ผมตั้งนาฬิกาปลุกตื่นมาตอนเช้าด้วยความงัวเงีย หยิบแมส แล้วเดินไปหยิบถุงเท้าที่ยัดอยู่ในรองเท้าสตั๊ตเมื่อวาน ก่อนจะไปยืนจุดที่ผมต้องโดนทำโทษ ไม่นานไอโจ้ก็เดินตามออกมา เรายื่นถุงเท้าให้กันและกันยัดเข้าแมสแล้วพูดออกมาตามที่ต้องพูด
“ผมชอบดมถุงเท้าเหม็นๆ ครับ”
“ผมชอบดมถุงเท้าเหม็นๆ ครับ”
แต่ที่แปลกคือ พอผมเริ่มพูด ไข่สั่นที่อยู่ในก้นก็เริ่มทำงาน ผมเริ่มยืนขาสั่นแต่พยายามเกร็งไม่ให้ผิดปกติ จนหมดเวลาไข่สั่นก็หยุดทำงานลง
ทุกคนใช้ชีวิตปกติ พอทุกคนออกไปแล้วผมก็ไปดูที่โทรศัพท์ผม
“อรุณสวัสดิ์ครับเ้านาย” ผมทักพร้อมส่งรูปรายงานตัวไปขณะที่ไปโจ้มันเดินเข้าห้องน้ำไป
“เออ ดีมาก มึงไปจัดการตัวเองแล้วไปเรียน”
ผมเลยรีบอาบน้ำ ไปหาอะไรรองท้องที่โรงอาหาร และเข้าเรียนปกติ
วันนี้ถือว่าประหลาดสำหรับผมมาก เพราะเ้านายไม่ติดต่ออะไรผมมาเท่าไร่ ทำให้ผมรู้สึกกังวล ไม่เป็อันทำอะไร เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง ควxผมก็จะแข็งคาทีล็อคต่อเมื่อที่สั่นอยู่ที่ก้นมันถูกเปิด แต่มันก็ไม่ค่อยถูกเปิดเท่าไร่ จนตอนเย็น ผมเตรียมเปลี่ยนชุดไปซ้อม ก็มีไลน์เด้งขึ้นมา
“วันนี้เป็ไงบ้าง” เ้านายทักมาถามผมะหว่างผมแต่งตัวอยู่
“คิดถึงเ้านายมากเลยครับ”
“คิดถึงกูจริงๆ หรอ” พอข้อความถูกส่งมา ไข่สั่นก็เริ่มทำงานอีกครั้ง
“มึงไปซ้อมให้เสร็จในสภาพนี้แหละ” ควxผมแข็งคาที่ล็อคอีกครั้ง
ผมลำบากมาก ไข่สั่นทำให้ศักยภาพในการฝึกของผมต่ำลงมาก จนในที่สุด โค้ชก็เดินมาหาผม
“ที่ผมฝึกคุณพิเศษไป ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลยใช่มั้ย นายไท” โค้ชมาถึงก็เริ่มตำหนิเลย แต่ผมไม่ตอบอะไร เพราะหมดแรงจากการซ้อมและการเกร็งจากไข่สั่นที่อยู่ในก้น
“เสร็จแล้ว คุณต้องอยู่ซ่อม” คำพูดเดิมๆ ที่ผมโดนเป็ประจำ
“ไหนๆ คุณต้องโดนทำโทษต่อกับนายโจ้แล้ว นายโจ้อยู่ซ่อมเป็เพื่อนนายไทด้วยละกัน” แล้วโค้ชก็เดินไป
ผมค่อยๆ หันไปมองไอโจ้ มันมองค้อนใส่ผมทีนึง ก่อนจะทำเป็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อย่าไปสนใจมันเลยไท” ไอนัทมาปลอบผม
“เดี๋ยวนี้คุณนัทไม่หมักถุงเท้าแล้วหรอครับ” ไอเกมมากวนตีนเหมือนทุกๆ ครั้ง
“มึงลองหมักเองมั้ยละ ไอไทโดนขนาดนี้แล้ว” ไอนัทตอบออกมา แล้วทั้งคู่ก็ตามคนอื่นกลับหอไป
ผมกับไอโจ้ที่ตอนนี้อยู่ในสนาม พร้อมกับโค้ช แค่ 2 คน
“เดี๋ยวผมจะให้นายโจ้เป็โกล ส่วนนายไท ให้ยิงประตูให้เข้ามากที่สุด” ผมกับโจ้รับคำแล้วประจำที่
“ผมให้โอกาส 50 ลูก ถ้าใครได้น้อยกว่ากัน คนนั้นซวย”
ผมรีบวิ่งไปประจำที่แล้วเริ่มยิงทีละลูก แรกๆ ไอโจ้มันก็เซฟได้หมด เนื่องจากผมมีไข่สั่นที่ดูไม่ลดความแรงลงเลยอยู่ที่ก้น แต่พอผมตั้งสติได้ ผมเริ่มยิงเข้ามาขึ้น จนยิงครบ 50 ลูก ผมทิ้งตัวลงนอนตัวความเหนื่อย
