“เมื่อ 15 ปีก่อน ภรรยาของฉันได้คลอดแกออกมา”
“ผมหรือเปล่า” ตงฟางชี้หน้าตัวเอง
“ใช่ แกนั่นแหละ แกเป็ลูกคนเดียวไม่มีพี่ ไม่มีน้องหรอกนะ อย่าขัดการเล่าสิไอ้ลูกเวร”
บรรยากาศกดดันเปลี่ยนไปเป็ขบขัน ทันใดนั้นสองพ่อลูกก็กลับมาจริงจังเพื่อเล่าความจริงให้จบ
“หลังจากคลอดแกออกมาได้ครบ 7 วัน ฉันได้รับภารกิจหนึ่งจากทางจักรวรรดิให้เดินทางไปจัดการสัตว์อสูรตัวหนึ่ง มันแข็งแกร่งมากหากไม่ถูกกำจัดจะทำให้ผู้คนล้มตายเป็ล้านคนแน่นอน ฉันจึงต้องให้แม่และแกอยู่ภายในตระกูลรอการกลับมาของฉัน”
ตงฟางมองจ้องพ่อกดชักโครก จากนั้นก็เริ่มฟังต่อ
“บังเอิญว่า่ที่ฉันได้รับภารกิจ เพื่อนของฉันเดินทางมาเยี่ยมเยือนแล้วภรรยาของเขาก็คลอดลูกเช่นกัน คลอดช้ากว่าแกไป 1 วัน”
“หนิงเหอสินะ”
“ใช่ หลังจากคลอดเพื่อนของฉันจึงอาสาจะไปทำภารกิจช่วยเพื่อให้กลับมาดูหน้าลูกเร็วๆ พวกเราจึงปล่อยให้ผู้หญิงอาศัยอยู่ในตระกูลรอการกลับมาจากทำภารกิจ”
“แล้วเกิดอะไรต่อจากนั้น”
“พวกเราใช้เวลาเดินทางไปทำภารกิจรวมแล้ว 7 วันจนฆ่าสัตว์อสูรลงไปได้ แต่ตอนกลับมายังตระกูลฉันและเพื่อนก็ได้รับข่าวร้ายว่ามีกลุ่มคนบุกเข้าตระกูล พวกมัน้าแย่งชิงสิ่งมีค่าของแกไป”
“อะไรเหรอ เด็กทารกมีของล้ำค่าด้วยเหรอตาแก่” ตงฟางยังคงถามด้วยความสงสัย
“สิ่งที่พวกมัน้าจากแกก็คือดวงตา การที่แกเกิดมามันพิเศษเป็อย่างมาก เพราะั์ตาของแกเป็ั์ตาคู่ ตามตำนานเล่าว่าผู้ใดที่ได้จะกลายเป็ทวยเทพ มีชีวิตยืนยาว ฝึกทักษะได้รวดเร็ว ฉันที่ได้รับข้อความจากสายจึงรีบกลับตระกูล แต่ปรากฎว่าฉันมาช้าไปก้าวเดียว”
“เกิดอะไรขึ้น”
“พวกมันเปลี่ยนถ่ายดวงตาของแกสำเร็ว จนทำให้แกกลายเป็คนตาบอด ฉันและเพื่อนจึงะโเข้าไปฆ่ากลุ่มคนที่บุกเข้ามาจนมีคนตายเป็หมื่นๆ ทว่าพวกมันก็มีเยอะมาก ต่อให้ฆ่ามากขนาดไหนพวกมันก็ปรากฎตัวไม่หยุด พวกเราที่เข้าไปหาแกและแม่ได้จึงวางแผนหนี ทางฝั่งเพื่อนฉันโชคดีเพราะภรรยาและลูกสาวไม่ได้รับาเ็อะไร”
“แล้วหนีได้ไหม”
“ได้แต่ก็ไม่นาน ในการหนีพวกเราวางแผนว่าจะแยกย้ายกันหนีด้วยการสร้างตัวล่อ ทางฝั่งตัวล่อเพื่อนของฉันและภรรยาของเขาจะวิ่งนำหน้าออกไป ส่วนฉันและแม่แกรวมไปถึงหนิงเหอที่ฝากไว้จะวิ่งไปอีกทางหนึ่ง ด้วยแผนนี้เราสามารถหนีออกจากตระกูลได้จริง แต่พวกมันก็ตามมาตลอดเส้นทาง กระทั่งพวกเราถูกล้อมอีกครั้ง”
“แล้วยังไงต่อ”
