ฉลามคลั่งรัก 0 : ทิ้งตัวลงทะเล
#ฉลามคลั่งรัก
“เอาล่ะ เรามาคุยกันอย่างสันติดีไหม”
กึก !
“เพราะถ้าแกยังไม่บอกอะไร ลูกชายแกได้ลงไปเป็อาหารฉลามแน่” ปากกระบอกปืนสีดำขลับจ่อหัวเด็กหนุ่มวัยสิบหกที่ยืนตัวสั่นอยู่ในวงแขนเขาเม้มปากแน่นจับจ้องคนตรงหน้าที่ยกมือห้ามปรามคนใจร้ายที่ล็อกคอเขาอยู่ั์ตาสีดำทึบสั่นไหว ความหวาดกลัวครอบงำจิตใจกลัวว่าลูกชายจะเป็อะไรไปก่อนจะได้โต
เขาไม่น่าพามาด้วยเลย
“อย่าทำอะไรเขา ถ้าแกจะฆ่าก็ฆ่าฉันนี่”
“ก็ถ้าแกไม่ยอมบอกข้อมูล เด็กนี่ก็ตาย”ร่างสูงยกยิ้มกระชับแขนรัดคอให้แน่นขึ้น พาให้ลมหายใจเด็กหนุ่มเริ่มขาดห้วง
“อึก !”
“โซล !”
“อะ ๆ อย่าเข้ามาเชียว” ยกปืนขู่ไม่สนใจว่าเด็กที่ไม่รู้เื่จะทรมานแค่ไหน“ฉัน้าข้อมูลวิจัยแกแค่บอกเท่าที่ฉัน้าแล้วพวกแกก็ได้กลับไปเล่นบ้าเล่นบอที่บ้านฉันจะไม่ระรานแกอีก”
“คุณคะ” หญิงสาวจับแขนสามีแน่นส่งสายตาเว้าวอนขอให้ช่วยเหลือลูกของเราไว้ไม่มีใครคิดว่าการนั่งเรือสำราญเพื่อพักผ่อนหย่อนใจก่อนจะกลับไปลุยงานวิจัยใหม่จะถูกพวกก่อการร้ายจับตัวไว้จะว่าเป็พวกปล้นเรือแบบโจรสลัดก็ไม่ได้
เพราะมันรู้จักอีธานอิลเดนสัน หรือเ้าของศูนย์วิจัยกลางทะเล
เ้าตัวเม้มปากแน่นเขารู้ดีว่าพวกมัน้าข้อมูลของนักล่าอันดับหนึ่ง สิ่งมีชีวิตใต้พื้นน้ำที่ไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อนบางอย่างถูกซุกซ่อนเป็สมบัติของมหาสมุทรที่เราไม่รู้จักอีธานรู้ว่าทำยังไงขุมทรัพย์นั่นจะปรากฏ แต่ถ้าเขาบอกก็เท่ากับว่าทรยศคำสัตย์
เขามองหน้าเด็กน้อยตอนนี้อีกฝ่ายกำลังร้องไห้ ดวงตาสีน้ำตาลมองหน้าผู้เป็พ่อที่ตนรักสุดหัวใจหากต้องตายเพื่อเก็บงำข้อมูลนั้นไว้...
มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงแล้วเหรอ
“โซล พ่อไม่น่าพาลูกมาด้วยเลย”
“พ่อครับ”
“ปล่อยเขาไปเถอะ เขาไม่รู้เื่ด้วย”
“ก็ไม่จำเป็ต้องรู้นี่ แค่เป็ตัวประกันก็พอแล้ว”ร่างสูงหัวเราะเอาหน้าแนบกับแก้มใส สูดดมกลิ่นกายหอมของเด็กที่น่าััเรือนกายแม้จะเป็เด็กผู้ชายแต่ก็มีใบหน้าที่ยั่วยวนชวนให้ลิ้มลอง “หรือถ้าแกไม่บอกฉันอาจจะกินลูกแกตอนนี้เลยก็ได้ฉันไม่แคร์หรอกนะว่าจะเป็ผู้ชายหรือผู้หญิง"
“ไม่นะ ! เขาเป็แค่เด็ก อย่าทำร้ายเขา !”
