แต่ละโต๊ะพากันนั่งกินอาหารเหงื่อตกบ้าง ส่งเสียงซูดๆๆกันบ้าง เพราะด้วยความเผ็ดร้อนของการใส่พริกลงไปนั่นเอง ขนาดว่าใส่จำนวนพริกน้อยที่สุดไปแล้วก็ตามที เพราะเหล่าบรรดาฮูหยินทั้งหลายกลัวท้องของทุกๆคนจะยังปรับสภาพอาหารรสเผ็ดร้อนกันมากๆไม่ได้ เลยทำรสเผ็ดร้อนน้อยๆ แต่ถ้าผู้ใดที่ชื่นชอบและรู้สึว่ามันเผ็ดร้อนไม่พอก็มีพริกแยกให้ใส่กินต่างหากไป
แต่ว่าพอทุกๆคนได้กินอาหารจานพริกกัน ยิ่งกินไปยิ่งเผ็ดร้อนเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีใครหยุดมือที่จะใช้ตะเกียบคีบอาหารจานพริกกันเลย เพราะมันหยุดมือ หยุดปากกันไม่ได้จริงๆ
“ซูดดดด…….อ้าาาาา…..”
“อร่อยมาก..!!!”
เสียงพูดของแต่ละคนที่ชื่นชอบอาหารจานพริก รายการอาหารใหม่ล่าสุดของทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯ
“ทำไมกลางวันนี้อากาศร้อนมากขนาดนี้กันนะขอรับ???”ท่านพี่หม่าจูเป่า
“ใช่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าร้อนมากกว่าปรกตินะ ดูสิเหงื่อออกเลยเนี่ย พวกเ้าก็ไม่ต่างจากข้าเลย”ท่านพี่หม่าสุ่ยจิง
“ใช่ๆ….” “หงึก….หงึก…..”พวกท่านพี่
พวกท่านพี่คงจะลืมกันไปแล้วล่ะว่าตอนนี้กำลังกินอาหารที่มีรสชาติเผ็ดร้อนอยู่ด้วยในมื้อนี้กันน่ะ
ส่วนแม่นางน้อยทั้งสี่นี่ดูเหมือนจะกินอาหารจานเผ็ดร้อนได้ดีพอสมควรเลย
ยิ่งไปกว่านั้นยังขอแบ่งอาหารจานเผ็ดร้อนระดับของพวกผู้ใหญ่มาลองชิมกันอีกด้วย และดูเหมือนจะชอบจานของพวกผู้ใหญ่เสียมากกว่าอีกต่างหาก…!!!
แต่แน่นอนว่าทานย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ได้สั่งห้ามไว้ว่าอย่ากินอาหารจานเผ็ดร้อนมากจนเกินไปนัก เพราะเป็ครั้งแรกที่พวกเด็กๆได้พากันกินและลิ้มลองรสชาติ อาจจะมีปัญหาปวดท้องปวดไส้กันเอาได้นั่นเอง
“แซ่บมว๊ากกกกกกกก…..”ยวี่ยวี่น้อย
“แซ่บ…..?????”พวกท่านพี่ ต่างงงคำพูดแปลกๆของน้องเล็กของพวกเขากันอีกครั้ง
เพราะั้แ่น้องเล็กตกจากต้นไม้วันนั้น รู้สึกว่าคำพูดคำจาของน้องเล็กจะแปลกประหลาด และพวกท่านพี่ก็ไม่เข้าใจอีกด้วย จนต้องถามความหมายจากน้องเล็กของพวกเขาอยู่หลายคำเหมือนกัน
“น้องเล็กแซ่บคืออะไรงั้นเหรอ…????”พี่ใหญ่จ้วนสือ
“แซ่บ คืออร่อยมว๊ากกกกกกกกเ้าค่ะพี่ใหญ่”ยวี่ยวี่น้อย
“อู…อ้า….ซืด….ซาด…..”เสียงเ้าตัวเลยทำปากยู่ๆ อ้าปากบ้าง
“โอ้……” “หงึก….หงึก….”พวกท่านพี่
“มันแซ่บมว๊ากกกกก….”พี่รองหวงจิน
“แซ่บบบบบบบบ…แซ่บบบบบบ….”พวกท่านพี่คนอื่นๆ
“อิ…อิ…อิ…”แม่นางน้อยสองพี่น้อง
