เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเหยียบย่ำพวกเจ้าเอง

ตอนที่35 อาวุธสำหรับคนในครอบครัว

ข่าวได้สร้างความตื่นตะลึงและเกิดการพูดคุยกันเป็นวงกว้างทั้งคนที่สงสารและคนซ้ำเติมในโชคร้ายของซ่งจูหว่าน

“ฉันว่าต้องเป็นเพราะเธอทำอะไรที่ไม่ดีมาแน่นอน”

“สงสัยจะเครียดที่เลิกกับกู้เจ๋ออ้าย”

“หมดกันภาพลักษณ์ดอกไม้โรงเรียน”

“ไม่ใช่ดอกไม้โรงเรียนนานแล้วอันที่จริงซ่งเย่สวยกว่าซ่งจูหว่าน”

“น่าสงสารซ่งจูหว่านจังเลย”

“สมน้ำหน้าชอบทำตัวเย่อหยิ่งดีนัก”

“ดูวิดีโอแล้วไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นเธอ”

“บอกแล้วว่าเธอไม่ใช่คนดี”

ด้านกู้เจ๋ออ้ายที่นั่งทานข้าวกับเพื่อนชายอีกสองคน

เขาก้มหน้าและยิ้มมุมปากเล็กน้อยพลางคิดในใจว่า

“เราคิดถูกต้องแล้วที่บอกเลิกกับเธอไม่งั้นคงขายหน้ามากกว่านี้ เมื่อก่อนเราตามืดบอดได้อย่างไร?”

ด้านซ่งเย่ที่กำลังทานอาหารกับเพื่อนๆพลันมีเสียงกรีดร้องดังของซูฉีที่ตื่นเต้นจนระงับไว้ไม่อยู่

“อ๊าไอดอลของฉันจะมาโรงเรียนเราวันจันทร์หน้านี้แล้ว”

เสียงของซูฉีเรียกความสนใจของเพื่อนนักเรียนชายหญิงหลายคนที่อยู่ในโรงอาหาร

และทุกคนต่างหยิบโทรศัพท์มือถือของตนมาตรวจสอบข่าวของดาราขวัญใจตนเองกันอย่างคึกคัก

“จริงด้วยตารางของเล่อหมิงซีจะมาทดสอบหน้ากล้องวันจันทร์นี้”

“อี้อี้จะมาด้วยไหม?”

“โรงเรียนจะหยุดเรียนไหม?”

“ไอดอลมาโรงเรียนพวกเราแล้ว”

“ฉันจะไปเชียร์สามีสุดหล่อของฉัน”

“ผมจะไปให้กำลังใจภรรยา”

“โรงเรียนของเราจะมีสีสันมากขึ้น”

“ไม่ดีเลยพวกนักข่าวก็จะพากันแห่มาที่โรงเรียน”

“นั่นสิโรงเรียนวุ่นวายแน่ๆ”

“โรงเรียนต้องมีประกาศหยุดเรียนแน่นอน”

ซ่งเย่กวาดสายตามองทั่วโรงอาหารอย่างแปลกประหลาดใจ

และเห็นพฤติกรรมของนักเรียนชายหญิงที่พูดคุยเรื่องของไอดอลตนเองอย่างมีความสุข

นั่นเป็นเพราะว่าซ่งเย่ไม่เคยมีช่วงเวลาเหมือนวัยรุ่นทั่วไปในชีวิตก่อน

เธอเป็นแค่คนขี้ขลาดอ่อนแอที่เป็นลูกไล่และเด็กรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของซ่งจูหว่าน

ไม่ว่าซ่งจูหว่านจะสั่งให้เธอทำอะไรเธอจะกระตือรือร้นทำอย่างเต็มที่เพื่อหวังว่าซ่งจูหว่านและญาติๆจะพอใจ

แต่อนิจจา!

