ข่าวขององค์รัชทายาทและองค์ชายรองรวมถึงถิงโม่หานและถิงอู่หายเงียบไปแม้ไป๋จื่อจะเป็ห่วงพวกเขาแต่ก็มิสามารถทำอย่างไรได้นอกจากรอฟังข่าวเท่านั้น สตรีมากอายุนั่งปักผ้าอยู่ในศาลาริมสระบัวอย่างเหม่อลอย
“ฮูหยินคุณหนูใหญ่ซื่อมาเ้าค่ะ”
“ให้เข้ามาเ้าไปตามหลันหลันมาที”
“เ้าค่ะ”
ไม่นานสตรีในอาภรณ์ฟ้าได้เดินมายังศาลาริมสระน้ำไป๋จื่อมองหลานสาวด้วยแววตาอบอุ่น
“เหยาเออร์เ้ามาได้อย่างไรหันหรือเ้าลืมอะไรไว้”
“เหยาเออร์ขอโทษท่านน้าเื่เมื่อวานและมาเยี่ยมหลันหลันเ้าค่ะ เมื่อวานน้องหลันหลันได้รับาเ็เพราะเหยาเออร์เหยาเออร์รู้สึกไม่ได้จึงขอท่านแม่มาเยี่ยมน้องหญิง”
“หลันหลันมิได้เป็อะไรมากหรอกเื่นี้มารดาของเ้าคงบอกเ้าแล้ว”
“เ้าค่ะท่านแม่บอกเหยาเออร์แล้ว”
แก้มขาวแดงระเรื่อขึ้นมาทันตาเมื่อนึกถึงเหตุผลที่หลันหลันทำลงไปขณะที่กำลังนึกอะไรอยู่นั้นจู่ ๆแขนเสื้อของซื่อเหยาถูกกระตุกด้วยมือเล็กขาวของหลันหลัน
“พี่หญิงลืมอะไรหรือเปล่าเ้าคะวันนี้ถึงได้มาแต่เช้า”
หญิงสาวส่ายหน้าไปมาก่อนจะมองสตรีที่มีหน้าตาคล้ายนาง2-3ส่วนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
“เมื่อวานเป็เพราะพี่ถึงได้ทำให้เ้าาเ็”
“จะเป็เพราะพี่หญิงได้อย่างไรกันเ้าคะเป็หลันหลันเองที่...”
“ถึงอย่างไรรอยแผลเป็บนร่างกายของหญิงสาวที่ยังมิออกเรือนก็ถือเป็เื่ที่สำคัญ”
หญิงสาวล้วงตลับยาขึ้นมาก่อนจะยื่นให้หลันหลันเด็กหญิงรับไปก่อนจะเอ่ยขอบคุณสตรีตรงหน้า ‘งืออออนางเอกช่างน่ารักสมเป็นางเอกจริง ๆ ’ ซื่อเหยาที่เห็นไป๋จื่อปักผ้าจึงหยิบผ้ามานั่งปักด้านข้างเป็เพื่อนน้าของตนหลันหลันที่เห็นไป๋จื่อและซื่อเหยานั่งปักผ้าจึงนึกสนุกอยากปักผ้าด้วย
“ท่านแม่ข้าจะกลับไปเอาผ้าของข้ามาให้พี่หญิงสอนปักนะเ้าคะ ข้าชอบลายที่พี่หญิงปัก”
“แต่แผลของเ้า”
“ลูกมีแผลด้านซ้ายแต่มือขวายังขยับได้เ้าค่ะ”
ไป๋จื่อหยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเห็นบุตรีของตนเดินเร็วจี๋ไปทางเรือนของตนในทันทีระหว่างทางหลันหลันกลับูกเสียงที่คุ้นเคยเรียกนางไว้
“หลันหลัน”
เท้าน้อยๆ หยุดลงก่อนที่หลันหลันจะหันไปมองเ้าของเสียงนั้น
“องค์ชายรอง”
เด็กหนุ่มมองสำรวจเด็กหญิงตรงหน้าด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปหาคิ้วคู่งามขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย
“มือของเ้าเป็อะไรเหตุใด…”
“หลันหลันซุกซนเล็กน้อยจึงทำให้ได้แผลมิใช่เื่ใหญ่อันใดเพคะ”
เด็กหญิงส่งยิ้มกว้างไปยังองค์ชายรองเมื่อได้ยินหลันหลันยืนยันเช่นนั่นเขาจึงเบาใจมือในแขนเสื้อยื่นออกมาพร้อมกล่องบางอย่างในมือ
“นี่คือ...”
