คิดมาถึงตรงนี้ รู้สึกเจ็บใจอยู่ไม่น้อย เราทั้งสวยและนิสัยดีขนาดนี้ ผู้ชายยังกล้าทิ้งไปหาคนใหม่ได้และที่น่าเจ็บใจคือมันบอกว่าผมเอาไม่มันเหมือนตอนแรก ผมล่ะอยากแย้งพี่แกในใจไปว่า
มึงไม่เคยเล้าโลมให้ผมถึงใจเลยสักครั้ง มันจะไปมีอารมณ์ร่วมได้ยังไงวะ ที่ส่งเสียงครางออกไปก็เพื่อที่จะเอาใจเท่านั้น แถมตรงนั้นแม่งก็เล็กสอดเข้าไปแต่ละทีหลวมฉิบหายจนแทบไม่รู้สึก ใครมันจะมีอารมณ์ด้วย ชิส์ นึกถึงคำพูดแล้วมีน้ำโหทุกที
เฮ้อ~ ร่างบางถอนหายใจออกมาฮึดฮัด หยิบเมนูขึ้นมาสั่งข้าว วันนี้ไอเนลเลือกกินเป็ข้าวหน้าปลาซาบะและซุปสาหร่าย สั่งไปไม่นานพนักงานของร้านก็เอาอาหารมาเสิร์ฟ
ไอเนลนั่งกินมันไปสักพัก พลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปและโพสต์ลงโชเชียลไปโดยใส่ข้อความไปในโพสต์รูปภาพพร้อมแคปชั่นว่า
อาหารญี่ปุ่นวันนี้อร่อยจัง ได้กินสักที จะกินให้หนำใจไปเลย แชะ!
ถ่ายรูปตัวเองชูสองนิ้วกับอาหารไปหนึ่งแชะ ก่อนโพสต์ลงไป ไม่นานข้อความใต้คอมเมนต์รูปภาพที่โพสต์ก็มีเพื่อนของเด็กหนุ่มเข้ามาคอมเมนต์เต็มไปหมด
‘มึงเป็ยังไงบ้าง พักผ่อนบ้างนะ กูเพิ่งรู้ว่ามึงเลิกกับพี่อินหัวหน้าแผนกไป กูเห็นพี่เขามาทำงานแต่ไม่เห็นมึงเลย รีบกลับมานะมึงคิดถึง กินข้าวด้วยนะ กูเป็ห่วงมีอะไรรีบทักหากูเลยนะ จะรีบไปหาทันที’ บีม
‘รีบ ๆ กลับมานะ พวกเราจะครองโสดสวย ๆ ไปด้วยกัน พิว’
‘กลับมาได้แล้วคิดถึงมึงว่ะ เดี๋ยวกูพาไปบาร์โฮส’ อิส
แต่ละคน...
พวกเขาเ่าั้ล้วนเป็เพื่อนสนิทในที่ทำงานของไอเนลทั้งหมด อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนคอยเป็ห่วง ไอเนลยิ้มบางออกมาก่อนตักข้าวเข้าปาก อ่านดูคอมเมนต์ไปเรื่อย ๆ
ติ๊ง~
จู่ ๆ ก็มีข้อความปริศนาข้อความใหม่เด้งเข้ามา ไอเนลรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในทันทีเพราะมันคือข้อความจากแอปพลิเคชันแอปหนึ่งที่เขาเพิ่งสมัครเข้าไปหาเสี่ยเลี้ยง ไม่คิดว่ามันจะไวขนาดนี้ ก็มีคนทักข้อความมาแล้ว
ผมยังไม่พร้อมอะไรเลยนะ หน้าตาก็โทรม อุตส่าห์จะออกมาหาเสื้อผ้าชุดใหม่ใส่และซื้อวิตามินบำรุงตัวเองสักหน่อยเผื่อจะดีขึ้น ภายในใจของไอเนลเต้นระรัว กระหน่ำดั่งพายุคลื่นลูกใหญ่รีบกดเข้าไปดูข้อความทันที
หืม~ ข้อสงสัยเกิดขึ้นบนใบหน้าเล็กรูปไข่
