างนั้น
"โซยุนซัง แกหน่ะคือผู้ถูกเลือก"
หน้าของชายปริศนา โผล่ขึ้นตรงหน้าของโซยุนซัง แล้วพูดอีกว่า "แกหน่ะอยากจะมีพลังรึปล่าว โซยุนซัง!" สิ้นสุดคำพูดของชายตรงหน้า โซยุนตื่นขึ้นจึงรู้ว่าเป็ฝัน เขาผวากับเื่เมื่อคืนม่ากแทบจะมองพ่อของเขาไม่ได้เลย เขาตัดสินใจไปแจ้งตำรวจ แต่อีกปัญหาที่เขากังวลใจคือมรดกของพ่อ เพราะเมื่อยาทรู้ข่าวว่าพ่อของโซยุุนซังตาย ก็ดาหน้าเข้ามาขอมรดก แต่โซยุนซังนั้นไม่ให้ เพราะเขานั้นต้องเก็บของพวกนี้ไว้เพื่อไว้ใช้ในภายภาคหน้า แต่มียาทอยู่คนหนึ่งที่ เขาไว้ใจมากที่สุดคือ ลุง ของเขา ชื่อว่า 'บุนกุนสะ' วันหนึ่งลุงก็มาหาเขาแล้วพูดว่า "โซยุนซังลุงหน่ะ ไม่มีอะไรจะให้ นอกจากรับเธอไปเลี้ยงนะ โซยุนซัง เธอจะไม่มีผู้ปกครองยืนยันให้เธอเรียนนะ" โซยุนซังเชื่อคำเ่าั้ ลุงได้ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้โซยุนซัง แล้วบอกว่า "เซ็นนี่ซะโซยุนซัง" จบตอนที่หนึ่ง
26K
![เกิดใหม่ในร่างคุณชายสามแห่งตระกูลเฟย [ มี E-book ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689778299_34862702.webp)