“ยามเมื่อพวกเราเดินทางนั้นบังเอิญเจอของชิ้นนี้พวกเราคิดว่าเหมาะกับเ้าจึงได้..ซื้อมาฝากเ้า”
คำว่าพวกเราทำให้เด็กหญิงอมยิ้มก่อนจะรับกล่องมาเปิดดูพบปิ่นทองรูปผีเสื้อน่ารักยามยกขึ้นมาดูตัวผีเสื้อขยับไปมาเหมือนมีชีวิต
“ขอบพระทัยเพคะและฝากขอบพระทัยองค์รัชทายาทขอบคุณพี่ใหญ่และพี่รองด้วยนะเ้าคะ”
เด็กหญิงยิ้มยิงฟันก่อนจะเอียงคอมองไปทางองค์ชายรองอย่างสงสัย
“องค์ชายรองมาพบท่านพ่อหรือเ้าคะแล้วพี่ใหญ่กับพี่รองล่ะเ้าคะ”
ชายหนุ่มมองเด็กหญิงที่ส่งรอยยิ้มอย่างไร้เดียงสามาทางเขาเด็กหนุ่มยิ้มตอบรอยยิ้มนั้น
“พวกเขายังติดงานจึงเป็ข้าที่ต้องมาพบราชครูถิงตอนนี้เสร็จธุระแล้วข้า...”
“เช่นนั้นองค์ชายรองรอสักครู่ได้หรือไม่เ้าคะข้าอยากจะฝากของให้พี่ใหญ่กับพี่รอง”
เด็กหนุ่มพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเห็นหลันหลันรีบสาวเท้ากลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็วเขาที่อยากจะพูดกับหลันหลันให้มากกว่านี้จึงทำได้เพียงส่ายหน้าไปมาเท่านั้น
“พี่หญิงๆ ท่านช่วยไปเลือกผ้าที่เรือนของข้าทีได้หรือไม่ข้าไม่รู้ว่าลายแบบที่ท่านพี่ปักเหมาะกับผ้าแบบใด และผ้าแบบใดจึงจะปักแล้วงดงาม”
เด็กหญิงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะดึงแขนซื่อเหยาให้ลุกขึ้นแล้วขยิบตาให้มารดาไป๋จื่อที่เห็นบุตรสาวขยิบตาให้จึงรีบเอ่ยสำทับ
“เช่นนั้นจางจูเ้าพาคุณหนูใหญ่ไปเลือกผ้าที่เรือนหลันหลันทีหลันหลันเ้ามาดูลายปักตรงนี้ที่เ้ามักจะทำผิด แม่จะทำให้ดูอีกรอบ”
หลันหลันขยิบตาให้จางจูอย่างรู้กันซื่อเหยาที่เห็นเด็กหญิงดึงให้นางไปช่วยเลือกผ้ายิ้มรับก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินไปกับจางจูเพื่อเลือกผ้ามาให้หลันหลันปักขณะที่หลันหลันมองตามซื่อเหยาไปนั้นแขนของนางกลับถูกหยิกเบา ๆ ในทันที
“โอ๊ยๆ ท่านแม่ ท่านแม่หยิกข้าทำไม”
“เมื่อกี้เ้าทำอะไรทำไมทำท่าทำทางเช่นนั้น”
หลันหลันฉีกยิ้มกว้างไปทางมารดาของถิงหลันในทันที
“ทำให้พระนางได้เจอกันอย่างไรล่ะเ้าคะ”
“พระนางงั้นหรือ”
“เ้าค่ะเมื่อสักครู่ลูกได้เจอองค์ชายรอง พวกพี่ ๆ ได้ฝากปิ่นนี้ได้ข้าด้วย”
เด็กหญิงนำกล่องปิ่นมาอวดไป๋จื่อในทันที
“จริงสิเ้าคะดูเหมือนพี่ใหญ่พี่รองจะมิได้กลับมาเรือนอีกนานลูกจึงได้แจ้งแก่องค์ชายรองว่าอยากฝากของไปให้พี่ใหญ่และพี่รอจึงได้ให้พระองค์รอก่อนแล้วจึง...”
