ตอนที่ 27 – แผนร้าย
วันต่อมาก็เป็วันหยุดของโรงเรียนในอาณาเขต พสุก็กำลังซ้อมยิงธนูให้เข้าเป้าเช่นเดิม จนแม่ของเขาต้องยอมทิ้งร้านจากหน้าบ้าน เดินมาหลังบ้านและเรียกเขาไว้
“แม่ว่าลูกเลือกคบเพื่อนผิดนะ ดิน” แม่ของเขาบอกออกมาเลย แต่พสุไม่ได้สนใจ เขายังง้างคันธนูแล้วก็ปล่อยลูกดอกออกไปแบบเดิม ลูกดอกปักเข้าตรงกลางแผ่นกระดาษพอดี เขาดีใจมากและหันไปบอกแม่
“แม่ ในที่สุด! ฝีมือดินก็เข้าที่เสียที แบบนี้ออกรบได้สบายแน่” พสุบอกออกมาอย่างยิ้มแย้มพลางชี้ให้ดูลูกดอกที่ปักกลางแผ่นกระดาษอย่างตื่นเต้น ต่างจากแม่ของเขามากโข แม่ของเขาทำหน้าเศร้า จนเขาเองก็รู้สึกว่าตัวเองผิดเหมือนกัน เขาเลยพยายามบอกแม่ให้สบายใจ
“ดินไม่เป็ไรหรอกน่า ‘แค่’ ออกรบเอง” เขาว่าขึ้นมา แต่แม่ขัดเขาขึ้นมาทันที
“ดินบอกว่า ‘แค่’ เหรอ?” แม่ของพสุว่าขึ้นมา “บอกว่า ‘แค่’ ได้ยังไง? นี่มันเื่คอขาดบาดตายเชียวนะ แม่ว่าลูกเลิกคบกับพวกกลุ่มทหารเด็กม.ปลายนั่นเถอะ เพราะพวกเขาจะพาดินไปสู่ความหายนะนะ”
“ไม่ แม่ ดินไม่เลิกคบกับพวกเขา” พสุว่าแล้วหยิบลูกดอกอีกดอกมาถือและง้างกับคันธนูเอาไว้ แต่ยังไม่ปล่อยลูกดอกออกไป “ผมเจอเพื่อนที่ดีแล้ว และผมจะไม่เลิกคบกับพวกเขาเด็ดขาด”
“ดิน ถ้าดินตายไป แม่จะอยู่กับใคร?” แม่ถามเขาน้ำเสียงจริงจัง “พ่อก็จากไปแล้วเพราะา ถ้าลูกมาจากไปอีก แม่ก็จะ...”
แล้วจู่ๆ แม่ของพสุก็น้ำตาไหลออกมา พสุถึงกับวางคันธนูและลูกดอกเอาไว้ แล้วเข้ามาหาแม่ของตน พลางโอบกอดแม่เอาไว้ เขาเอามือตบหลังแม่เบาๆ อย่างทะนุถนอม
“ดินไม่เป็ไรหรอก รับรอง” เขาพยายามบอกให้แม่สบายใจ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล แม่ของเขายังคงน้ำตาไหลอยู่ พสุก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วให้แม่เขาสบายใจขึ้นมา
ทางด้านบ้านของชานนท์และณปภา วรรณสาก็ได้มาเรียนรู้วิธีทำอาหารชนิดอื่นๆ จากณปภา แล้วเธอก็ลองทำอาหารชนิดหนึ่งขึ้นมาและลองให้ณปภาชิมดู ณปภาถึงกับเอ่ยชมเธอขึ้นมาหลังจากชิมเสร็จ
“เก่งนี่ สอนแค่ครั้งเดียวก็ทำได้แล้ว” ณปภาเอ่ยชมวรรณสา “ปกติหนูชอบทำอาหารอยู่แล้วใช่ไหม? ที่เคยบอกน่ะ?”
