Chapter 9
กอบัวคนซื่อ แต่หนูไม่บื้อนะพี่
หลังจากที่เข้าโรงแรมไปกับพอร์ชในวันนั้นและพอร์ชได้เห็นว่าฉันขึ้นไปบนห้องกับพี่แกมม่า สายตาของเพื่อนๆ ในคลาสเรียนก็ดูจะมองฉันแตกต่างไปจากเดิม
"มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่ากอบัว ทำไมทุกคนดูจะมองมาแปลกๆ"
ไดอาน่าที่นั่งเรียนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามฉัน คงรับรูเได้ถึงความผิดปกติ
"ไม่รู้สิ สงสัยเพราะไดอาน่าสวยละมั้ง"
ฉันยิ้มแหยๆ ไม่รู้จะตอบอะไรออกไป ไม่อยากเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ไดอาน่าฟังเพราะกลัวเพื่อนรักจะเป็กังวล
"พูดอะไรเนี่ยยัยกอบัว"
ไดอาน่าขำเขินๆ แล้วตีแขนฉันเบาๆ แหะๆ ดีนะที่ยัยนี่ไม่สงสัยอะไร เพื่อนฉันเป็แบบนี้แหละค่ะ น่ารัก นิสัยดี และชอบหลงตัวเองนิดๆ นี่คือเสน่ห์ของไดอาน่าเพื่อนรัก
"อ๊ะ! ขอโทษนะจ๊ะ"
แตงโมเดินถือแก้วน้ำผลไม้เข้ามาในห้องแล้วเดินผ่านฉันกับไดอาน่าที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ แต่แก้วน้ำนั้นหลุดมือหล่นตรงทางเดินข้างๆ แล้วฉันดันนั่งริมพอดี น้ำผลไม้เลยสาดกระเซ็นใส่จนเปื้อนไปทั้งตัว
"นี่แตงโม ป้ายหน้าห้องก็ติดนะว่าไม่ให้เอาน้ำหรือขนมเข้ามากินในห้องเรียน"
ไดอาน่ารีบหยิบทิชชู่มาซับกระโปรงและเสื้อให้ฉัน ส่วนฉันนั่งนิ่งก้มหน้าเงียบ แตงโมต้องโกรธอะไรฉันแน่ๆ เลย ั้แ่วันนั้นแล้ว
"โทษทีจ้ะ พอดีเราคอแห้งแล้วก็หิวน้ำน่ะเลยถือเข้ามา ไม่คิดเลยว่าจะมาทำหกหล่นเปื้อนกอบัวแบบนี้ ไปเข้าห้องน้ำกันเถอะนะ เดี๋ยวเราช่วยเอาผ้าซับน้ำหวานออกให้นะ"
แตงโมดึงแขนของฉันให้ลุกขึ้นตามไป ฉันหันมามองหน้าไดอาน่านิดนึงเพื่อเป็สัญญาณบอกให้ไดอาน่าไปเป็เพื่อน แต่ก็ถูกแตงโมจิกเข้าที่แขนจนเจ็บหน่วงไปหมด
"ไปเถอะจ้ะ ไดอาน่านั่งเรียนอยู่นี่แหละ เผื่ออาจารย์เข้าก็ฝากบอกทีนะว่าเราสองคนไปห้องน้ำ"
"ไดน่ารอนี่นะ เดี๋ยวเราขอไปห้องน้ำแปปนึง"
ฉันหันไปบอกไดอาน่า แม้จะอยากตามมาแต่เพราะฉันพูดดักเอาไว้ ฉันเองก็อยากจะคุยกับแตงโมเหมือนกันว่ามีอะไรรึเปล่า ทำไมดูจะไม่ชอบฉันเอามากๆ
เราเดินกันมาจนถึงห้องน้ำ ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้ามาชุบน้ำแล้วเช็ดเสื้อกับกระโปรงนักศึกษา เหนียวไปหมดเลย
"ถามจริงนะ เธอคิดอะไรกับพอร์ชรึเปล่ากอบัว?"
