The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

              “อะ..อะ..มะ..มะมีลูกกับฉันงั้นหรอ!!!..” เรเวลตะโกนลั่นพร้อมกับหน้าแดงแจ๋ทันที

       “ค่ะ..พวกเรามาลองมีอะไรกันดูมั้ยคะ?” เซซิเลียถามพร้อมกับหน้าแดงไม่ต่างกัน

       “ตอนนี้เนี่ยนะ..ดะ..เดี๋ยวก่อนสิ..ใจเย็นๆก่อน..เซซิเลีย..” 

       เซซิเลียไม่ฟังคำห้ามปราม..

       เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้..แล้วงับหูของเรเวลเบาๆ 

       “อึ้ยยย…” เรเวลหน้าแดงอย่างหนัก..พร้อมกับตัวสั่นทันที

       “จุดอ่อนของคุณอยู่ที่ใบหูงั้นสินะคะ ><” เซซิเลียยิ้มให้แล้วจูบไปที่ปากของเรเวลต่อ

       “อรึบ..อึก..” เสียงดูดระหว่างลิ้นและเสียงกลืนน้ำลาย

       เด็กหนุ่มพยายามออกแรงดันตัวเซซิเลียออกไปทันที 

       ตัวเขาเกือบจะหักห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน..แต่ยังพอรักษาสติได้

       “ซะ..เซซิเลียเดี๋ยวก่อน…ฟังฉันพูดก่อน”

       “มีอะไรอีกหรอ..เรเวล..” เซซิเลียถามพร้อมกับทำตาเคลิบเคลิ้ม

       “คือว่าถ้ามีอะไรกันตอนนี้แล้วเธอท้องขึ้นมาฉันว่าเรื่องใหญ่แน่..เธอควรจะหักห้ามอารมณ์ตัวเองแล้วฟังฉันพูดก่อนนะ” 

       “เรื่องใหญ่ยังไงหรอคะ?” 

       “อย่างแรกเลยพวกเรายังต้องอยู่ในโรงเรียนนี้อีก3ปีนะ..ถ้าเธอท้องตอนนี้แล้วจะเลี้ยงลูกยังไงล่ะ?”

       “ก็เลี้ยงตอนวันเสาร์-อาทิตย์ ส่วนวันจันทร์ถึงศุกร์ ก็ฝากเมจกับพ่อบ้านที่ปราสาทราชวงศ์เลี้ยงให้ไงคะ…” 

       “อะ..เอ่อ..นั่นมันก็”

       “อีกอย่างที่ปราสาทตอนนี้ท่านแม่ก็ว่างอยู่ด้วย..ถ้าหากมีหลานน่ารักๆสักคนไว้เป็นเพื่อนเล่นก็คงไม่เหงาแน่ค่ะ" หลังกล่าวจบเซซิเลียพยายามจะรุกเรเวลต่อ..แต่ว่าเรเวลใช้มือดันตัวเธอไว้

       “อย่าเพิ่งเซซิเลีย..”

       “อะไรของคุณคะเนี่ย..” เซซิเลียเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทันที 

       “คือว่า..อุ๊บ..” เรเวลโดนเซซิเลียเอามืออุดปาก

       “หรือว่าคุณไม่มีอารมณ์กับฉันงั้นหรอคะ..” เซซิเลียหันหน้าไปด้านข้างพร้อมกับทำหน้าเง้างอน

       เรเวลใช้มือตัวเองขยับฝ่ามืออันนุ่มนิ่มของเซซิเลียออกจากปาก..แล้วพูดต่อ

       “มีสิ..ฉันเองก็เป็นผู้ชายนะ…ถ้ามีผู้หญิงสวย..หุ่นดี..มีหน้าอก..แบบเธอมารุกแบบนี้..มันก็มีอารมณ์กันทั้งนั้นแหละ” เรเวลหน้าแดงตอบกลับไป     

       “ขอบคุณที่ชมฉันนะคะ..ถ้างั้นก็..><” เซซิเลียยิ้มให้แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรเวลอีกครั้ง 

        แต่ครั้งนี้เรเวลเอามือของตัวเองปิดปากเซซิเลียไว้ก่อน..แล้วค่อยๆดันเธอออกไป

       “ถ้าเธอ..สามารถตอบปัญหาที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ได้..คืนนี้ฉันจะยอมมีอะไรกับเธอก็ได้นะ..”

