“แม็ก แม็ก
หายไปไหน ออกมานี่เร็ว” นาเดียเดินตามหาแม็กทั่วเพ้นเฮ้าท์หลังใหญ่ “ั้แ่นายไปอยู่กับคุณเทวินแค่คืนเดียว นิสัยเริ่มเหมือนเ้านายขี้บ่น” หญิงสาวหมุนร่างชนกับชีวาที่ยืนฟังเธอพูด ชีวาคว้าต้นแขนเธอไว้ไม่ให้วิ่งหนี “เดี๋ยวนี้เปรียบเทียบเ้าแม็กกลับผมใช่ไหม มันกำลังกัดไอ้นี่อยู่ที่ตากผ้า” ชีวามองใบหน้าของเธอผ่านรอยกัดเป็วงกลมใหญ่ นาเดียดึงกางเกงขาสั้นของชีวา “โอ้... ไม่นะ แม็ก นายหิวมากหรือไง” ชีวาวางตัวเ้าแม็กลงโยนกางเกงขาสั้นให้มันตะครุบเล่นต่อ “ผมจะเอามันไปคืนเ้าของ ไม่งั้นมันคงกัดทุกอย่างที่ขวางหน้า” นาเดียจับน้องหมาอุ้มขึ้น สอดปลายนิ้วเข้าในปากของมัน “ฟันขึ้นเยอะเลยค่ะ เรากักบริเวณให้มัน ดีไหมคะ นิสัยพวกนี้แก้ได้ค่ะ’ ชีวาเหลียวมองซ้ายขวา “ผมมีแค่ห้องนั้นให้มันอยู่” ชีวาชี้ไปที่ห้องเก็บของ แต่นาเดียชี้ไปที่ลานกว้างใกล้สระว่ายน้ำ “ขอพื้นที่ตรงนั้นคะ กว้าง สี่คูณหกเมตร มันคงพอที่แม็กจะอยู่ในคอกเล่นกับของเล่นได้”
“ผมจะไม่ต่อคอกให้มัน คุณเสนอ..คุณก็ทำเอง เข้าใจไหม เอ่ออ ผมมีประชุมวันนี้คงกลับดึก ไม่ต้องทำอาหารค่ำ” ชีวาขยับเน็คไทให้เข้ารูป เดินเข้าไปในห้องครัว เสียงเปิดขวดเบียร์ทำให้นาเดียขมวดคิ้ว “ดื่มเบียร์ตอนเจ็ดโมงเช้า” ชีวาวางขวดเบียร์ลงบนโต๊ะอาหาร เขาเปิดตู้เก็บกล่องใส่อาหาร เทอาหารเช้าลงในกล่องพลาสติก ปิดล็อคอย่างเรียบร้อย “ผมจะเอาไปกินที่ทำงาน” นาเดียช่วยเขาถือกล่องอาหาร “วันนี้ฉันมีเรียนแค่สองชั่วโมง ขอเงินไปซื้อคอกที่ร้านขายของสำหรับสัตว์เลี้ยงด้วยค่ะ”
“ผมมีแต่บัตรเครดิต เงินสดไม่มี คุณออกไปก่อน ตอนค่ำผมจะคืนให้” นาเดียก้าวเข้ามายืนตรงหน้าของเขา “ฉันก็ไม่มีเงินสดค่ะ” ชีวาเม้มริมฝีปาก นาเดียหลบสายตาของเขา “งั้นวันนี้ไม่ต้องไปซื้อค่ะ” นาเดียอุ้มเ้าแม็กเดินหน้างอ “เอาบัตรของผมไปใช้ก่อน” หญิงสาวยื่นมือรับบัตรเครดิตของเขา “ผมต้องรีบไปทำงาน” ชีวาเอียงร่างฉกหอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง “อืม ให้กำลังใจผมหน่อย วันนี้มีประชุมใหญ่กับทีมนาซ่า” ร่างสูงวิ่งขึ้นบันไดเหมือนเหาะทางอากาศออกไป
ภายในห้องครัว หญิงสาวมองขวดเบียร์และบัตรเครดิตในมือ “เรานิสัยเสียจริงๆ เขาคงเครียดน่าดู ทำงานกับทีมนาซ่า...
