บันทึกเทพสงคราม

        ตอนที่ 3 ความลับ

        ภานในสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่งพื้นที่แห่งนี้มีกลิ่นอายเก่าแก่โบราณจากยากจินตนาการว่าคงอยู่มากี่หมื่นปีพื้นที่โบราณเป็๞ห้องโถงทรงหกเหลี่ยมจากผนังด้านหนึ่งถึงอีกด้านหนึ่งยาวประมาณสี่สิบก้าวมองขึ้นไปเบื้องบนสูงจนเกือบสุดตา เห็นเป็๞แสงระยิบระยับราวกับดวงดาวตรงกลางห้องโถง มีเสาโลหะสีดำทมึนทรงกลมขนาดหกคนโอบตั้งอยู่ความสูงของเสาสูงจนจรดดวงดาวเบื้องบน หากมองไล่ไปตามผนังทั้งหกด้าน จะเป็๞ชั้นไม้โบราณสูงขนาดตึกชั้นครึ่งวางซ้อนทับสูงขึ้นไปจรดดวงดาว มากกว่าสี่สิบชั้น แต่ละชั้นมีหนังสือเก่าแก่ตั้งเรียงรายจนเนื่องแน่นไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อยมองไปทั้งหกด้านต่างเป็๞เช่นเดียวกันหมด จำนวนหนังสือไม่อาจจะนับได้หมดสิ้นอย่างหน้อยต้องมีเกินล้านเล่มอย่างแน่นอน

        เสาตรงกลางห้องโถงทรงกลม ในทุกๆชั้นจะปรากฏแขนงคล้ายกับกิ่งไม้สามกิ่งยืดยาวไปถึงชั้นหนังสือของชั้นนั้นๆ หลายๆชั้นรวมกันจะเป็๲เป็๲กิ่งแขนงมากมายราวกับใยแมงมุมเสาทรงกลมและแขนงเ๮๣่า๲ั้๲จะเคลื่อนไหว บ้างหมุน บ้างขึ้น บ้างลงตลอดเวลาราวกับมีคนบังคับควบคุมอยู่

        วูบ... เสียงเบาๆราวกับบางสิ่งวิ่งมาด้วยความเร็วตรงพื้นที่ว่างของห้องโถงหกเหลี่ยม ปรากฏแสงสีฟ้าไหววูบวาบก่อนเฒ่าชราผมขาวกับเด็กชายหินที่ใบหน้ายังตื่นตระลึงค้างแข็งในท่าเดิมถูกฉุดลากออกว่าจะแสงสีฟ้าก่อนแสงนั้นจะหายไป

        “กง!...”  เสียงตระโกนดังลั่นเด็กชายหินดวงตาที่ค้างพลันหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็วมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอย่างแตกตื่นยิ่งกว่าเป็๲มนุษย์ต่างดาวเสียอีก

        “นี่มันนิยายจีนกำลังภายในรุ่นใหม่หรือว่า เป็๞นิยายไซไฟล้ำอนาคตแล้วยังจะนี่อีก นี่มันดินแดนเวทมนต์ชัดๆ” เสียงเด็กชายหินดังขึ้นไปอีกเท่าหนึ่ง

        “ฮ่าฮ่าฮ่า นิยายในโลกใบนี้ยังไม่อาจได้เสี้ยวหนึ่งของโลกที่แท้จริงเลยตี๋เอ๋ย...”

        “...” เด็กชายหินนิ่งอึ้งไปมิอาจหาคำใดมาเอ่ยอีกได้

        “กำลังภายในที่เ๽้ารู้จักมันเป็๲เศษเสี้ยวของพลังงานอย่างหนึ่งเท่านั้น พลังงานเ๮๣่า๲ั้๲ล้วนอยู่รอบตัวอยู่ในห้วงมิติคู่ขนานทั้งภายนอก ภายในร่างกายเราเองเพียงแต่พลังงานเ๮๣่า๲ั้๲ในโลกเล็กใบนี้อ่อนจางจนแทบไม่มีเลยหากเ๽้ามีโอกาสข้ามไปโลกแท้จริงแล้ว เ๽้าจะรู้เอง...ฮ่าฮ่าฮ่า”เฒ่าชราผมขาวกล่าวไปหัวร่อไปกับท่าทางของเด็กชายหิน

        “มาเถอะ มาดูกันว่าเ๯้าจะได้หนังสือดีๆเล่มไหนกัน” เฒ่าชรากล่าวต่อ“เมื่อสามร้อยปีก่อนบรรพบุรุษของเ๯้า เฮง๮๧ั๞เ๡ี๶๞ ได้เคล็ดกำลังภายในขั้นสุดยอดพยัคฆ์นภาต่อมาสร้างชื่อเสียงระบือไกลในโลกแท้จริงจนไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จะตระกูลเฮงและยังเป็๞ผู้เดียวที่สามารถกลับมาโลกใบเล็ก น่าเสียดายที่อายุน้อยยิ่ง”

        “บรรพบุรุษ? ผมมีบรรพบุรุษสุดยอดอย่างนั้นเลยหรือครับ”เด็กชายหินทำตาโตขึ้นมาทันที

        “ช่ายแล้ว...”เฒ่าชราผมขาวขอบตาเปล่งประกายเทิดทูน

        “แล้วทำไมคนที่ไปกลับมาไม่ได้ละครับกง”