        เซซิเลียดึงมือของเรเวลออก..แล้วนำฝ่ามือข้างนั้นไปแนบข้างใบหูตัวเอง..พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างของเธอลูบไล้ไปที่ฝ่ามือข้างนั้นของเรเวลด้วย

        “ได้เลยค่ะ”   

        “ปัญหาแรก..ถ้าเธอท้องตอนนี้จะในอีกกี่เดือนก็แล้วแต่..ถ้าหากโรงเรียนมีภารกิจหรือมีทัศนศึกษาที่จำเป็นจะต้องออกไปต่อสู้อีก..เธอจะทำยังไง?” 

        “ระ..เรื่องนั้นมันก็…” เซซิเลียพยายามจะเถียง..แต่พอนึกได้ถึงปัญหานั้นเธอก็เถียงไม่ออกทันที 

        “เรื่องที่สอง…เธอเป็นถึงราชวงศ์..ถ้าอุ้มท้องแล้วท้องป่องมาโรงเรียนก็อาจจะไม่มีใครกล้าวิจารณ์เธอตรงๆหรอก แต่คงหลีกเลี่ยงเสียงวิจารณ์ลับหลังไม่ได้แน่..ถึงแม้ว่าเธออาจจะไม่ซีเรียส..แต่ว่าตระกูลแคทเทอรีนของเธอก็ต้องมีผลกระทบแน่ๆ ถ้าเธอท้องก่อนแต่งน่ะ”   

        “แต่ว่า..” เซซิเลียก้มหน้าลงต่ำ..สีหน้าของเธอดูเศร้าหมองลง

    “เรื่องที่สาม..เด็กที่เกิดมาน่ะ..เป็นลูกระหว่างสามัญชนอย่างฉัน กับ ราชวงศ์อย่างเธอ..แล้วเธอคิดจริงๆงั้นหรอว่าพวกราชวงศ์คนอื่นๆจะยอมรับเด็กคนนี้จริงๆน่ะ” 

        “ถ้างั้น…ทั้งชีวิตนี้ฉันจะไม่สามารถมีอะไรกันกับคุณได้จริงๆหรอคะ..จะไม่สามารถอยู่ร่วมกับคุณ หรือแต่งงานกับคุณได้จริงๆงั้นหรอคะ” เซซิเลียพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแล้วโน้มตัวลงมากอดเรเวลไว้แน่น

         เรเวลกอดเธอตอบพร้อมกับลูบหลังของเธอเบาๆ

        “ก็ไม่หรอก..ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่หรอ..ว่าความฝันของฉันคือการเป็นจักรพรรดิเวทย์มนต์ให้ได้..ฉันจะทำให้โลกอันเหลื่อมล้ำและไม่เท่าเทียมนี้หมดลงไปให้ได้เลย..ถึงตอนนั้นความรักไม่ว่าจะต่างชนชั้นหรือต่างฐานะระหว่างพวกเราต้องเป็นไปได้แน่ๆแล้วก็..พอถึงตอนนั้น..”

        “พอถึงตอนนั้นแล้วทำไมหรอคะ?”

