บทที่ 11
พลั้งมือฆ่า
ลู่ิยืนอยู่ท่ามกลางความสับสนมากมายในตอนนี้หลังจากที่ปะทะรับมือกับพวกกลุ่มศิษย์ของหุบเขากระบี่มันทำให้ลู่ิพลั้งมือฆ่าลูกศิษย์ของสำนักหุบเขากระบี่ไปเรียบร้อยแล้ว
ศิษย์ของสำนักหุบเขากระบี่สองคนโดนสังหารตายในตอนนี้เขาได้ทำสิ่งที่ตนเองนั้นไม่ควรจะทำ นี่เป็ครั้งแรกที่ลู่ิได้สังหารมนุษย์
ั้แ่เกิดมาตัวของมันนั้นถือกำเนิดมาในชะตากรรมและในฐานะผู้อ่อนแอแม้จะฉลาดเฉลียวแต่ไร้ซึ่งกำลังชีวิตนี้แม้จะใช้กำลังมากมายขนาดไหนก็ไม่มีทางสังหารมนุษย์ได้
แต่ในตอนนี้กับพลั้งมือฆ่าลูกศิษย์ของสำนักหุบเขากระบี่ไปการฆ่าศิษย์ร่วมสำนักมันถือได้ว่าเป็ข้อห้ามสำคัญสำหรับพวกลูกศิษย์ภายในสำนัก
แน่นอนว่าถ้ามีผู้ใดจับได้เกี่ยวกับเื่นี้ตัวของมันจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่อย่างแน่นอนแน่นอนว่าโทษทัณฑ์ของสำนักการที่สังหารลูกศิษย์ร่วมสำนักด้วยกันเองคงจะไม่พ้นการโดนลงโทษในการคุมขังใต้หุบเขา
คุกใต้หุบเขาถือว่าเป็คุกอันหนาวเหน็บภายในสถานที่แห่งนั้นไม่เห็นเดือนไม่เห็นตะวันผู้คนกล่าวว่าเมื่อลูกศิษย์โดนจองจำอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้นจะโดนโซ่ตรวนเหล็กดำที่ไม่สามารถปลดออกได้จองจำทั้งร่างกาย
โดยภายในสำนักจะให้คนที่โดนจองจำอยู่ภายในคุกภายใต้หุบเขาอยู่เช่นนั้นไปเรื่อยๆโดนความมืดและความเงียบกัดกินทั้งร่างกายและจิตใจนานวันเข้าคนผู้นั้นจะกลายเป็คนเสียสติไร้การควบคุม
นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าโทษขั้นสูงสุดของสำนักโดยภายในสำนักคนที่ได้รับโทษทัณฑ์แบบนั้นมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นแต่ในตอนนี้การสังหารศิษย์ร่วมสำนักด้วยกันเองทำให้ลู่ิมีโอกาสที่จะโดนโทษทัณฑ์นั้น
ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความสับสนมองร่างของเ้าผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าว่าจะเอาอย่างไรดีในตอนนี้มีสิทธิ์บางคนกำลังรอดชีวิต
คนพวกนั้นมันได้รับาเ็ร่างกายและกระดูกทำให้พวกมันเ็ปแต่ว่ามันก็ยังคงมีชีวิตมองเห็นว่าลู่ิสังหารลูกศิษย์ร่วมสำนัก
ชายผู้นั้นทำการกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น“ เ้าลูกเต่าลู่เ้าสังหารศิษย์ร่วมสำนักเื่นี้จะต้องถึงหูท่านผู้าุโอย่างแน่นอน ”
มันทำการกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นความโกรธแค้นแววตาที่เต็มไปด้วยความอำมหิตคู่นั้นจ้องมองมาที่ลู่ิ
ลู่ิที่ยืนแน่นิ่งอยู่หลังจากได้ยินเสียงของคนผู้นั้นกล่าวดังขึ้นมาตัวของมันหันไปมอง
ลู่ิแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเรียบเฉยจ้องมองไปที่ลูกศิษย์ผู้นั้นทันใดนั้นเองใบหน้าของลู่ิก็เ็าขึ้นทันควัน
“ โดนโทษทัณฑ์อย่างงั้นหรอก่อนหน้านี้พวกเ้าภายในสำนักคิดสังหารข้าตั้งกี่ครั้งตี้ครั้งเมื่อเห็นพวกเ้าคิดจะกลัวขอโทษทันเลยแม้แต่น้อย”
“ ให้ตัวของข้าคาดเดาภายในสำนักแห่งนี้ไม่มีความเป็ธรรมอยู่ั้แ่แรกแล้วต่อให้คนไร้ค่าอย่างข้าโดนสังหารภายในสำนักพวกเ้าเองก็คงจะไม่โดนโทษอะไร ”