สุดท้ายเธอถูกซ่งจูหว่านหลอกให้ออกไปหาข้างนอกบ้านโดยอ้างว่าซ่งจูหว่านถูกกู้เจ๋ออ้ายทำร้าย

แต่กลับกลายเป็นว่าซ่งจูหว่านเตรียมอันธพาลหลายคนเข้าทำร้ายเธอโดยการทุบตีจนเสียชีวิต

ส่วนซ่งจูหว่านแสดงความโหดเหี้ยมด้วยการใช้มีดกรีดใบหน้าของเธอทั้งซ้ายและขวา

และนั่งจ้องหน้าเธอด้วยความอาฆาตแค้น

“ฉันเกลียดนักใบหน้าสวยๆของเธอต่อไปฉันจะไม่ได้เห็นหน้าที่น่ารังเกียจนี้อีกต่อไป ไปตายซะ ซ่งเย่!”

ซ่งจูหว่านเกลียดชังใบหน้าของซ่งเย่ที่สวยงามกว่าเธอซึ่งดึงดูดความสนใจของนักเรียนคนอื่น

รวมทั้งบางครั้งกู้เจ๋ออ้ายแสดงความสนใจซ่งเย่ลับหลังซึ่งทำให้เธอยอมรับไม่ได้และต้องการทำลายซ่งเย่

“โอ๊ย!กรี๊ด! อย่า...อย่าทำฉันเลย ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันกลัวแล้วฉันกลัวแล้ว ยอมแล้ว ยอมแล้ว ยอม.....”

ด้านซ่งเย่รู้สึกเจ็บปวดและผิดหวังที่ได้รับการกระทำตอบแทนจากซ่งจูหว่านอย่างโหดร้ายเช่นนี้

ห้วงลมหายใจสุดท้ายก่อนตายเธอเหลือบมองเห็นกู้เจ๋ออ้ายเดินมาหาซ่งจูหว่านและถามอย่างไร้หัวใจว่า

“ระวังเธอจะตายนะหว่านเอ๋อร์”

“ไม่ต้องกังวลค่ะเจ๋ออ้ายพวกพี่ๆเขาจะจัดการให้เรียบร้อยเอง”

จากนั้นซ่งเย่เห็นกู้เจ๋ออ้ายโอบประครองซ่งจูหว่านอย่างทะนุถนอมและหันหลังเดินจากไปอย่างไม่แยแส

ซ่งเย่สิ้นลมหายใจอย่างเดียวดายด้วยดวงตาเบิกกว้างจ้องมองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินห่างออกไปไกลมากขึ้น

“ชีวิตนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”ซ่งเย่พึมพำเบาๆพลางยกยิ้มมุมปากด้วยความสุขที่ได้มีโอกาสแก้แค้นซ่งจูหว่าน

เมื่อหันหน้ากลับมาพลันเห็นเกาเฉินอ้าปากค้างตกตะลึง

ซ่งเย่ขมวดคิ้วและถามอย่างสงสัยที่เห็นเกาเฉินมีท่าทางเช่นนั้น“เป็นอะไร?”

“เอ่อ มะไม่เป็นไร” เกาเฉินเกาหัวตัวเองด้วยความเขินอาย

นั่นเป็นเพราะว่าเขาตะลึงที่เห็นซ่งเย่ยิ้มเป็นครั้งแรกและทำให้เขาตื่นตะลึงหัวใจของเขาเต้นรัวแรง

เกาเฉินรู้สึกว่านับวันซ่งเย่สวยมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่อีกใจหนึ่งรู้สึกหดหู่เศร้าใจที่มีชายหนุ่มหล่อเหลามาใกล้ชิดกับเธอ

ซ่งเย่ไม่ได้สนใจกับท่าทางของเกาเฉินแต่อย่างใดและทานข้าวต่ออย่างสบายใจ

ส่วนซูฉีเวลานี้ไม่สนใจทานข้าวเพราะมัวแต่ดูข่าวของไอดอลชายที่ชื่นชอบจนถูกเป่ยกวงก่อกวนด้วยความหมั่นไส้

“ทานข้าวได้แล้วคร๊าบผมทานไม่อร่อยแล้วอ่ะ ขอร้องล่ะคุณแฟน”

