จี้ฉงซานกดเสียงต่ำ “เยี่ยนชิงหยาง ฉู่เจินเจิน จินหรง พวกเ้าสามคนโกหกหรือไม่”
พูดอย่างนั้นแล้วเขาก็ปล่อยแรงกดไปสู่ทุกคน
เยี่ยนชิงหยางรู้สึกอึดอัด จิตใจสับสนวุ่นวาย ภายในวูบวาบ ปลายลิ้นอยู่ติดกับฟัน อดทนต่อแรงกดดัน แล้วส่งเสียงะโออกมา “ศิษย์พี่จี้ ข้าไม่ได้ขโมยโอสถอวิ้นหลิงตาน!”
ฉู่เจินเจินกับจินหรงก็ะโขึ้นมาด้วย กล่าวตามๆ กันมาว่าไม่ได้ขโมยโอสถอวิ้นหลิงตาน
จี้ฉงซานขมวดคิ้วแน่น
ตอนนี้ เยี่ยนชิงหยางรู้สึกราวกับมีูเาลูกใหญ่อยู่บนร่างกาย มีกลิ่นที่น่าสงสัยลอยมา ฉู่เจินเจินกับจินหรงทรุดลงกับพื้น เืไหลออกจากปาก
จี้ฉงซานค่อยๆ ผ่อนแรงกด สีหน้าหม่นหมองมองไปที่มู่หรงเหยี่ยน
มู่หรงเหยี่ยนเปิดตากว้าง สะบัดพัดพลางกล่าวอย่างไร้เดียงสา “อ้าว พวกเขาทั้งสามคนไม่ใช่ขโมย! ศิษย์พี่จี้ ท่านโหดร้ายเกินไปแล้ว ท่านดู ท่านดู พวกเขาอาเจียนเป็เืแล้ว!”
เมื่อพูดจบ เขาก็เดินเข้าไปหาเยี่ยนชิงหยาง นำโอสถให้นางกิน
ใบหน้าของเยี่ยนชิงหยางชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ เพียงส่งสายตาร้องขอไปยังดวงตาของมู่หรงเหยี่ยน และชี้ไปที่ฉู่เจินเจิน
มู่หรงเหยี่ยนสบถเสียงหนึ่ง แล้วโยนโอสถให้ฉู่เจินเจิน
ไม่มีใครสนใจจินหรง จากนั้นมู่หรงเหยี่ยนก็กลับไปที่เสา เอนตัวพิงอย่างเกียจคร้าน เดาะลิ้นและพูดขึ้น “นี่ๆ ศิษย์พี่จี้ ท่านโหดร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งสามเป็เพียงสาวน้อย คนที่เด็กสุดอายุเพียงสิบปี ท่านต้องลงมือถึงขนาดนี้ด้วยหรือ”
จี้ฉงซานหน้าแดงด้วยความโกรธ เพิ่งบอกว่าตัวเองอ่อนโยน ตอนนี้มาบอกว่าตัวเองโหดร้าย
เยี่ยนชิงหยางกินโอสถแล้วนั่งคุกเข่า ใช้สมองคิดและดวงตาจ้องมอง
สถานการณ์เมื่อครู่ทำให้นางประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าจินหรงจะไม่ใช่ขโมย
นางลอบมองทุกคน ทันใดนั้นก็พบว่าผู้ดูแลหลิวใบหน้าซีดเซียว ราวกับคนไร้จิติญญา
ทันใดนั้นก็ชะงักไป เยี่ยนชิงหยางค่อยๆ พูดออกมาอย่างอ่อนแรง “ศิษย์พี่จี้ คนที่ขโมยโอสถอวิ้นหลิงตานไม่จำเป็ว่าต้องเป็พวกเราในห้อง อาจเป็คนนอกที่ขโมยมันไป!”
“มันจะเป็ไปได้ยังไง” ลู่เยียนขมวดคิ้ว “ถึงแม้ว่าพวกเ้าจะเป็ศิษย์รับใช้ แต่ก็มีกฎข้อห้ามง่ายๆ ที่ประตู ถ้าฝึกปราณไม่ถึงขั้นที่สาม ก็ยากที่จะผ่านเข้ามา”
“หึหึ” เยี่ยนชิงหยางหัวเราะเสียงเย็น “แต่ว่า มีใครบางคนที่สามารถเข้าไปได้ อย่างเช่นหนึ่งในพวกเรา...ผู้ดูแลหลิว!”