นาซ่า
!!!” นาเดียทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องครัว “เขาทำงานอะไร หรือว่า เรายังไม่รู้เลยว่า ชีวาทำงานอะไร” หญิงสาววิ่งเข้าไปในห้องนอนของเขา โน๊ตบุ๊คเปิดค้างไว้บนโต๊ะทำงาน เธอนั่งลงบนเก้าอี้ กดพิมพ์อย่างคล่องแคล้วหาข้อมูลเกี่ยวกับชีวา “โอ้ พระเ้า...เขากำลังศึกษาปริญญาเอกต่อ เวลานี้เขาคือที่ปรึกษาของประธานใหญ่ของ…..” นาเดียฟุบหน้าลงบนโต๊ะทำงาน “เราเดาผิดหมดทุกอย่าง” เธอรีบหาผ้าเช็ดโต๊ะ ทำความสะอาดอย่างเร็ว
ใน่บ่ายนาเดียใช้เวลาเดินหาซื้อคอกไม้สำหรับน้องหมาในย่านไฟว์ร็อค หญิงสาวเดินจนสุดทางแยกเลี้ยวเข้าไปร้านขายของสำหรับสุนัขพันธ์ใหญ่เล็ก “ในที่สุดก็เจอ” ร้านLove pets เพียงร้านเดียว เธอก็ได้ของที่้าจนครบ “ฉันขอจ่ายด้วยเงินสดค่ะ” เ้าของร้านยื่นบิลเงินสด “ทั้งหมดสองร้อยสิบเหรียญครับ” นาเดียยิ้มอย่างพอใจ “คราวนี้แม็กไม่ต้องกลับไปไหน”
นาเดียหอบหิ้วของทั้งหมดขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินเมื่อเธอถึงสถานีใกล้เพ้นเฮ้าท์ เธอหิ้วของพะรุงพะรังข้ามทางม้าลายบริเวณสี่แยก ในขณะเดียวกันชีวาขับรถคันหรูจอดรอสัญญาณไฟสีเขียว “นาเดีย” สัญญาณสีเขียวกระพริบ ชีวาหักพวงมาลัยเลี้ยวรถ ขับอย่างเร็ว เพื่อจะให้ทันหญิงสาวที่จ้ำปลายเท้าไม่มองซ้ายมองขวา “นาเดีย นาเดีย” ชีวาะโเรียกเธอดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินเพราะหูฟังเสียบหูทั้งสองข้าง “หูฟังอีกแล้ว แม่คุณเมื่อไรจะระวังเื่นี้นะ” ชายหนุ่มจอดรถสนิท กดสายโทรศัพท์โทรเข้าเครื่องของเธอ นาเดียหยุดกดปุ่มรับสาย “สวัสดีค่ะ นาเดียค่ะ” นาเดียตอบอย่างเร็ว “สวัสดีครับ ผมชีวาจอดรถข้างหลังคุณ กรุณาหันหลังมองได้ไหมครับ”
“อ่าวว มาได้งัย เขามีประชุมไม่ใช่หรือ” นาเดียวิ่งตรงมาที่รถของเขา ชีวาก้าวลงจากรถเก๋ง “ผมจะไปส่ง” ทั้งคู่ช่วยกันจัดของลงในท้ายรถ ภาพของชีวากับนาเดียอยุ่ในสายตาของคนในรถเก๋งโบราณคันใหญ่จอดอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ภายในรถ ร่างของชายวัยเจ็ดสิบสี่ปี ภูมิฐาน นั่งตัวตรง ทอดสายมองชายหญิงทั้งสองคนไม่ละสายตา คุณปู่ของชีวากดปุ่นเลื่อนกระจกหน้าต่างลง “ผู้หญิงที่อยู่กับชีวาเป็ใคร” พารุณนั่งข้างคนขับ “เธอคือสาวใช้รายวันครับ” ท่านประธาน อนิราช ไวศานย์จ้องใบหน้าของนาเดียเขม็ง นิ่งมองดูเฉยๆ เอ่ยออกมาแค่ “ลูกครึ่ง ฮืออ” ปลายนิ้วมือกดปุ่มกระจกหน้าต่างเลื่อนขึ้นอย่างช้าๆ “วันนี้เขาต้องไปประชุมกับทีมนาซ่าไม่ใช่เหรอ” พารุณก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือ “อีกสองชั่วโมงครับ”
ชีวากดรหัสเปิดประตูบานใหญ่ให้หญิงสาว “ผมส่งคุณแค่นี้ อย่ามัวแต่เล่นกับของเล่นใหม่ อ่านหนังสือเตรียมสอบด้วย เจอกันครับ” ชีวาขยี้กลุ่มผมของเธอ ร่างสูงหายกลับเข้าไปในลิฟต์ นาเดียยิ้มกับตัวเอง “วันนี้เขาอารมณ์ดีจังเลย ได้ค่ะเ้านายขา หนูจะตั้งใจอ่านหนังสือค่ะ”
