ข้ามีชื่อว่า เลเวีย ทีน อาเดฟ เป็ราชินีแห่งอาณาจักรอาเดฟ…ที่ปกครองโดยาาซึ่งเป็สามีของข้า
แม้เขาจะอายุเพียง 20 กว่าๆแต่ทักษะการปกครองของเขานั้นสูงมาก จากการร่ำเรียน..ข้าพึ่งเดินทางกลับจากการไปหาเพื่อนเก่าของข้าจากเส้นแบ่งสามดินแดน
เพราะว่าพึ่งจะขึ้นครองราชย์ได้ไม่นานเขาเลยไม่ค่อยมีเวลาให้แก่ข้ามากนัก พวกเราเลยยังไม่มีลูกกัน..
แต่ในตอนนั้นเองขณะเดินทางกลับผ่านป่าแห่งหนึ่งที่อยู่ในเขตของอาณาจักรอาเดฟท้องฟ้าที่สว่างไสวก็กลายเป็มืดมิดยามราตรี
“ห้ะ?”
“นี่มันเื่อะไร?”
ข้ายื่นหน้าออกไปนอกรถม้าถามเมดที่กำลังบังคับรถม้าที่ข้านั่งอยู่เมดตอบกลับข้าด้วยความเคารพ
“ดูเหมือนจะมีผู้กล้าสักคนใช้พลังเวทมนตร์แฟร์รี่ในการทำให้เวลาถูกข้ามไปยังอนาคตที่เป็ตอนเย็นค่ะ”
ก็จริง..เพราะจอมมารนั้นใช้พลังของเหล่าภูตไม่ได้มีแต่ผู้กล้าที่ใช้พลังของภูตได้แล้วจะมีผู้กล้าสักกี่คนที่ถึงกับเปลี่ยนกลางวันให้เป็กลางคืนแบบนี้?
ไม่สิ แรกเริ่มเดิมทีพวกเขาจะทำไปเพื่ออะไร?
แต่ในตอนนั้นเองก็เกิดเสียงตู้มขึ้นมันดังอยู่ใกล้มากด้วยความสงสัยข้าเลยเปิดหน้าต่างออกไปดูทางด้านที่มีเสียงะเิ
ข้าก็เห็นภาพที่งดงามหาที่ใดเปรียบไม่ได้ มันคือภาพแสงยามราตรีที่สาดส่องหลากสีงดงามเป็เหมือนดอกไม้ไฟั์ที่กำลังเบ่งบานท่ามกลางราตรีที่มืดมิด!
ข้ารู้ทันทีเลยว่าหากเป็ยามเช้าคงไม่สวยงามขนาดนี้แน่!หรือว่าผู้กล้าทำให้โลกเข้าสู่ยามวิกาลเพราะว่าจะทำสิ่งนี้?
งั้นแปลว่าผู้กล้าคนใดคนหนึ่งที่ใช้พลังเวทมนตร์แฟร์รี่ได้อยู่ในอาณาจักรอาเดฟของเราตอนนี้?
ผู้กล้าแม้อยู่ในยุคที่ปราศจากาแต่พวกเขาเปี่ยมไปด้วยบารมีเพียงแค่ผ่านมาอาณาจักรอาเดฟของพวกเราก็สามารถเป็ที่ยกย่องในอาณาจักรอื่นได้แล้ว!
นี่มันข่าวใหญ่! ข่าวใหญ่สุดๆ .. ละมั้งนะ
แต่ว่าก็ว่านะหากมีของแบบนี้ถูกปล่อยขึ้นเวลาบุตรคนแรกของข้ากำเนิดคงจะทำให้ยิ่งใหญ่ไม่น้อยเลยนะ
เฮ้อ..แต่จะว่าก็ว่าเถอะผู้กล้าเป็ถึงผู้กล้าเชียวนะ… เอ่อก็แค่ผู้กล้าเองนี่น่า..
ก่อนจะพูดเื่อื่นต้องบอกว่าสามีข้ามีเวลาว่างขนาดที่จะมาทำเื่แบบนั้นกับข้าหรือเปล่าเถอะ!คิดได้แบบนั้นข้าก็ถอนหายใจพึมพำ
“อยากได้ลูกสักคนจริงๆ ..”