“งั้นคุณต้องบอกสามีคุณแล้วว่าให้ส่งไฟล์ข้อมูลมา ถ้ายังช้าอยู่ ผมจะทำทุกทางให้ได้ข้อมูล” ว่าพร้อมมองผ่านราวกั้น เวลานี้พื้นสมุทรไร้สีสันดวงจันทร์ตรงหัวบ่งบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า และตอนนี้ในน้ำกำลังคึกคัก
กลิ่นคาวเืจากเนื้อวัวที่ถูกใช้ล่ออสูรร้ายลอยตลบอบอวลแข่งกับพระจันทร์
เขายกยิ้มเมื่อเห็นครีบขาววนเวียนไปมาอยู่ใต้น้ำ
“เพื่อนของแกมาแล้วไอ้หนู อยากลงไปทักทายมันหน่อยไหม”
“อึก !”
“หรืออยากให้พ่อแม่แกลงไปทักทายมันดี” เขากระซิบข้างหูกดจูบลงบนลำคอขาว ส่งผลให้ร่างโปร่งรีบเบือนหน้าหนี ความขยะแขยงเป็สิ่งเดียวที่เขารับรู้ได้พยายามขัดขืน เสียดายที่แรงสู้เขาไม่ได้ขนาดตัวที่ใหญ่กว่าทำให้เป็รองอย่างไม่เต็มใจ “แต่ฉันว่าเนื้อเด็กๆ มันอาจจะอร่อยกว่าเนื้อของคนแก่ก็ได้นะ”
“อื้อออ”
“หยุดนะ ! ฉันยอมแล้ว !”
“อ๊ะ !”
“ปล่อยตัวลูกฉันไป ฉันจะบอกข้อมูลวิจัยกับแก !”อีธานะโบอกขอร้องไม่ให้รุ่มร่ามกับลูกชายเขาไปมากกว่านี้สีหน้าของอีกฝ่ายไม่สู้ดี หัวใจเขากำลังจะแตกสลายอยู่แล้วไม่ต่างจากคนพ่อเลยซึ่งพอพูดไปอย่างนั้นเ้าคนใจร้ายก็ยิ้มเ้าเล่ห์จับจ้องคนที่ล้วงมือเข้าไปในกางเกง
หยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินออกมาชู
“สิ่งที่แกอยากได้อยู่ในนี้”
“หืม ?”
“ฉันจะให้ แต่แกต้องปล่อยตัวเขา”มือไม้สั่นตอนจะยื่นให้ตามคำสัตย์ เวลานี้เขาจำต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกชายไว้“เอาไปแล้วส่งตัวเขามา”
“หึ ได้สิ ฉันจะส่งตัวเขาให้”
“…”
“แต่แกต้องตายก่อนนะ”
ปัง !
“กรี๊ด !!!!!”
“พ่อครับ !!!!!” สองแม่ลูกกรีดร้องด้วยความใเมื่อะุนัดแรกทะลุหัวใจคนตรงหน้าร่างของอีธานร่วงไปชนกับราวกั้น มือที่ถือของอยู่สั่นจนแฟลชไดรฟ์หล่นกับพื้นคนใจร้ายที่เด็กหนุ่มไม่รู้จักชื่อพยักหน้าให้คนหยิบของสำคัญมาถือไว้ส่วนร่างเ้าของศูนย์วิจัย...
“อีกสักนัดแล้วกัน”
ปัง !
“ไม่ !!!!!” ร่างโปร่งกรีดร้องพยายามดันตัวออกจากวงแขน ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตามากมายจนภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปหมดเขาสะอื้นจนตัวโยนมองภาพแม่ที่เข้าไปกอดพ่อไว้ เธอส่ายหน้า ดำดิ่งลงสู่ความเสียใจ “ไม่นะ พ่อครับ ฮึก พ่อ...”
