รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๒๗

        “ทูรักเค้าเหรอลูก?” 

        คำพูดของพ่อเขนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเด็กชาย  

        ทบทูคิดทบทวน เขาเพิ่งรู้สึกกับคำว่า .. ‘รัก’ .. มันเป็นอย่างนี้เองเหรอ? ..

        ใช่แน่เหรอ?

        แต่ที่เคยฟังจากเพื่อนๆ มา มันไม่ใช่แบบนี้นี่นา

        “ไม่รู้ครับพ่อ ทูไม่รู้”   เด็กชายตอบพ่อเขาได้เท่านั้น ก็รีบหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาผู้เป็นพ่อ  ด้วยความห่วงใยที่ทบทูมีต่ออีกคน ทำให้เขาเริ่มห่วง..เริ่มกลัวว่าพี่นพจะมีอันตราย.. ก็ทูไม่อยากให้พี่เค้าต้องตายนี่นา ..

        แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี!!

            เขนเห็นอาการลูกชายของเขาก็เข้าใจทันทีว่าทบทูรู้สึกอย่างยังไงกับนพ  แต่ .. จะทำยังไงดี? .. จะด่า.. จะว่า.. หรือ...

        สุดท้ายเขนเลือกที่จะคุยกับลูกชายดีๆ   “..ทู..”  เขนพยายามเรียกชื่อลูกชายอย่างอบอุ่น

            “พ่อ!! .. ทูยังไม่เคยรักใครอ่ะ .. พ่อก็รู้นี่ .. ทูไม่เคยมีแฟน .. แล้ว..ทูจะตอบพ่อได้ยังไง .. ทูเชื่อพ่อนะ .. ทูไม่ดื้อนะ .. ทูไม่ชอบตัวเองเลย .. ทู..ทู.. ทูไม่รู้ว่าความรักมันเป็นยังไง”   เพราะใจที่สับสนเด็กชายจึงเริ่มพูดไปเรื่องโน้นที เรื่องนี้ที  

        จนผู้เป็นพ่อต้องจับใจความเอาเอง   “งั้นเอาใหม่นะทู”   เขนเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

        ทบทูมองหน้าพ่อ ความสับสน.. ความหวั่นไหว..ยังแจ่มชัดในแววตาของเด็กชาย  

        “ทูใจเย็นๆ ก่อนนะ”   เขนพูดพร้อมกับสัมผัสตัวลูกชายอย่างนุ่มนวล

        ......

            จน.. เด็กชายค่อยๆสงบลงในที่สุด

            “ถ้าทูไม่อยากพูดทูแค่พยักหน้า หรือส่ายหน้าให้พ่อรู้นะ”  

            “ครับ”

            “ทูเป็นห่วงพี่เค้าใช่ไหม?”

            ทบทูมองหน้าพ่อเขาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนลังเลว่าพ่อเขาจะคิดยังไงกับคำตอบ  แต่แล้ว.. เด็กชายก็พยักหน้า 

            เขนรับรู้การพยักหน้าของลูกชายแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร กลับถามต่อ   “ทูชอบเผลอคิดถึงพี่เค้าอยู่เรื่อยๆใช่ไหม?”

            คราวนี้ทบทูเริ่มกล้าพยักหน้าชัดเจนขึ้น 

            “ทูเคยฝันถึงพี่เค้าด้วย..ใช่ไหม?”

            นอกจากพยักแล้วเขนยังเห็นรอยยิ้มบางๆ อย่างเอียงอายของลูกชายตนเอง

            “พ่อรู้คำตอบแล้ว”  

            ทบทูมองหน้าพ่อของเขา   “หมายความว่า..”    

            เขนพยักหน้ายอมรับกับตัวเองแล้วจึงบอกลูกชายไป   “ลูกรักเค้า”  

            ทบทูอึ้งกับคำตอบที่ได้รับ  

        .. แม้จะไม่เหนือความคาดหมายเท่าใด  แต่พอสรุปได้อย่างนั้น ..ก็ยังหวั่นไหวในใจอยู่ดี .. แล้ว .. ทีนี้ .. ยังยังไงต่อไปดีล่ะ ..

        เปล่า!!.. ทบทูมิได้สับสนกับความรู้สึกที่เพิ่งแน่ชัดของตน..

        แต่ทบทูก็ไม่แน่ใจว่า .. ต่อไป .. จะทำอะไร ..และทำอย่างไรดี ..  

        เขนเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับลูกชายของเขาดี   เมื่อจนหนทาง เขาจึงลุกขึ้นยืนและกำลังเดินไปจากตรงนั้น

            “พ่อ”   ทบทูเรียกเขน  

            เขนยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

            “ทูไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ทูไม่ได้อยากเป็นเด็กดื้อของพ่อ .. ทูแค่เจอหน้าพี่เค้าแค่นั่งคุยเรื่องไร้สาระไปเรื่อยๆ แค่นั้นเอง ทูไม่ได้อยากจะดื้อกับพ่อไม่ได้อยากทำให้พ่อโกรธ ทูไม่ได้อยากจะรักเค้า .. แต่มันเกิดขึ้นเองมันเป็นเองอะพ่อ ทูจะทำยังไงดี”  

        เขนเดินกลับไปกอดลูกชายเขาไว้แนบอก โดยไม่ได้พูดอะไรกับทบทูเลยสักคำเดียว!!  ...

