Bad Day

ผมตื่นขึ้นบนที่นอนแข็งๆของผม อย่างเช่นทุกวัน ผมเดินไปที่ห้องน้ำส่องกระจกในกระจกเป็๲รูปของเด็กหนุ่มสภาพผอมโซม แหงหละก็ต้องอยู่กับครอบครัวอย่างงี้หนิ แม่ผมทิ้งพ่อของผมไปเมื่อ6ปีก่อน พ่อผมเริ่มติดเหล้า๻ั้๹แ๻่นั้นเป็๲ต้นมา ส่วนแม่ก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย แม่คงเกลียดพ่อมาก หรืออาจจะแต่งงานใหม่ไปแล้ว ผมเกือบจะจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เจอแม่ แม่มีหน้าตายังไง ผมล้างหน้าอาบน้ำแต่งตัว ไปโรงเรียน แต่ก่อนจะไป โรงเรียนผมต้องไปที่ๆหนึ่งก่อน น้าผมเปิดร้านเกมส์แถวทางไปโรงเรียนของผมพอดี ก็เลยไปขอข้าวน้ากิน 

น้า: อ้าวว่าไงบุ๊ค วันนี้ก็มากินข้าวด้วยกันสิ

ผม: วันนี้ก็ต้องรบกวนน้าอีกแล้วนะคับ

น้า: รบกงรบกวนไรหละ มาเร็วมากินข้าว

ผมรู้สึกเกรงใจน้าผมนะ แต่ผมก็ไม่มีทางเลือก เงินที่พ่อผมหามาได้จากไหนก็ไม่รู้เขาก็เอาไปซื้อเหล้าจนหมด คงลืมว่าตัวเองมีลูกไปแล้วมั้ง

น้า: อยู่กับคนแบบนั้นคงลำบากแย่เลยนะ ทำไมแกไม่มาอยู่กับน้าซะหละ

ผม: โห่น้าจำ ครั้งสุดท้ายที่ผมมาอยู่กับน้าไม่ได้หรอ พ่อผมอาละวาดจนชาวบ้านเขาต้องเข้ามาช่วยแหนะ

น้า: เฮ้ออออออ' ทำไมลินดาถึงไปแต่งกับคนแบบนั้นได้น้าา

น้าผมโตมากับแม่ผมและชอบแม่ผมมา๻ั้๹แ๻่เด็กๆแล้วหละครับ แต่แม่ผมก็คิดกับน้าผมได้แค่เพื่อน ที่น้าผมยอมดูแลผมขนาดนี้ก็อาจจะเป็๲เพราะยังรู้สึกดีและคิดถึงแม่ผมอยู่ ผมนับถือในความรักของน้าผมและก็นับถือในบุญคุณนี้ด้วย

ผม: ผมไปโรงเรียก่อนนะครับ ของคุณสำหรับมื้อเช้าครับ

น้า: ไปดีมาดี แล้วก็ตั้งใจเรียนด้วยนะ บุ๊ค

ผม: ครับผม

ที่โรงเรียนมันก็ไม่แย่นะการเรียนของผมก็อยู่ในระดับกลางๆ ไม่ดีและก็ไม่แย่มาก แต่ปัญหาคือ

อาจารย์: บุ๊ค ทำไมยังไม่จ่ายค่าเทอมห๊ะ นี้ค้างมา 3เทอมแล้วนะ กะจะเรียนฟรีหรือไงไอ้เด็กคนนี้

ผม:....

อาจารย์: พ่อแม่ไม่มีเงินส่งเรียนหรือไงหรือเอาตังไปกินเหล้าหมด ห๊ะ ไอ้เด็กคนนี้

อาจารย์เริ่มเดินมาใกล้ๆผมแล้วเอาไม้บรรทัด เคาะไปที่หัวผม ความอดทนทั้งหมดของผมสิ้นสุดลงวินาทีนั้นเลย คนที่ไม่รู้ดีอย่างอาจารย์จะไปรู้อะไร คนอย่างอาจารย์จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับผมหละ หัวใจผมเต้นแรงขึ้นเลื่อยๆ แรงเกินไป เหมือนอะดรีนนารีนมันไหลไปทั่วร่างกาย การกระทำของผมเริ่มไม่ผ่านเกิดขึ้นแบบไม่ได้คิด ถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ผมลุกขึ้นต่อยไปที่ใต้คางของอาจารย์แล้วรีบหยิบกระเป๋า

ผม: ไม่รู้อะไรก็อย่ามาพูดเหมือนรู้ดีไปหน่อยเลย โรงเรียนที่มีอาจารย์******แบบนี้หนะ ***ไม่เรียน****แล้วก็ได้วะ

ผมเดินออกจากห้อง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก แต่นี้ไม่ใช้ครั้งแรกที่เหตุการณ์นี้มันกิดขึ้นกับผม คนทั้งห้องต่างก็ซุบซิบนินทา การกระทำของผม และอีกไม่นานก็คงแพร่ไปทั้งโรงเรียน ผมเดินออกจากโรงเรียน ผมเริ่มเย็นลงแล้วนึงถึงการกระทำของตัวเองมันบ้ามาก แต่ผมก็คงย้อนไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ผมว่าจะไปที่ร้านเกมส์ของน้าผม กะจะเล่าเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดให้ฟัง แต่พอผมไปถึงที่ร้านผมก็ได้รู้ความลับของน้าผม น้าผมกำลังส่งของที่ถูกห่อไว้ด้วยกระดาษพันไว้หนาแน่น ให้กับผู้ชายคนหนึ่งชายคนนั้นใส่แว่นปิดหน้าปิดตา เขาดู๻๠ใ๽มากที่เจอผม และพอผมจะเอ่ยปากถาม ใครไม่รู้ก็เอาของแข็งๆ ทุบเข้าที่ท้ายทอยของผมจนสลบลงกับพื้น

ผมเป็๲นักเขียนมือสมัครเล่นถ้าผิดพลาดประการใดก็ต้องขอประธานโทษด้วยครับและ ติชมได้ตลอดเลยย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับผม