หลังจากที่พวกเขาฝึกงานระบบนิเวศหน้าโรงแรมครบทุกตำแหน่งสำคัญแล้ว
มาวันนี้ตำแหน่งงานที่พวกเขาต้องรับมาทำนั้นก็คือเกสต์เซอร์วิส ซึ่งโดยปกติแขกที่เข้าพักโรงแรมห้าดาวจะมีพนักงานเดินตามไปส่งถึงห้องพักและพนักงานผู้ทำหน้าที่ตรงนี้ก็คือเกสต์เซอร์วิสนั่นเอง
“พวกเธอว่าทิป ที่จะได้ จะเยอะกว่าเมื่อวานไหมนะ?”
เมื่อวานนี้ที่พวกเขาได้รับทิปกันส่วนหนึ่งก็เอาไปเลี้ยงฉลองให้กับความเหนื่อยส่วนอีกส่วนก็เก็บไว้ กายพูดไม่หยุด เพราะเขาภูมิใจในเงินก้อนแรกที่หามาได้มาก
“กายแกเก็บอาการหน่อย”
“เพิร์ลเื่นี้ฉันเก็บไม่ได้หรอก ยิ่งมียิ่งอุ่นใจ” กายพูดไปก็หลับตาพริ้มไปด้วย
“หืม”
“ได้แน่นอนแต่อาจจะน้อยหน่อยนะ หรือมากกว่าขึ้นอยู่กับการบริการของพวกเราอย่างเมื่อวานที่พวกเราทำงานได้เงินกันเยอะแยะมากมายก็เพราะเมื่อวานแขกใช้งานพวกเราหนักจริงๆ”
“ก็จริงของเก็นจิเนอะของฟรีไม่มีในโลก อยากได้ก็ต้องลงมือทำ และต้องทำประโยชน์ให้เขา เราถึงจะได้เนอะ”
“ใช่เลย”ขวัญข้าวสนับสนุน
“เอาเป็ว่าวันนี้ฉันจะบริการลูกค้าด้วยหัวใจ”กายพูดเสร็จก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง แล้วทำมือกว้างๆเพื่อรับแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตแค่ทำท่านี้แล้วพลังกายพลังใจก็รู้สึกดีอย่างมหาศาล ขวัญข้าวเห็นจึงทำตามบ้าง
“เอ่อท่านี้มันดีจริงๆนะ ช่วยดึงตัวี้เีของฉันออกด้วย”
“ดีมากข้าวทำบ่อยๆ ฉันรับรองเธอจะเป็คนที่โชคดีที่สุด” กายพูดอย่างมั่นใจ
แยกย้ายกันทำงานไม่ได้ทำงานร่วมกันอีก ตำแหน่งนี้คือต่างคนต่างทำงานบริการลูกค้าโดยการพลัดกันรับคิว ลูกค้าคนแรกเป็ของเก็นจิ เขาเข้าไปต้อนรับลูกค้า จากประตูรถมาส่งที่เคาน์เตอร์เพื่อให้ฟรอนต์เดสก์หรือพนักงานหลังเคาน์เตอร์เช็กอินจากนั้นก็พาไปส่งที่ห้อง
ลูกค้าคนที่สองเข้ามาเป็หน้าที่ของเพิร์ลเธอเข้าไปต้อนรับลูกค้า จากหน้าประตูรถแล้วทำตามขั้นตอนก่อนหน้าที่เก็นจิทำต่อมาเป็กายบ้าง ลูกค้ามาเขาก็รีบไปรับถึงหน้าประตูเช่นกันส่วนคนสุดท้ายเป็ขวัญข้าวซึ่งตอนนี้ยังไม่มีลูกค้าเข้ามาเธอจึงให้บริการลูกค้าอยู่ที่บริเวณล็อบบี้แทน
ขวัญข้าวเจอคุณยายกำลังนั่งรอใครอยู่สักคนหนึ่งเธอเห็นคุณยายนั่งรออยู่นานแล้ว จึงเดินเข้าไปหา
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิงมีอะไรให้ข้าวช่วยไหมคะ?”