“อ๋อ ค่ะ หนูชอบทำอาหารกินเอง” วรรณสายอมรับ “แต่หนูก็ทำได้ไม่กี่อย่าง นี่ได้มาเรียนกับคุณน้าก็เลยรู้จักวิธีทำอาหารอีกหลายอย่างเลย ต้องขอบคุณคุณน้าภามากนะคะ”
“แหม ไม่เป็ไรหรอก” ณปภากล่าวอย่างเขินอายก่อนจะบอก “เอาจานไปเสิร์ฟสิจ๊ะ”
แล้ววรรณสาก็ช่วยณปภายกอาหารไปวางที่โต๊ะอาหารขนาดยาว มีอาหารอยู่เต็มโต๊ะไปหมด วรรณสาทำอาหารเองขึ้นมาสามอย่าง พอพวกทรัพย์สินลงมาในตอนเช้า ทรัพย์สินก็ถึงกับสูดกลิ่นอาหารหอมๆ เข้าไปเต็มปอด เขาและคนอื่นๆ ตรงเข้ามานั่งที่เก้าอี้ทานข้าวทันทีเพื่อจะเตรียมรับประทานอาหาร วรรณสายกชามใส่ต้มยำกุ้งน้ำข้นไปให้ทางปราชญา ก่อนจะบอก
“นี่สาทำเองนะ คุณน้าภาสอนให้” วรรณสาบอกแก่ปราชญา ปราชญาก็มองชามต้มยำกุ้งน้ำข้นที่ถูกจัดแต่งจานอย่างสวยงาม แล้วเขาก็ถาม “นี่น้องสาทำเองเหรอ?”
“ใช่สิคะ” วรรณสาตอบ “ลองชิมดูสักหน่อยสิ น้าภาบอกว่าอร่อยทีเดียวล่ะ อ้อ นอกจากนี้ ยังมีไข่เจียวหมูสับกับผัดกะเพราหมูสับด้วยนะที่สาทำขึ้นมาเองด้วย รับรองกินได้แน่ อร่อยด้วย”
“ฝีมือสา ไม่ต้องห่วงอยู่แล้ว” ปฏิคมบอกขึ้นมายิ้มๆ ก่อนจะหันไปหาพันธกรที่นั่งข้างๆ “จริงไหม? ไอ้พัน?”
“ใช่ สาทำอาหารอร่อยอยู่แล้ว” พันธกรบอกขึ้นมายิ้มๆ เขายังใส่สร้อยคอรูปใบโคลฟเวอร์ที่ทำจากเงินอยู่เหมือนเดิม เขาจำต้องใส่เอาไว้ เพราะพอรู้ตัวเองว่าไม่ใส่เอาไว้ เขาจะรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที แล้วเขาก็ถามว่าจานไหนที่วรรณสาเป็คนทำ วรรณสาก็เลยเลื่อนจานผัดกะเพราหมูสับไปให้พันธกร
“ลองกินดูหน่อยสิ สาตั้งใจทำนะ” เธอบอกออกมา “เพื่อทุกคนโดยเฉพาะเลย กินเข้าไปเยอะๆ เลย”
“เฮ้ๆ กินได้แน่นะ ไม่ใช่กินไปแล้วเกิดท้องเสียนะ” ชัชชัยว่าอย่างไม่ไว้ใจ เขาไม่เคยกินอาหารของวรรณสามาก่อน วรรณสาได้ยินอย่างนั้น เธอก็บอก
“แหม อย่ามาดูถูกกันนะ” เธอว่าออกมา “สาเคยทำอาหารให้พ่อแม่กินด้วย ไม่เห็นจะท้องเสียอะไรเลย อาหารที่สาทำปลอดภัยน่า กินได้อยู่แล้ว”
“ไม่ได้ดูถูก แค่กลัวเฉยๆ” ชัชชัยส่ายหน้าพลางใช้ช้อนกลางตักต้มยำกุ้งออกมาราดบนข้าวสวย และเขาก็กินเข้าไป แล้วเขาก็ทำตาโต อาหารที่วรรณสาทำรสชาติอร่อยมากทีเดียว เผ็ดกำลังดี ไม่เผ็ดจนเกินไป แล้วก็หอมมะนาวด้วย
“อ้าว? เดี๋ยวนี้แกหันมากินของเผ็ดแล้วเหรอ? ไอ้ชัย?” ภัทรสังเกตเพื่อนขึ้นมาจึงถาม เพราะที่ผ่านมาสองสามวัน ชัชชัยกินแต่ต้มยำเป็ส่วนมาก มากกว่าอาหารอย่างอื่น ชัชชัยไม่ได้ตอบภัทรไป ว่าเขาเริ่มกินเผ็ดได้ก็ตอนที่สุคนธาซื้อลูกชิ้นปิ้งที่จิ้มน้ำจิ้มเผ็ดๆ ให้ หลังจากนั้น เขาก็ติดใจรสเผ็ดมาตลอด
“วันนี้โรงเรียนหยุด” ภัทรบอกออกมาขณะคดข้าวใส่ช้อน “เฮ้อ อยากเล่นบอลจัง”
“แล้วบ้านพี่เบิ้มอยู่แถวไหนล่ะ?” พันธกรถามภัทรขึ้นมา “จะได้เรียกให้ไปเล่นบอลด้วยกัน นายรู้จักหรือเปล่า?” ฝ่ายพันธกรถามออกมา ภัทรก็ส่ายหน้า เขาบอกว่าเขาไม่รู้ กมลที่ได้ยินชื่อว่าพี่เบิ้ม ก็ถามว่าเขาเป็ใคร?