พวกผู้ใหญ่เองก็หันกลับมามองทางด้านพวกเด็กๆ กันที่พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ แต่พวกท่านก็พากันยิ้มอย่างมีความสุขไปด้วย
“ดูท่าทางพวกเด็กๆก็ติดใจอาหารจานเผ็ดร้อนกันน่าดูนะเ้าคะท่านแม่”ท่านแม่
“ใช่ๆ….ยิ่งแม่นางน้อยทั้งสี่น่ะไม่น่าเชื่อว่าจะกินอาหารจานเผ็ดร้อนของพวกผู้ใหญ่ได้เสียด้วยนะ แต่ว่าแม่กำชับพวกผู้ชายเอาไว้ด้วยว่าอย่าไปให้เพิ่มเติมอีก เพราะเดี๋ยวมีปัญหาปวดท้องขึ้นมากันล่ะแย่แน่ๆเลย”ท่านย่าซุน
“พริกพวกนี้พอมาทำใส่อาหารรู้สึกเหมือนอยากกินข้าวมากขึ้นด้วยนะจะว่าไปน่ะ”ท่านยายหม่า
“ก็นั่นน่ะสิ ตอนแรกนึกว่าข้าเป็คนเดียวเสียอีกนะ เหมือนกันจะช่วยกระตุ้นให้มีความอยากอาหารมากขึ้น แต่สำหรับคนที่มีปัญหาเื่ท้องนี่คงจะลำบากล่ะสำหรับใส่พริกไปด้วยน่ะ”ท่านย่าไป่
“จริงๆ…”ท่านย่าซุน ท่านยายหม่า
“แต่ลำบากตอนที่ทำด้วยนี่ล่ะค่ะพากันจามทั้งครัวเลย นี่ขนาดทำที่ครัวลานหมู่บ้านใหญ่นะเ้าคะ..!!”ท่านแม่
“ใช่ๆ….”ท่านย่า ท่านยาย
“กลิ่นฉุนของพริกแรงมากจริงๆยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่จังหวะที่ลมพัดมาพอดีด้วยนะ”ท่านยายหม่า
“ก็พากันหน้าแดง จมูกแดง หูแดงตามสีพริกแดงๆอย่างไรเล่าเ้าคะ”ท่านแม่
“ฮ่า…ฮ่า…..ฮ่า…..”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
ยิ่งพูด และนึกถึงตอนที่จามเพราะกลิ่นพริกกันพวกท่านยิ่งพากันหัวเราะกันใหญ่เลย เป็การทำอาหารที่ออกจะทรมานสักเล็กน้อยจริงๆ นั่นแหละ
“พี่สาวสองลู่ พี่สาว หลังจากกินเสร็จแล้วข้าว่าพวกเราไปเล่นน้ำที่แม่น้ำหลังหมู่บ้านกันนะๆ..???”ยวี่ยวี่น้อย
“ก็ดีเหมือนกันนะ ข้าเห็นด้วยกับน้องเล็กล่ะพี่สาวสองลู่”พี่สาวเจินจู
“จะไปก็ได้เ้าค่ะ แต่ต้องขออนุญาตท่านแม่ก่อนนะเ้าคะ”พี่สาวลู่ซือ
“พวกเรากินข้าวกลางวันกันเหงื่อออกขนาดนี้ ลงน้ำดับร้อนกันหน่อย ท่านแม่ไม่ว่าหรอกเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“โอ้….จริงด้วยสิ!!”พวกท่านพี่ที่ได้ยินน้องเล็กพูดแบบนี้ ก็รู้สึกเห็นด้วยกับนางทันทีเลย เพราะตอนนี้บอกได้เลยว่าร้อนจนเหงื่อตกกันหมดทุกๆคนแล้วก็ว่าได้
พอกินอาหารกลางวันกันเรียบร้อยแล้ว ก็พากันไปขออนุญาตจากท่านแม่กันก่อนเลย และก็ได้รับอนุญาตให้ไปเล่นน้ำที่แม่น้ำกันได้ แต่ว่าจะต้องมีพวกผู้ใหญ่คอยดูแลกันด้วย และต้องไปตรงที่น้ำตื้นด้วยเป็สำคัญ
เพราะคนที่เสนอความคิดให้ไปเล่นน้ำที่แม่น้ำนั้นก็เป็เ้าตัวน้อยยวี่ยวี่นี่แหละ ตัวเล็กจิ๊ดเดียว เพราะโดยปรกติแล้วเด็กๆเล็กๆจะโดนห้ามอย่างเด็ดขาดเลยไม่ให้เข้าใกล้แม่น้ำเพียงลำพังกัน
“ไปก่อนนะเ้าคะ..”ยวี่ยวี่น้อย
“ตึก…ตัก…..”
