โซ่ตรวนใจ

        ภายในคอนโดฯของอนูป

        “ผมต้องการให้รื้อห้องเก็บของทำเป็นห้องนอนเด็กทารกติดห้องนอนของเขาใช้ผนังเบาและเปลี่ยนประตูทางออกไปที่ระเบียงลงไปสระว่ายน้ำชั้นล่าง ส่วนห้องเก็บของย้ายไปที่ด้านหลังของห้องครัว ส่วนห้องตรงนั้นทำเป็นห้องนอนอีก 2ห้องครับ” อนูปเตรียมห้องทารกน้อยสำหรับอานีช่า “อนูป คุณทำห้องเด็กทำไมค่ะ เปลืองเงินเปล่าๆ” ชายหนุ่มเซ็นเอกสาร หันหน้ามองอารีน่าในชุดคลุมท้องสีชมพู “คุณพูดเองว่าเตียงเล็ก ลูกจะนอนตรงไหน” อารีน่าเตรียมเก็บผ้าซักรีดเข้าตู้ “คุณไปนอนที่อื่น ทำไมให้ลูกไปนอนที่อื่น เด็กทารกต้องดื่มน้ำนมแม่ ไม่ใช่คุณที่ต้องยึดพื้นที่” หญิงสาวพูดเสร็จเดินเข้าไปในห้องครัว ดานิมยืนฟัง ช่างตกแต่งภายในพากันมองหน้ากันและกัน “สรุป จะให้ตกแต่งใหม่หรือเปล่าครับ” อนูปขมวดคิ้วมองหน้าช่างตกแต่ง “ผมเป็นคนจ่ายเงิน เธอทำหน้าที่บ่นก็ให้บ่นไป เริ่มงานพรุ่งนี้ เสร็จภายใน 7วันนะครับ ผมจะพาเธอไปเที่ยวชายทะเล”

        “ดานิมฉันฝากบ้านไว้ประมาณ 10 วัน พาแม่เสือท้องแก่ไปปล่อยอารมณ์ ช่วงนี้เธอหาเรื่องฉันตลอดเวลา” ดานิมเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเมื่อได้ยินอนูปจะพาอารีน่าไปเที่ยวชายทะเล “จะดีหรือวะ ไปกันแค่สองคน ช่วงนี้พายุเข้าบ่อย ชวนวินัยกับคู่หมั้นดีไหม” อนูปเปิดขวดเบียร์ยื่นให้ดานิม สายตาของเขามองร่างของอารีน่ากำลังตากผ้าซักที่ระเบียง “ไม่ดีกว่า จะลองชวนคุณหมอกับมีรา”

        เที่ยงตรงของวันเดียว

        “อนูปค่ะ วันนี้ไม่ทานมื้อเที่ยงได้ไหม” อารีน่ารู้สึกเวียนศีรษะ หย่อนร่างนั่งพักในห้องนั่งเล่น อนูปถอดผ้าคลุมเปลี่ยนทิ้งบนเก้าอี้ในห้องครัว “ไม่สบายหรือเปล่า” ชายหนุ่มแตะหน้าผากและซอกคอ “อยากไปว่ายน้ำค่ะ” อารีน่ากระพริบตาออนว้อนอนูปพร้อมรอยยิ้มหวาน “ได้ ผมจะพาไปแต่ไม่เลี้ยงข้าวนอกบ้าน อย่าฝันเกินความจริง ขอเตือน” อารีน่าเดินตรงเข้าไปในห้องครัว “อาหารเที่ยงของฉัน ขอแซนวิชผักค่ะ” อนูปเดินตามหลังเธอเข้าไปในห้องครัว “อาหารเจ สอง สามวันมานี้ ผมเห็นคุณเขี่ยกุ้ง ปลา ไก่ทิ้ง เป็นอะไรครับ” อนูปโอบร่างอวบอิ่มด้านหลัง “ฉันทานไม่ลงไม่รู้ว่าเป็นอะไร เมื่อเช้าก็ไม่หิว เที่ยงก็ไม่อยากกินค่ะ” อารีน่ามีอาการเบื่ออาหาร ทำให้อนูปเริ่มกังวล “วันนี้ผมจะโทรเรียกราหุลมาตรวจร่างกายของคุณ”