“ตอนนั้นแกถูกควักดวงตาออกไปเปลี่ยนถ่ายให้เด็กคนหนึ่งจนทำให้แกไร้ดวงตา แล้วพวกเราก็อยู่ใน่ถูกล้อมมีโอกาสตายสูง แม่ของแกจึงเปลี่ยนถ่ายดวงตาทั้งสองข้างของตัวเองเข้าใส่ดวงตาของแก หวังให้แกมองเห็นอีกครั้ง” ตงฟางจับไปยังดวงตาทั้งสองของตัวเอง เมื่อรู้ว่าดวงตานี้เป็ของแม่ที่เปลี่ยนถ่ายมาให้
“หลังจากแม่ของแกเปลี่ยนถ่ายดวงตาเสร็จเธอก็เปิดทางให้พวกเราหนีด้วยการเสียสละชีวิตะเิพลังออกมาสุดขีดฆ่าทุกคนที่ล้อมรอบ แม้แต่ร่างก็ไม่เหลือให้เก็บมาทำพิธี นั่นจึงเป็สาเหตุทำให้เรามาอยู่ที่หมู่บ้านไม้เขียว”
“แล้วทำไมพ่อไม่ะเิตัวแทนแม่ล่ะ”
“ถ้าทำได้ฉันก็อยากทำ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในการขอร้องของแม่แกทั้งหมด ถ้าเป็ไปได้คนที่เลี้ยงแกน่าจะเป็แม่ของแกต่างหาก ไม่ใช่ฉัน”
ตงฟางรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเศร้าเสียใจจากพ่อ เป็ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขาเห็นพ่อแสดงท่าทางเศร้าเสียใจออกมา
“บอกได้ไหมว่าทำไมแม่ถึงขอร้องให้พ่อเป็คนพาพวกเราหนี”
“นั่นเพราะการปลูกถ่ายดวงตามีเพียงแค่ฉันที่ทำได้ แล้วดวงตาของฉันไม่เหมาะกับแก แม่แกจึงใช้ดวงตาตัวเองแทน นับแต่นั้นมาฉันก็เลี้ยงแกกับหนิงเหอมาตลอด รอคอยวันนี้ วันที่จะได้เล่าความจริง”
“งั้นคนที่มารับหนิงเหอก็เป็คนของพ่อแม่หนิงเหอใช่ไหม”
“ใช่แล้วล่ะ พวกเขาส่งคนมาพร้อมจดหมาย เดิมทีฉันจะส่งลูกสาวคืนให้พวกเขาเมื่อ 15 ปีก่อน แต่ไม่สามารถทำได้เพราะมันจะเป็การเปิดเผยตำแหน่ง จึงรอจนกระทั่งวันนี้มาถึง”
“แล้วทำไมพ่อถึงให้ผมไปเก็บสมุนไพรด้วยล่ะ ทำไมไม่ให้ผมอยู่บอกลาหนิงเหอ”
“ก็เพราะอยากแกล้งแกไง หากให้แกบอกลามันง่ายเกินไป แกบอกฉันไม่ใช่เหรอว่าอยากใช้ชีวิตอิสระและสนุกสนาน ฉันเลยจัดให้ตามคำขอ ตอนนี้แกกำลังเ็ปอยู่ใช่ไหม ฉันล่ะสนุกจริงๆกับสีหน้าของแก เอาล่ะต่อจากนี้ไปแกจะได้รับความสนุกอย่างที่แก้า”
“ฮะ ตาแก่นี่บ้าไปแล้วเหรอ ทำไมต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากด้วย”
ตงฟากกระชากคอเสื้อพ่อ แต่ก็ต้องวิ่งออกมาจากห้องน้ำหลังจากถูกกลิ่นเหม็นรบกวน
“ยังเล่าไม่จบใช่ไหม”
“ใช่ ฉันยังเล่าไม่จบ หลังจากเดินทางมายังหมู่บ้านไม้เขียว ฉันก็สืบเื่ในเมืองหลวงจักรวรรดิเทียนหยวนมาตลอด ว่าพวกที่ลงมือได้รับโทษหรือไม่ ฉันกลับได้รับข่าวร้ายเพราะตระกูลของฉันไม่สามารถเอาผิดคนเปลี่ยนถ่ายดวงตาของแกได้”
“หมายความว่ายังไง”