‘เขาไม่มีรูปภาพโปรไฟล์อย่างงั้นเหรอ’ ด้านในรูปที่ทักข้อความมา กลับว่างเปล่า มีเพียงการทักทายที่ออกจะทักผมห้วนไปหน่อยว่า สวัสดี และข้อความต่อมา คือ สนใจ ตามมาด้วยสถานที่นัดเจอและเบอร์โทร
นี่มันเสี่ยแบบใด๋ ไม่มีรูปหรือหน้าตาอะไรให้ดูเลย เกิดผมตอบตกลงไปแล้วไปเจอเสี่ยอ้วน ๆ แก่ ๆ ผมจะทำยังไงล่ะครับ คนนี้ไม่เอา ๆ เด็กหนุ่มรีบกดข้อความปัดทิ้งไป
ก่อนจะข้อความอีกอันจะส่งมาว่า
สวัสดีครับ ผมสนใจรับเลี้ยงคุณ ผมอายุสามสิบกว่า ๆ เรามาคุยกันได้ที่ xcx นี่รูปของผม
แล้วเสี่ยคนนั้นก็ส่งรูปของตัวเองมา ซึ่งทำเอาไอเนลข้าวแทบพุ่ง
พรวด แค่ก แค่ก เด็กหนุ่มถึงขั้นสำลักข้าว
อะ เอ่อ นี่เขาสามสิบจริงปะ ปกติคนอายุสามสิบเขาไม่น่าจะแก่ขนาดนี้ปะ นี่มันเหมือนคนอายุสี่สิบอัพปลาย ๆ ก็ไม่ปาน จึงเลือกที่จะไม่สนใจและปัดผ่านดีกว่า
แต่ไม่นานเสี่ยคนเดิมคนที่ทักก่อนหน้าก็ส่งรูปภาพของตัวเองกลับมาใหม่ แต่ครั้งนี้เป็ภาพที่เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมหมวกปิดบังใบหน้า เห็นเพียงลักษณะรูปร่างของหุ่นใด ๆ เอยของเขาที่ปลดกระดุมเผยออกให้เห็นรอยสักด้านในเพียงเท่านั้น จนไอเนลหัวใจกระตุกวูบเมื่อเจอภาพรอยสักเข้าไป
นี่รูปของฉัน เผื่อคุณสนใจ มาเจอฉันได้ที่เพนท์เฮ้าส์ xx อยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติม ติดต่อมาที่ 098-765-5xxx
หืม! เพนท์เฮ้าส์อย่างงั้นเหรอ? เขามีเพนท์เฮาส์แบบนี้แสดงว่าเขาต้องรวยมากน่ะสิ เข้าทางไอเนลคนนี้ล่ะ แต่ติดที่ทำไมเขาไม่ส่งหน้าตาเขามาด้วยฟะ ขี้อายอย่างงั้นเหรอ แล้วผมจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าเป็เขา จากที่เห็นหุ่นในรูปดูออกจะตรงไทป์ของไอเนลไม่น้อยมีเพียงใบหน้าที่เขาไม่เปิดเผยออกไปหรือเขายังมีเลี้ยงคนอื่นอีกด้วยเหรอก็เลยปิดหน้า ไอเนลคิดไปต่าง ๆ นานา
แล้วอายุเขาเท่าไหร่กันหว่า ขอแค่ไม่แก่ ผมอาจจะลองพิจารณาไปดู เด็กหนุ่มไม่รอช้าพิมพ์ถามอายุของเสี่ยคนนั้นไปทันที
‘เอ่อ ขอโทษนะครับ ผมขอทราบอายุของคุณหน่อยได้ไหมครับ’
บดินทร์ชั่งใจยกยิ้มมุมปากก่อนกดพิมพ์ลงไป
‘ฉันอายุ 28 ปี’
หลังจากนั้นบทสนทนาของพวกเขาทั้งคู่ก็ตัดจบไปพร้อมกับวันนัดดูตัว ซึ่งคืออาทิตย์หน้าในวันจันทร์นั่นเอง