“31 ต่อ 19 นายไททำได้ดีกว่า” โค้ชเดินมาพูด ผมหันไปทำท่าโชว์เหนือใส่ไอโจ้หนึ่งที ก่อนโค้ชจะพูดต่อ
“นายโจ้ เดี๋ยวเราค่อยเคลียร์กัน แต่วันนี้เพื่อนๆ น่าจะจัดการตัวเองเสร็จแล้ว พวกคุณไม่ต้องไปยืนทำโทษนะ แต่ผมจะให้พวกคุณทำความสะอาดสนาม เก็บกวาดของให้เรียบร้อยแล้วไปพักผ่อนได้” ทันทีที่โค้ชเดินไป เครื่องสั่นในก้นผมก็หยุดลง
ผมกับโจ้ต่างคนต่างเดินไปเก็บขยะมาทิ้ง จัดการสนามให้เรียบร้อยแล้วไปอาบน้ำคนละมุมเหมือนเดิมแล้วไปที่เตียง
“เรียบร้อยแล้วครับเ้านาย” ผมพิมพ์รายงานทันที
“เออไปนอนได้แล้ว”
“ราตีสวัสดิ์ครับเ้านาย” แล้วผมก็กลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมก็ตื่นมาโดนทำโทษเหมือนเดิม พอเสร็จแล้ว เ้านายก็ให้เอาไข่สั่นออก แล้วก็เงียบหายไป จนกะทั่งตอนเที่ยง เสียงไลน์ผมดังขึ้นมา
“กูมีภารกิจให้มึง ถ้าทำสำเร็จ กูจะให้มึงแตก” ผมตาโตขึ้นมาทันที
“ภารกิจอะไรครับ”
“ภายในพรุ่งนี้ ให้มึงจำกลิ่นรองเท้าของเพื่อนมึงให้หมด ถ้ากูทดสอบ มึงทำได้ กูจะให้มึงแตก”
“ทดสอบ?” ผมไม่เข้าใจเลยถามเ้านายไป
“อย่าสงสัยให้มากกูสั่งอะไรก็ไปทำ”
“ครับเ้านาย”
ตอนเย็นหลังซ้อมเสร็จ ผมก็ไปยืนดมถุงเท้ากับไอโจ้มันต่อ พอทุกคนหลับ ผมก็กลับเข้าไปห้องเก็บรองเท้าและค่อยๆ พยายามดมรองเท้าของทุกคนแล้วจดจำกลิ่นไว้ ควxผมแข็งจนน้ำเยิ้มอีกครั้ง แต่มันมีเยอะมากผมดมจนจมูกชาไปหมด ก่อนถอดใจเท่าที่ได้ จนกะทั่งเห็นรองเท้าของโค้ชที่วางอยู่ มันทำให้ผมนึกถึงกลิ่นวันนั้นที่ดมตอนโดนซ่อม ผมเลยหยิบ
ขึ้นมาดม กลิ่นมันแรงขึ้นมาก ปลุกอารมณ์ผมมาก ผมเอามือกุมที่ล็อคก่อนจะขยำจนแน่น หวังว่าจะทำให้หายเงี่ยนขึ้น แต่ไม่สำเร็จ จนผมถอดใจและเข้าไปนอน
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นเช้ามาพร้อมกับไปยืนทำโทษเป็วันสุดท้าย ก่อนที่โค้ชจะปล่อยผมไปเรียน
“พวกคุณคงสำนึกในสิ่งที่ทำลงไปแล้ว ผมหวังว่าคุณจะมีความรับผิดชอบและระเบียบวินัยมากขึ้น” โค้ชสอนผมในการทำโทษครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยไปเรียน
ผมรายงานเ้านายทุกอย่างตามปกติ แต่แปลกใจมากที่เ้านายไม่ติดต่ออะไรผมมาเลย จนกระทั่งผมซ้อมบอลตอนเย็นเสร็จ ผมก็ยังแอบเห็นไอโจ้เดินออกจากโรงเรียนไป โดนไม่ได้เปลี่ยนแม้กะทั่งรองเท้า ผมทำเป็ไม่สนใจ และเสียงไลน์ก็เด้งขึ้นมา
“กูจะให้ภารกิจมึงอีกข้อ ถ้าทำไม่สำเร็จ ภารกิจแรกก็จะถือว่าไม่สำเร็จด้วย” ผมตื่นเต้นขึ้นมาอีก ที่ได้รับอีกภารกิจ
“พร้อมรับภารกิจครับเ้านาย”
“มึงไปเอาพัสดุจากป้อมยาม” พัสดุอีกแล้ว คราวที่แล้วผมยังใช้ไม่หมดเลย
“รับทราบครับ”
ผมวิ่งไปรับกล่องพัสดุจากป้อมยามทันทีแล้ววิ่งกลับไปที่หอ พร้อมรายงานเ้านาย
“ได้รับแล้วครับ” ผมรายงานทันที
“เปิดออกมาดูดิ” ผมค่อยๆ แกะเปิดมา ปรากฏว่ามันเป็ถุงเท้า 1 คู่สีขาว สภาพใส่มาแล้วหลายวัน
“กูให้มึงดม แล้วตามหากูให้เจอ ก่อน 2 ทุ่ม”