“ ในครั้งนี้ตัวของข้าอยากจะสังหารเ้าบ้างเค้าบอกว่าข้าจะโดนโทษทัณฑ์ภายในสำนักอย่างงั้นหรือ”
“ เห้อ!!! ไร้สาระภายในสถานที่แห่งนี้ภายในโลกใบนี้ผู้ที่อ่อนแอคือผู้ที่ถูกกลืนกินนั่นคือคำที่พวกเ้ากับขามาตลอด”
ลู่ิค่อยๆใช้แววตาที่เ็าจ้องมองไปที่คนผู้นั้นชายผู้นั้นที่นอนเจ็บอยู่ที่พื้นร่างกายของมันตอบสนองด้วยความกลัว
มันััได้ถึงความรู้สึกอันเย็นะเืที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของลู่ิมันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนนี่เป็ครั้งแรกที่มันได้ััและได้รู้ความรู้สึกแบบนี้ออกมาจากร่างกายลู่ิ
ตัวของมันไม่เข้าใจตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียวมันตั้งคำถามภายในใจเหตุใดคนขาดเขาอย่างนั้นถึงสามารถปลดปล่อยความรู้สึกที่น่าหวาดกลัวเช่นนั้นออกมาได้
ลู่ิค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆเท้าทั้งสองข้างเดินเหยียบลงที่พื้นกลายเป็เสียงตึก!! ตึก!!!
เสียงฝีเท้าที่ย่างกายเข้ามาเรื่อยๆผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ากระเสือกกระสนร่างกายของตนเองถอยไปด้านหลัง
แววตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมันรู้ดีแววตาของลู่ิในตอนนี้ราวกับสัตว์เืเย็นที่จะสังหารมันได้ทุกเมื่อ
“ นี่ตัวของเ้าจะทำอะไร!!! เ้าลืมไปแล้วอย่างงั้นเหรอกฎของสำนัก…” คราวนี้มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
มันพยายามจะกระเสือกกระสนนำพาร่างกายของตนเองถอยหลังออกจากจุดนั้นในขณะที่กำลังพาร่างกายของตนเองหนีออกจากสัตว์ร้ายที่อยู่บริเวณด้านหน้า
ลู่ิได้ยินคำพูดของคนผู้นี้แล้วมันช่างน่าหัวเราะก่อนหน้านี้ตัวของมันเคยโดนดูถูกเหยียดหยามมามากมาย
เ้าคนพวกนี้คิดแม้แต่จะกระทั่งสังหารตัวของมันกดภายในสำนักที่ว่าห้ามลูกศิษย์สังหารกันก็มีไว้เพียงแค่ว่าคนอ่อนแอไม่มีสังหารคนแข็งแกร่งเท่านั้น
ต่อให้ตัวของมันโดนสังหารตายไปด้วยฐานะของคนพวกนี้ที่เป็ลูกหลานของขุนนางใหญ่อย่างไรภายในสำนักเองก็คงจะไม่เอาเื่
ความไม่เท่าเทียมนี้ความลำเอียงของยุทธภพลู่ิความรู้สึกเ่าั้แทรกแซงเข้ามาภายในจิตใจแววตาเต็มไปด้วยความเหยื่อ
ร่างกายเดินมาหยุดลงบริเวณด้านหน้าของชายผู้นั้นแววตาคู่นั้นถูกอาบย้อมไปด้วยความรู้สึกอันเ็าความรู้สึกอันเ็าที่สั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างกายผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าที่พยายามกระเสือกกระสนมันไม่สามารถ
นี้ออกไปได้ร่างกายของมันได้รับาเ็ซี่โครงาแนี้ใหญ่เกินจะเยียวยาร่างกายของมันก็เสือกกระสนพยายามกระทบร่างกายของตนเองถอยหลังแต่มันเองก็ได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น
ลู่ิแสยะยิ้มที่มุมปากจากนั้นก็ยกเท้าของตนเองขึ้นมาใช้กำลังทั้งหมดของตนเองกระทืบโรงใส่ร่างกายของชายผู้นั้น
ตูม!!เสียงดังกังวานลมปราณจำนวนมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาแล้วก็อัดกระแทกกับการโจมตี
ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าโดนการโจมตีนั้นทะลวงเข้าไปบริเวณหน้าอกแรงอันมหาศาลที่ทะลุเข้ามาทำให้ร่างกายของมันนั้นสิ้นใจตายในทันที