เป่ยกวงพูดอ้อนวอนเรียกร้องความสงสารจากซูฉีพลางทำหน้าเศร้าซึม

ซูฉีหันหน้ามาเห็นแฟนตนเองทำหน้าน่าสงสารเธอกลั้นขำเล็กน้อยและตอบว่า

“อย่ากวนฉันสิทานก็ได้ ฮึ่ม” ซูฉีขู่เป่ยกวงเล็กน้อยพองาม

เพื่อนๆต่างพากันมองบนอย่างเบื่อหน่ายกับการให้อาหารสุนัขจากเป่ยกวงและซูฉีที่นับวันจะแสดงออกมากขึ้น

หลังจากทานอาหารอิ่มแล้ว

ทุกคนเดินเล่นรอบโรงเรียนก่อนเข้าเรียนภาคบ่าย

เมื่อถึงวิชาอิสระที่ซ่งเย่ยังคงติววิชาคณิตศาสตร์เช่นเคย

แต่ปรากฏว่าวันนี้เพื่อนๆให้ความร่วมมือและสามารถทำโจทย์ตัวอย่างคณิตศาสตร์ที่ซ่งเย่สาธิตบนกระดานได้รวดเร็วและ

แม่นยำมากขึ้น

เมื่อถึงเวลา15.30 น. ทุกคนเก็บข้าวของใส่กระเป๋ากันอย่างรู้งาน

ซ่งเย่สังเกตว่าการแต่งกายของเพื่อนๆห้องสามเปลี่ยนไป

นั่นคือบางคนเตรียมชุดกีฬามาเปลี่ยนหลังทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว

แต่บางคนเปลี่ยนมาใส่ชุดกางเกงและรองเท้าผ้าใบมาเรียนตั้งแต่เช้า

ซ่งเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจกับความพร้อมที่จะเรียนรู้จากเพื่อนๆ

เมื่อนักเรียนห้องสามเดินตามกันเป็นขบวนไปถึงสนามกีฬา

พวกเขาพลันพบกับรุ่นน้องปีหนึ่งและปีสองจำนวน10 คนมายืนรออย่างกระวนกระวายใจ

นักเรียนหญิงปีหนึ่งคนหนึ่งเดินมาถามกับตันจิ่วหัวหน้าห้องสามอย่างสุภาพว่า

“เอ่อรุ่นพี่ค่ะ พวกเราขอวิ่งท่องจำสูตรคณิตศาสตร์ด้วยได้ไหมค่ะ?”

ตันจิ่วไม่ตอบแต่เขาหันหน้าไปมองซ่งเย่เป็นเชิงถามความคิดเห็นของเธอ

ซ่งเย่รับรู้กับท่าทางของตันจิ่วจึงแนะนำรุ่นน้องหญิงอย่างเป็นมิตรว่า

“วิ่งด้วยได้แต่ต้องท่องเฉพาะสูตรที่ใช้ในบทเรียนของชั้นปีตนเองก็พอแต่ถ้าวิ่งไปพร้อมๆกันอาจได้ยินเสียงของรุ่นพี่ที่

ท่องสูตรต่างกันจะทำให้สับสนได้นะ”

เธอไม่ต้องการให้รุ่นน้องสับสนกับเสียงของห้องสามและต้องฝืนท่องสูตรที่ยากและซับซ้อนเกินไป

“ได้ค่ะรุ่นพี่ขอบคุณมากค่ะ” นักเรียนหญิงกล่าวขอบคุณซ่งเย่อย่างจริงใจ

จากนั้นนักเรียนหญิงเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนที่รอฟังผลการพูดคุยอยู่อย่างกระวนกระวายใจ

“รุ่นพี่อนุญาตให้พวกเราร่วมได้แต่ต้องท่องสูตรที่เรียนในชั้นเรียนของพวกเราก็พอแต่ถ้าพวกเราวิ่งไปพร้อมกับพวกรุ่นพี่

ในเวลานี้พวกเราอาจสับสนได้เพราะเป็นคนละสูตรกันฉันว่าพวกเราวิ่งกันตอนเช้าก่อนเข้าเรียนดีไหม?”

