ณ มณฑลเฮยหลงเจียงต้นเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 1971
ลมหนาวจากไซบีเรียพัดกระโชกแรงจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายกับเสียงร้องครวญครางของภูตผีปีศาจพายุหิมะที่โหมกระหน่ำติดต่อกันหลายวันเปลี่ยนเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็สีขาวโพลนจนสุดลูกหูลูกตาอุณหภูมิดิ่งลงจนต่ำกว่าลบสามสิบองศาเซลเซียสส่งผลให้แม่น้ำทุกสายจับตัวเป็แผ่นน้ำแข็งหนากว่าร้อยเิเแม้แต่น้ำลายที่ถ่มออกจากปากหมาด ๆ ยังแข็งตัวก่อนจะตกถึงพื้น
ณ ท้ายหมู่บ้านหงจงสังกัดคอมมูนกวงิ
ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เงียบเหงาและเวิ้งว้างมีสิ่งปลูกสร้างซอมซ่อหลังหนึ่งตั้งตระหง่านท้าทายลมพายุ คำว่า ‘ซอมซ่อ’ ในที่นี้ อธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือบ้านดินชั้นเดียวที่ถูกดัดแปลงมาจากห้องเก็บฟางเก่าซึ่งอยู่ใกล้กับคอกม้าและอยู่ใกล้กับคอกวัวของหน่วยผลิตสภาพของมันทรุดโทรมจนน่าเวทนา
ผนังดินเหนียวผสมฟางมีรอยแตกร้าวเป็ทางยาวลมหนาวเหน็บเล็ดลอดเข้ามาทางรอยแยกเ่าั้ นอกจากนี้กลิ่นเหม็นสาบของมูลสัตว์ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศยังเล็ดลอดผ่านรอยแยกของผนังบ้านเข้ามารบกวนคนในบ้านจนชวนให้รู้สึกแสบโพรงจมูก
ตอนนี้ความมืดมิดของรัตติกาลโรยตัวปกคลุมภายในห้องหับทุกซอกทุกมุมแสงสว่างของที่นี่คือแสงริบหรี่จากตะเกียงน้ำมันก้นขวดที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า และแสงสว่างจากเตาผิงไฟที่ทำจากดินเหนียว
อันฉู่อี้ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง นั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องเขาห่อร่างกายด้วยเสื้อนวมตัวเก่าที่ไส้นุ่นทะลุออกมาเป็หย่อม ๆเนื้อตัวของเขาสกปรกมอมแมม ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาคมคาย ณตอนนี้ซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววหม่นหมองและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นระคนเจ็บใจ
เขาขบกรามแน่นจ้องมองเปลวไฟในเตาที่กำลังจะมอดดับด้วยสายตาที่คาดเดาได้ยากความหิวโหยกัดกินกระเพาะอาหารจนปวดแสบปวดร้อนไปหมดแต่นั่นยังไม่เ็ปเท่ากับการยืนอยู่บนที่สูงแต่ชีวิตกลับต้องดิ่งลงสู่ที่ต่ำอย่างรวดเร็ว ราวกับพุ่งลงก้นเหว
ความอัปยศบางอย่างกัดกินศักดิ์ศรีของเขาจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดีอันฉู่อี้คือนายทหารอนาคตไกลที่เคยมีลูกน้องห้อมล้อมจนแทบนับไม่ถ้วน
แต่นั่นมันเป็อดีตไปแล้วตอนนี้เขากลายเป็คนตกอับถูกปลดจากตำแหน่งและถูกส่งตัวมาดัดนิสัยในถิ่นทุรกันดารที่บ้านเกิดของตัวเองเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน
"บัดซบเอ้ย..."อันฉู่อี้ฟาดมือตบหน้าขาและสบถเสียงต่ำ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็ไอขาวคลุ้งสะท้อนถึงความหนาวเหน็บในหมู่บ้านหงจง"ทำไมชะตาชีวิตของฉันมันถึงบัดซบได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเื่นั้นป่านนี้ฉันคงได้เลื่อนยศเป็พันเอกไปแล้ว คงไม่ต้องมานั่งทนหนาวอยู่ที่นี่!"