ท่ามกลางความเงียบ จู่ๆ แตงโมก็ถามขึ้นมาแบบนั้น สงสัยจะไม่พอใจเื่ของฉันกับพอร์ชจริงๆ สินะ ฮืออ แย่จัง ไม่ได้อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดแบบนี้เลย
"เราไม่ได้คิดอะไรกับพอร์ชเลยนะโม พอร์ชเป็แค่เพื่อน"
ฉันรีบตอบออกไปแบบนั้นเพราะกลัวว่าแตงโมจะเข้าในจผิด เดี๋ยวจะพาลเกลียดฉันขึ้นมาอีก เฮ้อ ี้เีจะอธิบายหรือแก้ข่าวแล้ว
"เพื่อนเหรอ? เพื่อนที่ไหนทำกันแบบนี้อะกอบัว เพื่อนกันชวนกันเข้าโรงแรมได้เหรอ?"
แตงโมเดินเข้ามาหาฉัน ฉันค่อยๆ ถอยหลังเขยิบจนตัวชนเข้ากับประตูห้องน้ำห้องแรก
"เอ่อ คือพอร์ชบอกเราว่าเหงา อยากให้เราไปกินข้าวเป็เพื่อนก็แค่นั้นเอง ที่โรงแรมมันมีห้องอาหารที่เป็บุฟเฟ่ต์อยู่ด้วยนะ"
"..."
"จริงๆ นะโม มันมีห้องอาหารอยู่จริงๆ"
ฉันพยายามพูดย้ำแต่แตงโมก็มองหน้าฉันอย่างโกรธแค้น ทำไงดีล่ะกอบัว ฮืออ ฉันไม่อยากให้เพื่อนร่วมคลาสต้องมารู้สึกไม่ดีแบบนี้เลย
ฉันมันแย่เองที่ไม่รู้จักเว้นระยะห่าง
"นี่กอบัวคิดว่าเราโง่เหรอ มีแต่คนโง่ๆ เท่านั้นแหละที่จะเชื่อคำพูดของเธอ"
แตงโมพูดขึ้นมาแบบนั้นแล้วยื่นมือมาจิกเข้าที่แขนของฉันจนแดว
"โอ๊ย เราเจ็บนะโม"
ฮืออ เจ็บจังเลย เล็บของแตงโมยาวแล้วจิกเข้าที่เนื้อแขนของฉันมันเลยทั้งช้ำทั้งเจ็บ แตงโมยอมคลายแรงแล้วสะบัดตัวฉันออก
ปึ้ก!
ฉันเซไปชนกับประตูห้องน้ำแล้วประตูห้องน้ำเปิดออกฉันเลยล้มลงมานั่งพับเพียบกองอยู่ที่พื้น
"โอ๊ย!"
"เลิกยุ่งกับพอร์ชะที แล้วก็เลิกตอแหลหน้าซื่อๆ แบบนี้ด้วยนะ"
แตงโมพูดจบก็มองฉันด้วยสายตาเกลียดแค้นก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป ฮึกๆ ฮืออ ทำไมต้องเป็แบบนี้
ฉันอยากจะร้องไห้จริงๆ ฉันไม่เคยคิดอยากจะแย่งอะไรจากใครเลยนะ วันนั้นพอร์ชชวนฉันไปกินข้าวจริงๆ
และในความเป็จริงไม่ได้กินด้วยซ้ำเพราะพี่แกมม่ามาลากตัวออกไปก่อน
ฉันรวบรวมแรงที่มีลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ป่านนี้ไดน่าคงจะรออยู่แล้ว
เมื่อโดนออกมาผ่านพวกรุ่นพี่ผู้ชายทุกคนก็มองมาที่ฉัน แม้จะไม่ได้มองกันตรงๆ แต่ฉันััได้ว่าพวกเขาแอบลอบมอง
มองอะไรกันนะ ฉันทนสายตาพวกนั้นไม่ไหวเลยก้มลงมองตัวเองว่ามันมีจุดแปลกตรงไหน
O__O ตายละ! น้ำผลไม้ที่แตงโมทำหกใส่เมื่อกี้นี้มันเลอะจนเห็นเสื้อชั้นในสีขาวลายดอกไม้สีชมพูของฉันหมดเลย
ถึงว่าล่ะ ทำไงดีเนี่ย จะชิ่งกลับคอนโดไปเปลี่ยนชุดก่อนดีมั้ย ฉันหยิบนาฬิกาจากมือถือขึ้นมาดู
10.32 นาฬิกา
ตายละ เลยเวลาเข้าห้องเรียนมาตั้งสองนาทีแล้ว มัวช้าอยู่ไม่ได้! ต้องเข้าไปเรียนก่อน
คิดได้แล้วก็รีบจ้ำเดินจะไปเรียนแต่ก็ชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งจนล้มลงไปพับอยู่กับพื้น
"โอ๊ย.."