        .. ถ้าตัวเขาเลือกได้ .. เขาก็ไม่อยากรักนัทดังเช่นที่เป็นอยู่.. แต่เพราะเขนก็เลือกไม่ได้ .. และในใจก็รักนัทไปแล้ว .. เขนจึงทำอะไรไม่ได้ ..จนถึงตอนนี้ ..

        นอกจากก้มหน้าก้มตารักต่อไป ..!!

        ตอนนี้.. เขนทั้งรัก ทั้งสงสารลูกชาย ..ที่ตกที่นั่งไม่ต่างไปจากพ่อของมันในอดีต   

        แต่.. ดูเหมือนทบทูอาจจะต้องเจ็บปวดยิ่งกว่าพ่อ   เพราะนพนิตไม่ได้มีอะไร ที่รองรับความรู้สึกของทบทูได้แบบที่ณัฐกนกทำกับเขา  

        ..

        ตึง!!

        ตึง!!

        เสียงทุบประตูหลังบ้านดังขึ้น ..!!

        ทั้งพ่อทั้งลูกสะดุ้งสุดตัว!!

        “ทำไงดีพ่อ”  เด็กชายละล่ำละลั่กถาม

        เขนยืนคิด เขามองไปรอบๆ 

        “พ่อ”

        เขนยังไม่รู้จะทำอย่างไรดี

        ตึง!!

        ตึง!!

        สองครั้งหลังนี้ ดังกว่าสองครั้งแรกอีก!!

        เด็กชายกลัวจนหน้าซีด ตัวสั่น!!

        ทบทูเข้าไปกอดพ่อของเขา  

        เขนเอี้ยวตัวไปโอบลูกชายไว้

        พลันสายตาเขนก็มองไปเห็นรถคันเก่งของเขาที่เขาเพิ่งขับเข้ามาจอดที่หน้าตัวบ้าน และยังไม่ได้ถอยเข้าจอดที่จอดรถเลย   “ไป!!”

        “ไปไหนพ่อ”

        “ไปจากที่นี่ ไป”   เขนเดินนำไปที่รถยนตร์คันเก่งของเขาทันที 

        ทบทูไม่เข้าใจคำพูดของพ่อ  แต่เขาก็เลือกเดินตามพ่อเขาไป

        โครม!!

        กรี๊ด!!

        เสียงบางอย่างหักพังและเสียงผู้หญิงร้องกรี๊ดออกมา 

        เขนรีบเดินไปไปรถ เข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ

        ทบทูรีบเข้าไปนั่งข้างพ่อของเขา

        เขนขับรถออกไปทันที  

        มีชายชุดดำวิ่งตามเสียงรถออกมาจากด้านหลังของตัวบ้านแทบจะทันทีเช่นกัน

        เขนรีบหักรถหลบเข้าซอยแรกที่เขาเห็น และตรงเข้าซอยนั้นไปก่อนเพื่อที่พวกที่ตามเขาออกมาจากหลังบ้าน จะได้เห็นไม่ถนัดว่า.. รถสีอะไร รุ่นอะไรหรือทะเบียนอะไร

        เขนขับวนไปวนมาในซอยนั้นซอยนี้สักครู่ ..ก็ทะลุออกถนนใหญ่ .. เขนขับรถออกถนนใหญ่ และขับเลยไปเรื่อย ..

        เพื่อเขาเริ่มสงบจิตสงบใจลงได้ ..

        เมื่อหลายปีก่อน   เขนเคยถูกคนของพ่อของนัทจับไป

        เขนถูกข่มขู่!

        เขนเกือบจะถูกทรมาน!!

        แต่เพราะเขนเอกยืนยันอย่างมั่นคงตลอดเวลาว่า เขารักนัทแบบน้องชายและเขามีแฟนผู้หญิงที่พร้อมจะแต่งงานอยู่แล้วเขนจึงลอดจากการถูกทำร้ายอย่างหวุดหวิด

        วันนี้... เขนจะไม่ยอมให้ลูกชายเขาถูกกระทำแบบนั้นอีก

        ทบทูมองทาง และมองหน้าพ่อของเขาสลับกันไปมา 

        “เราไปนอนโรงแรมกันสักคืนนะทู” 

        “ได้ครับพ่อ”  แล้วทบทูก็เอื้อมมือเขามาแตะตัวพ่อ  

        ...

        ป้าอี๊ดส่งข้อความไลน์ไปหาคุณหนูของเธอ   .. “คุณท่านสั่งลูกน้องพังประตูหลังบ้านค่ะ”..

