หนึ่งเดือนต่อมา...
รัชศกตวนผิง ปีที่สี่... คิมหันตฤดู
หากเปรียบ "หลินอัน" (เมืองหลวง) เป็หญิงงามในหอห้องที่สูงส่งและเคร่งครัด... "เฉวียนโจว" (ไซตัน) ก็เปรียบเสมือนนางระบำต่างชาติที่ร้อนแรง เปิดเผย และเต็มไปด้วยสีสันฉูดฉาด
ยามบ่ายคล้อย แสงแดดสีทองสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของร้านรวงนับหมื่นแห่งในย่านการค้า ถนนหินแกรนิตสายหลักที่ทอดตัวยาวจากท่าเรือเข้าสู่ตัวเมืองคลาคล่ำไปด้วยผู้คนหลากเชื้อชาติ
พ่อค้าชาวอาหรับในชุดคลุมยาวสีขาวเดินสนทนาภาษาพื้นเมืองกับพ่อค้าเครื่องเทศชาวอินเดียที่โพกหัวด้วยผ้าสีสดใส นักบวชชาวเปอร์เซียเดินสวนกับหลวงจีนนิกายเซน กลิ่นกำยานจากตะวันตกผสมผสานกับกลิ่นแป้งทอดและน้ำแกงจากร้านอาหารข้างทาง สร้างบรรยากาศที่หาไม่ได้จากที่ใดในแผ่นดินต้าซ่ง
ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน... ชายหนุ่มร่างั์ผู้หนึ่งกำลังเดินทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่กลางถนน
จางเหว่ย ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม (เครื่องแบบใหม่ของพรรคที่เฉินมู่บังคับให้ใส่) กำลังแบกห่อผ้าพะรุงพะรังเต็มสองมือ ทั้งขนมเปี๊ยะ ผ้าแพร เครื่องประดับจุกจิก และ... "น้ำตาลปั้นรูปลิง"
"เดินเร็วๆ สิเ้าหมี! ข้าอยากไปดูการแสดงกลไฟที่หน้าศาลเ้า!"
เสียงใสแจ๋วดังมาจากดรุณีน้อยที่เดินนำหน้า ถังเหยียน ในชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนสดใส สวมหมวกผ้าโปร่งปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง (แต่ปิดบังความซุกซนไม่ได้) นางะโโลดเต้นไปตามร้านรวงราวกับนกกระจิบที่เพิ่งหลุดจากกรง
"คุณหนูถัง..." จางเหว่ยถอนหายใจยาว "ท่านบอกว่าจะมา 'ตรวจตราตลาด' เพื่อดูคู่แข่งทางการค้า... ไฉนกลายมาเป็เดินจ่ายตลาดไปได้?"
"นี่แหละการตรวจตรา!" ถังเหยียนหันมาเถียงข้างๆ คูๆ "ข้าต้องรู้รสนิยมชาวบ้าน ถึงจะวางแผนการขายสินค้าตระกูลถังได้ถูก... เอ๊ะ! นั่นปิ่นปักผมลายผีเสื้อ!"
นางวิ่งถลาไปที่แผงขายเครื่องประดับ จางเหว่ยได้แต่ส่ายหน้าแล้วเดินตามต้อยๆ
"ท่านพ่อของท่านส่งข้ามาคุมงานนะ ไม่ใช่มาเป็คนแบกของ" จางเหว่ยบ่นพึมพำ
"บ่นอะไรมิทราบ?" ถังเหยียนหันขวับมามอง นางเขย่งเท้าขึ้น ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าบึ้งตึงของจางเหว่ย "หรือเ้าอยากให้ข้าใช้อาวุธลับช่วยถือของ?"
นางทำท่าจะหยิบเข็มพิษ จางเหว่ยรีบถอยหลังกรูด
"ไม่... ข้าถือเองได้"
ถังเหยียนหัวเราะคิกคัก นางหยิบน้ำตาลปั้นรูปลิงในมือจางเหว่ยขึ้นมา แล้วยื่นไปจ่อที่ปากเขา
"อ้าปากซิ..."
"ไม่..."
"อ้า-ปาก!" นางทำเสียงดุ "ถือว่าข้าแบ่งให้... รางวัลสำหรับม้าใช้ผู้ซื่อสัตย์"
จางเหว่ยจำใจอ้าปากงับน้ำตาลปั้นหวานเจี๊ยบเข้าปาก รสหวานซ่านไปทั่วลิ้น... พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากมือนางที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก
ถังเหยียนมองดูแก้มตุ่ยๆ ของเขาแล้วหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันหลังหนีทำเป็สนใจปิ่นปักผมต่อ
"กินแล้วก็ห้ามบ่นนะ..." นางงึมงำกับตัวเอง "เ้าหมีบ้า... ทำหน้าดุแต่กินของหวาน น่ารักชะมัด"
...
