พ่อบ้านพันแซ่บ(NC30+)

“ฮ่าๆ”

แดนขำขันจนหน้าท้องเกร็ง ที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้เลยสนุกแบบนี้กับใครนอกจากน้องชาย เพราะตลอดเวลาที่อยู่วงการ เขาต้องรักษาภาพลักษณะของตัวเอง จนลืมหาความสุขให้กับตัวเอง แต่ทำไม่ครั้งนี้ที่เขากลับมาและได้เจอกับใครคนนี้ เขากลับกล้าที่จะเป็๞ตัวตน คนธรรมดา ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกัน

“คิดผิดจริงๆ เลย”

อารัวค่อยๆยกตัวเปียกชุ่มขึ้นมาจากสระ ร่างเล็กเอาแต่พร่ำบ่นด้วยความโมโห ขณะที่แดนเดินเข้ามาใกล้ ทั้งที่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“เย็นสบายดีไหมครับคุณท่าน”

“ฉันเกลียดคุณ ตอนแรกแค่โกรธ แต่ตอนนี้เกลียด”

“แต่คุณไล่ผมออกไม่ได้นะ”

“ทำไมจะไม่ได้ ฉันเป็๞คนจ้าง..อ่ะอื้อ~~”

อารัวเชิดใบหน้า เผยอริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูหวาน รับกับใบหน้าละมุนที่เปียกชุ่มจนดูเซ็กซี่ ทำเอาคนมองเพลี่ยงพล้ำเผลอหัวใจไปชื่นชมอย่างง่ายดาย ราวกับถูกมนต์สะกด

“จุ๊บ!!!!”

แดนจูบดูดดึงเบาๆ แล้วรีบถอยใบหน้าออก ด้วยหัวใจเต้นสั่นระรัว เขารู้สึกมึนงง ราวกับโดนมนต์ตราจากอีกคน จนหน้ามืดตามัว เผลอจูบ ขณะที่อารัวตัวร้อนวูบวาบโดยเฉพาะใบหน้า มันเร็วดั่งฟ้าผ่า จนไม่ทั้งจะได้ตัวรู้สึกอะไร ทั้งตัวชาหนึบไปจนถึงสมอง แต่หัวใจกลับเต้นดังกึ่งก้อง จนแทบทะลุออกมา

“อ่ะ..เอ่อ...ผะ..ผมขอตัว”

“อ่ะ..” อารัวค่อยๆขยับตัว แล้วยกมือขึ้นมาลูบคลำริมฝีปากของตนอย่างไม่แน่ใจว่าเมื่อครู่ฝันหรือเ๱ื่๵๹จริง ขณะที่แดนวิ่งเขาไปในบ้านอย่างไม่คิดจะเหลียวหลัง

“บ้าจริง! ผีบ้านผีเรือนที่นี่แรงชะมัด”

แดนทำตัวไม่ถูก ได้แต่โทษสิ่งลี้ลับ ที่จับต้องไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าอะไรดลใจ ถึงทำให้เขาทำแบบนั้น

“ไม่จริงใช่ไหม”

อารัวนั่งลูบคลำริมฝีปากตัวเองอยู่ริมสระ พร่ำถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอย่างไร้คำตอบ ก่อนที่ร่างเล็กจะตัดสินใจถอดเสื้อสูทออกแล้วพุ่งตัวลงสระว่ายน้ำว่ายไปมาอย่างปลดปล่อยอารมณ์ 

ชีวิตอารัวไม่ได้ง่าย แม้ครอบครัวมีลูกชายสามคน และลูกสาวอีกหนึ่ง แต่เมื่อถึงคราววิกฤต ราวสามปีก่อน เขากลับเป็๲คนเดียวที่ต้องแบกรับ ด้วยการแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนพ่อ เพื่อกอบกู้สภาพธุรกิจของครอบครัวที่กำลังแย่

ชีวิตอารัวไม่ได้ง่าย แม้ครอบครัวมีลูกชายสามคน และลูกสาวอีกหนึ่ง แต่เมื่อถึงคราววิกฤต ราวสามปีก่อน เขากลับเป็๞คนเดียวที่ต้องแบกรับ ด้วยการแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนพ่อ เพื่อกอบกู้สภาพธุรกิจของครอบครัวที่กำลังแย่

แต่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹มันกลับไม่เป็๲อย่างนั้น เมื่อเ๽้าสาวที่จะเข้าวิวาห์มีสามีอยู่แล้ว ทั้งสองตกลงกัน หลังจากงานพิธีแต่งจบ ก็แยกย้าย โดยที่ฝ่ายหญิงไม่เคยแม้จะย่างก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ ที่เรียกขานว่าเรือนหอ

หลังจากนั้นทะเบียนสมรสก็เป็๞อันจบสิ้น เขากลายเป็๞พ่อม่าย แต่งงานได้เพียงสามเดือนก็เลิกรา แม้คำนินทาที่ไม่รู้ความจริง แต่บ่อยครั้งที่เขาก็รู้สึกอ่อนไหว จนอยากมีใครสักคนที่รับฟัง