เหมือน์จะเป็ใจในตอนนั้นเองเหมือนมีอะไรพุ่งลงมากระแทกบนหลังคารถม้าที่ข้ากำลังนั่งอยู่ข้างใน
“ปัง ตู้ม!!”
“อะไรเนี่ย?”
ข้าร้องออกมาฝุ่นลอยฟุ้งเต็มอากาศเพราะแรงปะทะข้าเปิดหน้าต่างระบายอากาศ มองขึ้นไปบนหลังคาที่เป็ไม้ชั้นดี
ไม้ชั้นดีที่ไฟก็ไม่ลุกไหม้ ธนูยิงไม่ทะลุลบล้างเวทมนตร์ที่ัั.. ต้านทานแรงะเิทุกชนิด ..แต่โดนกระแทกจนทะลุนี่เป็ไปได้เรอะ
ข้าค่อยๆ หันไปมองตรงหน้าที่มีตะกร้าวางอยู่..ข้างในเป็เด็กที่นอนหลับปุ๋ยสบายใจเฉิบอยู่ มือสองข้างน้อยๆ กำแน่น
สวมชุดสีขาวที่หน้าอกเขียนว่า ‘เลทิเซีย’ อยู่เห็นชัดว่านี่เป็ชื่อ ตะกร้าเหมือนจะมีรอยไหม้เกรียมๆ นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีกเลย
ข้าประหลาดใจ ไม่คิดว่าขออยากได้ลูกจะมีลูกมาหาถึงที่… สมกับเป็เทพที่แสนใจดีจริงๆ..
“ต้องขอบคุณเทพธิดาสินะ ที่มอบลูกให้ข้าแบบนี้เอาล่ะ ต่อไปนี้เ้าชื่อ เลทิเซีย ทีน อาเดฟ!”
ข้าตัดสินใจทันที อุ้มเลทิเซียขึ้นมาจากตะกร้าดูเหมือนว่าจะเป็ผู้หญิงสินะ ในตอนนั้นเองเมดก็เปิดผ้าม่านจากด้านหน้ามา
“เกิดอะไรขึ้น ท่านหญิง!”
“เปล่า.. ไม่มีอะไร เ้าเดินทางต่อเถอะ”
ข้าตอบทันทีก่อนจะหันสายตาไปมองวิเคราะห์จากตะกร้า ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะไปอยู่ใกล้ๆกับแรงะเิเมื่อกี้สินะ
แล้วทำไมถึงมีเด็กถูกทิ้งกลางป่าแบบนี้กันล่ะ..?แล้วยังบังเอิญฟ้ามืดและแรงะเิแบบนี้อีก..ข้าขมวดคิ้วใช้ความคิดก่อนจะทุบมือเบาๆ
“เป็แบบนี้นี่เองบางทีผู้กล้าอาจจะไปมีลูกกับสามัญชนเพื่อที่จะได้ปกปิดว่าตัวเองไม่ตกต่ำลงขนาดนั้น เลยเอาเด็กมาทิ้งและเพื่อที่จะปิดปากจึงต้องฆ่าเด็กทิ้ง”
“เพราะผู้กล้านอกจากจะแข็งแกร่งแล้วยังรอบคอบดังนั้นเลยกลัวว่าจะมีคนเห็นเลยทิ้งเด็กไว้ใกล้ๆ แรงะเิก่อนที่จะทำให้ฟ้ามืดจุดดอกไม้ไฟั์นี่ให้งดงาม”
“คนก็จะคิดไปว่าผู้กล้า้าจะให้เห็นถึงความงดงามของดอกไม้ไฟอย่างการสุดซึ้งเลยทำให้ฟ้ามืด แต่ความจริงคือแค่จะฆ่าเด็กคนนี้”
พอข้าคิดได้แบบนั้นก็อดที่จะรู้สึกสงสารเด็กไม่ได้..นี่มันอาภัพเกินไปแล้วนะ! ถามว่าข้าทำไมถึงรู้น่ะเหรอ
ก็นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่าทั่วไปของนิยายพวกที่แบบมีองค์ชายสุดชั่วมีลูกกับสามัญชนเลยต้องเฉดหัวส่ง อะไรทำนองนี้
พอมานึกๆ ดูแล้ว ข้านี่ก็หัวดีไม่เบาแต่ทำไมถึงติดชื่อไว้ที่หน้าอกด้วยล่ะ.. อืมมม. ช่างมันเต๊อะ