“อ๋อ นักเรียนชั้นม.หกในอาณาเขตน่ะครับ พี่มล” ภัทรตอบแทนพันธกร “เขาเป็คนที่เล่นบอลเก่งที่สุดในอาณาเขต ฝีมือเก่งพอๆ กับภัทรเลยล่ะ”
“แหม ชื่นชมตัวเองก็เป็ด้วย” กมลว่าอย่างติดตลก “แต่พี่ก็อยากเล่นบาสเก็ตบอลเหมือนกัน นี่ ที่โรงเรียนปิดเหรอ? ไม่มีนักเรียนไปโรงเรียนในวันหยุดเหมือนอาณาเขตเราเหรอ?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ภัทรตอบตามจริง “เราลองไปกันไหมล่ะ? สองคน ไปดูวามีนักเรียนมาเล่นกีฬาหรือเปล่า? เดี๋ยวกินเสร็จไปกันนะพี่มล”
“อืมๆ” กมลพยักหน้ารับพลางตักข้าวเข้าปาก ไม่นาน ทุกคนก็กินอาหารจนหมดเรียบ ทุกคนรู้สึกอิ่มท้องและมีความสุขอย่างมาก ทรัพย์สินถึงกับชมวรรณสาว่าทำอาหารได้เก่งจริงๆ ฝีมือพอเทียบเท่ากับณปภาเลยทีเดียว
“แหม ขอบคุณนะ พี่สิน” วรรณสาพูดออกมาอย่างขวยเขิน ก่อนจะช่วยณปภาเก็บจานของทุกคนแล้วเอาไปล้างที่อ่างล้างจาน แล้วแต่ละคนก็แยกย้ายกันออกไป ภัทรกับกมลไปดูที่โรงเรียน ส่วนพวกพันธกรก็อยู่กับบ้าน ในตอนนั้นเอง บ๊อบก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้านของชานนท์ เขามาที่นี่เพื่อมาหาวรรณสา วรรณสาที่ล้างจานเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังใช้ผ้าเช็ดมือและเดินออกมาจากครัว ก็เจอะหน้าบ๊อบพอดี วรรณสาตัดสินใจไม่สนใจและจะเดินหนีไป แต่ถูกบ๊อบเรียกเอาไว้ก่อน
“สาอยู่บ้านนี้จริงๆ ด้วย” บ๊อบเอ่ยออกมาน้ำเสียงสดใส แต่วรรณสาไม่ได้โต้ตอบอะไร เธอรีบเดินขึ้นบันไดไปเลย บ๊อบเห็นดังนั้นก็รู้สึกโกรธขึ้นมา เขากำหมัดแน่นพลางพูดเสียงลอดผ่านไรฟัน
“ไอ้พันนะ ไอ้พัน เพราะแกคนเดียว” บ๊อบกล่าวออกมาอย่างอาฆาตแค้น แล้วเขาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้านของชานนท์เลย ไม่รู้ว่าชานนท์หายไปไหน? บางทีอาจจะประชุมอยู่ที่สภากลางหมู่บ้านก็ได้ เขาเดินขึ้นบันไดไป ก็ได้ยินเสียงของพวกพันธกรพูดคุยกันอยู่ในห้องหนึ่ง เขาเลยไม่เข้าไปในห้องนั้น แต่มาเข้าอีกห้อง ก็พบกระเป๋ายังชีพสีเขียวทหารมากมายวางอยู่พร้อมกับอาวุธด้วย เขามองมันอย่างตกตะลึง ของพวกนี้ต้องเป็อาวุธของกลุ่มเด็กทหารม.ปลายแน่ๆ
บ๊อบเดินเข้าไปยังกระเป๋ายังชีพของทรัพย์สิน แล้วก็ลองเปิดกระเป๋าดู ก็พบะุสำหรับใช้กับปืนลูกซองอยู่กล่องหนึ่ง เขาลองค้นเข้าไปข้างในอีก ก็พบขนมมากมายแล้วก็น้ำเปล่าสองขวด แล้วจู่ๆ เขาก็หยิบะเิมือออกมาได้ เขาดึงมันออกมาทันที ก็พบว่าที่เขาหยิบขึ้นมาคือะเิขวดสีแดง เป็ะเิไฟนั่นเอง เขาไม่รู้จัก แต่ก็พอรู้ว่านี่คือะเิ
“ได้การล่ะ” บ๊อบตัดสินใจเก็บะเิขวดสีแดงไว้กับตัวเองแล้วก็ออกจากห้องไป แต่บังเอิญจริงๆ ดันมาเจอกับชัชชัยที่เดินออกมาเข้าห้องน้ำพอดี ฝ่ายชัชชัยที่ไม่รู้จักบ๊อบ เขาก็ถามออกมา
“นายเป็ใครน่ะ?” ชัชชัยถามอย่างสงสัย บ๊อบรีบซ่อนะเิไฟเอาไว้ด้านหลังทันที ก่อนจะกล่าวออกมา
“เป็ เป็เพื่อนกับไอ้พันน่ะ” บ๊อบรีบแก้ตัว “ไปถามมันสิว่ารู้จักผมหรือเปล่า?”