ผู้ดูแลหลิวตกตะลึง ชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นก็โกรธมาก “เยี่ยนชิงหยาง เ้ากล้ามากนะ กล้าดียังไงมาสงสัยข้า ข้าหรือจะสนใจโอสถอวิ้นหลิงตานขวดนั้น”
“สนใจไม่สนใจไม่รู้ แต่ถ้าเกิดว่ามีบางคนเป็หนี้ล่ะ” เยี่ยนชิงหยางส่งเสียงในลำคอ
“เอาล่ะ หลิวอวี๋อิง เ้าพูด โอสถอวิ้นหลิงตานนั่น เ้าเป็คนขโมยใช่ไหม!” จี้ฉงซานไม่อดทนอีกต่อไป กดเสียงต่ำ สร้างแรงกดส่งไปยังผู้ดูแลหลิว
หลิวอวี๋อิงเป็ชื่อของผู้ดูแลหลิว จากที่ลู่เยียนร้องเรียน เมื่อจี้ฉงซานให้ศิษย์หอวินัยไปจับกุม ทำให้เขารู้ชื่อของคนเหล่านี้
หลิวอวี๋อิงใบหน้าซีดเผือด ทรุดลงกับพื้น วางมือบนพื้นเพื่อช่วยพยุงร่าง
จี้ฉงซานส่งเสียงเย็น มือซ้ายตบลงบนเก้าอี้ ปล่อยกระแสแรงกดเพิ่มขึ้นอีก
หลิวอวี๋อิงถูกบีบอัดจนแทบลงไปนอนกับพื้น เืไหลออกมาจากมุมปาก ทันใดนั้นนางกรีดร้องอย่างน่ากลัวแล้วพูดออกมาว่า “ศิษย์พี่จี้ หยุดมือ ข้าสารภาพ ข้าสารภาพแล้ว ข้าเป็คนขโมยโอสถอวิ้นหลิงตาน”
ลู่เยียน ลู่อวิ๋น จินหรง ฉู่เจินเจินเช่นเดียวกับผู้ดูแลจางพลันหน้าเปลี่ยนสี เป็เื่ที่ไม่คาดคิด
“ฮึ!” จี้ฉงซานส่งเสียงดังแหลม “พูด เ้าขโมยโอสถอวิ้นหลิงตานทำไม”
ด้วยฐานะของหลิวอวี๋อิง โอสถอวิ้นหลิงตานขวดเล็กๆ นั้นไม่คุ้มค่าที่จะขโมย
“ข้า ข้า้าใส่ร้ายเยี่ยนชิงหยาง ทรมานนางให้เ็ป...” หลิวอวี๋อิงนอนบนพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มไม่หยุด
จี้ฉงซานดึงแรงกดออก พูดแ่เบา “เอาล่ะ หลิวอวี๋อิง เ้าพูดออกมาด้วยตัวเอง”
หลิวอวี๋อิงแทบจะยกศีรษะไม่ขึ้น ตอนนี้ ผมของนางกระจัดกระจาย มีเืออกที่มุมปาก ใบหน้าซีดเซียว
นางจ้องเขม็งไปที่เยี่ยนชิงหยางแล้วพูดขึ้น “เยี่ยนชิงหยางไม่เชื่อฟังคำสั่ง หลังจากที่ได้ร่วมมือกับมู่หรงเหยี่ยนก็ยิ่งไม่ฟังข้า ดังนั้น ข้าจึงจะให้บทเรียนแก่นาง เมื่อวานตอนเที่ยงข้าไปที่ห้องของพวกนาง พบขวดโอสถอวิ้นหลิงตานใต้หมอนเยี่ยนชิงหยางและลู่อวิ๋นโดยบังเอิญ จึงเกิดความคิด เอาโอสถอวิ้นหลิงตานของลู่อวิ๋นมา ด้วยอารมณ์ของลู่อวิ๋นแน่นอนว่าต้องพุ่งความสงสัยไปที่เยี่ยนชิงหยาง...”