ในขณะเดียวกัน ที่ระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมหรูริมถนน
เฉินมู่ นั่งจิบชาหลงจิ่ง มองดูฉากรักกุ๊กกิ๊กของสหายที่เป็ลูกน้องกับคู่ค้าสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
"ดูท่า... อีกไม่นานข้าคงต้องเตรียมสินสอดไปสู่ขอสะใภ้ตระกูลถังเสียแล้ว"
ยาสะ ที่นั่งปอกองุ่นอยู่ข้างๆ เบ้ปาก "ข้าว่าอาเหว่ยจะโดนหลอกใช้มากกว่า... ยัยเปี๊ยกนั่นร้ายจะตาย"
"ความรักก็เหมือนการค้านั่นแหละ ยาสะ..." เฉินมู่โบกพัดจีบ "มีการต่อรอง มีการหลอกล่อ และสุดท้ายก็จบลงที่การ 'ยอมขาดทุน' เพื่อให้อีกฝ่ายได้กำไร"
"ข้าไม่เข้าใจตรรกะพ่อค้าของท่าน" ยาสะส่ายหน้า ยัดองุ่นเข้าปากเฉินมู่ "กินซะ แล้วรีบไป... วันนี้เ้าบอกว่าจะไปตรวจบ่อนไม่ใช่รึ?"
"อืม..." เฉินมู่เคี้ยวองุ่น แววตาเปลี่ยนเป็จริงจัง "ได้ข่าวว่า่นี้มี 'วาฬ' (นักพนันกระเป๋าหนัก) เข้ามาในบ่อนเราเยอะผิดปกติ... ต้องไปดูเสียหน่อย ว่าเป็หมูให้เชือด หรือเป็เสือซ่อนเล็บ"
...
ยามโหย่ว (๑๗.๐๐ - ๑๙.๐๐ น.)
บ่อนพนัน "จินฉานฉู" (คางคกทองคำ)
บ่อนพนันเดิมของเสือดำ ถูกเฉินมู่รีโนเวทใหม่จนจำสภาพเดิมไม่ได้ จากโรงเตี๊ยมซอมซ่อ กลายเป็คฤหาสน์หรูหราสามชั้น พื้นปูด้วยพรมเปอร์เซียสีแดงเืนก โคมไฟระย้าทำจากแก้วหลากสีส่องสว่างดุจกลางวัน กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอบอวลกลบกลิ่นเหงื่อไคล
ที่โต๊ะพนันกลางห้องโถงใหญ่ ผู้คนมุงดูกันแน่นขนัด เสียงฮือฮาดังขึ้นเป็ระยะ
"เปิด! ...สูง!" "กินรวบอีกแล้ว!" "แม่นางคนนี้ดวงดีชะมัด!"
ท่ามกลางวงล้อมของนักพนันชายฉกรรจ์... สตรีผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูง
นางดูโดดเด่นสะดุดตา ราวกับหงส์ที่หลงเข้ามาในฝูงกา หญิงสาววัยประมาณสิบแปดปี สวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ทับด้วยเสื้อคลุมยาวสีม่วงอ่อนปักลายดอกเหมย ใบหน้างดงามหมดจดราวกับสลักเสลาจากหยกขาว ผิวพรรณผ่องใสไร้ตำหนิ ดวงตากลมโตสุกใสแต่ทว่า... "เ็า" ดุจน้ำแข็งพันปี
นางคือ "คุณหนูไป๋"
เบื้องหน้าของนาง มีกองูเา "ทองคำแท่ง" วางกองพะเนิน สูงกว่าเงินเดิมพันของเ้ามือถึงสามเท่า!
"แทงต่อไหมขอรับ... คุณหนู?" เ้ามือหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก มือไม้สั่นขณะเขย่าถ้วยเต๋า
"แทง..." น้ำเสียงของนางราบเรียบ กังวานใสแต่ทรงอำนาจ
นิ้วเรียวยาวที่ขาวผ่องดุจต้นหอม คีบทองคำแท่งหนึ่งขึ้นมา แล้ววางลงบนช่อง "ตองหก" (ออกแต้มหกสามลูก - จ่าย 150 เท่า)
"ข้าแทงตองหก... ทั้งหมดหน้าตัก"
เสียงฮือฮาดังลั่นบ่อน! นี่มันบ้าไปแล้ว! โอกาสออกตองหกมีเพียงหนึ่งในพัน!
"คะ... คุณหนู แน่ใจหรือขอรับ?"
นางไม่ตอบ เพียงแค่ปรายตามองเ้ามือด้วยสายตาที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกมองโดยรูปปั้นเทพธิดาในศาลเ้า... สูงส่งจนมิอาจเอื้อม และน่าเกรงขามจนตัวสั่น
เฉินมู่ เดินลงมาจากบันไดชั้นสองพอดี เขาเห็นเหตุการณ์นั้นเต็มสองตา เขามองไม่เห็น "ดวง" ...แต่เขามองเห็น "หู" ของนางที่กระดิกเล็กน้อยในจังหวะที่ลูกเต๋ากระทบถ้วย
นางฟังเสียงลูกเต๋าออก...
