ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง
ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก...
"เดือนนี้รอบที่เท่าไหร่แล้วนะคะ"
"ระรอบที่สองค่ะอาจารย์"
"ใช่ค่ะ! รอบที่สองในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เตือนไปคราวก่อน"
"แต่ครั้งนี้พวกหนูไม่ผิดนะคะ!"
"ค่ะ! พวกเธอไม่เคยผิดสักครั้งหรอก พวกเธอก็แค่บังเอิญไปอยู่ในเหตการณ์ก็เท่านั้นเอง"
..........
"ส่วนคนที่ผิดก็คงจะเป็เด็กพวกนั้นที่เลือกมาท้าทายพวกเธอถึงหน้าโรงเรียนโดยไม่เกรงกลัวใครแบบนี้!"
............
"พวกเธอไปเข้าเรียนเถอะ เดี๋ยวเื่ครั้งนี้ครูจัดการเอง"
"ครั้งนี้ครูจะไม่ลงโทษพวกหนูเหรอคะ?"
"หึ! ครูลงโทษแน่ค่ะ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้!"
หลังจากที่โดนกล่าวตักเตือนเสร็จกิ๊บกับแนนก็ได้เดินออกมาจากห้องของอาจารย์ที่ปรึกษาและโดดเรียนเดินตรงไปที่ดาดฟ้าของอาคารเรียนทันที
"ทำไม! ทำไมต้องเป็วันนี้! ทำไมต้องเป็วันที่อาจารย์สมรเฝ้าเวรตรวจเครื่องแต่งกายหน้าประตู!"
"เหมือนอีพวกเวรนั้นมันจงใจให้ครูสมรเห็นเลย กูว่ามันต้องรู้แน่ๆว่าครูสมรคือคนเดียวที่มึงกับกูเกรงใจ!"
อาจารย์สมร หญิงสาววัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบกลางๆ ถึงภายนอกจะดูใจดีไม่มีพิษมีภัยอะไร
แต่แท้จริงแล้วหลังใบหน้าที่เปื้อนยิ้มนั้นกลับซ่อนความเืเย็นเอาไว้ เมื่อไหร่ที่รู้ตัวว่าทำผิดก็จงยอมรับชะตากรรมนั้นซะ เพราะจะไม่มีความปราณีอะไรทั้งนั้น
แม้จะเพิ่งบรรจุเข้ามาได้ไม่นานแต่ก็เป็อาจารย์คนเดียวที่ยอมเป็ที่ปรึกษาให้กับพวกนักเรียนตัวปัญหาทุกคนั้แ่มอ.ต้นยันมอ.ปลาย รวมถึงกิ๊บกับแนนด้วย
"มึงว่าบทลงโทษรอบนี้จะเป็ไงวะ"
"ก็อาจจะหนักกว่าครั้งที่แล้วละมั้ง มึงก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าวันนี้อาจารย์เขายิ้มหน้าบานยิ่งกว่าทุกๆวันเลย!"
"ไอ้หน้ายิ้มๆนั่นแหละที่น่ากลัว"
ถึงบทลงโทษของอาจารย์แต่ละครั้งจะน่ากลัวแต่มันก็ไม่ใช่ความรุนแรงเหมือนการเอาไม้ฟาดตูดเหมือนสมัยก่อนๆ
แต่มันเป็การลงโทษโดยสั่งให้ออกกำลังกายที่หนักหนาสาหัสอย่างกับจะไปคัดตัวทีมชาติยังไงยังงั้นเลยซะมากกว่า!
"อีเจ๊โรคจิตเอ้ย!"
"หึ! แต่ก็เป็เจ๊โรคจิตที่มึงกับกูมองหาตลอดเวลาที่เจอปัญหานะ"
"เออ! อันนั้นก็จริงของมึง"
"เห๊อ เด็กมีปัญหาแบบมึงกับกูมีทางเลือกไม่มากหรอก แค่ไม่ต้องโดนไล่ออกจากที่นี่ก่อนเรียนจบ จะให้ทำอะไรก็ยอมๆไปเหอะ!"
"เชี้ยเอ้ย แล้วเมื่อไหร่จะจบม.สามว่ะ อย่างน้อยๆร้านสะดวกซื้อแถวนี้ก็ยังพอรับเข้าทำงานอยู่บ้าง!"
"ทำไม! อาการโรคโหยหาอิสระกำเริบอีกแล้วไง๊"
"ฮ่าฮ่าฮ่า พูดอย่างกับมึงไม่เคยโหยหางั้นแหละ!"
หึ! ถึงแม้ว่าทุกวันนี้เราสองคนจะใช้ชีวิตเหมือนทำตามใจตัวเองอยู่ตลอดเวลาโดยไม่ต้องแคร์สายตาใครเลยก็จริง แต่ใครจะรู้ว่าอิสระที่แท้จริงที่เราทั้งสอง้ามาตลอดจริงๆแล้วเราไม่เคยได้รับมันเลย
อิสระที่อยากออกมาจากครอบครัวอุบาทๆนั่น ครอบครัวที่กักขังอิสระของพวกเรา ครอบครัวที่ยัดเยียดสิ่งเลวร้ายให้เรา
(อิสระที่ไม่เป็อิสระ!)
"เคยดิ่! ใครมันจะอยากโดนพ่อตัวเองข่มขืนไปตลอดชีวิตวะ!"
"อีห่า! กูก็เคยบอกไปแล้วไงว่าให้ตัดไอ้จ้อนพ่อมึงทิ้งไปซะ! ถ้ามีแล้วเดือดร้อนคนอื่นสู้โยนให้หมาแดกไปเหอะ"
"หมามันจะแดกเหร๊อ!"