“ตกลง”นักเรียนชายหญิงของชั้นปีหนึ่งและสองพยักหน้าพร้อมกันอย่างเข้าใจกับคำแนะนำนั้น

“เอาล่ะทุกคนเริ่มได้” ตันจิ่วส่งสัญญาณให้กับเพื่อนๆให้เริ่มวิ่งกันได้หลังจากแต่ละคนยืดเหยียดกล้ามเนื้อกันแล้ว

ซ่งเย่วิ่งตามหลังรั้งท้ายเพื่อตรวจสอบสภาพร่างกายของเพื่อนๆและคอยช่วยเหลือคนที่อาจได้รับบาดเจ็บ

ส่วนการท่องสูตรคณิตศาสตร์นั้นทุกคนทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ปรากฏว่าเกิดเหตุการณ์ประหลาดของนักเรียนโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง

นั่นคือมีนักเรียนชายหญิงชั้นปีสามห้องอื่นที่อยากพิสูจน์ว่าเทคนิคของซ่งเย่ได้ผลจริงหรือไม่?!

จึงมีนักเรียนชายหญิงของชั้นปีสามห้องอื่นๆทยอยมาร่วมวิ่งอีกสิบกว่าคน

“สูตรหนึ่งว่าด้วย.....”

“สูตรสองว่าด้วย.....”

“สูตรสามว่าด้วย.....”

“สูตรสี่ว่าด้วย.....”

“สูตรห้าว่าด้วย.....”

เสียงตะโกนและเสียงวิ่งดังลั่นสนามกีฬาและทำให้นักเรียนคนอื่นๆของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเมืองกรีนให้ความสนใจ

และชี้นิ้วเชิญชวนเพื่อนนักเรียนคนอื่นให้ดูภาพนักเรียนวิ่งเป็นกลุ่มที่มีชีวิตชีวานั่น

เมื่อถึงเวลา16.30 น.

เย็นวันนี้ไม่มีนักเรียนห้องสามคนใดที่ยังท่องจำไม่ได้และต้องวิ่งเลยเวลาเลิกเรียน

ทุกคนเริ่มปรับตัวและชินกับการวิ่งออกกำลังกายพร้อมกับท่องสูตรคณิตศาสตร์กันถ้วนหน้า

ซ่งเย่โบกมือลาเพื่อนๆและแยกย้ายกันกลับบ้าน

……….

เมื่อซ่งเย่กลับถึงวิลล่าซิงฝู

เธอพบกับใบหน้าสดชื่นมีความสุขของยายและแม่

“เย่เอ๋อร์หลานรักของยาย วันนี้คุณตาลืมตาขึ้นมาแล้วแต่ยังพูดลำบากอยู่บ้าง”

ม่อฮวาเดินมาจับมือของซ่งเย่และพูดเสียงสะอื้นด้วยความสุข

“ใช่ๆคุณตาใกล้จะได้กลับมาอยู่กับพวกเราแล้ว” เส้าม่านเอ๋อจับมืออีกข้างของลูกสาวตนเอง

“ดีแล้วค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้ารับรู้และคิดวางแผนที่จะไปซื้อสมุนไพรมาเตรียมไว้ให้คุณตา

“คุณตาจะได้กลับมาวันไหนค่ะ?” ซ่งเย่ถามยายและแม่

“หมอบอกว่าให้ร่างกายคุณตาฟื้นตัวดีขึ้นกว่านี้อีกหน่อยและทำกายภาพบำบัดก่อนค่อยกลับบ้านถ้าร่างกายตอบสนองได้