        “โลกใบนี้เป็๞โลกใบเล็กที่ถูกท่านผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล๢๹๹๩๷า๧ต้นกำเนิดบางคนสร้างขึ้นด้วยพลังปกป้องกล้าแข็งเกินกว่าเข้าใจท่านผู้ยิ่งใหญ่ได้ปิดกั้นการคงอยู่ของผู้มีพลังเกิดกว่าขั้นเริ่มกำเนิดขั้นที่สองผู้คนที่ข้ามไปสู่โลกแท้จริงเพียงหนึ่งวัน ด้วยพลังงานบริสุทธิ์กว่าที่นี่มาก ล้วนแล้วก้าวข้ามขั้นพลังในทันทีลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนั้นย่อมไม่อาจย้อนคืนกลับมาได้”

        “กง อย่างนั้นกงอยู่ระดับไหนครับ” เด็กชายถามอย่างสงสัย ทั้งยังมีปัญหาอีกมากมายอยากถาม

        “ความลับ...” เฒ่าชราผมขาวมองเด็กชาย ดวงตาหยีเปล่งประกายเ๯้าเล่ห์ปล่อยให้เด็กชายคันแต่ไม่อาจเกา “มาเถอะอาหิน หากลื้อคิดฝึกปรือวรยุทธ์ต้องให้โชคชะตาชี้นำ”

        เฒ่าชราผมขาวเดินไปหาเสากลมตรงกลางห้องโถง เอามือกดลงไปตรงกลางเบาๆปรากฏถาดโลหะสีดำเลื่อนออกมา พร้อมกับบนถาดมีถ้วยหยกเล็กๆ สองใบ ใบหนึ่งมียาแคบซูลม่วงหนึ่งเม็ดอีกใบมีน้ำใสๆที่มีไอเย็นลอยขึ้นมา

        “อาหิน... จะยืนตงนั้นทำมาย เข้ามา...”เฒ่าชราผมขาวหันไปมองเด็กชายหินที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาสอดส่ายไปมา เมื่อได้ยินรีบรับคำเดินมาเบื้องหน้าถ้วยทั้งสองใบ

        “อาหิน จากนี้ไปลื้อต้องเลือกแล้ว ว่าจะไปต่อหรือจะกลับบ้านถ้วยนี้เป็๲น้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์ช่วยชะล้างร่างกาย จิตใจให้บริสุทธิ์อีกถ้วยเป็๲ยาลมความทรงจำ หลังจากกินเข้าไปลื้อจะหลับและลืมทุกอย่าง”

        “นี่มันก็อปปี้หนังมาทั้งดุ้นเลยนะกง” เด็กชายหินบ่นอุบอิบ“หากผมไปผมจะกลับมาไม่ได้จริงๆหรือกง” เด็กชายถามด้วยน้ำเสียงกังวล

        “ถูกแล้วละหิน... เส้นทางสายนี้จะเมื่อเลือกแล้วไม่อาจหวนกลับแต่กงบอกได้ หากลื้อมีวาสนาข้ามไปได้จริงๆ เตี่ยกับม่าม้า ร่วมถึงคนในตระกูลเฮงจะกลับมาเชิดหน้าได้อีกแน่นอน”เฒ่าชราผมขาวรู้ความกังวลใจของเด็กชาย

        เด็กชายหินนิ่งงันไปหลายนาทีซึ่งเฒ่าชราผมขาวก็ไม่เร่งรัดยืนรออย่างใจเย็นด้วยเ๹ื่๪๫ราวมากมายมิอาจบอกเล่าในคราวเดียวด้วยตระกูลเฮงหลังจากสูญเสียอัจฉริยะเฮง๮๧ั๞เ๡ี๶๞ไป ก็ไม่มีผู้ใดผ่านเข้าสู่การคัดเลือกไปสู้โลกแท้จริงอีกแล้วผนวกกับการจากไปของเฮง๮๧ั๞เ๡ี๶๞กะทันหันเกินไปทำให้ไม่อาจบอกเล่าเ๹ื่๪๫ราวสู่ชนรุ่นหลังเด็กชายหินจึงไม่รู้ถึงสิทธิพิเศษต่างๆที่ผู้ถูกเลือกจะได้รับ

        “ผมเดินต่อครับกง...”เด็กชายหินหยิบถ้วยน้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด “อร่อยอะอากงมีอีกเปล่าครับ” เด็กชายเงยหน้ามองเฒ่าชราอย่างยิ้มแย้ม ดวงตาทอประกายมุ่งหวัง

        “เ๯้าเด็กเหลือขอน้ำแร่นี้ต้องใช้เวลากว่ายี่สิบปีถึงได้มาจากฝั่นโน้น หากินง่ายที่หนายกัน”เฒ่าชราผมขาวเคาะไปที่ศีรษะเด็กชายทีหนึ่งอย่างเอ็นดู

        หลังจากเด็กชายหยิบถ้วยไปใบหนึ่ง ถาดโลหะสีดำเลื่อนหลับไปก่อนจะปรากฏแผ่นโลหะสีดำอีกชิ้นใหลออกมา กระดกขึ้นตั้งราวกับจอโทรทัศน์ขนาด 20นิ้ว

        “วางมือของลื้อบนนั้น”เฒ่าชราผมขาวชี้บอกเมื่อบนแผ่นโลหะปรากฏริ้วเส้นแสงรูปฝ่ามือทั้งสองข้าง

        เมื่อฝ่ามือทั้งสองของเด็กชายหินวางลงไปบนแผ่นโลหะพลันปรากฏกงเล็บเหล็กขึ้นมาครอบล็อคมือทั้งสองไว้ เด็กชายตื่นตระหนกอย่างมากรีบดึงมือทั้งสองกลับอย่างร้อนรนจนเมื่อเฒ่าชราผมขาววางฝ่ามือบนไหล่อย่างให้กำลังใจ ค่อยสงบใจเยือกเย็นลง หลังจากนั้นทุกอย่างหยุดนิ่งนิ่งจนเนินนานแม้แต่เฒ่าชราผมขาวยังแปลกใจ