        “พอถึงตอนนั้นแล้ว…เธอกับฉันมาแต่งงานกันนะ..เซซิเลีย ><” เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

        “คะ..คุณพูดจริงหรอคะ..”เซซิเลียพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับเอามือปิดปากตัวเองแล้วน้ำตาไหลออกมา 

        “อืม><..ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยมามีลูกกันให้เยอะๆเลยนะ”    

        “ค่ะ..ฉันจะรอวันนั้นนะคะ” เซซิเลียยิ้มให้แล้วกอดไปที่เรเวลอีกครั้ง 

        “ตอนนี้พวกเราไปที่ปราสาทแคทเทอรีนกันเถอะ..ท่านไอรีนคงรอนานแล้ว”

        “ค่ะ" 

        ในที่สุดเซซิเลียลุกออกจากตัวผมสักที…เห้ออ…ค่อยยังชั่ว..จิตใจกับร่างกายของผมนี่ความคิดไม่ค่อยจะตรงกันเลยนะ…

        ผมลุกขึ้นยืนจากเตียงแล้วก้มมองลงไปยังเป้ากางเกงตัวเอง..

        “เฮ้อออ..ฮู่วววว” เด็กหนุ่มถอนหายใจพร้อมกับปาดเหงื่อที่หน้าผาก

        ก่อนหน้านี้ที่นอนกอดกับเซซิเลีย แล้วเซซิเลียพยายามรุกหนัก บอกตรงๆว่าผมพยายามแทบตายกว่าจะสะกดนกขุนทองที่พยายามจะโผล่ขึ้นมาตลอดจากเป้ากางเกงลงไปได้..ตัวผมเองนี่ก็เป็นคนที่รู้จักยับยั้งชั่งใจดีเยี่ยมเหมือนกันนะ

        เด็กหนุ่มยิ้มคนเดียวราวกับกำลังชื่นชมตัวเอง

        ตอนนั้นเองรู้สึกได้ถึงแรงกอดจากด้านหลัง

        “ซะ..เซซิเลีย..มีอะไรอีกงั้นหรอ..” เรเวลหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง

        “คะ..คือว่ายังไม่ต้องมีลูกกันตอนนี้ก็ได้..แต่ว่าพวกเรามีอะไรกันแบบไม่ท้องไม่ได้หรอคะ?” เซซิเลียกอดพร้อมกับกระซิบข้างหูเรเวล

        “แล้วมันทำได้ด้วยหรอ..ไอแบบนั้นน่ะ?”

        “คุณแค่ไม่ต้องปล่อยสิ่งนั้นด้านใน..แต่ปล่อยด้านนอกแทนไงคะ"  

         เรเวลรู้สึกทึ่งเล็กน้อยต่อคำพูดของเซซิเลีย..   

        “เธอเนี่ยนะ..เห็นเป็นผู้หญิงสวย.ๆ..ใสซื่อ..ดูเรียบร้อย..แต่เอาเข้าจริงแล้วทำไมถึงได้ดูหมกมุ่นจัง…” 

        “ฉันหมกมุ่นแค่กับคุณเท่านั้นแหละค่ะ><” เซซิเลียพูดจบแล้วจุ้บไปที่หูของเรเวลเบาๆ

        “ยะ..ยะ..อย่าเล่นหูสิ..” เรเวลหน้าแดงพร้อมกับดิ้นไปดิ้นมา..โดยเซซิเลียยังคงกอดเขาไว้จากด้านหลัง

        "พะ..พอได้แล้วว" เรเวลพยายามเอามือกดลงไปที่เป้ากางเกงทันที..ราวกับหักห้ามอะไรบางอย่าง

        “ว่าไงคะ?..ไม่สนใจหน่อยหรอ”

        “ไม่อะ..ต่อให้มันปล่อยข้างนอกได้จริง…แต่ฉันกลัวว่าจะเบรกแตกตั้งแต่ข้างในเนี่ยสิ…ยังไงก็ไม่เอาหรอกกก”

        “น่าเสียดายจังนะคะ..” เซซิเลียกระซิบข้างหูแล้วเป่าลมใส่เบาๆ…

        “อึ้ยยย…เธอน่ะ…เลิกคุยเรื่องพวกนี้ได้แล้ววววววว” เรเวลหน้าแดงจนถึงขีดจำกัดรีบตะโกนบอกเซซิเลียไปแบบนั้น

        “ฮิฮิ..เข้าใจแล้วค่ะ ><” เซซิเลียหัวเราะคิกคัก..ราวกับสนุกที่ได้ปั่นหัวกระต่ายน้อยผู้แสนน่ารักของเธอ

        “อีกอย่างฉันหิวข้าวแล้วด้วยย..เธอไม่หิวบ้างหรอ?”