“หมายความว่ามันเป็ผู้อยู่เหนือกฎหมาย ไอ้เด็กที่ได้ดวงตาแกไปเป็ถึงหลานของผู้นำจักรวรรดิเทียนหยวน ในจดหมายที่ตระกูลหลี่ตอบกลับมา พวกเขาเขียนเนื้อหาการไต่สวนเอาไว้ทั้งหมด โดยทุกคำพูดผู้นำจักรวรรดิเป็คนไต่สวนเอง เขาเพียงแค่บอกว่า ทุกอย่างผิดจริง แต่การปลูกถ่ายดวงตาสำเร็จไปแล้วถือว่าจักรวรรดิได้ประโยชน์ ความผิดของพวกที่บุกเข้าไปขโมยดวงตาของแกจึงถูกลบล้าง ส่วนเด็กที่ได้ดวงตาแกไปเขาก็ได้รับโทษให้รับใช้จักรวรรดิไปทั้งชีวิต”
“รับใช้จักรวรรดิ ทำไมมันต้องรับใช้ด้วย ในเมื่อลุงของมันเป็ผู้นำจักรวรรดิ ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่า มันเป็ทายาทคนต่อไปที่จะได้เป็ผู้นำเลยไม่สามารถรับผิดได้”
“อืม ทุกอย่างเกี่ยวกับแกก็หมดเท่านี้”
“เดี๋ยวก่อนตาแก่ ยังเหลือิญญายุทธ์ของผมที่แตกละเอียดเหมือนหัวใจของผมที่แตกเป็เสี่ยงๆในตอนนี้” ตงฟางยกมือขึ้นมากำด้วยความเ็ปที่เสแสร้งแกล้งทำ
“อ๋อ เื่นั้นเหรอ ฉันก็รู้หลังจากมาถึงหมู่บ้านไม้เขียวนี่แหละ หลังจากมาถึงได้ 1 วันฉันได้ตรวจสอบร่างกายของแก ปรากฎว่าิญญายุทธ์ของแกถูกแย่งไปด้วยเช่นกัน”
“ฮะ นี่มันจะขโมยทุกอย่างเลยหรือไงกัน แล้วทำไมถึงขโมยไปได้ล่ะ ผมยังไม่ผ่านพิธีชำระล้างไม่ใช่เหรอ”
“คนของตระกูลใหญ่หรือคนในเมืองหลวง ใครก็ตามที่เกิดมาจะได้รับการชำระล้างเลย แกก็เช่นเดียวัน การชำระล้างของแกครั้งนั้นทำให้เกิดเตาหลอมยาสีทองขึ้นมา มันทำให้ตระกลูหลี่ดีใจมากเพราะแกจะกลายเป็ผู้นำคนต่อไปจากิญญายุทธ์ที่ปรากฎ แต่ก็อย่างที่เล่า ทุกอย่างของแกโดนแย่งไปหมด ทำให้แกกลายเป็คนธรรมดา ทว่าแกสามารถชำระได้อีกครั้ง หากอายุ 15 ปี”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการชำระล้างครั้งใหม่ล่ะ ทำไมิญญายุทธ์ของผมถึงแตกละเอียด”
“เป็ผลมาจากการขโมยิญญายุทธ์ครั้งแรก ดูเหมือนว่าพวกมันจะใช้วิธีที่รุนแรงมากๆไม่สนว่าแกจะอยู่หรือตาย จนทำให้จิติญญาของแกเสียหาย ิญญายุทธ์อันใหม่ที่เกิดขึ้นมาจึงแตกเป็เสี่ยงๆ”
“อ๋อ เข้าใจแล้ว ว่าแต่พ่อ หากทำให้มันกลับมาสมบูรณ์ได้ ระดับมันจะเป็ยังไง”
“จากการศึกษา ว่ากันว่าิญญายุทธ์ที่เกิดใหม่จะแข็งแกร่งกว่าอันแรก”
“หืม งั้นก็หมายความว่าถ้าทำลายิญญายุทธ์แล้วชำระล้างใหม่เรื่อยๆจะทำให้ิญญายุทธ์แข็งแกร่งมากๆ”
“ถ้าทุกคนทำแบบนั้นได้ ป่านนี้คงไม่มีคนธรรมดาหรอก คงจะะเิูเาเผากระท่อมได้กันทุกคน การสร้างิญญายุทธ์ใหม่ไม่ใช่อยากจะทำก็ทำได้ แกต้องมีหลายอย่างที่พร้อม ยกตัวอย่างเช่นยา หลายปีที่ผ่านมา แกคิดว่าฉันให้ดื่มกินแค่ยาต้านพิษอย่างนั้นเหรอ”
“หมายความว่ายาที่กินเข้าไปมีส่วนช่วยในการรักษาจิติญญาที่เสียหาย”