นี่มันวันอะไรเนี่ยฮืออ ทำไมฉันเจ็บตัวทั้งวันเลย
"เป็อะไรรึเปล่าครับ"
เสียงผู้ชายคนนั้นถามขึ้น และเมื่อฉันเงยหน้าสบตามองก็พบว่า...
"พอร์ช.."
เฮ้อ ชะตากรรมฉันคงหนีหน้าจากพอร์ชไม่ได้เลยจริงๆ ให้ตายสิ ทำไมต้องบังเอิญเจอบ่อยๆ แบบนี้ด้วยนะกอบัวเอ๊ย
"เป็อะไรรึเปล่ากอบัว มาเราช่วย"
เขาพยายามจับแขนเพื่อประคองให้ฉันลุกแต่ฉันรีบชักแขนหลบออกอย่างไม่้าความช่วยเหลือ
"เอ่อ ขอบคุรมากนะพอร์ช แต่ไม่เป็ไรดีกว่านะจ๊ะ"
ฉันลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง สายตาของพอร์ชมาหยุดอยู่ที่หน้าอกของฉัน ฉันรีบยกมือขึ้นมาปกปิดทันทีเมื่อเห็นสายตานั้น บ้ากามที่สุด ทำไมเจอผู้ชายแต่ละคนถึงมีแต่แบบนี้นะ!
"ไปทำอีท่าไหนถึงเปียกขนาดนี้เนี่ย"
เขาเปลี่ยนจุดโฟกัสจากหน้าอกเลื่อนขึ้นมามองหน้าฉันแทน
"คือ..เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอกนะ"
"โดนแกล้งมาล่ะสิ อะ! เอานี่ไป"
พอร์ชยื่นเสื้อแจ็คเกตในกระเป๋าเป้สีดำของตัวส่งมาให้ฉัน
"อะไรเหรอ"
ฉันยืนงงทำหน้ามึน จู่ๆ มายื่นเสื้อให้แบบนี้
"เสื้อเราเอง เอาใส่คลุมไว้เถอะ ไว้วันหลังค่อยมาคืน"
"อะ อื้ม ขอบคุณนะ"
ฉันรับมาแล้วนำมาสวมทับไว้ แม้จะไม่ได้อยากรับไว้แต่มันคงจะดีกว่าเดินโป๊ไปมาแบบนี้แน่ๆ
"ปะ เข้าเรียนกันเถอะ"
"จ้ะ แต่ว่าพอร์ชเดินเข้าไปก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวเราตามไป"
"ทำไมต้องกลัวขนาดนั้นล่ะกอบัว ถ้าไปกับเราไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอกน่า"
พอร์ชจับมือฉันแล้วจูงมือฉันเข้าไปในห้องเรียน ทุกคนจับจ้องมาที่เรา และฉันในตอนนี้ส่วมใส่เสื้อแจ็คเกตสีดำสลับขาวของพอร์ชเอาไว้
โดยเฉพาะแตงโมที่จ้องมาที่เราสองคนพร้อมกับมองเสื้อที่ฉันสวมทับอยู่
ฉันรีบแยกกับพอร์ชแล้วเข้าไปนั่งกับไดอาน่าเพราะตอนนี้อาจารย์เข้ามาในห้องแล้ว
"นี่กอบัว ไปยุ่งกับตาพอร์ชนั่นได้ไง เธอก็รู้ว่ายัยแตงโมหวงนักหวงหนา หวงยังกับได้เป็แฟนแล้วงั้นแหละ"
