18
ปิ่นหยกขาว
“ของ ๆ นายหญิงรองอยู่ในห้องจะหายไปได้อย่างไร พวกเ้าหาทุกทีแล้วหรือ เหตุใดจึงหาไม่พบ” หลินซางเอ่ยถามบรรดาคนใช้ที่ยืนออกันอยู่หน้าเรือนของซ่งเยี่ยนฟาง ซึ่งเป็เวลาเดียวกันกับที่หยุนฮ่าวหรานมาหาจึงได้ยินเื่ทั้งหมด
หยุนฮ่าวหรานเดินมาหยุดตรงหน้าบรรดาคนใช้ เมื่อคำนับเสร็จก็พากันยืนก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้ามองราวกับทำความผิดยิ่งใหญ่
“เ้าว่าสิ่งใดหายไปงั้นหรือ” ด้วยเห็นว่าไม่มีบ่าวคนใดพูดต่อหยุนฮ่าวหรานจึงเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทของอนุภรรยาตนเองแทน ซ่งเยี่ยนฟางเดินออกมาจากห้องค้อมตัวคำนับผู้เป็สามีเสร็จก็เอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงอ่อนใสเรียบร้อย “ท่านพี่อย่าได้ใส่ใจเลยเ้าค่ะ ให้หลินซางจัดการเถิด ท่านพี่อ่านบัญชีการค้ามาเหนื่อย ๆ ไปพักเถอะเ้าค่ะ เยี่ยนฟางเตรียมน้ำไว้ให้ท่านแล้ว”
“เช่นนั้นก็แล้วแต่เ้าเถิด” หยุนฮ่าวหรานกล่าวจบก็เดินเข้าไปในห้องทิ้งให้เป็เื่หลังเรือนที่ซ่งเยี่ยนฟางมีหน้าที่ดูแล ซ่งเยี่ยนฟางพยักหน้าส่งสัญญาณให้สาวใช้ตนเองขณะกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าห้อง
“เดี๋ยวเ้าค่ะนายหญิงรอง” เดินไปได้เพียงครึ่งก้าวซ่งเยี่ยนฟางก็หันกลับมาเพราะถูกสาวใช้เอ่ยรั้งไว้ หลินซางค้อมตัวลงเล็กน้อยเอ่ยวาจาด้วยท่าทีติดขัดไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ
“มีสิ่งใดอีกหรือ”
“บ่าวค้นหากันทุกทีแล้วเ้าค่ะ แต่ไม่พบเลยมีเพียง…”
“มีอะไรก็รีบว่ามาท่านพี่ยังรอข้าอยู่”
“มีเพียงเรือนข้างของฮูหยินเ้าค่ะที่ยังไม่ได้หาเลย”
“งั้นก็พาคนไปหาเสีย ได้เื่อย่างไรก็มาบอกข้า” พูดจบนางก็หมุนตัวกลับเข้าห้องไปหาหยุนฮ่าวหรานที่รออยู่ในห้อง ใบหน้ายิ้มเยาะยามหันกลับไปเป็สีหน้าที่ไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนไม่เคยเห็น
ซ่งเยี่ยนฟางเดินเข้าไปในห้องด้วยความสบายใจเพื่อจะรอฟังข่าวดีจากสาวใช้ นางเดินเนิบนาบไปอีกฝั่งของม่านเพื่อปรนนิบัติสามี ที่ยืนเปลือยท่อนบนอยู่ข้างถังไม้และเมื่อเห็นว่าซ่งเยี่ยนฟางเดินเข้ามาจึงเอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อย
“สิ่งใดหายไปหรือ”
“ปิ่นหยกขาวที่ท่านพี่เคยให้ ไม่รู้หายไปได้อย่างไรเยี่ยนฟางไม่เคยเอาออกไปไหนเลยเ้าค่ะ” นางกล่าวเสียงนุ่มนวลพลางเดินเข้าไปปลดสายรัดเอวให้สามีระหว่างคุยกันอยู่