“โธ่ สงสารพ่อเหรอไอ้หนู”
“ฮึก ฮือ”
“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ปล่อยให้พ่อเธอต้องตายคนเดียวหรอก”
“อะ...”
“แม่ของเธอก็ต้องตายด้วยเหมือนกัน”
“ไม่นะ อย่า...”
ปัง !
ไม่ทันที่จะได้ห้ามะุนัดที่สามก็พุ่งผ่านศีรษะหญิงสาวเ้าของั์ตาสีน้ำตาลอ้าปากค้าง ทุกส่วนไม่ทำงานเนื่องจากสมองถูกเจาะเธอหลุบตาไปมอง น้ำตาไหลเมื่อเห็นว่าตัวเองช่วยลูกชายไม่ได้แผ่นหลังกระทบกับราวกั้นที่มารองรับไว้
แล้วิญญาก็ลอยออกไปพร้อมกับสามีตัวเอง
“แม่ครับ !!!!!”
“โยนมันลงทะเล” ไม่มีคำห้ามหลุดจากปากความเสียใจถาโถมจนหมดแรงที่จะยืนไหว โซลส่ายหน้าอยากขอร้องให้ปล่อยร่างพ่อแม่ไปแต่สิ่งที่ทำได้คือถูกปิดปากไว้ บังคับให้ไปยืนอยู่ตรงที่ทั้งสองตายมองดูคนใจร้ายลากร่างของพวกท่านไปขอบเรือ
วินาทีนั้นโซลเบิกตากว้างฉลามมากมายว่ายวนไปทั่ว กลิ่นคาวเืกระตุ้นให้พวกมันััได้ถึงความกลัวและทันทีที่พวกมันมากันเยอะขึ้น...
“บอกลาพวกเขาสิ”
ตู้ม !
ไร้คำบอกลาเพราะไม่มีเวลาให้ตัดสินใจร่างทั้งสองถูกโยนไปกลางฝูงเพชฌฆาตตัวร้าย ฟันกรามขนาดใหญ่จู่โจมเข้ากัดกินแขนขาถูกกระชากออกจนขาดวิ่นพาให้เืสีแดงสดย้อมพื้นทะเลให้กลายเป็นรกโซลมองภาพนั้น ขาทรุดฮวบลงไป สิ่งสำคัญในชีวิตถูกทำลาย ตอกย้ำด้วยสิ่งที่พวกเขาพยายามปกป้องตลอดมา
แผ่นหลังสั่นไหวตามแรงสะอื้นมือหนาของคนด้านหลังก็พยายามลูบปลอบ
“ไม่เป็ไรนะเด็กน้อย พ่อแม่เธอไปสบายแล้ว”
“ฮือ”
“ฉันจะเลี้ยงดูเธอเอง เป็ของขวัญที่พ่อเธอให้สิ่งนี้กับฉัน” ลูบเรือนผมสวยราวกับลูบหัวหมา ยีเบา ๆ แล้วจับจ้องแฟลชไดรฟ์ที่ได้มาจากคนที่ตายแล้ว“มันจะเป็ประโยชน์ที่จะทำให้เราเดินหน้าสู่อนาคตด้วยกันไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะทำให้เธอยิ่งใหญ่ไม่แพ้ฉันเลย”
“สารเลว”
“อะ...”
“แกมันไอ้สารเลว !” ผลักคนที่นั่งย่อให้หงายหลังขโมยแฟลชไดรฟ์มาถือเอาไว้ “ฉันไม่มีทางให้แกได้ในสิ่งที่พ่อแม่ฉันทำไว้คนอย่างแกมันสมควรตาย ไม่มีค่าพอสำหรับข้อมูลนี่”
“นี่แก...!” ไม่รอให้ด่าทอมือเล็ก ๆ ก็ปาของสำคัญลงทะเลลึกผ่านมรสุมของสิ่งมีชีวิตที่กัดกินพ่อแม่เขาไม่หยุดคนใจร้ายอ้าปากค้างพุ่งตัวไปเกาะราวกั้นคำรามอย่างใ “ไม่ !”