        ห้องพัก 1909

        “น้ำหนักขึ้น 8 กิโล ตอนนี้ตั้งครรภ์ 7 เดือน ผมคิดว่าอยู่ในเกณฑ์ใช้ได้ คุณมีอาการเบื่ออาหารพวกเครื่องเทศหรือว่าอาหารฝรั่งครับ” ราหุลจดบันทึกอาการของอารีน่า มีราถือถาดอาหารเดินเข้ามา “น้ำซุปมะเขือมีผักรวมมิตรและเนื้อปลาแซลมอล” มีราปรุงอาหารตามคำสั่งของราหุล “น่าทานจัง” อารีน่าเลื่อนถ้วยซุบมาใกล้ๆ “อืม รสชาติสุดยอด” อารีน่าโบกมือเรียกอนูปให้ลองชิม “คุณชอบซุปมะเขือเทศ” อนูปเริ่มสับสนรายการอาหารของอารีน่า “ช่วงนี้เธอคงต้องการอาหารมีรสชาติจัดสลับเป็นบางครั้ง เวลานอนปกติใช่ไหมครับ” ราหุลนั่งคุยกับอนูป “ผมจะพาเธอไปเที่ยวชายทะเลพรุ่งนี้ คุณหมอว่างไหม พามีราไปด้วย” ราหุลปิดสมุดบันทึก “ว่างครับ แต่ไม่รู้มีราจะไปได้หรือเปล่า เธอบอกผมว่ามีเทสเรื่องสภาพแวดล้อม”

        “ทานหมดเลย พี่อารีน่าเก่งจัง หลานสาวหนูคงสวยน่าดูนะคะ” มีรารินน้ำผลไม้ให้พี่สะใภ้ “คงจะสวยแต่มีนิสัยขี้เกียจ ชอบนอน ไม่ชอบทำอะไร คลอดออกมาก่อนจะตีก้นสั่งสอน คอยดูนะอารีช่า” อนูปนั่งฟังเธอบ่น เขาหัวเราะชอบใจ “รู้ตัวด้วยว่าขี้เกียจ ฮ่าๆๆ” อารีน่ามวยเส้นผมรัดยาง “ทราบค่ะ ฉันสู้อารมณ์คนบนบกกับคนใต้น้ำไม่ไหวด้วยเหมือนกัน” อารีน่าเช็ดโต๊ะอาหารเดินเข้าไปล้างจาน “ใครคนบนบก คนใต้น้ำ” ราหุลหัวเราะออกมา ส่ายหน้าไปมา “เธอพูดเก่งมากนะครับ” มีราเข้ามานั่งใกล้พี่ชาย “คนบนบก คือ พี่ ส่วนคนใต้น้ำ คือ อานีช่า เธอเปรียบเทียบค่ะ” อนูปกดหัวของน้องลง “แล้วจะเปรียบเทียบให้งงทำไม เหอะ”

        “ช่วงนี้ ร่างกายเด็กใกล้สมบรูณ์ครับ เธอจะหงุดหงิด ขี้บ่น และเด็กจะดิ้นแรง ซึ่งการดิ้นของเด็ก ผมเคยเจอ เด็กนอนกลางวัน ดิ้นทั้งคืน ทำให้อารมณ์แม่เหวี่ยงหนักมาก” ราหุลเล่าอาการของแม่และเด็ก มีราตาโตเริ่มหวาดกลัว “ไม่เอาไม่มีลูกดีกว่า น่ากลัวจัง นอนก็ไม่ได้นอนอ่ะ” ราหุลก้มหน้าลงพร้อมอมยิ้ม อนูปเคาะหน้าผากน้องสาว “คิดอะไร ดูรายนั้นใจสู้ ไม่ได้ยินเหรอ ต่อสู้กับคนบนบก คนใต้น้ำ พูดเหมือนพี่เป็นจรเข้น้ำจืด” ราหุลยกมือปิดปากของมีราไม่ให้โต้ตอบพี่ชายที่กำลังหัวเสีย “นี่คุณหมอ ผมยอมให้เพราะเห็นว่ามีท้อง ไม่งั้น ผมจัดการไปแล้ว ตั้งแต่เช้าเธอบ่นเรื่องตกแต่งห้อง ผมเป็นคนจ่ายเงิน เธอไล่ผมไปนอนที่อื่นต่อหน้าช่างตกแต่ง”