สภาพการตายของมันน่าอนาถอนาถเืกระอักออกมาจากปากแววตานั้นเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
มันยังมีพวกมันที่เหลืออยู่อีกเหลืออีกอยู่สองคน ในตอนนี้ถ้าอยากจะปกปิดความผิดของตนเองสิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือสังหารพวกมันให้
ลู่ิหันไปมองอีกสองคนที่นอนอยู่ที่พื้นเ้าคนสองคนนั้นแสดงแววตาหวาดกลัวในตอนนี้ตัวของพวกมันรู้แล้วว่าคนที่พวกมันเคยรังแกภายในอดีตเปลี่ยนไป
พวกมันเปรียบเทียบว่าลู่ิเนี่ยตอนนี้ไม่ได้แตกต่างจากปีศาจเลยแม้แต่น้อย“ ออกไปนะลู่ิ!!! ”
เ้าคนพวกนั้นแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวในตอนนี้พวกมันกำลังพยายามกระเสือกกระสนเพื่อเอาชีวิตรอด
ร่างกายของพวกมันในตอนนี้ไม่สามารถหนีไปได้จากจุดนี้อย่างแน่นอนมันรู้ดีว่าตัวของมันคงจะมีสภาพตัวของมันคงจะมีสภาพไม่แตกต่างจากสหายของมันที่โดนสังหารตาย
แต่อย่างไรเสียพวกมันเองก็พยายามจะเอาชีวิตรอดร่างกายที่พยายามเคลื่อนที่ถอยหลังมันง่ายดายขนาดนั้น ลู่ิกำลังจะก้าวตามพวกมันไปเพื่อลงมือสังหารพวกมัน
แต่ในขณะที่ก้าวเท้าไปบริเวณด้านหน้าเท้าทั้งสองข้างก็หยุดชะงักลงชั่วขณะแววตาของลู่ิััได้ถึงบางอย่าง
มันหันไปบริเวณด้านหลังอย่างรวดเร็วการเคลื่อนไหวบางอย่างกำลังเคลื่อนที่เข้ามาภายในจุดลู่ิค่อยๆขยับร่างกายออกมาจากจุดนั้นตัวของมันทำการเคลื่อนที่ออกจากจุดนี้อย่างรวดเร็วทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือสังหารเ้าคนที่ยังมีชีวิตรอดอยู่
ลู่ิทำการเคลื่อนที่ออกมาจากจุดนั้นห่างมาประมาณสิบถึงยี่สิบเมตรหลบอยู่บริเวณ้าต้นไม้ใหญ่เพื่อดูบางอย่าง
เ้าคนพวกนั้นคิดว่าตัวเองรอดแล้วแววตาของพวกมันนั้นเต็มไปด้วยความโล่งใจทว่าพวกมันไม่ได้รอดอย่างที่พวกมันคิดเอาไว้
เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นปรากฏบริเวณด้านหน้าผู้รอดชีวิตทั้งสองคนใช้ดวงตาของตนเองหันไปมอง
สิ่งที่พวกมันเห็นก็คือร่างของหมาป่าตัวใหญ่ั์ประมาณห้าถึงหกตัวมันเป็ฝูงหมาป่าศูนย์
เ้าพวกนี้เป็สัตว์อสูรหมาป่าตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดาสองเท่ามันมีร่างกายที่กำยำและแข็งแรงกว่ามีเขี้ยวและกรงเล็บที่แหลมคมมันปรากฏกายออกมาเป็ฝูงหลังจากที่ได้กลิ่นเืของผู้ฝึกฝนพลังิญญา
แสดงแววตาหวาดกลัวรู้ได้ในทันทีแม้ว่ามันจะรอดจากลู่ิแต่มันไม่มีทางรอดจากพวกสัตว์ร้ายพวกนี้อย่างแน่นอน
ลู่ิที่ยืนอยู่บนต้นไม้ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก “ มันจบแล้ว… พวกเ้าโดนสัตว์อสูรเล่นงานตายไม่ใช่ความผิดของข้า”
ฝูงสัตว์อสูรเคลื่อนที่เข้าหาร่างของคนเจ็บก่อนที่มันจะเริ่มกัดกินเหยื่ออันโอชะของพวกมัน“ อ๊าก!!! ”
เสียงกรีดร้องดังก้องกังวาลไปทั่วทั้งผืนป่าคนพวกนั้นโดนสัตว์อสูรเล่นงานจนตายความผิดของลู่ิโดนปกปิดเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
จบบท
580
![[นิยายแปลเกาหลี] ขอที ผมคนนี้อยากหนีจากบทพระรอง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687765288_24758356.webp)
