ตอน ลุงอนาวิน
เวลาต่อมา…
“ดิฉันต้องขอบคุณคุณอนาวินมากเลยนะคะที่ไม่เอาเื่หมูหวาน แล้วยังพามาส่งโรงพยาบาลอีก”
นางดาวใจรีบรุดมายังโรงพยาบาลทันทีที่นางทราบข่าวการเกิดอุบัติเหตุของบุตรสาว โดยฝากร้านไว้กับบัวแก้ว พอมาถึงโรงพยาบาลก็พบกับอนาวินชายหนุ่มผู้ให้การช่วยเหลือหมูหวานเอาไว้ จากการพูดคุยกันทำให้นางดาวใจทราบว่านาวินคือคู่กรณีของหมูหวาน อนาวินเป็นักท่องเที่ยวคนหนึ่งที่เดินทางมาเที่ยวพักผ่อน แล้วเกิดดวงซวยขับรถยนต์ชนท้ายรถจักรยานยนต์ของหมูหวานเข้า บริเวณสี่แยกไฟแดงในเมือง
“ไม่เป็ไรหรอกครับ เื่เล็กน้อยเอง”
ชายหนุ่มมองสองแม่ลูกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หน้าตาของหญิงสาวต่างวัยละม้ายคล้ายคลึงกันราวกับฝาแฝด เพียงแต่หมูหวานมีใบหน้าที่อ่อนเยาว์กว่าเท่านั้น
“หมูหวานนะหมูหวานแม่คอยบอกคอยเตือนหลายครั้งหลายหนแล้วเื่การขี่รถเร็ว เห็นไหมเวลาเกิดเื่ขึ้นมาไม่ได้เจ็บแค่ตัวคนเดียวเลยนะ พลอยทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วยโชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เป็อะไรมาก”
นางดาวใจทำหน้าดุลูกสาว แต่พอเห็นรอยฟกช้ำเล็กๆ รวมกับข้อเท้าที่ใส่สนับเอาไว้นางก็โกรธไม่ลง
“แม่อย่าบ่นเลยนะขอร้อง ตอนแม่ยังไม่มาลุงก็บ่นหมูหวานไปหลายยกแล้ว หูชาไปหมดแล้วเนี่ย อูยย์”
นางดาวใจยกมือตีแขนของหมูหวานเบาๆ เป็การปราม
“ยังจะมาพูดเล่นอีกนะ ขอบคุณคุณอนาวินเหรอยังที่อุตส่าห์ช่วยเอาไว้”
“ขอบคุณไปแล้วจ้า ทั้งขอบคุณแล้วก็ขอโทษด้วย ใช่มะลุง” หมูหวานพยักเพยิบไปทางอนาวินที่ยืนกอดอกมองสองแม่ลูกคุยกันอยู่
“ใช่ครับ”
“ทำทะลึ่งตึงตังนะลูกคนนี้ ลามปรามกับผู้ใหญ่ไม่น่ารักเลย”
“หมูหวานไม่ได้ลามปรามนะแม่แค่เราคุยกันถูกคอ หมูหวานยังชวนลุงไปพักที่บ้านเราเลยนะแม่ลุงวินเพิ่งมาถึงยังไม่มีที่พักเลยด้วย จริงไหมลุง”
“จริงเหรอคะคุณอนาวิน”
“ใช่ครับ ผมเพิ่งขับรถมาถึงจังหวัดนี้ยังไม่ทันได้หาที่พักเลยกะว่าจะมาวอคอินหาเอา บังเอิญว่ามาเกิดเื่ขึ้นซะก่อน”
“งั้นหากไม่รังเกียจเชิญคุณนาวินไปพักที่บ้านดิฉันได้นะคะ ตอนนี้มีห้องว่างอยู่พอดีดิฉันไม่คิดค่าที่พักค่ะถือซะว่าเป็การขอโทษนะคะ”
“ไปเหอะลุง นะ”
“ก็ได้ครับ แต่ผมขอจ่ายค่าห้องเหมือนแขกที่เข้าพักคนอื่นนะครับเพื่อความสบายใจ”
นางดาวใจกับหมูหวานมองสบตากัน
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
“เรากลับกันเลยนะแม่หมูหวานเบื่อโรงพยาบาลแล้วล่ะ”
หมูหวานจับแขนของมารดาเขย่า ก่อนหน้าที่นางดาวใจจะมามีคุณหมอมาดูอาการของเธออีกครั้ง หลังจากสอบถามคุณหมอแล้วบอกว่าเธอสามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้เพราะอาการไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง
“สภาพแบบนี้จะซ้อนรถมอเตอร์ไหวไหมเนี่ย แม่ใเลยขอยืมรถมอเตอร์ไซด์ของบัวแก้วมา”
นางดาวใจมองหมูหวานั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า
“ให้หมูหวานนั่งไปกับผมก็ได้ครับ ยังไงก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว”
อนาวินอาสา
“จะดีเหรอคะคุณวิน แค่นี้ดิฉันก็เกรงใจจะแย่แล้วนะคะ”
“ไม่เป็ไรหรอกครับหากคุณดาวใจกับหมูหวานเกรงใจผม ก็เลี้ยงข้าวผมสักมื้อก็พอ”
“เื่เล็ก ใช่ไหมแม่”
หมูหวานยักคิ้ว
668