คุณยายหันมามองขวัญข้าวแล้วยิ้มให้เธอโบกมือ
“ไม่มีจ๊ะขอบใจนะ ยายแค่อยากนั่งเล่นตรงนี้เฉยๆน่ะ”
“อ้อค่ะ”
คุณยายจับแว่นมามองให้รู้สึกถนัดตามากขึ้น ขณะที่เก็นจิเดินออกมาพอดีเธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ขวัญข้าวเห็นก็สงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรคุณยาย เธอนึกแปลกใจว่าคุณยายอายุน่าจะเกินพกสิบแล้วแต่มามองดูเด็กผู้ชายก็ไม่น่าจะชอบแบบชายหญิง ดูจะเอ็นดูเขาขนาดนี้เธอเริ่มสงสัยว่าเขาคือใครกันแน่ในโรงแรมนี้
เมื่อเก็นจิเห็นคุณยายเขาก็ไม่เดินเข้ามาปกติแล้วถ้าเธอยืนอยู่ตรงไหนเขาก็จะมายืนอยู่ข้างๆ แต่นี่ไม่เดินมาแล้วไหนจะผู้หญิงสวยๆคนนั้นที่เข้ามาทักเขาเมื่อวันก่อนอีก
มองดูโดยรอบพนักงานคนอื่นก็ดูจะไม่รู้จักเก็นจินี่นาดูทุกคนมองเขาเป็แค่เด็กฝึกงาน แต่มีแค่แขกเท่านั้นที่ดูจะเหมือนรู้จักเขาดีกว่าอีก
ั้แ่เด็กโรงเรียนที่เธอกับเก็นจิเคยเรียนด้วยก็มีแต่คนมีฐานะที่ไปเรียนเื่นี้ก็คงไม่น่าแปลกที่เก็นจิจะรู้จักคนมีฐานะเยอะ เธออาจจะคิดมากไปเองหรือเปล่านะ
เธอหันไปเห็นลูกค้าจอดรถอยู่หน้าโรงแรมตอนนี้ก็ถึงตาเธอแล้ว เธอจึงรีบไปหาลูกค้าทันที รถที่ลูกค้าขับเป็รถแลมโบกินีสีแดง รองเท้าที่ลูกค้าสวมก็สีแดง เธอก้าวออกจากรถ สวมชุดเดรสสีน้ำเงินเปิดเนินอกเล็กน้อยใบหน้าสวย ผิวขาว ผมลอนยาว ผู้หญิงที่ทักเก็นจิเมื่อวาน ที่ชื่อใบบัว
“สวัสดีค่ะคุณใบบัว”
“ว๊าวววโรงแรมนี้นี่ฝึกพนักงานดีจัง จำชื่อฉันได้ด้วย อ้อ ฉันนึกออกแล้วเธอคือผู้หญิงเมื่อวันก่อนที่ยืนอยู่ข้างๆเก็นจิใช่ไหม?”
“ใชค่ะ”
ขวัญข้าวกับใบบัวพูดไปในขณะเดียวกันก็เดินไปด้วย
“อ้อเธอไม่ต้องและ ฉันเจอคุณย่าและ ขอบใจมาก”
เมื่อใบบัวพูดจบก็รีบเดินไปหาคุณยายที่นั่งอยู่ที่ก่อนหน้านี้ขวัญข้าวได้เข้ามาสอบถามแล้วดูท่าทางจะสนิทสนมกันหน้าดู แสดงว่าสองคนนี้ต้องรู้จักเก็นจิ และน่าจะสนิทกันพอสมควร
ส่วนเก็นจิก็ไม่เดินเข้ามาหาเธอเหมือน่เวลาปกติ
หลังเลิกงานทุกคนเลิกงานพร้อมกันก็ลงมาทานอาหารพร้อมกัน ร้านอาหารที่วันนี้พวกเขาได้ออกมาก็คือร้านอาหารทะเลที่มีแต่ของชอบของทุกคน
บรรยากาศของร้านอาหารในนี้จะเน้นวิวธรรมชาติมีโต๊ะญี่ปุ่นและให้ลูกค้านั่งพื้นเท่านั้น ทุกคนต่างสั่งอาหารที่ตนเองชอบเมื่อสั่งอาหารได้สักพัก พนักงานก็เริ่มเสิร์ฟอาหาร ทุกคนก็เริ่มรับประทานอาหาร
“วันนี้ได้ทิปเท่าไรกาย?”
เพิร์ลถามกายส่วนกายดูจะไม่อยากพูดถึงเื่นี้
“อย่าพูดเลยได้แค่สามร้อยเอง”
“โหได้เยอะกว่าฉันอีก”
ขณะที่คุยกันพวกเขาก็ไม่ลืมตักอาหารและทานไปด้วย
ได้น้อยกว่าเมื่อวานตั้งเยอะ”
“แต่เมื่อวานพวกเราก็เหนื่อยมากไม่ใช่เหรอได้ขนาดนี้ก็ดีแล้วนะ”
ขวัญข้าวเสริม
“ก็ดีแต่ถ้าฉันว่างวันหลังฉันไปช่วยพี่ๆเบลแมนยกกระเป๋าให้ลูกค้าดีกว่า”
“ตามใจ”เพิร์ลบอก
“เก็นจินายคิดอะไรอยู่เหรอ ทำไมเงียบจังล่ะวันนี้?”ขวัญข้าวถาม เก็นจิดูเงียบไปั้แ่ทำงานจนตอนนี้มากินข้าวกันก็ยังเงียบดูเหมือนจะคิดอะไรอยู่
“ไม่มีอะไรเห็นกายพูดเยอะแล้ว”
“เก็นจิเดี๋ยวโดน”
“อ่ะๆพวกเรามากินๆกันดีกว่านะ เราไม่มีอะไร ขวัญข้าวกินกุ้งเยอะๆนะ อร่อยมาก”
แล้วเขาก็ตักกุ้งแช่น้ำปลาให้เธอมาสองตัวไม่ใช่สิตักมาให้เธอเรื่อยๆจนเธอเอาตะเกียบมาขัดขวางตะเกียบเขาไว้
“พอเถอะฉันกินไม่หมดหรอก แบ่งเพื่อนคนอื่นบ้าง”
เพื่อนคนอื่นมองด้วยสายตาอันคมกริบ
1K