ยวี่ยวี่น้อย กับพี่สาวทั้งสามคนพากันวิ่งนำหน้าไปก่อนผู้ใดเลย พวกท่านพี่ และเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในหมู่บ้านที่รู้ว่าเด็กๆทั้งสามตระกูลได้ไปเล่นน้ำที่แม่น้ำก็เลยขอตามไปเล่นด้วย จากที่ว่าแค่พี่ๆน้องๆญาติๆแค่ ตระกูลซุน ตระกูลหม่า ตระกูลไป่ พวกเด็กๆ ก็ปาไปเป็สิบกว่าคนแล้วด้วย
ยังมีเพื่อนๆร่วมหมู่บ้านอีกสามหมู่บ้านเข้าไปอีกเลยแน่นเต็มแม่น้ำกันเลยทีนี้…. ตัวเล็กๆ ก็เล่นที่น้ำตื้นกันหมด
“ป๋อม….ป๋อม…..”
เสียงน้ำที่ดังจากการกระทบ ไม่ว่าจะมือตี เท้าตีน้ำ กันอย่างสนุกสนาน ยวี่ยวี่น้อยเองก็ะโขึ้นลงในแม่น้ำตื้นๆ แกล้งพวกพี่ๆของนางให้น้ำกระเด็นใส่กันอย่างสนุกสนานด้วยเช่นกัน
“อ๊ะ…..น้องเล็ก..!!!”พี่สาวเจินจู
“ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”เสียงหัวเราะของพวกเด็กๆ ช่างไพเราะเสียเหลือเกินจริงๆ สำหรับคนในตระกูล
“ค่อยยังชั่วหน่อยเย็นๆ ชื่นใจเ้าค่ะ หายร้อนกันแล้วใช่ไหมเ้าคะ???”ยวี่ยวี่น้อย
“ใช่ๆ…”พวกท่านพี่
“ความคิดดีเยี่ยมเลยน้องเล็ก ร้อนก็แค่มาเล่นน้ำก็หายร้อนแล้ว”พี่สาวเจินจู
“ใช่แล้วเ้าค่ะพี่สาว ไม่เห็นจะยากเลยแถมแม่น้ำเส้นนี้ก็อยู่แค่นี้เอง สะดวกสบายจริงๆเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“ใช่ๆ…”พี่สาวทั้งสามนาง
พวกท่านแม่พากันมองดูอยู่ด้วยรอยยิ้ม ในตอนแรกจะให้พวกเด็กที่เป็สาวเป็หนุ่มหน่อยมาดูแลพวกน้องๆ แต่พวกท่านลืมไปว่าบางส่วนได้อยู่ช่วยกันปลูกต้นพริก ต้นมะนาวกัน อีกกลุ่มก็เข้าป่าไปขุดต้นพริก ต้นมะนาวมาเพิ่มด้วย พวกท่านก็เลยตามาดูแลพวกเด็กๆกันเอง
“นี่คือข้ออ้างที่จะพากันมาเล่นน้ำที่แม่น้ำหลังหมู่บ้านกันด้วยใช่หรือไม่กันเ้าคะท่านพี่สะใภ้ พวกเ้าด้วย???”ท่านแม่
“ถ้าเป็เด็กคนอื่นๆนะ ข้าอาจจะไม่คิดอะไรหรอก แต่นี่ผู้ที่เริ่มคิดริเริ่มน่ะเป็เ้าตัวน้อยยวี่ยวี่น่ะสิ”ท่านป้าสะใภ้ซุน
“ถ้าแบบนี้ทุกๆมื้อที่มีอาหารจานเผ็ดร้อน ไม่ขอมาเล่นน้ำหลังกินข้าวเสร็จทุกครั้งไปกันหรือนี่…???!!”ท่านป้าสะใภ้หม่า
“อย่าได้คิดแบบนี้เชียวนะเ้าคะ..!!!”ท่านแม่
“ก็ข้าคิดอย่างนี้จริงๆนะ น้องโส่วจั๋ว..!!”ท่านป้าสะใภ้หม่า
“ข้าก็กลัวจะเป็อย่างที่พวกท่านคิดนี่แหละเ้าค่ะ เ้าตัวน้อยนี่แสบสุดๆทุกๆคนก็รู้กันนี่เ้าคะ”ท่านแม่
“จริง…”ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“ข้าไม่รู้คิดไปเองหรือไม่กันนะเ้าคะ??? หลังจากที่ตกจากต้นไม้มาล่าสุด เหมือนยวี่ยวี่น้อยจะซนแสบกว่าหลายเท่าตัวนักนะเ้าคะ..!!! หรือพูดง่ายๆก็คือได้……..มาน่ะเ้าค่ะ!!”ท่านแม่
