✨ตอนที่ 5 : ทดสอบพลังแห่งห้าธาตุ✨
รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ แต่หวังเมิ่งหลงก็ลืมตาตื่นขึ้นก่อนใคร เขานอนแทบไม่หลับตลอดทั้งคืน ความรู้สึกถึงพลังใหม่ที่โคจรในร่างทำให้หัวใจเต้นแรงไม่เป็จังหวะ
“นี่ไม่ใช่ความฝัน… ข้าสามารถเปิดตันเถียนทั้งห้าธาตุได้จริง ๆ”
เขากำมือเบา ๆ รู้สึกถึงพลังเร้นลับที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน มันทั้งอบอุ่น หนักแน่น และเชื่อมโยงกันเป็หนึ่งเดียว ราวกับมีกระแสน้ำไหลวนในเส้นเืแทนโลหิต
อย่างไรก็ดี เมิ่งหลงรู้ดีว่าเื่นี้ไม่อาจแพร่งพรายออกไปได้ หากมีใครล่วงรู้ว่าศิษย์นอกสำนักเช่นเขามีพลังที่เหนือกว่าศิษย์เอกจำนวนมาก อนาคตย่อมเต็มไปด้วยภัย เขาจึงตัดสินใจเก็บงำไว้เป็ความลับ และหามุมที่เงียบสงัดเพื่อทดลองพลังด้วยตนเอง
---
เมื่อตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า เขาออกไปยังลานดินหลังโรงพัก ซึ่งปกติไม่มีผู้ใดสนใจ มีก็เพียงกองฟืนเก่า ๆ และโอ่งร้าววางทิ้งไว้ เมิ่งหลงยืนขัดสมาธิ สูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาแล้วปล่อยพลังในตันเถียนให้ไหลผ่านฝ่ามือ
แสงเรืองเล็ก ๆ ส่องขึ้น ราวกับเปลวไฟสีแดงก่ำลุกวาบ เขาใจนเกือบตัดสมาธิ แต่เมื่อพยายามควบคุม มันกลับไม่ทำร้ายเขาเหมือนก่อน กลับนิ่งสงบและอ่อนโยน
“ไฟ… ข้าควบคุมได้จริง ๆ” เขากระซิบเสียงสั่น
เขาเอ่ยคาถาสั้น ๆ ตามที่เคยได้ยินเหล่าศิษย์ฝึกตนพูด พลันเปลวไฟจากมือก็พุ่งไปราวคบเพลิง กองฟืนแห้งตรงหน้าถูกจุดติดเพียงชั่วพริบตา
เมิ่งหลงตะลึง ก่อนรีบดับไฟด้วยสมาธิ พลังน้ำพลันไหลเวียนออกมา กลายเป็หมอกบาง ๆ ปกคลุมกองไฟ แล้วค่อย ๆ มอดลงโดยไม่เหลือเถ้าควัน
“ไฟกับน้ำ…สมดุลกันได้ในร่างกายข้าจริง ๆ”
หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาลองสะบัดมือเบา ๆ ลมแรงก็พัดออกจากฝ่ามือ กองฝุ่นตรงลานปลิวกระจายราวกับพายุเล็ก ๆ จากนั้นเขาย่อตัวลง ััพื้นดิน เพียงปราณแ่ ๆ ก็ทำให้พื้นดินแตกร้าวเล็กน้อย
สุดท้าย เขาหลับตา ตั้งสมาธิปล่อยพลังอีกธาตุที่เหลือ สายฟ้าแวบวาบขึ้นในฝ่ามือ เสียงแตกเปรี๊ยะ ๆ ทำให้ร่างกายเขาสั่นสะท้าน แต่ก็สามารถคุมได้อย่างมั่นคง
> “ห้าธาตุ…ไม่เพียงอยู่ร่วมกันได้ แต่ยังสนับสนุนกัน!”
เขาหัวเราะเบา ๆ ความปลื้มปิติท่วมท้น น้ำตาแทบไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ตลอดเวลาที่ถูกเรียกว่าไร้ค่า วันนี้เขาพิสูจน์ด้วยตนเองแล้วว่าไม่ใช่
---
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังใกล้เข้ามา เมิ่งหลงรีบเก็บพลังซ่อนทุกสิ่งไว้ในใจ ทำเป็เพียงศิษย์นอกสำนักที่กำลังเก็บฟืนเหมือนทุกวัน ศิษย์พี่ถังหยินโผล่มาพอดี
“อ้าว เมิ่งหลง เ้ามาแต่เช้าอีกแล้วหรือ?” ถังหยินยิ้มบาง ๆ ดวงตาอบอุ่นเหมือนเคย
เมิ่งหลงยกไม้ฟืนขึ้นบ่า ตอบกลับเสียงเรียบ “ข้าตื่นเช้า เลยอยากรีบมาทำงานให้เสร็จ ศิษย์พี่จะได้ไม่ลำบาก”
ถังหยินหัวเราะเบา ๆ พลางตบไหล่เขา “เ้าช่างเป็เด็กดีจริง ๆ หากตั้งใจเช่นนี้ต่อไป วันหนึ่งโชคชะตาอาจเข้าข้างเ้าเอง”
เมิ่งหลงเพียงก้มหน้า ยิ้มบาง ๆ แต่ในใจกลับเปล่งประกาย “โชคชะตา…หรือว่าแท้จริงแล้ว อ่างไม้นั้นคือโชคชะตาที่์ประทานให้ข้า?”
เขาไม่กล้าพูดความลับออกไป แต่ลึกในใจ เขารู้แล้วว่าเส้นทางของเขาเพิ่งเริ่มต้น—เส้นทางของศิษย์นอกสำนักผู้ถูกทอดทิ้ง
ที่จะก้าวสู่ตำนานผู้ฝึกตนห้าธาตุผู้ไร้ผู้ต้าน!
942