ครีบขาวของสัตว์ร้ายยังไล่ตามเรือไม่ยอมหยุดแสดงให้เห็นว่ายังมีเืติดอยู่พวกมันเลยตามหาเด็กหนุ่มรู้แล้วว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ เขาเองก็จะมีชะตากรรมไม่ต่างจากพ่อแม่
เพราะงั้นเขาถึงไม่ลังเลที่จะวิ่งไปอีกฝั่งแล้วะโลงจากเรือ
ตู้ม !
หยาดใสกระเซ็นตามแรงโดด ฟองน้ำมากมายปกคลุมทั่วกายเล็ก เสียงโหวกเหวกไม่อาจทะลุเข้ามาในประสาทหูได้มากนักเ้าตัวดำไปใต้ท้องเรือหลบเลี่ยงฉลามขาวที่พุ่งมาหาพวกมันมีหลายตัวมากและพร้อมจะจู่โจมทุกขณะ
เสียงปืนดังลั่นกระทบกับผิวน้ำราวกับจะย้ำว่าถ้าขึ้นมาก็ต้องตายไปซะมันไล่ฉลามบางตัวให้หายไป แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะให้มันไม่จู่โจมเข้ามา
“อื้อ” เด็กหนุ่มครางลั่นปล่อยอากาศในร่างจนหมดเมื่อะุบางนัดเฉียดโดนเข้าที่แขนหยาดเืสีแดงไหลออกจากแผลนั้น มันดึงดูดฉลามที่ใกล้จะถอดใจไปกินซากพ่อแม่เขาวินาทีนั้นความตายใกล้เข้ามาหา
ฉลามมากมายจับจ้องเขาเป็ตาเดียวผลัดเวียนเข้ามาใกล้
“อื้อออ !” หัวใจเต้นรัวเร็วเมื่อเห็นว่าฟันของมันแหลมคมเพียงไหนอากาศเขากำลังจะหมด ตัวเขากำลังจะตาย นาทีนั้นเขาอยากจะถีบตัวเองขึ้นไปสู่ผิวน้ำแต่ก็มั่นใจว่ายังไงก็คงไม่รอด
และในเมื่อทางตายมีสองเขาจะดิ้นรนไปหาทางตายอื่นทำไม
สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี
กึด !
ฉลามตัวหนึ่งว่ายมาชนเขา เกือบจะกัดแขนเขาแล้วถ้าไม่หลบหนีมีหลายตัวเริ่มเข้ามาใกล้เขามากขึ้นทำให้ความกลัวพุ่งสูงจนน้ำตาไหลถึงจะอยากตายตามพ่อแม่ไปแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าใจนี่หวาดหวั่นเขานึกถึง่เวลาที่เคยมีร่วมกัน
่เวลาที่พ่อแม่เขายังกอดปลอบแล้วบอกว่าไม่เป็ไร
‘เจ็บนิดเดียวเท่านั้นแหละโซล เดี๋ยวมันก็หาย’
‘อดทนนะลูก’
‘เดี๋ยวก็หายแล้ว’
นึกถึงคำพ่อแม่ที่เคยปลอบไว้รอยยิ้มในวันสุดท้ายถูกแทนที่ด้วยภาพของอสูรกายที่พุ่งเข้ามาวินาทีนั้นเด็กหนุ่มรู้ดีว่าเขาคงไม่รอด ความเหนื่อยอ่อนจากการโดนยิงและทำร้ายก่อนหน้านี้ทำให้เขาเริ่มหมดแรงที่จะว่ายต่อ
กายเล็กเริ่มร่วงสู่ความมืดมีความหนาวเย็นโอบกอดเอาไว้
ชีพจรเริ่มถูกทำลายแทนที่ด้วยภาพสุดท้าย...
ภาพของฉลามตัวใหญ่ที่อ้าปากกลืนกินเขาไปทั้งตัว
14K
![มัจจุราชพลังจิต [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687335012_75672784.webp)
![[END] เว่ยหนานฮวา องค์หญิงใหญ่ในยุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1684384122_41418943.webp)