   “ไม่ต้องห่วงค่ะ..มื้ออาหารรอไปกินที่ปราสาทนั่นเลยละกันนะคะ><” 

   “อะ..อืม”

        หลังจากนั้นผมก็ทำธุระต่างๆ..เข้าห้องน้ำ..แล้วก็ใส่รองเท้าบูทให้เรียบร้อย 

        เซซิเลียเองก็เข้าห้องน้ำ..แล้วออกมาใส่รองเท้าส้นสูงของเธอเหมือนกัน

        “พวกเราไปกันเถอะ”

        “ค่ะ.ฮึฮึ..><” 

         เซซิเลียเดินเข้ามาเกาะแขนผมอีกครั้ง

        “ไม่ต้องมายิ้มพิลึกๆเลยไปกันได้แล้ว” ผมหยิบหมวกฟางสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วสวมไปที่หัวของเซซิเลียทันที

         “ขอบคุณนะคะ” เซซิเลียขยับหมวกนั่นเล็กน้อย..แล้วเดินเกาะแขนเรเวนออกไปถึงหน้าประตู

         'แกร็ก..แอ็ด'

         ผมค่อยๆเปิดประตูออกไป

         “หืม?..นี่นาย..” 

         รูอันกับชีน่ากำลังยืนข้างกันรอหน้าประตู..ทั้งคู่รีบหลบหน้าเรเวลกับเซซิเลียทันทีพร้อมทำท่าลุกลี้ลุกลน

         “พวกคุณยืนรอหน้าห้องมาตลอดเลยหรอคะ?” เซซิเลียถาม

          “คะ..คะ.ครับ/คะ..คะ..ค่ะ”

          “อะ..เอ่อ..เรเวลนายเสร็จธุระเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย..ฮะฮะ..” รูอันหัวเราะแห้งๆแล้วหันไปพร้อมกับหน้าแดง

          "หา?..ธุระบ้าอะไรของนายน่ะ..ฉันไม่มีสักหน่อย"

          “อึก…0//0” ชีน่ามองเรเวลสลับกับเซซิเลีย 

          เด็กสาวราชวงศ์แสนสวยสวมชุดวันพีชสีขาว กำลังยืนเกาะแขนเด็กหนุ่มผมขาวหน้าตาดีคนหนึ่งอยู่

          ในมุมมองของชีน่าแล้ว..เรเวลเองก็จัดเป็นเด็กผู้ชายที่หน้าตาหล่อมากๆคนนึงสำหรับเธอเหมือนกัน..แต่ก็ไม่ได้คิดถึงขนาดว่าตัวเขาจะสามารถตะครุบใจเด็กสาวราชวงศ์ที่ว่ากันว่าเป็นเด็กผู้หญิงทื่สวยที่สุดในโรงเรียนอัศวินอัศวินเวทย์มนต์แห่งนี้ได้..ไม่สิ..สำหรับเธอแล้ว..เซซิเลียคือเด็กผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาเลยด้วยซ้ำ

          ‘สะ..สะ…สองคนนี้..มะ..มะ..มีอะไรกันแล้ว..งั้นหรอ..’ ชีน่าก้มหน้าลงต่ำด้วยใบหน้าแดงก่ำ

         “ไม่ใช่หรอกนะคะ..คุณชีน่า..พวกเราแค่กอดกันเฉยๆค่ะ” เซซิเลียปฎิเสธความคิดของชีน่าทันที..ราวกับอ่านใจของเธอออก

          “งะ..งะ..งั้นหรอคะ….ทะ..ทะ..ท่านซะ..เซซิเลีย….ขะ.ขออภัยค่ะ” ชีน่าก้มหัวขึ้นลงสลับไปมา

          “เนี่ยเห็นมั้ย..เซซิเลีย..คนอื่นเขาเข้าใจผิดกันไปหมดเลย..”