ไดอาน่าพูดขึ้นแล้วยู่จมูกเบาๆ เพื่อนฉันนี่ขนาดทำหน้าทำตาแบบนี้ก็ยังสวยอยู่นะ สวยมากจริงๆ ค่ะ ปากนิด จมูกหน่อย ผิวขาวๆ ตัดกับผมสีดำขลับ และนี่เป็อาจจะเป็เหตุผลที่เราคบกันอยู่สองคน พวกเพื่อนผู้หญิงไม่ค่อยจะให้เข้าแก๊งด้วยแหะๆ แต่ฉันไม่เคยชมนะว่าตัวเองสวย มีแต่คนอื่นพูดกัน
"บังเอิญเจอหน้าห้องน้ำอะสิแหะๆ"
ฉันไม่อยากเล่าให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันยุ่งเหยิงอีรุงตุงนังจนเล่าไม่ถูก กลัวว่าไดอาน่าจะห่วงด้วยแหละ
"ตายแล้ว แล้วนี่ไปเอาเสื้อตาพอร์ชมาใส่เหรอ นี่มันเสื้อที่ตานั่นใส่ประจำนะ"
ไดอาน่ามองแจ็คเก็ตสีดำที่ฉันสวมทับอยู่
"พอดีว่ามันเปียกจนเห็นเสื้อชั้นในเลยอะสิ เขาเลยให้ยืมมาน่ะ"
"นี่อย่าบอกน้าา ว่าชอบตาพอร์ชน่ะ อย่าเลยกอบัว พอร์ชมันเ้าชู้จะตายใครก็รู้กัน"
"ไม่ได้ชอบซะหน่อยไดน่า เขาแค่ให้ยืมมาจริงๆ"
"แต่ดูท่าพอร์ชคงจะเอาจริงนะกอบัว เสื้อตัวนี้ไม่ถูกนะจ๊ะ เสื้อแจ็คเก็ตผ้าวูลทรงคลาสสิคสีดำยี่ห้อเซลีน ตัวเป็แสนนะจ๊ะ"
"ฮ้าา! แพงขนาดนั้นเลยเหรอ"
ฉันใช้นิ้วจิ้มๆ ที่เสื้อแล้วก้มลงมอง ฮึ่ยย สยองเลย ถ้าทำของพอร์ชเลอะขึ้นมาจะทำยังไงเนี่ย
"ใช่! เชื่อฉันเถอะ เื่แบรนเนมด์ขอให้บอกไดน่า"
ไดอาน่ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ ส่วนฉันในตอนนี้นั่งเหงื่อตกแล้วหนึ่ง เสื้อราคาแพงขนาดนี้ช่างกล้าเอามาให้ฉันใส่ ถึงว่าแตงโมมองเสื้อตัวนี้จนแทบจะกลืนกิน ฮืออ
หลังเลิกเรียน
ฉันเดินตามพอร์ชกับแตงโมออกมา แก๊งพวกนั้นสนิทกันจึงชอบไปไหนมาไหนด้วยกัน ส่วนไดอาน่าขอฉันกลับก่อนเพราะมีธุระที่บ้าน
"พะ พอร์ช เดี๋ยวสิ!"
ฉันเรียกไล่ตามหลัง แตงโมหันขวับมามองหน้าฉันตาเขียวปั๊ด คือฉันแค่อยากแสดงความบริสุทะิใจว่าไม่ได้คิดอะไรกับพอร์ชจริงๆ
"ว่าไงกอบัว อยากไปกินข้าวกับเราเหรอ"
พอร์ชยิ้มเ้าเล่ห์ ใบหน้าหล่อของหนุ่มหน้าตี๋หันมามองฉัน หลงตัวเองจริงๆ เลยตานี่
"เราเอาเสื้อมาคืนน่ะ ไดอาน่าบอกว่าเสื้อตัวนี้แพงมาก"
"ไม่เป็ไรหรอก เธอใส่กลับหอไปก่อนก็ได้ ไว้ค่อยมาคืนเรา"
"จะดีเหรอ.."