“หาเจอแล้วหรือไม่”
“หลินซางกำลังไปดูที่เรือนฮูหยินเ้าค่ะ”
“เ้าว่าอย่างไร เหตุใดจึงต้องไปดูที่เรือนนาง” ซ่งเยี่ยนฟางหัวใจชาวาบเมื่อเห็นสีหน้าตื่นใและท่าทีลนลานของหยุนฮ่าวหรานยามนางเอ่ยถึงฮูหยินที่เขาเคยเกลียดชัง
เมื่อก่อนแค่เห็นเงานางเขายังโมโหแต่บัดนี้ว่างตอนไหนก็ไปแต่เรือนข้าง ถึงจะถูกเจียงถิงถิงไล่มากี่หนเขาก็กลับไปใหม่ในทุกวัน ไม่พอใจอย่างไรนางก็บอกไม่ได้เพราะเกรงจะถูกตำหนิทั้งที่เป็อนุภรรยาแท้ ๆ
“ท่านพี่จะไปไหนหรือเ้าคะ” พอได้ยินว่าสาวใช้กำลังพากันไปที่เรือนข้างก็รีบปัดมือนางออกดึงเอาชุดที่เพิ่งถอดขึ้นมาใส่ ท่าท่างรีบร้อนแล้วออกจากเรือนนางไปโดยไม่ตอบสิ่งใดเลย
“พวกเ้ามาทำสิ่งใดที่เรือนฮูหยิน” ผู่เย่ว์ถามเสียงเข้มท่าทีขึงขังยืนเท้าเอวขวางบรรดาสาวใช้สามสี่คนที่อยู่ ๆ ก็พากันเข้ามาในเรือนรื้อค้นห้องต่าง ๆ ในเรือนจนมาถึงห้องนอนของเจียงถิงถิง
“ปิ่นปักผมของนายหญิงรองหายไป พวกเราจึงมาหา ผู่เย่ว์เ้าหลีกไปเสียอย่ามาขวางไม่เช่นนั้นอาจถูกนายท่านสั่งโบยได้”
“ปิ่นของนายเ้าเกี่ยวอันใดกับห้องนอนนายหญิงของข้า”
“ที่อื่นพวกเราหาจนหมดแล้วเหลือเพียงแต่ในห้องของฮูหยิน” หลินซางตอบแล้วเดินสาวเท้าเข้าหาผู่เย่ว์ช้า ๆ พร้อมกับสาวใช้สองสามคนข้างหลัง
“ห้องนายหญิงข้าผู้ใดก็ห้ามเข้า ผู้ใดก้าวมาอย่ามาว่าข้าหาเื่”
“สาวใช้อย่างเ้าจะทำอันใดได้ผู่เย่ว์” หลินซางกล่าวพร้อมกับเดินไปยืนตรงหน้าผู่เย่ว์ก่อนจะใช้มือผลักไหล่นางจนเซไปด้านหลัง ผู่เย่ว์คว้ามือหลินซางเอาไว้กระทืบเท้าลงไปบนเท้าของหลินซางอย่างแรง บรรดาสาวใช้ด้านหลังกรูเข้ามาหมายจะช่วยกันจับผู่เย่ว์ไว้
ผู่เย่ว์ถูกหนึ่งในสาวใช้ตบอย่างแรงจนใบหน้าหันไปอีกทางแต่จะดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุดเพราะถูกจับแขนทั้งสองข้างไว้แน่น เสียงทะเลาะกันของสาวใช้ทำคนที่กำลังอาบน้ำอยู่รีบสวมเสื้อคลุมบางพริ้วออกมาดู
เจียงถิงถิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยืนอยู่ข้างหลังสาวใช้สองคนที่ดึงแขน ผู่เย่ว์เอาไว้ มือขวาจิกลงบนมวยผมของหนึ่งในสองสาวใช้ สาวใช้นางนั้นเหลียวมองผู้ที่ดึงผมนางอยู่ก่อนจะร้องเสียงดังเพราะถูกดึงผม “โอ๊ย”
“ผู้ใดกล้าแตะคนของข้า” เจียงถิงถิงะโกร้าว ดึงมวยผมนางอย่างแรงแล้วผลักนางให้ล้มลงไปบนพื้นเย็นเฉียบ