“สารเลว!” ผู้ดูแลจางโกรธมาก พุ่งเข้าไปเตะหลิวอวี๋อิง
หลิวอวี๋อิงถูกเตะกลิ้งไปสองตลบจนเมื่อไปชนเข้ากับเสาจึงหยุดลง
“หยุด!” จี้ฉงซานขมวดคิ้ว ศิษย์หอวินัยสองคนที่อยู่ใกล้ๆ เข้าไปหยุดผู้ดูแลจาง
“สารเลว ข้าขอเลิกกับเ้า จากนี้ไปพวกเราไม่มีความสัมพันธ์ต่อกัน!” ผู้ดูแลจางหอบหายใจอย่างยากลำบากพลางพูดเสียงเข้ม ถ้าไม่ใช่เพราะการกระทำของหลิวอวี๋อิง เขาก็จะไม่ถูกพาดพิง
โอสถอวิ้นหลิงตานขวดเล็กๆ ขวดเดียวถูกขโมย ทำให้มีคนเกี่ยวข้องไม่น้อย ลู่เยียน มู่หรงเหยี่ยน ต่างไม่ใช่ผู้กระทำผิดหลัก
เมื่อหลิวอวี๋อิงได้ยินคำพูดของผู้ดูแลจาง ใบหน้าราวกับกลายเป็เถ้าถ่าน นางอยู่กับผู้ดูแลจางมาหลายปี ไม่คิดว่าเพียงแค่เื่เล็กน้อย จะทำให้ถูกทิ้งอย่างไม่คาดคิด
“หลิวอวี๋อิง มีอะไรอีกไหม พูดต่อไป” จี้ฉงซานพูดเสียงเรียบ
ความคิดทั้งหมดของหลิวอวี๋อิงกลายเป็เถ้าถ่าน เงยหน้าขึ้นพลางยิ้มเศร้า “หลังจากนั้นลู่อวิ๋นก็สงสัยเยี่ยนชิงหยาง แต่มู่หรงเหยี่ยนและผู้ดูแลจางทั้งหมดมาช่วยเยี่ยนชิงหยาง ข้าวางแผนอยู่นาน แต่แผนนั้นไม่มีผลต่อเยี่ยนชิงหยาง จำต้องปล่อยนางไป จึงเกิดความเคียดแค้นอย่างมาก ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ได้ตบลู่อวิ๋นไป...”
ลู่อวิ๋นที่รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองยังคงบวมแดง มองไปที่หลิวอวี๋อิงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความชิงชัง
“จินหรงเก็บหินิญญาได้จริง...” หลิวอวี๋อิงหยุดชั่วครู่ จากนั้นก็พูดต่อ “ข้าเล่นงานเยี่ยนชิงหยางไม่ได้ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้น จึงนำหินิญญาจำนวนหนึ่งวางไว้บนถนนที่จินหรงเดินผ่าน จินหรงหยิบมันขึ้นมาและเก็บมันไว้...”
เกิดความเงียบงันขึ้นในหอวินัยครู่หนึ่ง และแล้วจี้ฉงซานก็ส่งเสียงดังขึ้นมา “หลิวอวี๋อิงขโมยโอสถของศิษย์รับใช้ อีกทั้งทำร้ายศิษย์อย่างไม่มีเหตุผล ส่งนางไปยังเหมืองแร่เหล็กทุรกันดารที่เนินเขาด้านหลังยอดเขาเถียนฉิง ขุดแร่สิบปี!”
โทษในการขุดแร่เหล็กหลังยอดเขาเถียงฉิงนั้นยากลำบากมาก โดยทั่วไปแล้วศิษย์ที่ทำอาชญากรรมหรือข้อผิดพลาดเล็กน้อยจะถูกส่งไปลงโทษที่นั่น
“ส่วนคนอื่นก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว...” จี้ฉงซานพูดต่อ
“ช้าก่อน!” ทันใดนั้นลู่เยียนก็เปิดปากขึ้น “ศิษย์พี่จี้ เมื่อวานนี้ที่เยี่ยนชิงหยางยังคงถูกสงสัย กลับถูกมู่หรงเหยี่ยนกับผู้ดูแลจางพาไปอย่างง่ายดาย ถ้าเช่นนั้นแล้วไม่มีข้อสงสัยเื่ปกป้องผู้กระทำผิดของมู่หรงเหยี่ยนกับผู้ดูแลจางหรือ หากไม่ใช่เพราะพวกเขาพาเยี่ยนชิงหยางไป ลู่อวิ๋นก็จะไม่ถูกโกรธ!”
“ถ้าเป็เช่นนั้นข้าก็อยากบอกว่า ลู่อวิ๋นใส่ร้ายข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสองครั้งแล้ว บอกว่าข้าขโมยโอสถของนาง งั้นนางก็ต้องเป็ผู้ต้องสงสัยที่ใส่ร้ายข้าใช่หรือไม่ ลู่เยียน การใส่ร้ายก็เป็ความผิด!” เยี่ยนชิงหยางขมวดคิ้วพลางพูดเสียงเย็น
“เ้า...” ลู่เยียนชี้ไปที่เยี่ยนชิงหยาง พูดไม่ออก
ทันใดนั้นก็มีกระแสเสียงหวานดังขึ้นจากหน้าประตู “ศิษย์พี่ใหญ่ งานของท่านเสร็จหรือยัง ไม่ใช่ว่าจะพาข้าเข้าไปในเมืองหรือ ข้ารอท่านนานแล้วนะ!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ จิตใจของเยี่ยนชิงหยางสั่นไหวอย่างรุนแรง
นั่นคือเสียงของลั่วซิง
ในตอนนั้นเมื่อเสียงหยุดลง หญิงสาวในชุดแดงก็เดินเข้ามา
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c054af1f144fd2b59ae896f52d0f6c37
3K
![ร้อนรัก...ช่างซ่อมแอร์ [PWP] มี ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752051728_46400326.webp)