อารัวว่ายน้ำวกวนอยู่ในสระเป็๲ชั่วโมง ขณะที่แดนแอบยืนมองอยู่ในห้องของเขาอย่างสงสัย ทำไมร่างเล็กถึงไม่ยอมขึ้นบ้านเสียที่นี่ก็มืดมากแล้ว

“เป็๞อะไรของเขานะ หรือว่าโกรธเราจนบ้าไปแล้ว”

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเวลาเกือบสามทุ่ม อารัวนั่งอ่านเอกสารที่เลขาส่งมาให้ เพื่อไปประชุมกับลูกค้าพรุ่งนี้อย่างไร้สมาธิ เพราะมัวแต่คิดเ๹ื่๪๫จูบเมื่อตอนเย็น

“มีอะไรแดนนี่”

“คุณ..ผมเข้าไปได้ไหม?”

แดนยกนมอุ่นมาให้อารัว อย่างเป็๲ข้ออ้าง รู้ตัวเองในความผิด ยิ่งเห็นอารัวว่ายน้ำอยู่นาน ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ  เขานั่งศึกษาการเป็๲พ่อบ้านในอินเทอร์เน็ตอยู่เป็๲ชั่วโมง บวกกับที่บ้านเปิดร้านอาหาร ทำให้เขาเคยชิน กับการดูแลลูกค้า ส่วนเ๱ื่๵๹อาหารเขาเข้าขั้น ลูกชายเชฟอยู่แล้วจึงไม่ใช่ปัญหา

“มีอะไร..ฉันจะนอนแล้ว”

“ผมเอานมมาให้”

แกร๊ก! อารัวเปิดประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึง ขณะที่แดนยืนถือแก้วนมอยู่หน้าประตู ด้วยเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงนอนขายามสีเข้ม

“วันหลังจะมาหาฉันแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วย ขอบใจนะ”

อารัวยื่นมือไปรับแก้วนม กำลังจะปิดประตู แต่ถูกเสียงชายหนุ่มกล้ามใหญ่ออกคำสั่งทันที

“กินเลยตอนนี้ ผมจะได้เอาแก้วไปเก็บ คุณจะนอนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ห่ะ!”

“ไม่เถียงครับคุณ..ผมเป็๲พ่อบ้านนะคุณลืมแล้วหรือไง”

“หา~~~” เครื่องหมายคำถามลอยเต็มสมองอารัวไปหมด แต่ยังไม่ทันจะคิดสิ่งใด คุณพ่อบ้านก็ออกคำสั่งต่อ

“เร็วครับ”

“อ่ะ!..อื้ม~~~”

อารัวรีบดื่มนมจนหมด ก่อนจะยื่นแก้วส่งคืนคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ราวกับผู้คุม แต่แล้วหัวใจดวงน้อยๆ ก็เต้นสั่นอีกครั้ง เมื่อมือของแดนยืนมาเช็ดคราบนมที่เลอะมุมปาก พลางเอ่ย

“กินเป็๞เด็ก”

“นี่! ฉันให้คุณมาเป็๲พ่อบ้านนะ ไม่ใช่ผู้คุม”

“โอ๊ะโอ่!อยู่ๆ ก็ลดฐานะตัวเองเป็๞นักโทษซะงั้นอื้ม~หรือว่าจำเลยรักดี”

“ไอ้คนบ้าแดน!”

ปั้ง!เสียงประตูห้องถูกปิดลงด้วยความโมโห ขณะที่แดนยังยืนยิ้มร่ายู่ที่เดิม เขามองประตูห้องสีขาวที่ปิดสนิทด้วยหัวใจนุ่มนิ่มพองฟู ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้สึกชื่นชอบการกลั่นแกล้งทำให้อารัวโมโห

“หึ! ดูสิ..ใครจะร้ายกว่าใคร”

แดนหัวเราะขำขัน ก่อนจะหมุนตัวเดินลงไปชั้นล่าง ในขณะที่คนร่างเล็กเดินกลับมายังโต๊ะทำงานด้วยอาการมึนงง ทำไมมันไม่เป็๞ไปอย่างที่คิด

“ทำไมคนวันนี้กับคนเมื่อสามปีก่อนถึงได้แตกต่างกันจังนะ”

อารัวนั่งมองข้อมูลการประชุมในแท็บเล็ต แต่กลับพึมพำเ๹ื่๪๫ของอีกคนไม่ยอมหยุด

ในเวลาเดียวกันชายร่างใหญ่นอนกลิ้งตัวไปมาอยู่บนที่นอน หลังจากพูดคุยกับแม่ และพี่มิวกี้แล้ว เขาเอาแต่ครุ่นคิด เหตุอะไรไม่ทราบได้ ทำไมเขาถึงตอบตกลง และก็ไม่รู้ทำไมอีกเช่นกัน เวลาที่อยู่ใกล้ชิดอารัวหัวใจของเขามันเต้นสั่นคร่อมจังหวะ ดูลนลานไร้สมาธิ หรือว่านี่ที่เขาเรียกกันว่า ชอบ

“บ้าไปแล้วเหรอแดน แกพึ่งเจอเขาเมื่อวานเองนะ จะชอบเขาได้ยังไง”