เฉินมู่ยิ้มมุมปาก เขาเดินแหวกฝูงชนเข้าไป แล้ววางมือลงบนไหล่เ้ามือเบาๆ
"ถอยไป... ข้าจะเขย่าเอง"
เ้ามือหันมาเห็นนายน้อยก็รีบถอยกรูดเหมือนเทพเ้าช่วย
เฉินมู่ยืนประจันหน้ากับหญิงสาวปริศนา เขาััได้ถึง "กลิ่นอาย" บางอย่างจากตัวนาง... ไม่ใช่น้ำหอมราคาแพง แต่เป็กลิ่นอายของ "อำนาจ" ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ชนิดที่แม้แต่คุณหนูตระกูลถังยังเทียบไม่ติด
คุณหนูตระกูลใหญ่ เงยหน้าขึ้นสบตากับเ้าของบ่อน
นางเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาแต่ดูเ้าเล่ห์ ผิวขาวซีดเหมือนบัณฑิตแต่แววตาคมกริบเหมือนพ่อค้า... นางจำเขาได้ทันทีจาก "รายงานลับ" ที่นางเพิ่งอ่านเมื่อเช้า
เฉินมู่... พญาวานิชโลหิต... ผู้กุมเศรษฐกิจตลาดมืดของเฉวียนโจว
"เตร็ง!" เฉินมู่คว้าถ้วยเต๋ามาครอบ เขย่าด้วยลีลาที่พลิ้วไหวและรวดเร็วจนมองไม่ทัน
กริ๊ก... กริ๊ก... ตึง!
ถ้วยเต๋าวางกระแทกโต๊ะนิ่งสนิท
"คุณหนูไป๋..." เฉินมู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ท่านมั่นใจในหูของท่าน... แต่ท่านมั่นใจใน 'ใจ' ของข้าหรือไม่?"
"เปลี่ยน..." องค์หญิงไป๋หลิงเอ่ยสั้นๆ
นางใช้นิ้วเลื่อนทองคำกองมหึมา จากช่อง "ตองหก" ...ย้ายไปที่ช่อง "ตองหนึ่ง" (แต้มต่ำสุด)
"ข้าเปลี่ยนใจ... แทงตองหนึ่ง"
เฉินมู่เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะะเิเสียงหัวเราะเบาๆ
"ฮ่ะๆๆ ... สายตาเฉียบคม สมคำร่ำลือ"
เขาเปิดถ้วยออก...
ลูกเต๋าสามลูกเรียงกันเป็แนวตั้ง... ลูกบนสุดโชว์แต้ม "หนึ่ง" (ในกฎการพนันบางที่ การเรียงตั้งถือเป็โมฆะ หรือเ้ามือกินเรียบ แต่ถ้าทายถูกถือว่าชนะแจ็คพอตแตก)
แต่นางทายว่าตองหนึ่ง... ซึ่งถ้าดูลูกเดียวมันก็คือหนึ่ง
"ท่านแพ้แล้ว นายน้อยเฉิน..." ไป๋หลิงยิ้มมุมปาก เป็รอยยิ้มที่หาดูได้ยากและงดงามจนลมหายใจขาดห้วง
"ข้าไม่ได้ทายแต้ม... ข้าทายว่าท่านจะ 'โกง' ให้มันตั้งขึ้น เพื่อไม่ให้เป็ตองหก"
"แต่ในเมื่อมันตั้งอยู่... และลูกบนสุดคือหนึ่ง ข้าถือว่าข้าชนะในกติกา"
เฉินมู่จ้องมองนางด้วยความทึ่ง... ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา นางอ่านเกมของเขาออกทะลุปรุโปร่ง
"ท่านชนะ..." เฉินมู่พยักหน้า ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างลูกผู้ชาย
"จ่ายทองให้นาง!"
เขาสั่งลูกน้อง ท่ามกลางเสียงเชียร์กึกก้อง
ไป๋หลิงลุกขึ้นยืน นางไม่แม้แต่จะมองทองคำที่กองเป็ูเา แต่หันไปสั่งสาวใช้คนสนิท
"เก็บทองไปแจกจ่ายให้ขอทานหน้าประตูเมือง... ข้าแค่มาเล่นสนุก ไม่ได้้าเงินสกปรกเหล่านี้"
นางหันกลับมาสบตาเฉินมู่อีกครั้ง แววตาเ็าแฝงความท้าทาย
"บ่อนของท่านสนุกสนานดี... วันหลังข้าจะมาใหม่ หวังว่าท่านจะมีลูกเล่นที่ดีกว่านี้นะ... พญาวานิช"
นางเดินจากไปดุจนางพญา ทิ้งให้เฉินมู่ยืนมองตามหลังด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
มันไม่ใช่ความรัก... แต่มันคือ "ความกระหายใคร่รู้" และสัญชาตญาณบอกเขาว่า... สตรีผู้นี้ อันตรายกว่าเจ๊ใหญ่เจียว และเ้าเล่ห์กว่าถังจื่อ
"นางเป็ใคร?" ยาสะเดินเข้ามากระซิบ "กลิ่นกายนาง... เหมือนดอกไม้ในอุทยาน"
"มิทราบได้..." เฉินมู่ยิ้มมุมปาก สายตายังคงจับจ้องที่ประตูทางออก
"แต่ข้าจะหาคำตอบ... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินเฉวียนโจวหาก็ตาม"
1K