        อารีน่ายกถาดผลไม้วางลงบนโต๊ะอาหาร “พวกคุณไม่ทานอาหารเที่ยงเหรอค่ะ” ทุกคนรีบลุกขึ้นเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมเพรียงกัน “ทานครับ คุณแม่คนสวย” อนูปเข้าไปช่วยเธอยกอาหารออกมาจัดให้พวกเขา “พี่อารีน่า รู้เรื่องไหมค่ะ ว่าจะได้เที่ยวชายทะเล” อารีน่าขมวดคิ้วมองหน้าอนูป “ที่ฉันพูดเรื่องคนบนบก คนใต้น้ำ คุณคิดว่าฉันต้องการไปทะเลหรือคะ ฉันหมายถึง..” ราหุลป้อนอารีน่าสลัดผักหนึ่งคำ “รสชาติดีไหมครับ” อารีน่ารีบเคี้ยว อนูปป้อนข้าวผัดกุ้งของโปรดของเขา อารีน่าไม่ยอมเปิดปากให้เขาป้อน “คุณอารีน่าครับ ผมคือ เต่า จรเข้ ผมทราบ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันครับ อย่าหงุดหงิดได้ไหม ตั้งแต่เช้าคุณอารมณ์เหวี่ยงมาก รู้ตัวหรือเปล่า” อารีน่าหมุนร่างเดินกลับเข้าไปในห้องนอน

        “พี่อนูป ทำไมพี่พูดแบบนั้นคะ” มีรามองตามร่างของพี่สะใภ้ “ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวก่อนครับ” ราหุลพูดขึ้นพร้อมตักอาหารให้อนูป “เธอเป็นคนที่เชื่อมั่นในตนเองสูงมาก ดื้อ แต่ไม่รั้น คุณอนูปเป็นคนรั้น และไม่พอใจถ้าใครขัดใจ ผมคิดว่าหลังคลอดอะไรๆจะชัดเจนขึ้น ตอนนี้เธอกำลังจัดเสื้อผ้า เตรียมตัวไปเที่ยว เชื่อผมสิ” อารีน่าหอบชุดคลุมท้องหลายชุดออกมาจากห้องนอน “มีรา น้องว่าชุดนี้ไปเที่ยวชายหาดได้ไหม” ทั้งสามคนมองหน้ากัน อนูปยื่นมือจับมือกับคุณหมอราหุล “รู้จักเธอนานแค่ไหน เข้าใจอารมณ์เธอดีกว่าผม” อนูปกระดกขวดเบียร์ “เธอก็คือคนไข้ของผมครับ บางครั้งเธอทั้งกวนทั้งถามผม ผมมองหาเทปกาวจะปิดปากเธอด้วยซ้ำ”

        “ฮ่าๆๆๆ “ อนูปหัวเราะดังลั่น รีบหันหน้าไปทางอื่น “ชุดสีเขียวเหมาะที่สุดครับ” อนูปเปลี่ยนความสนใจของเธอ อารีน่าค้อนมองเขาทันที “ไม่ได้ถามคุณค่ะ” มีราชี้ไปที่ชุดเดียวกัน ราหุลคือคนที่เธอรอคำตอบ “ความจริงคุณสวมอะไรก็ดูดีหมด ผมว่า10ชุดคงพอครับ” อารีน่าก้าวเข้ามาหาอนูป “เราจะไปทะเล 10วันเหรอค่ะ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความดีใจ “ใช่ครับ 10วัน หรือคุณไม่อยากไป..” อารีน่าคว้าข้อมือของมีรา “พาพี่ไปซื้อของตอนนี้ได้ไหม รองเท้าเเตะ ครีมกันแดด ผ้าคลุมผม หมวก หลายอย่างพี่ทำรายการซื้อของก่อน” อารีน่าเปลี่ยนใจเดินออกมาจากห้องนอน

        “ก่อนอื่นขอทานอาหารเที่ยงให้มีกำลังเดินช้อบปิ้งส์ก่อน” อาหารที่อารีน่าปฏิเสธไปพักใหญ่ๆ หญิงสาวนำกลับมาอุ่นในไมโครเวิฟ ยกมานั่งรับประทาน อนูปมองหน้าราหุลอย่างงุนงงเป็นที่สุด “เธอเป็นอะไรของเธอ” ราหุลหัวเราะพร้อมกระซิบเบาๆ “ผมเข้าใจแล้วครับ เธอประท้วงคุณที่แท้ต้องการไปเที่ยว คุณสัญญาไว้หรือเปล่าครับ”