“น่าจะใช่นะข้าว่า..!!!”ท่านป้าสะใภ้ซุน
“แบบนี้ข้ากับพวกเ้าเตรียมพากันปวดหัวกันวันละหลายๆรอบแล้วล่ะนะ”ท่านอาสะใภ้ไป่
“หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่อนเ้าค่ะ ทั้งสามหมู่บานเลี่ยงฯนี่ล่ะ โดนกันพร้อมหน้าแน่นอนเ้าค่ะ!!!”ท่านแม่
“ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“นี่ดีนะเ้าคะ กำชับคนที่จะไปขายของในเมืองว่าให้หาผ้ามาเพิ่มด้วย เพราะดูแล้วเสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่น่าจะพอใส่สับเปลี่ยนจริงๆเ้าค่ะ แห้งไม่ทันเ้าของที่จะใส่เลย”ท่านแม่
“ถ้าเสื้อผ้าแห้งไม่ทันจริงๆ คงจะต้องให้เปลือยเปล่าเสียบ้างล่ะนะข้าว่า…!!”ท่านป้าสะใภ้ซุน
“ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“อาจจะช่วยให้หยุดซนได้สักพักใหญ่เลยนะ ถ้าไม่มีเสื้อผ้าใส่จริงๆน่ะ”อาสะใภ้หม่า
“หยุดน่ะหยุดจริงเ้าค่ะ แต่หยุดที่ว่านี่คือไม่ได้ออกไปซนด้านนอกบ้านต่างหากเล่าเ้าค่ะ แต่ว่าพากันรื้อกันซนภายในบ้านแทน ไม่รู้ว่าอันไหนจะหนักกว่ากันนะเ้าคะ..!!!ที่ข้ากับพวกท่านจะต้องเลี้ยงลูกลิงในบ้านกับนอกบ้านน่ะเ้าค่ะ”ท่านแม่
“ก็คงไม่ต่างกันน่ะ”ท่านอาสะใภ้ไป่
“ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
ต้องบอกว่าสถานที่ที่พวกเด็กๆเล่นน้ำนี่มันค่อนข้างจะดีตรงที่ว่า พอตก่ยามอู่ (ยามอู่ (午：wǔ)คือ 11.00 - 12.59 น.)เงาร่มก็ตกมาทางด้านแม่น้ำที่อยู่ด้านหลังหมู่บ้านเลี่ยงหลินพอดีเลย และไหนจะมีต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้กับริมแม่น้ำอีกที่สามารถให้ร่มเงากับพวกเด็กๆ เวลานั่งพักผ่อนกันได้อีกด้วย เรียกได้ว่า่บรรยากาศโดยรวมดีมากๆเลยดีเดียว
แม่น้ำสายนี้ถือว่าเป็สายย่อยแยกออกมาอีกทีหนึ่งจากแม่น้ำสายหลัก ถือว่าการตั้งหมู่บ้านสามเลี่ยงฯเป็ทำเลที่ดีที่หนึ่งเลยทีเดียว อยู่ท่ามกลางป่า ูเา และแม่น้ำนั่นเอง
และมีพวกเด็ก*ๆบางส่วนก็เพียงแค่นั่งพักผ่อนพูดคุยกันใต้ต้นไม้ริมแม่น้ำก็มี เพื่อเฝ้าดูแลพวกน้องๆที่เล็กกว่าเล่นน้ำตื้นอยู่ไม่ไกลสายตาจากพวกเขากันอีกด้วย แล้วแต่ความชอบของแต่ละคนเลย แต่ที่แน่ๆทุกๆคนมีความสุขและสนุกสนานกันหมด
**********************
การกินอาหารจานเผ็ดร้อนครั้งแรกของทุกๆคน ก็เล่นทำเอาเหงื่อตกกันเลยทีเดียว แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่จะหยุดกินกันได้เลย แถมยังโดนเ้ายวี่ยวี่น้อยเสนอทางออกโดยการไปเล่นน้ำที่แม่น้ำหลังหมู่บ้านหลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จอีกด้วย เพื่อดับร้อนกัน
5K