“ใช่ แต่มันก็ยังน้อยไป ในพื้นที่ห่างไกลแบบนี้ยากจะหายามารักษาได้ แล้วแกก็ดันไปชำระล้างก่อน ิญญายุทธ์ของแกก็เลยเสียหายไง”
“มันไม่ดีเหรอตาแก่”
“มีค่าเท่ากัน แกจะกินยาให้ครบก่อนหรือจะชำระล้างก่อน สุดท้ายก็ต้องหายามารักษาิญญายุทธ์ของแก แต่การชำระของแกมันกลับดีเพราะแกบ่มเพาะพลังได้”
“หมายความว่ามีโอกาสที่มันจะกลับมาสมบูรณ์สินะ เพียงแต่ต้องใช้ยาจำนวนมาก” ตงฟางรู้สึกมีความหวังกับสิ่งที่พ่อเล่าให้ฟัง
“ใช่”
“ตาแก่ ผมมีความสงสัย”
“อะไรอีกล่ะ ฉันเล่าเื่ที่รู้ให้ฟังหมดแล้วนะ”
“ทำไมผมไม่สามารถฝึกทักษะได้ ร่างกายมันเหมือนจะต่อต้าน แล้วก็ไม่สามารถดูดซับพลังงานจากแกนิญญายุทธ์มาสะสมได้ด้วย ตอนนี้จึงกลายเป็แค่ระดับััิญญาขั้น 1 เท่านั้น จะไปขั้น 2 ก็ไม่ได้”
“นั่นเพราะแกยังเหลือความพิเศษอยู่อีกหนึ่งอย่าง เป็ของที่ตกทอดมาจากแม่ของแก”
“อะไรเหรอ” แสงเปล่งประกายออกมาจากดวงตา หลังรู้ว่าแม่ของตัวเองทิ้งหลายอย่างเอาไว้ให้
“สายเืของแกไง แม่ของแกไม่ใช่คนธรรมดาหรอกนะ ในตอนะเิพลังสุดท้ายเปิดทางให้เราหนี เธอฆ่ากองทัพที่ตามมาได้เป็ล้านเลย”
“แม่ผมเป็ใคร”
“ไม่อยากบอกด้วยสิ เอาเป็ว่าบอกก็ได้ แม่ของแกเป็ธิดามารของกลุ่มผู้มีอำนาจมากๆ ไม่ได้อยู่ในจักรวรรดินี้หรอก สายเืแม่แกชื่อ ัมารา”
“โหว” ดวงตาของตงฟางเบิกกว้างกับชื่อสายเืของแม่ เขากลับถูกลากลงมาตบตีข้างทางจากคำพูดต่อไปของผู้เป็พ่อ
“ในวันชำระล้างฉันดึงแกออกมาเองแหละเพราะไม่อยากให้ใครรู้จักสายเืจริงๆของแกมันจะนำภัยมาให้ แต่ก็นะ ตอนนี้สายเืของแกมันไม่สมบูรณ์ ใช้ไปก็ไม่มีใครสนใจ ด้วยการที่แกเป็ลูกครึ่งไม่ได้มาจากสายเืทั้งหมดกับแม่ พลังสายเืของแกจึงเป็เพียงแค่ร่างกายที่เต็มไปด้วยพิษเท่านั้น”
“ฮะ ผมมีอะไรที่สมบูรณ์บ้างไหมเนี๊ยตาแก่”
“ก็แกอยากสนุกไม่ใช่เหรอ ฉันก็เลยทำให้แกกำลังสนุกนี่ไง”
“โอเคๆ รู้สึกว่ามีหลายอย่างให้ทำ สรุปแล้วก็คือ ผมถูกขโมยดวงตา ขโมยิญญายุทธ์ แล้วแม่ก็มอบดวงตาและสายเืัมาราให้ผม สุดท้ายแม่ก็ตายเพื่อปกป้องพวกเราเอาไว้ ส่วนหนิงเหอพ่อแม่รับกลับไป แล้วแม่ชื่ออะไรเหรอ ”
“เหิงเยว่ ส่วนเื่ทักษะแกไม่สามารถฝึกได้ก็เพราะสายเืของแก ดังนั้นมันจึงต้องเป็ทักษะจำเพาะที่พิเศษหน่อย”
“ยังไงตาแก่”
“มันต้องเป็ทักษะชั่วร้าย ยกตัวอย่างเช่น ทักษะเกี่ยวกับพิษหรือทักษะเกี่ยวกับพลังงานด้านลบ แกนพลังิญญาก็ต้องอยู่ในเงื่อนไขพิษและพลังด้านลบเช่นเดียวกันถึงจะสะสมพลังได้”