สาวใช้คนอื่นรีบปล่อยผู่เย่ว์ก่อนจะพากันไปยื่นอยู่ตรงทางขึ้นเรือน พวกนางยืนก้มหน้าไม่กล้ามองฮูหยินตรงหน้ามีเพียงหลินซางที่ยืนมองราวกับไม่กลัวอันใด
“พวกเ้ามีสิทธิ์อันใดเข้ามาค้นเรือนข้าโดยไม่บอกไม่กล่าว”
“บ่าวเพียงมาหาของให้นายหญิงรอง”
“มาหาของให้ผู้ใดนะ ข้าได้ยินไม่ชัดเ้าพูดอีกครั้งสิ” เจียงถิงถิงกดเสียงให้ต่ำลงถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ หากจะพูดให้ถูกคือนางได้ยินชัดทุกถ้อยคำเพียงแต่้าย้ำให้สาวใช้ตรงหน้าได้รู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร
“นายหญิงรองเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นที่นี่เรือนผู้ใด”
“เรือนฮูหยินเ้าค่ะ”
“อ๋อ เ้ายังรู้ดีหรือว่าข้าคือฮูหยินไม่ใช่ซ่งเยี่ยนฟาง! เช่นนั้นรู้หรือไม่ว่าฮูหยินเช่นข้าทำสิ่งใดกับบ่าวที่กำเริบนายได้บ้าง รู้หรือไม่ว่าข้าขายเ้าออกไปก็ย่อมได้” เจียงถิงถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบไม่ต่างจากสายลมในฤดูหนาว สองเท้าก้าวย่างไปเบื้องหน้าของสาวใช้ผู้นั้น ใบหน้าที่เคยเชิดรั้นเพราะมั่นใจว่านายของตนมีอำนาจเหนือกว่า แต่ยามได้ฟังฮูหยินพูดนางกลับรู้สึกกลัวเย็นสันหลังวูบวาบไปหมด
อันอี้เฉินพุ่งเข้ามาอย่างเร็วพร้อม ๆ กับหยุนฮ่าวหรานที่พรวดพราดเข้ามาท่ามกลางบรรยากาศเย็นะเื แม้ใบหน้างดงามของเ้าของเรือนจะมีรอยยิ้มแต่นางกลับไม่ได้ดูมีความสุขเลย นอกจากจะไม่มีความสุขทั้งคิ้วและดวงตาก็แสดงให้เห็นว่ากำลังกรุ่นโกรธอยู่
“เกิดสิ่งใดขึ้น / มีสิ่งใดกัน” บุรุษทั้งสองกล่าวพร้อม ๆ กันด้วยน้ำเสียงตื่นใ สอดส่ายสายตามองไปยังเ้าของเรือนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง บนร่างกายมีเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ พริ้วปลิวไสวตามสายลมยามเย็น นางไม่ได้รัดเชือกเสื้อคลุมเสียด้วยซ้ำ
ยามลมพัดต้องกายเสื้อคลุมบางเบาพริ้วตามสายลมเผยให้เห็นเนื้อนวลเนินอกอวบขาวเนียนจนสองบุรุษพากันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
“พวกเ้ามาทำสิ่งมากันที่นี่” หยุนฮ่าวหรานตวาดดังลั่นไปทั่วเรือนจนอนุภรรยาที่เดินตามหลังหน้าชาวาบ นางไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าผู้เป็สามีจะเข้าข้างเจียงถิงถิงจนขัดขวางสาวใช้คนสนิทของนาง
“หากพวกเ้าอยากค้นก็ลองค้นดูสิ”
8K