“อ๋อ เป็เพื่อนกับไอ้พันหรอกเหรอ? นึกว่าไอ้พันจะมีเพื่อนแค่พสุคนเดียวเสียอีก” ชัชชัยเลยหมดข้อสงสัยไปเลย “แล้วนายชื่ออะไรล่ะ?”
บ๊อบบอกชื่อเล่นกับชื่อจริงของเขาออกไป ชัชชัยก็พยักหน้ารับ ก่อนจะถามว่าจะไปคุยกับพวกพันธกรในห้องไหม? ทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้า แต่บ๊อบบอกปฏิเสธ
“เอ่อ เอาไว้วันหลังละกัน” บ๊อบแสดงท่าทางมีพิรุธออกมาอย่างเห็นชัดเจน ชัชชัยมองเขาอย่างสงสัยแล้วก็เห็นเขาเหมือนกับกำลังซ่อนอะไรไว้ด้านหลัง ชัชชัยเลยถามขึ้นมา
“นาย...แอบเอาอะไรไว้ด้านหลังเหรอ?” ชัชชัยถาม ฝ่ายบ๊อบก็เริ่มเหงื่อตก เขาต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดแล้ว ก่อนที่จะมีใครรู้ความลับของเขา
“ไม่มีอะไรหรอก” บ๊อบพูดพลางบอกลา “ไปก่อนนะ” ว่าเสร็จเขาก็รีบวิ่งลงบันไดไปทันทีแล้วออกไปนอกบ้าน ทิ้งให้ชัชชัยมองอย่างสงสัย พอชัชชัยเข้าห้องน้ำเสร็จก็เดินเข้ามาในห้องที่พวกพันธกรกำลังนั่งคุยกันอยู่
“เมื่อกี้ฉันเจอคนชื่อบ๊อบด้วย” ชัชชัยเล่าเหตุการณ์ให้พันธกรฟัง พันธกรก็แปลกใจขึ้นมา บ๊อบจะมาที่นี่ทำไม? มาหาเขางั้นหรือ? หรือไม่พอใจที่เขาไม่ยอมฝึกอาวุธให้? ในขณะที่พันธกรกำลังคาดเดาไปเรื่อยๆ วรรณสาก็เดินเข้ามาในห้องหนุ่มๆ พร้อมกับบอก
“คงมาหาสานั่นแหละ” วรรณสาพูดออกมา ทำเอาพันธกรสงสัยเลยถามออกไป
“มาหาสาเหรอ?” เขาถามอย่างสงสัย “จะมาทำไมกันล่ะ?”
“คงจะมาจีบสาล่ะมั้ง?” วรรณสาแกล้งพูดออกมา เพื่อจะดูว่าพันธกรจะมีกิริยาโต้ตอบอย่างไร ถ้าเธอพูดออกมาแบบนั้น? ปฏิคมหันไปมองพันธกร ฝ่ายพันธกรที่ไม่รู้เื่อะไรเลยก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
“แหม สาเสน่ห์แรงจังนะ” พันธกรว่าขึ้นมายิ้มๆ ทำเอาวรรณสาถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินออกจากห้องพวกหนุ่มๆ ไปเลย ทำเอาพันธกรแปลกใจว่าเขาว่าอะไรผิดไปหรือ?
“ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ?” พันธกรหันมาปฏิคม “สาถึงได้เดินออกไปแบบไม่พอใจแบบนั้น?”