“จะบอกว่าแม่มาจากตระกูลชั่วร้าย”
“ก็ไม่เชิง แต่แม่แกดีมากๆนะ”
“งั้นมาคุยกันเื่ตระกูลหลี่ของพ่อกัน พวกเขาน่ากลัวไหม”
“ถ้าเมื่อก่อนเป็ตระกูลหลักในเมืองหลวงจักรวรรดิเทียนหยวนเลยล่ะ พวกเราแข็งแกร่งและร่ำรวยมากๆจากการหลอมยา ตอนนี้แกยังไม่ต้องรู้เื่ตระกูลหลี่มาก มันไม่เป็ผลดีกับตัวแก ไว้ถึงเวลาจะมีคนมาบอกแกเอง”
“แล้วตอนนี้ตระกูหลี่เป็ยังไง”
“จากเหตุการณ์ที่เกิดในวันนั้นทำให้มีคนตกตายมากมาย ผู้แข็งแกร่งในตระกูลหลายคนก็ถูกฆ่าตายจากคำสั่งของใครบางคนที่แกยังไม่จำเป็ต้องยุ่ง ตอนนี้จึงเป็เพียงแค่ครอบครัวเล็กๆในเมืองหลวงเท่านั้น ”
“แล้วมีคนเหลือรอดเยอะไหม”
“ราวๆร้อยคนได้ แล้วก็ยังคงประกอบอาชีพหลอมยาต่อไป”
“อืม ตอนนี้ก็โล่งใจแล้ว” ตงฟางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ในที่สุดเขาก็ได้รู้ความลับชาติตระกูลของตัวเอง
“แกไม่โกรธเหรอตงฟาง หลังจากฟังที่พ่อเล่า”
“โกรธ แต่จะทำอะไรได้ล่ะ”
“ไหนแกบอกว่าอยากจะสนุกไง”
“ตาแก่ คิดบ้าอะไรบอกมาดีๆ”
“ฮ่าๆๆ แกไม่อยากแก้แค้นคนที่ทำให้แม่แกตายเหรอ ไม่อยากนำดวงตากลับคืนมาเหรอ ิญญายุทธ์ของแกอีก ตระกูลหลี่ล่ะ พวกเขารอให้แกกลับไปฟื้นฟูอยู่นะ สายเืของแกที่ต้องทำให้สมบูรณ์ แกไม่เห็นความสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นหากเดินตามเื่เหล่านี้ไปเหรอ”
“มันก็จริง ถ้าแก้แค้นคงสนุกแน่”
“แล้วเื่หนิงเหออีก แกไม่อยากรู้เหรอว่าเธอเดินทางไปไหน ไม่อยากจะตามหาเหรอ หากเธอต้องแต่งงานกับคนอื่นแกยอมได้เหรอ” ตงฟางมองจ้องหน้าพ่อด้วยความมุ่งมั่น
“ไม่ยอมแน่นอน แล้วต้องทำยังไงล่ะตาแก ผมไม่เคยเดินทางออกจากหมู่บ้านเลย”
“ฮ่าๆๆ ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีหลายอย่างจะแนะนำ บอกได้เลยว่ามีทั้งเส้นทางราบเรียบและเส้นทางที่แกต้องร้องขอชีวิต แกสามารถเลือกได้เลยว่าจะเล่นโหมดไหน”
“งั้นก็เล่ามาตาแก่ คงถึงเวลาแล้วที่ผมจะเดินทางออกจากหมู่บ้านหาประสบการณ์”
“เอาล่ะ ไปเก็บของ พรุ่งนี้เช้ากลุ่มพ่อค้าจะเดินทางไปเมืองหลงไห่ มันจะเป็เมืองตั้งตัวของแกแล้วฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง จากนั้นแกก็เดินทางไปกับพวกเขา จำเอาไว้ว่าถ้าี้เีก็กลับมารับ่ร้านยาต่อ”
“ได้ๆ ขอเก็บของก่อนก็แล้วกัน”
ตงฟางเดินเข้าไปในห้องตัวเองเพื่อเก็บของเดินทาง ตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นมากกับการเดินทางออกจากหมู่บ้านไม้เขียวที่อาศัยมาตลอด 15 ปี
226