ดีคงเป็นวันเสาร์นี้จ๊ะ” เส้าม่านเอ๋อตอบลูกสาวโดยตรง

“ดีค่ะ”ซ่งเย่ตอบรับข้อความที่แม่บอกกับเธออย่างยินดี

จากนั้นซ่งเย่ขอตัวไปห้องปฏิบัติการหลังวิลล่า

เธอมีแผนจะทำปืนเข็มสำหรับให้พ่อแม่และตายายไว้ใช้ป้องกันตัว

เพราะว่าเธอมีอุปกรณ์ในห้องปฏิบัติการที่พร้อมทำขึ้นได้ทันที

ส่วนอาวุธแบบอื่นๆเช่นอาวุธที่ใช้กลิ่นหรือแบบอื่นนั้น ซ่งเย่วางแผนหารูปแบบที่เหมาะสมสำหรับทุกคนอีกครั้ง

“เย่เอ๋อร์ทานข้าวก่อนลูก” เส้าม่านเอ๋อเดินมาเรียกหน้าห้องปฏิบัติการ

เธอเข้าใจในพฤติกรรมของลูกสาวโดยอัตโนมัติว่าเมื่อใดที่ซ่งเย่ทำงานในห้องปฏิบัติการนั้น

ซ่งเย่จะจริงจังและไม่ชอบให้ใครเข้าไปรบกวนแต่อย่างใด

มีครั้งหนึ่งที่เธอเข้าไปโดยไม่บอกซ่งเย่ก่อนทำให้ต้องเจอกับการขมวดคิ้วของลูกสาวตนเอง

เส้าม่านเอ๋อที่รักลูกมากจึงพยายามทำให้ซ่งเย่สบายใจและมีความสุขมากที่สุดเพื่อชดเชยเวลาที่ไม่ได้อยู่ร่วมกัน

เธอจึงปรับตัวเองให้เป็นแบบฉบับคุณแม่ยุคใหม่แทน

แต่อันที่จริงเส้าม่านเอ๋อไม่รู้ว่าซ่งเย่แค่โมโหให้ตัวเองที่ไม่ดูเวลาจนทำให้แม่มาส่งเสียงเรียกแบบนี้

“ค่ะ”ซ่งเย่รับคำก่อนหยุดงานที่กำลังทำไว้ชั่วคราว

จากนั้นเธอไปทานอาหารเย็นกับครอบครัวอย่างมีความสุข

หลังทานอาหารเย็นอิ่มแล้ว

ซ่งเย่กลับมาทำปืนเข็มที่ค้างไว้ในห้องปฏิบัติการต่อ

“วู้ปืนเข็มรุ่นใหม่นี่ใช้เวลามากทีเดียว แต่ใช้งานง่ายเหมาะกับทุกคน”

ซ่งเย่บ่นพึมพำแต่พยักหน้าอย่างพอใจกับผลงานของตนเอง

ปืนเข็มของซ่งเย่มีขนาดเล็กกว่าเดิมนั่นคือเป็นทรงกระบอกที่ปลายด้านหนึ่งเล็กกว่าอีกด้านเล็กน้อย

มีขนาดกว้างแค่ 2เซนติเมตร ยาว 10 เซนติเมตร สูง 1 เซนติเมตร บรรจุเข็มได้มาถึง 200 เล่ม

ซึ่งเข็มเหล่านั้นล้วนอาบยาพิษชนิดใหม่ที่เธอคิดค้นขึ้นเองจากการทดลองทางเคมี

มันสามารถออกฤทธิ์ได้ทันทีภายใน3-5 วินาทีทำให้คนที่ถูกยิงเสียชีวิตอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่กล้าใช้เข็มอาบยาพิษที่มีฤทธิ์รุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตในฉับพลันแบบที่เธอใช้เอง

มีปุ่มขนาดเหมาะมือในจุดกึ่งกลางสามารถยิงได้ไกลถึง100 เมตรอย่างสบายๆ

โดยทำเป็นแบบแขวนคอเหมือนสร้อยขนาดยาวที่มีสีเงินมองผิวเผินคล้ายเครื่องประดับแบบทันสมัย