        ..“คุณเขนพาน้องทูขึ้นรถออกไปก่อนค่ะ” ..

        ..“ไฟที่บ้านคุณเขนยังปิดมืดอยู่” ..

        ..“จึงไม่มีใคร ได้รื้อค้นอะไรในบ้านนั้นค่ะ” ..

        ..“ป้าเดาว่า คุณท่านคงไม่รู้ว่านั่นคือบ้านใคร จึงไม่ได้ให้คนรื้อค้น” ..

        ณัฐกนกเปิดข้อความไลน์ของป้าอี๊ดและอ่านให้นพนิตฟังไปด้วย   ดวงตาเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเขาทั้งโกรธ ทั้งไม่พอใจ ที่พ่อเขาเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเขาขนาดนี้

        “พี่นัทใจเย็นก่อนนะครับ”   คนน้องพยายามเตือนสติ

        คนพี่หันไปสบตาคนรัก  

        คนน้องส่งดอกปีบที่เขาเดินเก็บตามชานเรือนของเรือนแม่อังให้พี่นัทของเขาดอมดม  “กลิ่นดอกปีบหอมเย็นๆ น่าจะช่วยให้พี่นัทใจเย็นขึ้น”

        คนพี่ดมกลิ่นดอกปีบและจูบที่มือของนพนิต พร้อมกับส่งตาหวานให้

        นพยิ้มรับเมื่อเขาเห็นว่าพี่นัทของเขาใจเย็นลงแล้ว ก็เสนอความคิด   “ช่วยคุณเขนก่อนดีกว่าให้เขามาที่นี่ก็ได้นะพี่” 

        “ไม่!!”   คนพี่ปฏิเสธ  “ที่นี่มีแค่พี่กับแม่ที่รู้ นพคือคนที่สามที่รู้ว่า ‘บ้านแม่อัง’ มีจริง”  

        “ครับพี่งั้นเราจะช่วยอะไรคุณเขนได้บ้าง”  

        คนพี่ยิ้มให้คนน้อง.. ในเวลาแบบนี้ นพยังเป็นห่วงเขนมากมายขนาดนี้ .. นี่คือสิ่งที่เขนควรรับรู้ ..แต่ .. จะช่วยเขนยังไงดี?  

        นัทเดินคิดไปที่ชานเรือนและลองคิดหาวิธีที่จะช่วยเขน .. สักครู่ ก็คิดออก!! ..

        เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและจัดการโทรออกทันที

        ปลายสายรับแล้ว!!

        “ตอนนี้เขนอยู่ไหน” 

        “ขับรถอยู่บนถนนครับ”

        “เขนจำตึกเก่าที่นัทเคยพาเขนไปดูแล้วซื้อไว้ได้ไหม”

        “จำได้ครับ”

        “เขนไปพักอยู่ที่นั่นกับทูเลยนะ”  

        “ครับ”

        “มีห้องพักในตึกนั่นที่เรียงรายตั้งหลายห้องที่เราให้คนมาตกแต่งไว้แล้ว เผื่อจะเปิดเป็นโรงแรม เขนกับทูเลือกกันคนละห้องเลยถ้าไม่สะอาด หรือไม่สะดวกสบาย พรุ่งนี้เขนจัดการบริษัทที่ดูแลเลยนะ”

        “ครับ”

        “อ้อ..อีกวันสองวัน นัทจะเปิดบริษัทใหม่ที่นั่น เขนดูแลทุกอย่างให้พร้อมนะ เทคแคร์นะเขนฝากปลอบทบทูด้วย บอกหลานว่าอานัทขอโทษ” 

        “ครับคุณนัทขอบคุณมากครับ” 

        แล้วทั้งสองก็วางสาย 

        ณัฐกนกถอนหายใจเฮือกใหญ่..

        ถึงเวลาที่ต้องดับเครื่องชนทางธุรกิจกับทางบ้านเสียที..!!

        ที่บ้านนัททำร้ายเขา แล้วอ้างว่าที่ทำไปเพราะรัก  แต่ไม่เคยยอมเข้าใจ ‘รัก’ ของนัทบ้างเลย.. ตั้งแต่การพรากต้นน้ำไปจากนัท .. จัดการส่งลมไปไกลจนนัทไม่อาจจะติดต่อได้ .. หรือกระทั่ง..การทำให้เขนกลายเป็นแค่ ท.ส.ชุดดำที่ต้องเดินตามนัทตลอดเวลา

        ทั้งหมดนี่พวกเค้าอ้างว่าทำไปเพราะรัก..!!

        แต่มันทำร้ายความรู้สึกนัทอย่างที่สุด!!

        ถึงเวลาแล้ว..

        ถึงเวลาที่นัทจะต้องยืนหยัดเพื่อสิ่งที่ตนเองชอบเสียที!! 

จบตอน ๒๗