เวลาผ่านไปจวนเที่ยงคืน ชีวาบิดร่างไปมา หมุนลำคอให้ห้องทำงานอยู่ชั้นเดียวกันกับประธานใหญ่อนิราช ไวศานย์ เสียงไม้เท้าดังขึ้นและหยุดหน้าห้องทำงานของชีวา “คุณปู่” ชีวาถอนหายใจ ร่างสูงรีบเปิดประตูห้องออกกว้าง “สวัสดีครับ คุณปู่” ชีวาก้มลงแตะปลายเท้าของคุณปู่ “เจริญๆ” คำอวยพรสั้นทำให้ชีวาเงยหน้าขึ้น “คุณปู่ยังไม่นอนเหรอครับ” อนิราชก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทำงานของชีวา “นอนไม่หลับ” ชีวาปลดกระดุมเสื้อสูทนั่งลงตรงหน้าคุณปู่ “โทร.หาอารยาหรือยัง ได้ยินว่า เมื่อเช้านี้อนินท์หย่ากับวิภาดาเรียบร้อย” หัวใจของชีวาเต้นแรงเหมือนกลองใหญ่รัว ชีวิตของเขาั้แ่วันนี้เป็ต้นไปต้องทำหน้าที่ตามข้อต่อรองระหว่างพ่อกับลูก “ปู่ไม่เข้าใจว่า ทำไมหลานถึงตัดสินใจเเบบนั้น มันก็จริงที่อนินท์ไม่มีความสัมพันธ์อย่างสามีภรรยากับวิภาดามาั้แ่พวกเขามีหลาน” ชีวาก้มหน้าลง “ผมขอโทษครับ” อนิราชล้วงกระเป๋าเสื้อสูทตลับสี่เหลี่ยมสีทองถูกเปิดออก “ซิก้าสักมวนไหม’ ชีวาส่ายหน้า “ผมไม่สูบครับ”
“ปู่ดีใจที่อนินท์จะมีความสุข และเสียใจที่หลานกำลังก้าวเข้าไปอยู่ความทุกข์แทน” เสียงไฟเเช็คจุด ควันสีขาวถูกเป่าออกมาอย่างช้าๆ “ผมยอมรับความทรมานที่จะเกิดขึ้น ผมขอให้แม่ของผมมีความสุขต่อให้ผมต้องสละชีวิตนี้ ผมก็ยอมครับ” อนิราชยิ้มอย่างพอใจพร้อมเสียงหัวเราะ “ฮ่าๆๆ คำว่าลูกเมียน้อยหายไปจากความคิดแล้วใช่ไหม”
“คำว่าลูกเมียน้อยหรือเมียหลวงไม่ขึ้นอยู่กับใบทะเบียนสมรสครับ ผมเรียนคุณปู่แล้วว่าผมขอคืนความสุขให้แม่ของผมครับ” อนิราชเขี่ยซิก้าลงในที่เขี่ยบุหรี่ “เื่งานและกิจการของอนินท์ที่นี่ หลานต้องดูแล และมีอีกเื่หนึ่ง การแต่งงานของพวกหลานๆทั้งหมดจะทำตามใจไม่ได้” ชีวาหลับตาลงภาพของนาเดียปรากฏขึ้น “เื่นี้มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงครับ” อนิราชขมวดคิ้วจ้องใบหน้าของหลานชายที่ตนรักและเอ็นดู “จำเอาไว้ว่าปู่ยังมีชีวิตอยู่ เื่นี้พ่อของหลานทำผิดพลาดมาแล้ว ปู่จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกและเป็ประวัติศาสตร์ซ้ำสองของตระกูลไวศานย์ ราตรีสวัสดิ์” เสียงเคาะประตูดังขึ้น พารุณเข้ามาในห้องทำงาน “ผมมารับท่านครับ”
ชีวาแวะนั่งดื่มเหล้ากับเทวินที่ร้านเหล้าที่เดิม เสียงเพลงที่ขับร้องด้วยนักร้องสาวสวยคนใหม่ทำให้ชายหนุ่มหลายคนนั่งเรียงหน้าด้านล่างของเวที “ทำไมไม่บอกฉันั้แ่แรกวะ นายทำบ้าอะไร เอาชีวิตของตัวเองไปผูกกับข้อแลกเปลี่ยนพวกนั้น แล้วเื่การแต่งงานแบบคุมถุงชน ฉันขอด่านายคำเดียวเลยว่า ไอ้โง่” ชีวานั่งนิ่งไม่โต้ตอบเพื่อนรัก “พูดอะไรบ้างได้ไหมวะ” เทวินถอนหายใจมองหน้าเพื่อนรัก “นายไม่เข้าใจ แม่ของฉันไม่ยอมย้ายออกจากบ้านเก่าหลังหลังนั้น แม่รักพ่อมากถึงยอมอยู่ในสภาพนั้น” เสียงดีดนิ้วดังขึ้น “นั่นเเหละ ในเมื่อแม่ของนายพอใจที่จะอยู่ในสภาพนั้น แล้วนายเดือดร้อนอะไรวะ คราวนี้อย่าว่าแต่จูลี่ นาเดีย หรือใครที่นายรัก นายหมดสิทธิ์ ชีวิตนายก็จะกลับเข้าไปสู่โหมดของคุณอนินท์ ไวศานย์”
