บทนำ
เซน ไอ้เด็กหน้าหวานคนนี้เหรอวะ?
เป็ดาราด้วยนี่...ปากแดงเรื่อๆนั่นมันทาลิปมาใช้มั้ยแล้วทาแป้งแต่งหน้ามาซะ ออกสาวจ๋าขนาดนี้เลย?
เชี่ยเอ๊ยยย...โยชิ
ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว้า......
ไอ้วินบอก นี่มันเป็โอกาสที่กูควรคว้าเอาไว้ แต่กูว่ามันเป็ความซวยที่กูจำใจต้องยอมรับมันให้ได้มากกว่า
กูไม่อยากเล่นบทเกย์โว้ยยยยยย!!!
ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที
ข้างตึกเรียนคณะนิเทศน์ใต้ร่มเงาต้นหางนกยูงแผ่กิ่งก้านกว้างขวาง กองถ่ายหนังสั้นของกลุ่มนักศึกษาปี4สาขาภาพยนต์ได้เซตกองถ่ายกันไว้ใน่สายวันเสาร์
เซน นักศึกษาปี1 ที่ถูกพี่ปี4ชวนให้มาแสดงบทนำเขาเป็นักแสดงมืออาชีพที่ยังอยากแสวงหาประสบการณ์ จึงตอบรับทันทีหนุ่มน้อยหน้ามนกำลังนั่งแต่งหน้าทำผมอยู่ที่ม้าหิน
“ พี่เฟียสครับคนที่เล่นคู่กับเซนนี่ ชื่ออะไรนะครับ “
เฟียสรุ่นพี่ปี4 หนุ่มหวานร่างท้วมหยุดมือที่กำลังกดพัฟบนหน้าผากเซน
“อ๋อโยชิ...สรุปโยชิแหละ เซนเจอกันบ้างยัง? ”
“ยังไม่เคยเจอเลยครับ ”
เพราะก่อนหน้านี้เซนมีงานติดๆกันไม่ว่างมาเวิร์คชอปและเหมือนว่าทางฝ่ายตัวแสดงคู่กับเซนก็ยังไม่นิ่งว่าจะตกลงที่ใครแน่
“หน้าเขาจะตี๋ๆ ขาวๆสูงๆ เมื่อกี้พี่เหมือนจะเห็นอยู่แว้บๆนะ น่าจะมาแล้วหละ ”
เซนพยักหน้าพลางส่องกระจก
“นี่เดี๋ยวต้องไปตามตัวมาลงแป้ง เซตผมด้วยเหมือนกัน เดี๋ยวพี่ไปถามดูก่อนนะ เซนจะได้ทำความรู้จัก จะได้มาต่อบท เวิร์คฉ่งเวิร์คชอปอะไรกันอีกด้วยใช่มั้ย”
“ ครับได้...งั้นเดี๋ยวเซนไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ ”
เฟียสบอกทางไปห้องน้ำให้รุ่นน้องที่ไม่คุ้นสถานที่แล้ว เด็กหนุ่มร่างเล็กเดินลิ่วอ้อมมอีกด้านของตึกเพราะห้องน้ำเปิดให้ใช้ด้านเดียว วันเสาร์บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงบ แดดสายในเดือนกันยายังไม่ร้อนแรงมากนัก ทั้งได้ร่มเงาจากต้นหางนกยูงที่ปลูกไว้ห่างๆกันข้างตึก
เซนเข้าห้องน้ำด้านในอาคารเขาเข้าไปทำธุระโดยปิดประตูมิดชิด เพราะในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเซนไม่ใช้โถของผู้ขายขณะที่เข้าไปไม่ถึงอึดใจก็มีคนเดินเข้ามา
“ ดูหน้ากูดิแม่ง ยังไม่ค่อยตื่นดีเลย ”
“ปลุกยากปลุกเย็นชิบหาย ทำไมกูต้องมาปลุกมึงด้วยวะ ช่วยตื่นให้มันง่ายๆหน่อยได้มั้ยวะกูประสาทจะกิน ”
“ก็ไม่อยากนี่หว่า”
“ เฮ้ย! มาถึงขนาดนี้แล้ว มึงทำได้เชื่อกู ”
เซนเสร็จธุระแล้วจะออกไปตอนนี้เลยดีมั้ย
“แล้วไอ้น้องที่มาเล่นเป็นางเอกน่ะ มันเป็ไงวะ ”
“ เป็ไง?คืออะไร ”
“มันเป็ใช่ปะวะ ”
“ เชี่ยยมึงเบาๆโยชิ กูไม่รู้เว้ย ”
โห..ปากดีว่ะ
“ ก็เค้าเป็ดาราเป็นักแสดงมืออาชีพอะนะ เขาก็คงเล่นได้สมจริงน่ะแหละ จะเป็ไม่เป็มึงต้องพิสูจน์เองแล้วว่ะ”
“ เชี่ย ”
เซนว่าตัวเองไม่ควรอยู่ในนี้แล้ว
ไวเท่าความคิดเสียงกดชักโครกดังขึ้น ทั้งห้องเงียบกริบ เซนเปิดประตูออกมา ตรงไปอ่างล้างมือ เด็กหนุ่มชายตามองแล้วยิ้มให้ก่อน
ทั้งคู่เลิ่กลั่กทั้งที่พยายามทำให้นิ่งเนียน
คนหนึ่งสูงขาวหน้าหล่อตี๋คมแบบพิมพ์นิยม เขาดูโดดเด่นแบบน่าให้เล่นพระเอกก็จริงแต่สีหน้าแววตามองปราดเดียวก็รู้สึกได้ว่ากวน
อีกคนสูงน้อยกว่าหน่อยใบหน้าออกคมเข้มกว่าแต่ดูเป็มิตร พี่คนนี้ยิ้มตอบเซนทันที เซนเดาได้เลยว่าบทสนทนาเมื่อครู่อันไหนเป็ของใคร
“ เอ่อนี่น้องเซนใช่มั้ยครับ “ คนหน้าคมถามอย่างสุภาพ
“ ใช่ครับ หวัดดีครับพี่มากองถ่ายกันใช่มั้ยครับ ”
“ ใช่ๆพี่ชื่อวินนะครับ แล้วนี่ ”
วินผายมือไปดันหลังอีกคนให้ขยับตำแหน่งมายืนตรงหน้าเซน
“ นี่พี่โยชินะที่จะมาเล่นคู่กับน้องเซน ”
โยชิยกมือขึ้นเซย์ไฮเบาๆยิ้มแห้งๆ แล้วเบือนสายตาไปทางอื่น ไม่มองตอบสายตากับรอยยิ้มของเซน
เซน ไอ้เด็กหน้าหวานคนนี้เหรอวะ?
เป็ดาราด้วยนี่...ปากแดงเรื่อๆนั่นมันทาลิปมาใช้มั้ยแล้วทาแป้งแต่งหน้ามาซะ ออกสาวจ๋าขนาดนี้เลย?
เชี่ยเอ๊ยยย...โยชิ
ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว้า......
ไอ้วินบอก นี่มันเป็โอกาสที่กูควรคว้าเอาไว้ แต่กูว่ามันเป็ความซวยที่กูจำใจต้องยอมรับมันให้ได้มากกว่า
กูไม่อยากเล่นบทเกย์โว้ยยยยยย!!!