“ไอ้พันเอ๊ย” ปฏิคมยกมือเกาศีรษะตัวเอง ทางทรัพย์สิน ปราชญาและวาสุกรีเองก็พอจะรู้ว่าวรรณสาน่าจะแอบชอบพันธกรอยู่ ดูแค่ท่าทางก็รู้แล้ว แต่ไม่มีใครกล้าบอกพันธกรเลยสักคน พันธกรเลยยังไม่รู้จนกระทั่งบัดนี้ ฝ่ายพันธกร พอเห็นปฏิคมพูดออกมาเหมือนเขาไม่รู้เื่อะไรเลย เขาก็ถาม
“ฉันพลาดเื่อะไรไปหรือเปล่า? ทำไมแกดูเหมือนมีความลับจังเลยวะ?” พันธกรถามปฏิคมขึ้นมา ฝ่ายปฏิคมก็ส่ายหน้าออกมา
“ช่างมันเหอะ” ปฏิคมตัดสินใจปิดเื่นี้เป็ความลับต่อไป เพราะถ้าขืนบอกพันธกรไปจริงๆ ละก็ วรรณสาน่าจะโกรธเขาน่าดู “ออกไปเดินเล่นในอาณาเขตกันดีไหม? อยู่แต่ในห้องนี้มันน่าเบื่อ”
ทางด้านบ๊อบ เขาเข้ามาในบ้านของตัวเองพร้อมกับถือะเิมือสีแดงเอาไว้ด้วย เขาไม่รู้หรอกว่ามันเป็ะเิไฟ แต่ก็พอรู้ว่านี่น่าจะเป็อาวุธของพวกทหารเด็กม.ปลาย เขาวางมันไว้กับโต๊ะเรียนหนังสือ ก่อนจะพยายามครุ่นคิดถึงแผนการอันชั่วร้ายบางอย่าง เขามีเป้าหมายจะกำจัดพันธกรออกไปให้พ้นทางของเขา
“ฉันจะทำยังไงดีนะ? ถึงจะจัดการกับแกได้ ไอ้พัน?” บ๊อบถามตัวเองขึ้นมาพลางนึกคิด แต่เขาก็ยังนึกอะไรไม่ออกตอนนี้ จึงได้แต่เก็บะเิขวดไฟสีแดงไว้ในตู้เสื้อผ้าของตนเอง ก่อนจะออกไปเดินนอกบ้าน
พันธกรออกมาเดินเล่นเที่ยวในอาณาเขต แล้วเขาก็ตัดสินใจว่าจะไปบ้านของพสุเสียหน่อย เขาเดินเข้าไปก็พบแม่ของพสุกำลังตั้งร้านขายขนมไทยเช่นเคย เขาเลยเข้าไปทักทายแม่ของพสุ
“สวัสดีครับ คุณแม่” เขายกมือไหว้แม่ของพสุ แต่แม่ของพสุไม่ได้ยกมือไหว้รับ และทำเป็ไม่สนใจเขา ทำเอาพันธกรถึงกับงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น? ในตอนนั้นเอง พสุก็เปิดประตูออกมาพอดี
“อ้าว? ไอ้พัน” พสุเห็นเขาก็ยินดี และชักชวนเขาเข้าบ้าน “เข้ามาในบ้านก่อนสิ”
“อืม” พันธกรมองแม่ของพสุอย่างสงสัย เขาทำอะไรผิดไปหรือ? แม่ของพสุถึงทำท่าเ็ากับเขาขนาดนั้น พอพสุชวนเขามาที่ห้องรับแขก เขาก็เลยถามพสุออกไป
“นี่” เขาถามพสุ “แม่นาย...ดูเหมือนจะไม่พอใจฉันเลย ฉันไปทำอะไรผิดหรือเปล่า?”
“อ๋อ” พสุถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอกความจริงกับพันธกร “แม่โมโหน่ะ ที่ฉันจะออกสู้พร้อมกับพวกนายไปด้วย แม่ฉันเห็นว่านายจะพาฉันไปตาย”
“ก็นั่นน่ะสิ” พันธกรเองก็เห็นด้วยกับแม่ของพสุ “ฉันว่านายล้มเลิกความคิดที่จะช่วยเหลือพวกเราเถอะ”
“ไม่เว้ย ก็บอกแล้วไง ว่าฉันก็อยากเป็ทหารเหมือนกัน” พสุบอกความตั้งใจจริงออกมา “พ่อฉันก็เป็ทหาร และเขาก็ตายอย่างสมเกียรติ ฉันอยากเป็แบบนั้นบ้าง ฉันอยากช่วยเหลืออาณาเขตจากการถูกโจมตีบ้าง”
“แล้วนายไม่ห่วงแม่นายเลยเหรอ?” พันธกรยิงคำถามใส่ “ถ้านายตายไป แม่นายจะอยู่กับใครอีกล่ะ?”