ฉันเหลือบมองแตงโมเล็กน้อย
"ดีสิ จะกลับทั้งที่เสื้อเปียกอยู่แบบนั้นรึไงล่ะ"
"งั้นเราจะซักมาคืนให้พรุ่งนี้นะ ขอบคุณนะพอร์ช"
ฉันตอบออกไปแบบนั้นพร้อมกับยิ้มแห้งๆ
ฉันเดินกลับมาที่คอนโดทั้งที่ใส่เสื้อของพอร์ชอยู่ โชคดีที่คอนโดพี่แกมม่าอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเลยช่วยประหยัดค่ารถได้เยอะเลย
เดี๋ยวกลับมาอาบน้ำเสร็จก็จะต้องออกไปทำงานพาร์ทไทม์ต่อ โชคดีที่ฉันได้งานที่ร้านอาหารใกล้ๆ นี้เอง โชคช่วยสุดๆ ไปเลย
"กลับมาแล้วเหรอ"
พี่แกมนั่งอยู่ที่โซฟารับแขกและกำลังเปิดแม็คบุ๊คทำงานอยู่ เขาหันมามองฉันแต่ก็เหมือนชะงักไปเมื่อเห็นสวมเสื้อตัวนี้เอาไว้
ฉันเดินเข้ามาใกล้เขาแล้วเอ่ยทักทายเป็มารยาท ยังไงเขาก็เป็เ้าของห้องนี้และฉันเป็เพียงผู้อาศัย
"สวัสดีค่ะพี่แกมม่า กลับมาแล้วค่ะ"
"นั่นเสื้อใคร?"
พี่แกมม่าลุกขึ้นจากโซฟา เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงบ็อกเซอร์สีดำ อึ๋ย จะเป็ตากุ้งยิงมั้ยเนี่ยเรา (ถึงแม้จะเห็นจนหมดไส้หมดพุงแล้วก็เถอะ -..-)
"เอ่อ ของเพื่อ.."
"ถอดออก"
"คือ.."
"บอกให้ถอดออกไง"
"ค่ะ"
ฉันจำใจถอดแจ็คเก็ตตัวนั้นมาถือไว้ สายตาของเขาในตอนนี้ดูท่าจะไม่พอใจแบบสุดๆ
"อย่าให้เห็นว่าใส่เสื้อของผู้ชายคนไหนอีก"
เขาบอกเสียงเรียบ แววตาดุดันนั้นมองอย่างไม่พอใจนัก ฉันใเล็กน้อยที่พี่แกมกลายเป็แบบนั้นไปได้ ไหนบอกว่าจะยุ่งจะคุยกับใครก็ได้ไง
"ทำไมล่ะคะ? ไหนพี่บอกว่าเฟรนด์วิทเบเนฟิตเราจะคุยกับใครก็ได้ไง"
ฉันสงสัยจริงๆ นะ ไม่ได้แกล้งสงสัย
"อ๋อ เดี๋ยวนี้หัดเถียงแล้วเหรอ รึชอบมัน? ไอ้เ้าของเสื้อราคาแพงเนี่ย"
เขากระชากข้อมือเล็กของฉันขึ้นมาแล้วดึงตัวให้เข้าไปชิด
"ปละ เปล่าสักหน่อยนะคะ แค่สงสัย สงสัยจริงๆ ค่ะ"
"บางทีพี่ก็สับสนนะ ว่าเธอซื่อรึเธอโง่กันแน่"
"งื้อ ทำไมชอบว่าหนูจังเลย.."