และมียาแก้พิษที่เธอเตรียมไว้กรณีเกิดเหตุฉุกเฉินอีกกระบอกละ10 เม็ด

ซึ่งเป็นเม็ดขนาดแบนเล็กอยู่ในกล่องเล็กๆด้านล่างของปืนเข็ม

จากนั้นเธอทำเป้าฝึกยิงเพื่อให้ครอบครัวได้ฝึกทักษะแม่นยำของการยิงปืนเข็ม

“ขนาดเล็กเหมาะมือหวังว่าทุกคนจะสามารถใช้งานพวกมันได้อย่างง่ายดายและยิงแม่นกันนะ”

อันที่จริงเธอไม่ต้องการทำอาวุธร้ายแรงเช่นนี้ถ้าไม่ได้รับรู้ข้อมูลสำคัญจากองค์กรKA

องค์กรที่มีเจตนาร้ายต่อคนในครอบครัวของเธออย่างชัดเจน

นั่นทำให้เธอต้องหาหนทางปกป้องตนเองและครอบครัว

เมื่อมองดูเวลาบนโทรศัพท์พบว่าตอนนี้เวลา23.50 น.

ซ่งเย่ปิดคอมพิวเตอร์ปิดไฟในห้องปฏิบัติการและกลับห้องนอนโดยตรง

..........

รุ่งเช้าซ่งเย่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น

เธอตั้งใจว่าวันนี้จะฝึกทักษะซาเซินครู่หนึ่งก่อนที่จะกลับมาสอนครอบครัวตนเองถึงวิธีการใช้ปืนเข็มไว้ป้องกันตนเอง

เมื่อเวลา 05.30น. ซ่งเย่กลับมาถึงวิลล่า

เวลานี้คุณยายตื่นขึ้นมาแล้ว

ซ่งเย่เดินตรงไปหาคุณยายที่กำลังรดน้ำดอกไม้ในสวนหย่อมหน้าบ้าน“คุณยายค่ะ หนูมีอะไรให้คุณยายค่ะ”

“หืออะไรหรือเย่เอ๋อร์?”ม่อฮวาขมวดคิ้วถามหลานสาวอย่างแปลกใจที่วันนี้เธอเป็นฝ่ายเดินเข้ามาคุยด้วย

“มาทางนี้ค่ะแล้วหนูจะอธิบายให้ฟัง”ซ่งเย่ขี้เกียจอธิบายจึงตั้งใจจะสาธิตให้ยายเห็นเองดีกว่า

ซ่งเย่จับจูงแขนยายตนเองอย่างกระตือรือร้น“เอ๊ะ หลานคนนี้มีอะไรจะเซอร์ไพรส์ยายเหรอ?”

ม่อฮวาพูดพลางกลั้วหัวเราะขำกับท่าทางของหลานสาว

เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องปฏิบัติการ

ซ่งเย่หยิบปืนเข็มที่เธอทำเป็นเหมือนสร้อยแขวนคอซึ่งสะดวกในการใช้งานมากกว่าเก็บไว้ในกระเป๋า

เธอยื่นให้กับยายและอธิบายให้ฟังว่า

“มันคือปืนเข็มที่อาบยาพิษหากยิงถูกคนร้ายจะทำให้เสียชีวิตภายใน3-5 วินาที ปุ่มกดปล่อยเข็มอยู่จุดกึ่งกลางตรงนี้ ส่วน

ปุ่มบนนี้เป็นตัวปิดเปิดล็อกปืนเข็มนี้บรรจุ 200 เล่ม สามารถยิงได้ไกลถึง 100 เมตร แต่ต้องระวังให้ดีอย่าให้ถูกตัวเองแต่

ถ้าบังเอิญเราถูกเข็มทิ่มเองจะมียาแก้ในกล่องลับด้านล่างตรงนี้มียาแก้อยู่ 10 เม็ดใช้แค่เม็ดเดียวก็พอค่ะ คุณยายลอง

ทดสอบความแม่นยำดูไหมค่ะ?”