...........
"ว่าแต่กู! ส่วนมึงเดือนนี้มึงวิ่งยาให้แม่กี่รอบแล้วล่ะ! ระวังเหอะสักวันกูจะแจ้งตำรวจมาจับแม่มึง!"
"ฮ่าฮ่าฮ่าๆ เอาดิ่! เดี๋ยวกูเติมตังค์โทรศัพท์ให้มึงโทรเลย!"
"ประชดจ้า!!"
"เห๊อ! ถ้าไม่มีอาจารย์ป่านนี้มึงกับกูคงได้แยกย้ายกันไปอยู่สถานพินิจที่ไหนสักแห่งแล้วละ!"
"นั่นดิ่! ถ้าวันนั้นคนที่มาเจอกูก่อนไม่ใช่อาจารย์ แต่เป็ตำรวจป่านนี้แม่กูคงโยนความผิดให้กูแล้วประเคนเข้าสถานพินิจไปแล้ว"
"ส่วนกู! คงโดนข้อหาฆ่าบุพการี!"
"เหี้ยเน๊าะ!"
.........
"แล้วจะเอายังไงกับพวกอีแคทที่มันมาหาเื่เราเมื่อเช้า!"
"จะเอายังไงล่ะ ก็เอาคืนไง!"
"แต่อาจารย์เขาเพิ่งเตือนเราไปนะมึง!"
"ทำไม! มึงกลัวไง๊"
"ก็กลัวนะ! .....แต่กูกลัวจะไม่ได้เอาคืนมากกว่า ฮ่าฮ่าฮ่าๆ"
.
.
ติ๊ง!
[หกโมงลานตลาดนัด!มาด้วยอีสัส! ไม่ใช่เอาแต่รอเห่าพวกกูอยู่หน้าประตูโรงเรียน!]
[มึงตบคุชชั่นรอปั๊ปป้าคู่ใหม่กูได้เลยอีแนน!]
[กูกลัวมากมั้งอีแมวเป้า! เดี๋ยวเย็นนี้กูจะจิกเปียให้มึงสวยๆเลย]
"อีกิ๊บ! อีแคทปากดีชิบหายมันบอกจะจัดปั๊ปป้าคู่ใหม่ให้กูด้วย"
"รวยจริ๊งงง! เดือนนี้มึงทิ้งรองเท้ามันไปกี่คู่แล้วเนี้ย"
"ใครสนล่ะ! โง่ดีนักก็เดินตีนเปล่าไปนั่นแหละ"
"หึ! เอาจริงๆนะอีแนน ตอนนี้กูจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าต้นสายปลายเหตุที่ทะเลาะกันมันคือเื่ไร"
"จะเื่ไรซะอีกล่ะก็เื่ที่ผัวมันทักแชทมาหน้าม่อใส่กูไง! อีห่ากูจำได้เลยวันนั้นอยู่ดีๆก็พาพวกมาดักกูหน้าโรงเรียน"
"อ่อ! ไอ่ผัวเก่าอีแคทที่หน้าเหมือนห่านอะนะ!"
"เออนั่นแหละ! หล่อก็ไม่หล่อก็ยังจะหวงอยู่ได้! แถมตอนนี้ก็เลิกกันไปเป็ชาติจนตัวมันเองมีผัวใหม่ไปละ ก็ยังจะมาหาเื่กูอยู่ได้!"
"ตบก็ตบดิ่! ไหนๆก็จะโดนลงโทษแล้วเพิ่มไปอีกสักกระทงก็คงไม่เป็ไรหรอกมั้ง"
"ฮ่าฮ่าฮ่า....มึงซ้อมขารออาจารย์สมรได้เลยอีกิ๊บ กูว่ารอบนี้อย่างต่ำก็น่าจะห้าสิบรอบขึ้นแน่ๆ"
"ก่อนจะถึงอาจารย์สมรเอาเื่อีแคทก่อนค่ะ ว่าละก็ตัดเล็บรอเลยเนี่ยงานนี้ต้องมีหน้าแหกบ้างแหละ ให้สาสมกับที่มาเห่าหน้าโรงเรียนพากูซวยโดนที่ปรึกษาเรียกแต่เช้าเลยอีเวร!"
สองสาวเพื่อนรักพากันคุยเล่นไปมาระหว่างรอพักเที่ยงและรอเข้าเรียนคาบบ่าย ถึงแม้จะเป็เด็กมีปัญหายังไงแต่เื่สมองของกิ๊บและแนนก็ไม่ใช่ว่าข้างในนั้นจะมีแต่ขี้เลื่อย เพราะต่อให้จะโดดเรียนยังไงอย่างต่ำๆเกรดที่ทำได้ก็ยังอยู่ในขั้นดีเยี่ยม!
และถึงพวกเขาจะเป็เด็กเกเรมีเื่ตบตีทะเลาะวิวาทบ่อยๆ แต่เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น พวกเขาเองก็ไม่ได้เป็ก่อเลยแต่เป็คนอื่นต่างหากที่มาคอยหาเื่พวกเขาถึงหน้าโรงเรียน
แถมเพื่อนคนอื่นๆหรือแม้กระทั่งรุ่นพี่รุ่นน้องหลายคนในโรงเรียนก็ยืนยันแล้วว่าพวกกิ๊บและแนนไม่เคยทำร้ายคนอื่นมั่วซั่วหรือหาเื่ใครก่อน!
..............
7K