ว่าจบสายตาของเขาก็ตวัดไปมองร่างของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงเตาด้วยความเกลียดชังแทนที่จะรู้สึกรักและรู้สึกสงสาร
จ้าวเฟยเฟย คือภรรยาของอันฉู่อี้หล่อนนั่งตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน ท้องของเธอโย้ใหญ่บ่งบอกถึงอายุครรภ์ที่ใกล้กำหนดคลอดเต็มที
แม้เธอจะกำลังตั้งครรภ์อยู่และแม้ท้องของเธอจะป่องนูนตามประสาคนท้อง แต่ทว่าสัดส่วนร่างกายตรงส่วนอื่นโดยเฉพาะแขนและขากลับผอมแห้งจนดูน่าสงสาร นี่สะท้อนให้เห็นว่าชีวิตความเป็อยู่ของเธอมันไม่ค่อยจะดีนัก
จ้าวเฟยเฟยมีใบหน้าซีดเซียวไร้ฝาดเืเรี่ยวแรงมีน้อยนิดลมหายใจแต่ละจังหวะที่พ่นออกมาดูอ่อนระโหยโรยแรงคล้ายจะตายแหล่ไม่ตายแหล่แต่ทว่ามือข้างหนึ่งของเธอกลับถือหวีซี่หักเอาไว้แน่นพยายามใช้หวีอันนั้นสางผมที่แห้งเสีย และยุ่งเหยิงให้เข้าทรงอย่างทุลักทุเล
ในตอนนี้จ้าวเฟยเฟยไม่สนใจความหนาวเหน็บไม่สนใจความหิวโหย ไม่สนใจความเกลียดชังจากสายตาของสามีเธอไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เธอสนคือเงาสะท้อนของตัวเองในเศษกระจกแตกหักที่วางอยู่ข้างหมอนนั่น
"มองอะไร?"จ้าวเฟยเฟยตวาดเสียงแหบแห้งเมื่อสังเกตเห็นสายตาที่น่ารำคาญของสามี"ถ้าว่างนักก็ออกไปหาฟืนสิ! ฉันหนาวจะตายอยู่แล้วหรืออยากให้ลูกในท้องแข็งตายไปพร้อมกับฉัน ห้ะ!"
อันฉู่อี้เค้นเสียงหัวเราะในลำคอสุ้มเสียงและแววตาของเขาเ็ายิ่งกว่าพายุหิมะด้านนอกซะอีก "ตายไปซะได้ก็ดีจะได้หมดเวรหมดกรรม แกกับลูกในท้อง ว่าก็ว่าเถอะ ภาระทั้งนั้น!"
"อันฉู่อี้!พูดแบบนี้ได้ยังไง แกกำลังจะเป็พ่อคนนะ มีที่ไหนมาแช่งให้ลูกกับเมียตาย ไอ้สารเลวแกมันไม่ใช่คน!" จ้าวเฟยเฟยกรีดร้องด้วยความโมโหแต่เธอไม่มีแรงมากพอที่จะคว้ามือไปคว้าข้าวของมาขว้างปาใส่เขาหญิงสาวจึงทำได้แค่กัดริมฝีปากของตนเพื่อระบายความโกรธจนมีเืไหลซิบออกมา
ในใจของจ้าวเฟยเฟยเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
มันเป็ความรู้สึกผิดหวังเสียใจ และเสียดายอย่างหาที่สุดไม่ได้
หล่อนเสียใจที่ครั้งหนึ่งหล่อนเลือกหลงรักผู้ชายสารเลวอย่างอันฉู่อี้ถ้ารู้ว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็คนตกอับแบบนี้หล่อนคงไม่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ตนเองตกมาเป็เมียของเขาอย่างแน่นอน
นี่ถือเป็การตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของหล่อนเลยก็ว่าได้
‘ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับไอ้สวะนี่เด็ดขาด! ตอนจีบกันบอกว่าเป็ดาวรุ่งในกองทัพจะพาไปอยู่อย่างสุขสบายในคฤหาสน์หลังใหญ่ สุดท้ายก็พามาอดตายในนรกน้ำแข็งนี่’
จ้าวเฟยเฟยเคลื่อนมือมาลูบท้องที่นูนป่องเธอลูบท้องของตัวเองไม่ใช่ด้วยความรักใคร่ที่มีต่อบุตร แต่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีก้อนหินหนักๆ ถ่วงอยู่ในท้องและเหมือนมีโซ่พันธนาการ ผูกแขนผูกขาให้เธอหนีไปไหนไม่ได้ตั้งหลายเดือน
‘แกมันมารหัวขน!คลอดเมื่อไหร่ ฉันจะทิ้งแกไว้ที่นี่แหละ ได้ยินว่าสหายเซียวที่หมู่บ้านข้าง ๆกำลังหาผู้หญิงไปแต่งเป็ภรรยา เขามีรถแทรกเตอร์ขับแถมยังเป็หลานหัวหน้าคอมมูนอีกต่างหาก ถ้าฉันเอาใจเขาหน่อยบางทีเขาอาจจะพาฉันหนีไปจากที่นี่ได้ส่วนเด็กนี่ก็ปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับพ่อของมันซะ!’