แต่เอาเป็ว่าตอนนี้เลทิเซียเป็ลูกสาวข้าแล้วในที่สุดข้าก็มีลูก! ข้าถูๆ ไถๆ (?) เลทิเซียอย่างพึงพอใจ
ถามว่าทำไมข้าถึงรู้จักพลังของผู้กล้าดีนัก..?ก็สามีของข้าหรือก็คือาาของประเทศแห่งนี้… เป็ผู้กล้าไงล่ะ
แถมเป็ผู้กล้าที่สามารถใช้เวทมนตร์แฟร์รี่ได้ด้วยนะ…
หลังจากนั้นพวกเราเดินทางจนถึงเมืองหลวงและปราสาทข้าก็รีบไปหา ลูเซียโน่ แน่นอนว่าชื่อนี่คือชื่อของาาประเทศนี้
ใครๆก็รู้จักเขาที่ถูกถือว่าเป็ผู้กล้าแห่งดาบแสง (LightSword) ผู้กล้าที่อยู่ในระดับที่ว่าสามารถเทียบเคียงเทพระดับต่ำได้
“คุณคะ พวกเรามีลูกแล้วค่ะ”
ข้ารีบวิ่งเข้าไปหาสามีที่กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดบริหารประเทศอย่างเอาการเอางานอยู่
“อะไรนะ หมายความว่าไง?”
เขาที่ปกติจริงจังกับงานก็เงยหน้าขึ้นทันที..ข้ายิ้มแล้วอธิบายเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นรวมถึงเื่ที่ว่าผู้กล้าสักคนทำเื่แบบนี้
ถึงแม้จะเป็แค่การคาดเดาของข้าแต่ก็คิดว่ามันคงถูกแหละ..
“แบบนี้นี่เอง.. เด็กคนนี้อาภัพจริงๆ”
“ใช่ไหมคะ?”
ลูเซียโน่รู้สึกตื้นตันพร้อมทั้งกำหมัดเขาพูดขึ้นในเวลาต่อมา
“เดี๋ยวข้าจะไปสืบหาเองว่าใครเป็พ่อของเด็กคนนี้ข้าจะหักขามันแล้วไล่ให้มันไปถูกจำคุก!”
“เดี๋ยวข้าจะเอาเื่นี้ไปบอกท่านแม่ด้วย!”
ว่าแล้วพวกเราก็ตัดสินใจอย่างแข็งขันแม่ของข้าคือเทพที่ลงมายังโลกมนุษย์พร้อมกับข้า ข้าถึงจะเป็เทพที่แท้จริง
แต่เพราะเกิดในโลกมนุษย์ถึงมีส่วนที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ด้วยทำให้ข้าไม่ถูกผนึกพลังเทพ.. ท่านแม่ว่าไว้แบบนั้นน่ะนะ
แต่พอนึกถึงนิสัยท่านแม่ของข้า..คิดไปคิดมาเดี๋ยวค่อยบอกดีกว่าแฮะขืนไปบอกว่ามีลูกเลยมีหวังท่านแม่บุกมาหักขาลูเซียโน่ถึงที่แน่..
เ้าผู้กล้านั่นข้าไม่ยอมยกโทษให้หรอกและไม่มีทางยกลูกสาวคืนด้วย!
“เราต้องมอบความอบอุ่นให้เด็กคนนี้มากๆ ..และอบรมสั่งสอนเธอให้ดีๆ นะ เลเวีย”
“เข้าใจแล้ว!”
พวกเราตัดสินใจว่าจะมอบความอบอุ่นให้ลูกสาวที่น่ารักคนนี้เยอะๆโดยไม่ขาดตกบกพร่อง ทำให้เธอเป็เหมือนลูกสาวแท้ๆ .. ไม่สิ
เธอคนนี้ต้องเป็ลูกสาวแท้ๆ ของข้า!
……..
นี่จึงเป็จุดเริ่มต้นของ…
ลูกสาวผู้เป็จอมมาร ผู้คิดลบในทุกๆ สถานการณ์
แม่ผู้เป็เทพเพียงคนเดียวที่ไม่ถูกผนึกผู้ชอบมโนเื่ราว
พ่อผู้เป็ผู้กล้าที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆของเหล่าผู้กล้า ผู้เชื่อแม่ทุกอย่าง
1K