“เ้านี่มันเ้ากี้เ้าการเสียจริง”
มือเรียวยาวละจากผ้าปักมาบีบจมูกน้อยๆ ของหลันหลันอย่างหมั่นไส้ในทันที
“จางอี้ไปตามอนุหวังข้าจะรีบไปเตรียมของให้คุณชายใหญ่และคุณชายรองส่วนเ้าก็รอพี่หญิงของเ้าอยู่ที่นี่”
“เ้าค่ะท่านแม่”
เด็กหญิงยิ้มรับก่อนจะนั่งรอซื่อเหยาด้วยอารมณ์ดี‘เพียงช่วยให้พระเอกและนางเอกของเื่มาพบกัน มีใจต่อกันเพียงเท่านี้จุดจบของข้าก็เปลี่ยนไปอีกก้าวแล้ว’
“พี่หญิงท่านมาแล้วหรือ”
หลันหลันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นซื่อเหยาเดินมาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อพร้อมกับผ้าสำหรับปักของหลันหลัน
“พี่หญิงมิสบายใช่หรือไม่เหตุใดใบหน้าของท่านถึงได้แดงถึงเพียงนั้น”
เด็กหญิงเอ่ยเย้าก่อนที่จางจูจะเอ่ยขึ้น
“เมื่อสักครู่คุณหนูใหญ่เดินไปทางเรือนคุณหนูแต่บังเอิญพบองค์ชายรองเข้าทั้งสองได้ทักทายกันสักครู่ก่อนคุณหนูใหญ่จะเข้าไปเลือกผ้าให้คุณหนูเ้าค่ะ”
“อ่อๆ เป็เช่นนี้เอง ข้ารู้แล้วพี่หญิงเป็โรคอะไร”
“ข้าเป็โรคอะไรกันข้ามิได้เป็อะไรเสียหน่อย”
ซื่อเหยาตอบอย่างเขินอายก่อนจะเสไปมองทางอื่น
“พี่หญิงเป็โรคของคนที่มี...ความ...รัก”
“บ้า!!!เ้าพูดอะไร”
เมื่อถูกหลันหลันหยอกเย้าซื่อเหยาเขินอายจนมิรู้จะทำเช่นใดนอกจากแกล้งหันหลังให้หลันหลันเท่านั้นอีกฝากของสวนฮูหยินถิงหรือไป๋จื่อพร้อมด้วยอนุหวังได้เดินไปหาองค์ชายรองที่รอหลันหลันอยู่ก่อนแล้ว
“องค์ชายรอง”
“ฮูหยินถิงอนุหวัง”
ทั้งสามเอ่ยทักทายกันสองสามประโยคก่อนที่สตรีทั้งสองจะให้เด็กรับใช้นำกล่องไม้ใหญ่มอบให้องค์ชายรอง
“พวกเราได้ยินหลันหลันบอกว่าพระองค์มาพวกเราจึงอยากจะฝากของไปให้บุตรชาย...”
“ฮูหยินถิงอนุหวังพวกท่านเกรงใจเกินไปแล้วบุตรชายของพวกท่านล้วนเป็เพื่อนของข้ากับองค์รัชทายาทเช่นนี้แล้วพวกท่านก็เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ของพวกเราเช่นกันพวกท่านอย่าได้เกรงใจเกินไปเลย”
“เช่นนั้นก็ฝากด้วยนะเพคะ”
องครักษ์ขององค์ชายรองเข้ามารับกล่องไม้นั้นไปก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยคำลาสตรีทั้งสองแล้วเดินออกจากจวนไปยามที่เท้าขององค์ชายรองค่อย ๆก้าวเดินเพื่อจะออกจากจวนถิงนั้นใจดวงน้อยของเด็กหนุ่มกลับโหยหารอยยิ้มที่ฝังลึกลงในใจของเขาอย่างไม่รู้ตัวเด็กหนุ่มจึงหันเข้าไปมองในจวนอีกครั้งเพื่อมองหาเ้าของรอยยิ้มนั้นแต่เมื่อไม่พบเขาจึงทำได้เพียงหักใจแล้วขึ้นรถม้าออกไปในทันที
1.08M