อย่าว่าแต่อันฉู่อี้ที่สารเลวเลยผู้หญิงอย่างจ้าวเฟยเฟยก็สารเลวไม่แพ้กันนักหรอก หล่อนกับเขาก็เปรียบเสมือนผีเน่ากับโลงผุคนหนึ่งเห็นแก่ตัว คนหนึ่งร้ายกาจและเ้าเล่ห์เ้าแผนการ
ความคิดอันชั่วร้ายนี้ผุดขึ้นในสมองของว่าที่คุณแม่มือใหม่เธอวางแผนทางหนีทีไล่ให้ตัวเองอย่างเงียบเชียบ โดยไม่รู้เอาซะเลยว่าสามีตัวดีที่นั่งอยู่มุมห้อง ต่างก็กำลังคิดเื่เดียวกันกับเธอ
อันฉู่อี้กำลังคิดคำนวณในใจว่า…
‘เสบียงเหลือแค่แป้งข้าวโพดครึ่งถุงฝืนทนอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงไม่มีใครรอด ถ้าฉันขโมยเงินที่จ้าวเฟยเฟยซ่อนไว้แล้วหนีข้ามชายแดนไปรัสเซีย หรือไม่ก็แอบขึ้นรถไฟกลับเข้าเมืองหลวง ทิ้งนังผู้หญิงโง่กับลูกไว้ที่นี่ให้พวกมันอดตายไปเองแบบนั้นฉันถึงจะหมดภาระและถึงจะมีทางรอด’
เสียงของอันฉู่อี้ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดหย่อนยังไงซะเขาก็จะหาทางหนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง จะไม่แบกเอาภาระขึ้นหลังไปด้วยเด็ดขาด!
และแล้วบรรยากาศในห้องหับก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้งมีเพียงเสียงลมพายุด้านนอกและเสียงความคิดอันเห็นแก่ตัวของคนทั้งสองฝ่ายที่ดังสนั่นอยู่ในหัวของตนเอง
แล้วทันใดนั้นเอง จู่ ๆจ้าวเฟยเฟยก็สะดุ้งเฮือก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเ็ปรุนแรง ร่างกายเกร็งกระตุกมือผอมบางของหล่อนกำผ้าห่มแน่น
"โอ๊ย!!!"เสียงร้องโหยหวนดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องหับซอมซ่อ
อันฉู่อี้ขมวดคิ้วมุ่นเขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยความรำคาญใจ "เป็บ้าอะไรอีก!ร้องโวยวายให้นกฮูกมันตื่นหรือไง?!" ชายหนุ่มตวาดลั่นโดยไม่สนใจอาการเ็ปกะทันหันของหล่อน
"เจ็บ...ท้อง...โอ๊ย!ฉู่อี้! ฉันปวดท้อง! น้ำ...น้ำเดินแล้ว!"