ดวงตาของชีวาจ้องดวงตาของเทวิน “โหมดของคุณอนินท์ นายหมายความว่าอะไรวะ” เทวินหยิบแผ่นกระดาษทิชชูกางออกบนโต๊ะ ดึงด้ามปากกาจากเสื้อของชีวา “ฟังที่ฉันพูดให้ดีๆ ฉันมั่นใจว่า คุณปู่อนิราช คือคนวางแผนเื่พวกนี้ นายคือไอ้เด็กเ้าปัญหาที่ไม่ยอมรับฐานะของตัวเองว่าเป็ลูกหลานของตระกูลไวศานย์ที่ยิ่งใหญ่ คุณปู่รักพ่อของนายมากที่สุดในบรรดาลูกชายทั้งสามคน พ่อของนายไม่เคยทำอะไรผิดยกเว้นเื่การแต่งงานเื่เดียว ์ยังเมตตาอีกเื่ที่บังเอิญปู่ของนายก็รักลูกสะใภ้ที่ชื่อคุณแม่อารยามาก นายก็เลยกลายเป็หลานสุดโปรดที่น่าเตะก้นมากที่สุด” เทวินวาดวงกลมรอบชื่อของทุกคน “ปัญหาที่ยิ่งใหญ่สำหรับตระกูลไวศานย์คือ นายไม่ยอมรับพ่อของนาย ตอนที่นายต่อรองกับพ่อของนาย ฉันมั่นใจว่า คุณปู่คือที่ปรึกษาและวางแผนให้นายติดกับดัก คราวนี้นายดิ้นไม่หลุด รู้ตัวไหมว่านายมันโง่”
“นายรู้เื่ของครอบครัวฉันมากกว่าตัวฉันได้ไงวะ” ชีวาชี้หน้าเพื่อน “ไอ้เวร เราคบกันมาั้แ่อนุบาล แหกตาดูบ้างว่านายคบใคร” เทวินฉุนในคำถามของชีวา “กลับบ้านได้แล้ว ตักตวงความสุขกับนาเดียให้มากๆ” ชีวาเรียกบริกรให้เก็บเงิน “ไม่ ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ เหมือนที่พ่อของฉันทำกับแม่ในอดีต ฉันจะส่งเสริมให้เธอเรียนให้จบ เธอต้องกลับบ้านไปช่วยแม่และน้องชาย”
เทวินอึ้งในคำตอบของชีวา “นายยอมแต่งงานกับคนที่ไม่รักได้เหรอวะ ฉันทำไม่ได้วะ” เทวินส่ายศีรษะไม่เชื่อชีวา “เทวิน.. แม่คือผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุดในโลก ฉันยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อแม่” เทวินรู้สึกเสียใจ “ถ้านาเดียรักนาย นายจะทำอย่างไร” ชีวาหยิบด้ามปากกาสอดเก็บในกระเป๋าเสื้อ “ถ้านายกับเธอรักกันจริงๆ นายจะทำอะไรวะ” เทวินย้ำคำถามอีกครั้งหนึ่ง “นาเดียคงไม่รักฉันอย่างที่นายกำลังคิดก็ได้ เธอมาที่นี่เพื่อจะเรียนเป็นักวิทยาศาสตร์ เส้นทางชีวิตมักจะมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ” เทวินหัวเราะดังลั่น “อย่าหลอกใจตัวเองนะโว้ย นาเดียคือผู้หญิงคนแรกที่นายรัก นาเดียไม่ใช่จูลี่”
เทวินยืนมองรถเก๋งคันหรูเลี้ยวผ่านร่างของเขาที่ลานจอดรถ "ชีวา นายรักนาเดียมากขนาดนี้เหรอวะ" คำพูดของชีวาก้องในสมองของเทวิน "ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ เหมือนที่พ่อของฉันทำกับแม่ในอดีต"
1K
