“สุขสันต์วันเกิดนะลูกรักตั้งใจเรียนเป็ลูกรักของพ่อของเเม่ตลอดไปนะ” นั่นคือประโยคที่พีระเคยได้ยินเมื่อ 5 ปีก่อน มันทำให้เขาถึงกับน้ำตาไหลออกมา เขาแอบดูครอบครัวของเขาแล้วรู้สึกผิดมาก
“นี่เราคงฝันไปเเน่ๆ มันเกิดเื่แบบนี้ได้ยังไง ฟิสิกส์ควอนตัมที่อาจาร์บอกมันเกิดขึ้นจริงหรอ…”พีระคิดทบทวนเื่ราวที่เกิดขึ้นในอุโมงค์ พีระเริ่มตั้งสติได้หลังจากที่เขาสติแตกมาสักพัก
พีระได้ตัดสินใจเดินไปที่วัด เพื่อไปกราบไหว้สิ่งที่ตัวเองนับถือ
ลมเย็นๆพัดผ่านอากาศค่อนข้างหนาว ณ วัดในหมู่บ้าน มีพระสงฆ์รูปหนึ่งนั่งคอยใครสักคนอยู่ที่โบสถ์
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่นรกนะ…หนุ่มน้อย” นั่นคือเสียงพระสงฆ์รูปนั่น
“ท…ท่านคือใครหรอครับ” พีระตอบด้วยความหวาดกลัว
“นั่นคือคำถามที่ฉันถามตอนฉันตัวเท่าเธอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” พระสงฆ์รูปนั้นยิ้มตอบพีระและหัวเราะเยาะเบาๆ
“ท่านคือผู้ชายในสายเมื่อเช้าใช่ไหม”
“ฉันเป็มากกว่าที่นายคิด”
“ท่าน..เป็ใครกันแน่”
“ฉันก็คือนายไงหละ” พระสงฆ์รูปนั่นตอบพีระด้วยน้ำเสียงตะคอก
พีระสติเเตกอีกรอบ มีคำถามหลายๆอย่างที่ทำให้เขาสติแตก เขาพยายามถามตัวเองว่า"เขาคือใครกันเเน่" มันยากที่จะรู้คำตอบ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมรับความจริง
“ฉันรู้เื่นี้มันค่อนข้างอธิบายยากแต่ฉันอยากให้นายรู้เอาไว้…ฉันคือนายในอีกสี่สิบปีข้างหน้า
”
“ ปีนี้ใช่ พ.ศ.2558 ใช่ไหมครับท่าน”
“นายคิดถูกแล้วหละ…พรุ่งนี้แม่ของนายก็ถูกฆ่า”
“แล้วใครเป็คนฆ่าล่ะ” พีระตะคอกเสียงออกมาพร้อมชักสีหน้าเเห่งความโกรธ
“เื่นี้มันคือกฎของเวลา…นายไม่สามารถช่วยชีวิตเเม่ได้หรอก”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
“ก็เพราะฉันลองเเล้วไง..ฉันทำแล้ว…และมันล้มแล้ว”
“แล้วท่ายปล่อยให้แม่ตายงั้นหรอ..ตอบผมมา” พีระเริ่มโกรธ
“ฉันบอกแล้วไงว่ามันคือกฎของเวลา”
“ช่างหัวกฎนั่นสิ” พีระตอบเเล้วเดินหนีออกจากโบสถ์
พีระตัดสินใจช่วยชีวิตแม่ของเขาโดยเขามีแผนก็คือ พีระจะเอาไปเอาปืนในห้องของพ่อเขาและซุ่มมองคนที่จะมาทำร้ายเเม่ของเขาอยู่บ่ริเวณกำเเพงบ้าน
“แอ๊ด…” พีระเปิดประตูหน้าบ้านของเขาเบาๆ เขามองดูรอบๆบ้านของเขามันช่างทำให้เขาคิดถึงเวลาเดิมๆที่ได้อยู่กับแม่
“แม่ครับผมจะช่วยแม่ให้ได้ครับ” พีระพูดเบาๆพร้อมน้ำตาไหนออกมา
พีระได้ย่องเบาเข้าไปขโมยปืนของพ่อได้สำเร็จ นั่นทำให้เขามั่นใจได้ว่าจะช่วยชีวิตแม่ของเขาได้
เช้าวันต่อมา…
“แม่ครับผมไปเรียนก่อนนะครับ” นั่นคือเสียงเด็กหนุ่มวัย 15 พูดกับเเม่ของเขา
“ผมไปทำงานก่อนนะดารา” เสียงพ่อของพีระบอกกับภรรยาของเขา
“โชคดีนะทั้งพ่อทั้งลูก” ดาราแม่ของพีระยิ้มตอบทั้งสอง
พีระเด็กหนุ่มหลงยุคที่กำลังมองดูแม่ของเขา พีระก็สังเกตุเห็นชายชุดดำใส่หน้ากากขาวเดินเข้ามาในบ้าน พีระมั่นใจอย่างยิ่งว่าคนคนนั้นคือคนร้ายที่ฆ่าเเม่ของเขา
ชายชุดดำเดินเข้าไปหาเเม่ของพีระโดยไม่กลัวสิ่งใดทั้งสิ้นเขาวิ่งเข้าไปกอดเเม่ของพีระทันที พีระเห็นเช่นนั้นก็เล็งปืนไปที่ชายชุดดำที่กำลังกอดเเม่ของเขา
“ปัง” ะุลูกปืนค่อยๆลอยเข้าไปหาชายชุดดำ
แต่ดาราแม่ของพีระดันหันหลังเข้ามาที่ด้านของะุเเทน
“…” ะุฝังเขาไปข้างหลังของเเม่ของพีระ
เหตุการณ์นี้ทำให้พีระสติแตกอีกครั้งเขาทั้งปืนเเล้ววิ่งหนีจากที่นี่ทันที
“นี่มันบ้าไปเเล้ว…ไม่จริงเื่นี้ไม่จริง…ฉันฝันฉันฝัน…เื่นี้ไม่เคยเกิดขึ้น” พีระสติเเตกเเละกำลังพูดกับตัวเอง "เื่ที่เกิดขึ้นนี้มันคืออะไรกันแน่"
“ฮือๆ”พีระร้องให้กับตัวเอง
“ฉันทำอะไรลงไป…ฉันเป็คนฆ่าเเม่ตัวเองงั้นหรอ”
“มันไม่จริงใช่ไหม…”
“กฎของเวลาไม่มีใครสามารถแก้ไขมันได้หรอก” พระสงฆ์รูปนั้นที่เคยพูดกับพีระเมื่อคืนบอกกับพีระอีกรอบหนึ่ง
“จุดเริ่มต้นของนาย…ฉันผ่านมาหมดเเล้ว” พระสงฆ์ยิ้มบอกพีระ
“คุณรู้เื่ทั้งหมดนี่เเล้วทำไมไม่หยุดมันหละ”
“ฉันและก้องพยายามหยุดเื่นี้พยายามหยุดไม่ให้นายย้อนเวลามาที่นี่…แต่ก็เปล่าประโยชน์”
“คุณรู้ทุกเื่แต่คุณกลับเมินเฉยกับมัน…คุณเป็บ้าอะไรเนี่ย”
“มันคือกฎของเวลาเดี๋ยวนายก็เข้าใจเอง”
“ถ้าผมโตขึ้นไป..ผมจะไม่มีทางเป็แบบคุณ..” “ไม่มีทางเด็ดขาด”
65K