“คนจะตายยังไงมันก็ต้องตายอยู่ดี” พสุบอกออกมาเหมือนปลงแล้ว “แต่ถึงฉันจะตาย ฉันก็ภูมิใจนะ ที่ได้มีโอกาสช่วยเหลือพวกนายร่วมมือกันต่อสู้กับา”
พันธกรส่ายหน้าออกมา พสุช่างดื้อด้านจริงๆ แล้วพสุก็นึกอะไรออก เขาเลยเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วเอาชาเขียวเย็นๆ ที่แม่เขาชงเองมารินใส่แก้วให้พันธกรดื่ม พันธกรรับแก้วน้ำใส่ชาเขียวมาก่อนจะดื่มเข้าไป พอเขาดื่มเสร็จ เขาก็ถามออกมา
“แล้วนี่นายยังฝึกยิงธนูอยู่หรือเปล่า?” พันธกรถาม พสุก็รีบตอบด้วยความยินดี
“ฝึกสิ ฝึก” เขาตอบพันธกร “ฉันยิงได้แม่นกว่าเดิมหลายเท่าเลยล่ะ นี่นะ...” แล้วพสุก็เล่าเื่การฝึกซ้อมของเขาให้พันธกรฟัง พันธกรก็ฟังพร้อมกับพยักหน้าและยกแก้วชาเขียวดื่มไปด้วย
“นายบอกให้ยิงที่หัวมันใช่ไหม?” พสุถาม “นั่นคือจุดอ่อนของมันใช่ไหม?”
“อือ” พันธกรตอบรับ “เหมือนมนุษย์ไม่มีผิด จะว่าไป พวกเอไอนี่ก็เหมือนมนุษย์ทุกอย่างเลยนะ มีแขนมีขาเท่ากับพวกเรา มีส่วนหัว มีลำตัว เหมือนกับมนุษย์ทุกประการ”
“นั่นสิ” พสุพูดออกมาแล้วเขาก็เปลี่ยนเื่ “เออ พรุ่งนี้มีสอบคณิตศาสตร์ที่ห้อง นายเองก็อย่าลืมทบทวนบทเรียนด้วยนะเว้ย”
“แล้วเพิ่งมาบอกตอนนี้เนี่ยนะ?” พันธกรถอนหายใจออกมา “เออ เดี๋ยวคืนนี้จะดูหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบ แล้วข้อสอบมันยากไหม?”
ทางฝ่ายภัทรและกมลก็มาถึงโรงเรียน แล้วพวกเขาก็ไม่ผิดหวัง เมื่อเห็นเด็กนักเรียนในชุดไปรเวทกำลังเล่นกีฬากันอยู่ กมลเห็นกลุ่มนักเรียนชายหญิงกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นบาสเก็ตบอลอยู่ เธอก็เลยหันไปบอกภัทร “เดี๋ยวพี่จะไปขอเขาเล่นบาสด้วย ของถนัดเลย น้องก็ไปเล่นบอลสิ”
“แน่อยู่แล้วพี่” ภัทรบอกยิ้มๆ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไป ภัทรเดินเข้ามาในสนามฟุตบอลก็เจอพี่เบิ้มกำลังเล่นบอลอยู่กับคนอื่นๆ อยู่
“อ้าว? น้องภัทร นึกแล้วว่าน้องต้องมา” พี่เบิ้ม พี่ใหญ่ชั้นม.หกเอ่ยทักทายขึ้น “มาเล่นบอลกันสิ พอเล่นเสร็จ ค่อยไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือกัน”
“ครับ ได้เลย” แล้วภัทรก็ร่วมลงเล่นกีฬาฟุตบอลด้วยกับพวกพี่เบิ้ม ทางด้านพันธกร เขาก็บอกลาพสุก่อนจะออกมาจากบ้านของเขา เขาเจอหน้าแม่ของพสุอีกครั้ง แม่ของพสุก็ไม่มองเขาเหมือนเดิม พันธกรรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เขาเลยเอ่ยกับแม่ของพสุ
“ผมก็บอกแล้วว่าไม่อยากให้ไอ้ดินมันมาร่วมรบด้วย” พันธกรบอกออกมาตามจริง “แต่มันไม่เชื่อน่ะครับ ผมเองก็พยายามหว่านล้อมแล้ว แต่มันก็ไม่ยอม มันอยากจะออกรบจริงๆ”