ซ่งเย่พูดยาวๆเพื่ออธิบายอย่างละเอียดให้ยายเข้าใจมากที่สุด

“ยายเข้าใจแล้วไหนล่ะเป้าที่จะทดสอบ?” ม่อฮวาพยักหน้าเข้าใจและให้ความร่วมมือกับหลานสาวเป็นอย่างดี

เธอรู้สึกภูมิใจที่หลานห่วงใยความปลอดภัยของตนเองและครอบครัว

เนื่องจากเธอรู้ดีว่าตนเองและสามีเป็นเป้าหมายขององค์กรร้ายกาจอย่างองค์กรKA

และการที่มีอาวุธได้ปกป้องตนเองย่อมดีกว่าพึ่งจมูกคนอื่นหายใจ

“ทางนี้ค่ะ” ซ่งเย่ชี้ไปที่เป้าที่ติดไว้บนผนังเรียบร้อยแล้ว

“เอาล่ะยายจะลองยิงดูนะ”

ม่อฮวาจับปืนเข็มขนาดเล็กในอุ้งมือแล้วทำท่าทางที่คิดว่าตนเองถนัดที่สุดก่อนเล็งเป้าและกดปุ่มปล่อยเข็มให้พุ่งออกมา

“ฟิ๊ว ฟุ๊บ” ปรากฏว่าเข็มพุ่งปักเข้าวงกลมที่สองซึ่งมีรัศมีกว้าง4 เซนติเมตรได้อย่างแม่นยำ

“ปรบมือ ปรบมือปรบมือ”ซ่งเย่ปรบมือให้กำลังใจคุณยายที่เพิ่งจะยิงครั้งแรกแต่สามารถเข้าเป้าได้ขนาดนี้

เยี่ยมยอดมาก!

น่าทึ่ง!

นี่คือความสามารถของเอสเปอร์ใช่ไหม?!

“คุณยายลองอีกไหมค่ะ?”ซ่งเย่อยากให้ยายได้ฝึกฝีมือให้แม่นยำมากกว่านี้

“ได้สิ”ม่อฮวาตื่นเต้นเช่นกันและรู้สึกสนุกจึงตอบรับคำอย่างผ่อนคลาย

เมื่อเธอเล็งเป้าเป็นอย่างดีแล้วพลันกดปุ่มปล่อยเข็มพุ่งออกไปทันที“ฟิ๊ว ฟุ๊บ”

ปรากฏว่าคราวนี้เข็มปักเข้าที่เส้นคั่นระหว่างเป้าตรงกลางซึ่งเป็นตำแหน่งที่แม่นยำกว่าเดิมอีก1 เซนติเมตร

“ดีไหม?”ม่อฮวาถามอย่างตื่นเต้นยิ่งกว่าเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจ

“ดีค่ะคุณยายดีกว่าครั้งแรก มันขยับเข้าไปใกล้จุดศูนย์กลางอีก 1 เซนติเมตร”

“ดีเลยต้องให้ม่านเอ๋อมาลองดูบ้าง”

ม่อฮวาแสดงความกังวลกับลูกสาวตนเองที่ไม่ได้เป็นเอสเปอร์และไม่มีทักษะพิเศษใดที่สามารถปกป้องตนเองได้

“ดีค่ะหนูคงได้ฝากคุณยายช่วยฝึกฝนแม่ด้วยนะคะ”

ซ่งเย่ถือโอกาสขอร้องให้ยายช่วยตนเองในการสอนและฝึกทักษะแม่ตนเองเพราะว่าจะเหมาะสมกว่า

เธอเข้าใจเป็นอย่างดีว่าการที่ยายและตาเป็นเอสเปอร์นั้น

ทำให้ยายมีทักษะที่สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว

“ได้สิไม่มีปัญหา” ม่อฮวาตอบรับด้วยความเต็มใจและทดสอบความแม่นยำของตนเองต่อไปอย่างตื่นเต้น

จากนั้นซ่งเย่ปล่อยให้ยายทดสอบความแม่นยำของปืนเข็มครู่หนึ่งก่อนที่จะแยกตัวไปอาบน้ำแต่งตัว

เพื่อเตรียมไปทานอาหารเช้าและไปโรงเรียน

……….