          “ต้องขอโทษจริงๆนะคะเรเวล…แต่ถ้าคุณอยากทำกับฉันอีกเมื่อไร..ก็บอกได้เสมอเลยนะคะ” เซซิเลียยิ้มแล้วซบไปที่ไหล่ของเรเวลทันที

          “ฮะ..ฮะเฮ้ยยย..อย่าพูดแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นสิ” เรเวลหน้าแดงก่ำ..พร้อมกับลุกลี้ลุกลน

          “อึ้ยย..” รูอันกับชีน่าตัวตรงเป็นไม้ตะเกียบทันที

          “พะ..พะ..พวกเรารีบไปกันเถอะเซซิเลีย” ผมรีบตัดบทแล้วรีบเดินไปทันที..เพราะอยู่ตรงนี้นานจะยิ่งชวนเข้าใจผิดหนักกว่าเดิมแน่

          “ค่ะ><” 

          เซซิเลียเกาะแขนเรเวลแล้วเดินตามเขาไปทันที

          รูอันกับชีน่ามองภาพนั้นอย่างตกตลึง..พร้อมกับหน้าแดงทั้งคู่

          “อ้ะ..จริงสิ..รูอัน..คืนนี้ฉันกลับดึกหน่อยนะ..นายนอนไปก่อนเลย..แต่อย่าเพิ่งล็อคห้องล่ะ” เรเวลหันมาบอกรูอัน..แล้วเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเซซิเลียต่อ

          “อ้ะ..คะ..ครับ”

                           …………………………

         เรเวลกับเซซิเลียเดินเกาะแขนกันไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ออกมานอกเขตโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์แล้ว

         “อืมม..” เรเวลเงยหน้ามองหอนาฬิกาขนาดใหญ่ของเมืองหลวง

         ‘20:25’

          “ตอนนี้ประมาณ2ทุ่มครึ่งสินะ..ใช้แอเรียลบินไปกันเถอะ”

          “ค่ะ”

          ‘ไฟเยอร์แอเรียล’

          ‘แกรนแอเรียล’

          ปรากฎแสงสีแดงและแสงสีเขียวพุ่งผ่านและลอยมุ่งหน้าไปยังปราสาทขนาดใหญ่ทันทีใจกลางเมืองหลวงทันที..ท่ามกลางบรรยากาศค่ำคืนในเมืองหลวงที่มีพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวคอยสาดแสงส่องจันทรา 

          เด็กหนุ่มและเด็กสาวจับมือกันแล้วบินไปด้วยกัน

          “ที่ปราสาทราชวงศ์แห่งนั้น..จะมีเรื่องอะไรรออยู่กันแน่นะ?”

                          #คุยกับคนเขียน(ไรท์)#

          1. ไรท์สารภาพตรงๆครับว่าไม่กล้าเขียนฉาก 18+ เพราะกลัวนิยายถูกแบน 555

          2.จริงๆไรท์อยากจะเคลียร์ความสัมพันธ์ระหว่าง เอลิเซ่ เซซิเลีย และเรเวลให้เรียบร้อย แล้วก็ตอนแรกๆดูเหมือนเรือเซซิเลียจะล่ม แต่จริงๆแล้วไรท์ไม่คิดจะให้เรือคู่นี้ล่มอยู่แล้วครับ เพียงแต่อยากจะให้ความรักระหว่างคู่พระนางมันดูมีอุปสรรคบ้างเฉยๆ (จะได้ไม่ดูโลกสวยเกินไป)

          3.ก่อนสำรวจดันเจี้ยน..จะมีฉากต่อสู้ใหญ่2ฉากขั้นครับ รอลุ้นเลยครับว่าจะเป็นใครสู้กับใคร