ความเ็ปที่แล่นพล่านจากบั้นเอวลงไปที่โคนขาทำให้เธอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเตียงของเหลวอุ่น ๆ ไหลนองออกจากหว่างขา เปรอะเปื้อนกางเกงขายาวตัวเก่าไม่นานเท่าไหร่กลิ่นคาวเืจาง ๆ ก็ตีคลุ้งขึ้นมาแตะจมูก
วินาทีแรกที่เห็นภาพเหตุการณ์เหล่านี้ปฏิเสธไม่ได้ว่าอันฉู่อี้ออกอาการตื่นตระหนกลนลานเล็กน้อยตามสัญชาตญาณมนุษย์แต่พอมาฉุกคิดดูให้ดี ๆ ว่าเขามีแผนจะทิ้งให้หล่อนอดตายอยู่ที่นี่แล้วชิงหนีไปใช้ชีวิตที่อื่นคนเดียวอยู่แล้ว
งั้นเื่อะไรที่เขาจะต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือหล่อนให้เปลืองแรงเปล่า
เมื่อคิดได้อย่างนี้ชายหนุ่มจึงเอาแต่นั่งมองดูภาพนั้นด้วยสายตาที่ค่อนข้างว่างเปล่าแต่อำมหิตอันฉู่อี้ไม่ขยับตัวไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียวและเขาไม่ออกอาการตื่นตระหนกลนลานเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว
ในแววตาของเขาไม่มีความเป็ห่วงไม่มีความเอื้ออาทร ไม่มีความเมตตาใด ๆ ปรากฏขึ้นมาให้เห็นเขาเอาแต่นั่งนิ่งจ้องมองภรรยาที่เจ็บท้องคลอดเจียนตายประหนึ่งเป็แค่รูปปั้นหินก้อนหนึ่งก็เท่านั้น
"จะคลอดแล้วงั้นสิ?"เขาพึมพำกับตัวเองด้วยสุ้มเสียงแ่เบา "ไอ้หนูเอ็งเลือกเวลามาเกิดได้ดีจริงๆ คืนนี้เป็คืนที่พายุหนักที่สุด ฟืนก็จะหมดแล้ว ข้าวก็ไม่มีจะกิน! งั้นก็… ตาย ๆไปซะเถอะ ตายไปทั้งแม่ทั้งลูกเลยก็ดี"เขาพึมพำสิ่งนี้กับตัวเองโดยไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด
"ช่วยด้วย...ไปตามหมอตำแยประจำหมู่บ้านมาให้ที...โอ๊ยยยหรือไม่ก็ช่วยไปตามป้าข้างบ้านมาหน่อยฉู่อี้..."
จ้าวเฟยเฟยร้องขอความช่วยเหลือจากสามีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน่าสงสารน้ำตาเม็ดเป้งไหลพรากอาบสองข้างแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันเบ่งไม่ออก มันเจ็บ…เจ็บเหลือเกิน เจ็บเหมือนตัวจะขาดเป็สองท่อน..."
อันฉู่อี้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ไม่รีบไม่ร้อน เขาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้เตียงเตา มองดูภรรยาที่ดิ้นพล่าน ๆด้วยความเ็ปอย่างแสนสาหัสดั่งปลาตะเพียนขาดน้ำและถูกโรยผงเกลือลงไปบนเนื้อตัวที่ถูกขอดเกล็ดออกจนหมดเกลี้ยงด้วยสายตาสุดเ็า
ในหัวของเขากำลังคิดประมวลผลจากภาพฉากตรงหน้าอย่างคนเืเย็น
‘ฉันจะหาเงินที่เธอซ่อนไว้ให้พบแล้วฉันจะแสร้งทำทีเหมือนออกไปตามหมอตำแย แล้วไม่โผล่หัวกลับเข้ามาอีกปล่อยให้เธอตายทั้งกลมอยู่ที่นี่... กว่าจะมีคนมาพบศพ หิมะคงกลบฝังทุกอย่างไปแล้วหลังจากนั้นฉันจะกลายเป็คนโสดอีกครั้ง ไม่มีลูกเมียมาคอยถ่วงแข้งถ่วงขา นี่แหละคือสิ่งที่ฉัน้า’
ความคิดอันดำมืดลอยเข้าครอบงำจิตใจของอันฉู่อี้ทุกซอกทุกอณูเขายืนนิ่งนานเฝ้ามองดูความทรมานของภรรยาอย่างใจเย็นสายตาคู่นั้นที่จ้องมองหล่อนมันเ็ายิ่งกว่าก้อนน้ำแข็งด้านนอกนั่นซะอีก
612