“ก็เพราะเธอนั่นแหละ” แม่ของพสุกล่าวโดยไม่หันมามองเขา แล้วแกล้งทำเป็จัดระเบียบถาดใส่ขนมไทย “ถ้าพสุไม่มาเจอเธอ เขาคงไม่คิดอะไรแบบนั้น”
พันธกรได้ยินดังนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมา เขายกมือไหว้ขอโทษแม่ของพสุ “ขอโทษนะครับ ผมจะพยายามบอกให้พสุล้มเลิกความคิดที่จะออกไปสู้ด้วย”
“เป็ไปไม่ได้หรอก” แม่ของพสุว่าขึ้นมา “ดินเขาตัดสินใจอะไรแล้วเขาไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ถ้าเขาบอกว่าจะออกรบ เขาก็จะออกรบ ห้ามเขาไม่ได้หรอก”
พันธกรถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอกลาแม่ของพสุ “งั้นผมไปก่อนนะครับ” เขากำลังจะเดินออกไป แต่แม่ของพสุก็เรียกเขาเอาไว้ ทำเอาเขาหันกลับมามองแม่ของพสุ
“แต่ก็ขอบใจพวกเธอนะที่ช่วยเหลือพวกเรา” แม่ของพสุคราวนี้ยิ้มให้พันธกรแล้ว เขาเลยออกจะโล่งใจที่แม่ของพสุไม่ได้ถึงกับโกรธเขาขนาดนั้น แล้วแม่ของพสุก็พูดต่อ
“ดินคงอยากเป็เหมือนพ่อของเขา พ่อของเขาก็เป็ทหารแล้วก็ตายในสนามรบ” อีกฝ่ายบอกออกมา “แม่ก็พอเข้าใจ แม่เองก็ชอบพ่อที่พ่อเป็คนกล้าหาญแบบนั้น”
“คุณแม่...” พันธกรจะกล่าวอะไรออกมา แต่แม่ของพสุกลับขัดขึ้นก่อน
“แต่ไม่ว่ายังไง แม่ก็ห้ามไม่ให้ดินออกไปสู้รบเด็ดขาด” เธอบอก “มันเป็เื่อันตราย เธอน่ะถูกฝึกมาแล้วใช่ไหม? แต่พสุเขายังไม่มีทักษะอะไรเลย แล้วจะไปออกรบได้ยังไง? ฝากเธอด้วยนะ บอกพสุให้ล้มเลิกความคิดเื่ที่จะไปออกรบด้วย”
“ครับ ผมจะทำ” เขาให้สัญญากับแม่ของพสุ “พรุ่งนี้ผมจะบอกมัน”
แม่ของพสุคลี่ยิ้มให้พันธกรอย่างอ่อนโยนก่อนจะบอก “เอาขนมไปทานไหมล่ะ? ตอนนี้แม่ทำถูกสูตรแล้ว หลังจากใส่น้ำตาลทรายเยอะเกินไป เอาไหม?”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมเกรงใจ” พันธกรบอกออกมา เขาไม่มีเงินติดตัวสักบาท แต่แม่ของพสุก็เอาขนมใส่ในถุงพลาสติกเป็จำนวนมาก แล้วก็ยื่นให้เขา
“เอากลับไปให้พวกเด็กทหารม.ปลายกินด้วยก็ได้” แม่ของพสุว่า “แล้วจะติดใจในฝีมือของแม่”
“เอ่อ ครับ...” พันธกรจำต้องรับถุงขนมไทยมา แล้วเขาก็เดินออกจากบริเวณบ้านของพสุทันที ตอนแรกเขาคิดว่าจะไปเดินตลาดเสียหน่อย แต่พอคิดอีกที กลับบ้านของชานนท์ดีกว่า จะได้เอาขนมพวกนี้ไปเข้าตู้เย็นด้วย
ระหว่างทางที่พันธกรกำลังจะกลับมาบ้านของชานนท์ ทรัพย์สินที่กำลังนั่งบนเตียงอย่างว่างๆ ก็ถามปฏิคมที่เพิ่งกลับออกมาจากด้านนอกขึ้นมา “น้องคม น้องสาแอบชอบน้องพันหรือเปล่า?”