ฉันตัดพ้ออย่างน้อยใจ คำก็ซื่อ สองคำก็โง่ คนเราถ้าเกิดมาแล้วฉลาดไปซะทุกเื่คงจะกลายเป็ยอดมนุษย์แล้วล่ะ
"พี่ต้องซื้อแบรนด์กระปุกเขียวมาแช่ในตู้เย็นเอาไว้เยอะๆ แล้วสิ"
"ทำไมคะ? กินก่อนอ่านหนังสือสอบเหรอ"
"ไม่อะ ซื้อมาให้เธอกินบำรุงสมอง เผื่อจะทันคนมากขึ้น"
"พี่แกม! อย่าว่าหนูนะ ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลย ตบปากตัวเองสามทีเลยนะคะ!"
ฉันสะบัดข้อมือออกด้วยความโมโห ว่ากันอยู่ได้ ฉันเองก็มีหัวใจเหมือนกันนะ!
"ไม่ขอโทษ ไม่ได้พูดอะไรผิด ไปอาบน้ำแต่งตัวให้กลิ่นของมันจางเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าให้รู้ว่าเอาใครมาทับกลิ่นเก่าที่พี่ทำไว้'
"กลิ่น? พี่เป็สุนัขรึไงกัน จำกลิ่นได้ด้วย"
ฉันเอียงคอเล็กน้อย เขาชอบพูดทีเล่นทีจริงจนฉันสบสน
"กอบัว!"
"ค่ะๆ ขอโทษค่ะ งั้นหนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวต้องออกไปทำงานพาธไทม์อีก"
"งานอะไร?"
"เสิร์ฟอาหารค่ะ ร้านไก่ทอดเกาหลีใกล้ๆ นี่เอง"
"แน่ใจนะว่าไม่ได้สมัครผิดไปสมัครเป็เด็กดริ๊งรึเชียร์เบียร์อะไรทำนองนี้"
พี่แกมม่าถามอย่างไม่ไว้วางใจ นี่เขาคิดว่าฉันโง่ขนาดไหนกันเนี่ย ฮึมๆ โมโหแต่ต้องเก็บไว้ในใจ -*-
"ไม่ผิดหรอกค่ะ ขอตัวก่อนนะคะคุณเฟรนด์วิทเบเนเฟิต!"
พูดจบฉันก็หันหลังแล้วเข้าห้องนอนของตัวเองทันที
"ท่าจะบ้ายัยเด็กนี่ รู้ความหมายของเฟรนด์วิทเบเนฟิตจริงๆ ปะวะ- -^"
แกมม่ามองหลังของสาวรุ่นน้องที่เดินเข้าห้องไปอย่างงงๆ หวังว่าเธอจะไม่ซื่อจนบื้อไปพูดป่าวประกาศนะว่าเป้นเฟรนด์วิทเบเนฟิตกับเขาอยู่ ตามกฎคือมันต้องเป็ความลับสิ
แกมม่าชักสับสนว่าคิดถูกคิดผิดที่รับยัยเด็กนี่เข้ามาอยู่ด้วย
**********
มีคนติดตามน้องกอบัวกับพี่แกมม่าอยู่มั้ยน้าา มีใครคิดถึงไดอาน่ากับแก๊งสายฟ้าฟาดมั้ยคะ อยากให้มาร่วมแจมในเื่ด้วยดีมั้ยน้าา
เจอกันตอนหน้า ตอนที่10วันเสาร์นะคะ ไรท์อัพวันอังคาร,พฤหัส,เสาร์ น้า
ตามอ่านได้ใน ธัญวัลย,readawrite นะคะ ไรท์ยังไม่ได้อัพลงใน kaweebook น้าเื่เก่าๆ
หลินหลิน x พี่โฟร์ท อาหมวยของเฮียสี่ (สถานะ:จบแล้ว)
ซิดนีย์ x พี่แบล็ค ล่อรักวิศวะอันธพาล (สถานะ : จบแล้ว)
ไดอาน่า x พี่เฮิร์ตซ์ แอ็คล็อคน้องสาวนอกไส้ (สถานะ : จบแล้ว)
1K