ปฏิคมหันขวับไปหาทรัพย์สินทันที ปราชญา ชัชชัยกับวาสุกรีก็อยากรู้เหมือนกัน พวกเขาทั้งสามเลยหันมามองปฏิคม ตัวปฏิคมเองก็เกาศีรษะก่อนจะบอก
“ครับ” ปฏิคมยอมรับออกมา ชัชชัยเลยปรบมือตัวเองครั้งหนึ่ง
“นึกแล้ว” ชัชชัยเองก็พอสังเกตเห็นเหมือนกัน “เล่นทำท่าเป็ห่วงกันขนาดนั้น แล้วฝ่ายไอ้พันไม่รู้อะไรเลยเหรอ?”
“ไม่รู้อะไร?” พันธกรจู่ๆ ก็โผล่เข้ามา เล่นเอาทุกคนพากันใ แล้วปฏิคมก็กลบเกลื่อนเป็เื่อื่น พร้อมกับมองถุงขนมไทยที่พันธกรถือมาด้วย และถามว่าเอามาจากไหน?
“แม่ของไอ้ดินให้มาน่ะ” พันธกรบอก “มากินกันไหม? ท่าทางน่าจะอร่อยนะ”
ทางด้านวรรณสา เธอก็สอนให้ณปภาลองใช้เตาอบคุกกี้ดู เพื่อเป็การแลกเปลี่ยนความรู้กัน แล้วณปภาก็ทำคุกกี้ออกมาได้สำเร็จ เธอถึงกับดีใจที่เธอสามารถทำขนมอย่างคุกกี้ได้
“น้องสาเก่งจังเลยนะ” ณปภาชื่นชมเธอ “มีเสน่ห์ปลายจวัก แบบนี้ใครได้ไปเป็แฟนคงโชคดีน่าดู”
วรรณสาได้ยินอย่างนั้น เธอก็นึกไปถึงพันธกร ผู้ที่ไม่ได้รู้เื่อะไรเลยว่าเธอคิดอย่างไรกับเขา แล้วเธอก็บอกแก่ณปภา “คุณน้าทำเก่งแล้วค่ะ ทำออกมาครั้งแรกได้แบบนี้ก็เก่งแล้ว”
“นี่” ณปภาหันมองซ้ายขวาก่อนจะกระซิบเสียงเบา “ถ้าชอบก็บอกออกไปเลยว่าชอบ”
“เอ๊ะ?” วรรณสางุนงง ณปภากำลังจะบอกอะไรเธออย่างนั้นหรือ? ณปภายิ้มให้เธอ แล้วก็เฉลยออกมา
“น้ารู้ว่าน้องสาชอบน้องพัน” ณปภาพูดออกมา ทำเอาวรรณสาเขินอายจนหน้าแดง ณปภาก็ถามย้ำอีกที “ใช่ไหมจ๊ะ?”
“ค่ะ” วรรณสาพยักหน้าอย่างยอมรับ “แต่อีกฝ่ายนี่สิ ไม่เคยรู้อะไรเลย”
“ตอนที่น้าแอบชอบคุณนนท์น่ะ น้าก็เหมือนน้องสานั่นแหละ ไม่กล้าบอกออกไป เขาเลยไม่รู้ว่าน้าคิดยังไงกับเขา” ณปภาเล่าเื่ของเธอให้ฟัง “แต่พอน้าตัดสินใจสารภาพออกไป ปาฏิหาริย์ก็เกิด พบว่าเขาเองก็ชอบน้าเหมือนกัน บางที น้องสากับน้องพันอาจจะเหมือนเื่ของน้าก็ได้”
“คงไม่หรอกค่ะ” วรรณสาปฏิเสธออกมา “พันเขาเห็นสาเป็แค่ ‘เพื่อนสนิท’ เท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้”
“แล้วทำไมไม่ลองสารภาพออกไปล่ะ?” ณปภาถามเธอ “อย่างน้อยให้เขารู้ความรู้สึกของตัวเองบ้างก็ดีนะ”
“สาก็อยากทำหรอกค่ะ” เธอว่าออกมา “แต่สากลัวว่าความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไป กลัวจะไม่เหมือนเดิมอีก ถ้าคำตอบของเขาเป็ ‘ไม่’ ขึ้นมา สาคงเข้าหน้าเขาไม่ติด”
ณปภาเลยมองวรรณสาอย่างเป็ห่วง ฝ่ายวรรณสาก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอาถาดที่ใช้อบคุกกี้ เอาคุกกี้มาวางพักไว้บนตะแกรงเพื่อให้เย็นตัว
712
