สลับร้าย กลายเป็นรัก

    "ผมอยากให้หมอสั่ง งดเยี่ยมเธอตลอดระยะเวลาที่เธอพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ครับ หวังว่าหมอคงจะมีเหตุผลที่ดีและสามารถทำตามคำสั่งของผมได้นะครับ" อาทิตย์เคาะปืนเสียงดังแก๊งๆๆ ขอให้หมอทำตามที่เขาบอกด้วยความที่จรรยาบรรณก็มี แต่ความกลัวมีมากกว่าหมอจึงได้ทำตามที่เขาบอกทันที เมษาเอาเเต่ทำหน้าบึ้งเพราะเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมอาทิตย์ถึงต้องสั่งงดเยี่ยมเธอตลอดระยะเวลาที่เธอพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

     "ไม่ต้องห่วงนะครับทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คุณอาทิตย์สั่ง เดี๋ยวยังไงหมอขอตัวก่อนนะครับ"

     "ขอบคุณครับหมอ"

     "นี่คุณ ทำไมต้องสั่งงดเยี่ยมฉันด้วย แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งงดเยี่ยมฉัน คุณกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

     "ตอนนี้ยังไม่ใช่ อีกหน่อยก็ไม่แน่"

     "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"

     "เปล่านี่ ฉันไม่ได้พูดอะไรซะหน่อย ที่ฉันสั่งงดเยี่ยมเธอก็เพราะฉันอยากจะแกล้งไอ้บ้านั่นให้มันอกแตกตาย ฉันอยากรู้จริงๆเลยว่าถ้ามันมาเยี่ยมเธอไม่ได้มันจะทำหน้ายังไง"

     "แต่นายไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันแบบนี้นะ" อาทิตย์ไม่ตอบคำถาม แต่เขาลุกจากเตียงอย่างรวดเร็วและเดินไปหาเมษาที่เตียง พร้อมกับโน้มหน้าโค้งลงจนแทบจะชนหน้าของเมษาอยู่แล้ว เขากระซิบน้ำเสียงแผ่วเบาที่ข้างๆหูของเธอ

    "แล้วอยากให้ฉันเป็นเจ้าของของเธอไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจะจัดให้" เมย์ตาลุกวาวเบิกโพรง เพราะน้ำเสียงของอาทิตย์นั้นมันชวนให้เธอขนลุกขนพองยังไงไม่รู้ เมษาได้แต่เอียงตัวหลบและถอยออกห่างจากอาทิตย์พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุยกันที

     "คุณหมอก็ตรวจเสร็จแล้ว นายกลับไปที่ห้องพักของตัวเองได้แล้ว"

     "เป็นอะไรอ่ะ ทำไมต้องหน้าแดงด้วย"

     "อะไร? ใครหน้าแดง ไม่มีซักหน่อย!!"

     "ก็เธอนี่ไง ดูสิหน้าแดงเป็นก้นลิงเลย น่ารักจัง" อาทิตย์เอื้อมมือขึ้นมาเเตะที่แก้มของเมษาพร้อมกับออกเเรงบีบแก้มเมษาเล่นอย่างมันมือ วินาทีนั้นอาทิตย์รู้สึกได้ว่าเขามีความสุขมากที่ได้คอยแกล้งและอยู่ใกล้ๆเธอแบบนี้ เสี้ยววินาทีที่อาทิตย์กำลังจะโน้มตัวลงไปจูบเธอ เพื่อพิสูจน์หัวใจตัวเองอีกครั้ง เเต่ทว่า…

     "นายครับ ห้องที่เตรียมไว้ อุ้ย!!ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่านายกำลัง…" เมษาผลักตัวอาทิตย์ออกและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนอาทิตย์นั้นทำหน้าอารมณ์เสียและหันไปทำตาดุใส่แม็กซ์ผู้ที่เดินโผงผางเข้ามาโดยไม่รู้ว่าข้างในนั้น นายของเขากำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มพอดี

     "แกนี่ไม่มีสมองยังไงก็ไม่มีสมองอย่างนั้นเลยนะไอ้แม็กซ์ เคาะประตูก่อนเป็นไหม!!?"

     "เอ่อนายครับ นี่มันห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลครับ ที่นี่มีประตูเดียวก็คือประตูทางออกครับนาย จะให้ผมขอตรงไหนล่ะครับ"

     "อ๋อ..เดี๋ยวนี้จะได้ย้อนฉันแล้วหรอ ถ้ามันไม่มีประตูให้เคาะแกก็ตะโกนส่งเสียงเข้ามาก่อนไม่ได้หรือไง ฉันจะได้เตรียมตัวถูก โผงผางเข้ามาแบบนี้รู้ไหมว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่"

     "รู้ครับ เมื่อกี้ผมเห็นกับตาเลยครับนาย"

     "มันไม่ใช่แบบที่พี่แม็กซ์เห็นนะคะ เมย์อธิบายได้ คือว่า…."

     "ไปเถอะเเม็กซ์ ฉันอยากไปเปลี่ยนชุดกลับบ้านแล้ว อ่อ ช่วยพายัยเตี้ยนี้ไปพักในห้องที่ฉันเตรียมไว้ด้วยนะ"

     "แต่ว่านายครับ...ห้องพักฟื้นของน้องเมย์..แฟนของเธอไม่เตรียมห้องไว้ให้แล้วนะครับ"

     "ก็เรื่องของมันสิ มันรวยนักไม่ใช่หรอ ให้มันซื้อสัก 15 ห้องจะเป็นไร ทำตามที่ฉันบอก!!"

     "ครับนาย..เชิญครับน้องเมย์"

     "นี่นายมันจะมากเกินไปแล้วนะ ที่นายทำแบบนี้ นายไม่อยากให้ฉันเจอหน้าพี่แบงค์ใช่ไหม.."

     "ฉันไม่มีเวลาว่างมาตอบคำถามเธอหรอกนะ เอาเป็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามนี้..อ่อแล้วอีก 3 วันฉันจะให้ไมค์มารับเธอที่นี่ไปส่งที่คอนโดเอง รู้เรื่องนะ แม็กซ์แกโทรไมค์ด้วยนะว่าฉันอะไร ฉันขอไปเปลี่ยนชุดก่อนเดี๋ยวมา!!" อาทิตย์จัดการรับชุดลำลองจากเเม็กซ์และเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะเดินตามบุรุษพยาบาลไปยังห้องพักฟื้นที่เขาเตรียมไว้ให้กับเมษา เเต่ทว่ายังไม่ทันจะถึงห้องพักเขาก็ต้องหัวเสียกับศัตรูคู่อาฆาตของเขาเสียก่อน เมื่อจู่ๆแบงค์ก็วิ่งเข้ามากระชากคอเสื้อเขาไว้

     "แกเอาเมย์ไปไว้ที่ไหน ทำไมฉันไม่เห็นเมย์ที่ห้องพักฟื้นที่ฉันเตรียมไว้ แกทำอะไรเธอ?"

     "นี่..พ่อของนายไม่สอนหรือไงว่า ให้มีมารยาทกับคนที่ไม่รู้จักหน่อย เอามือสกปรกๆของเราออกจากเสื้อราคาแพงของฉันได้แล้ว"

     "ฉันไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับคนป่าเถื่อนอย่างแก แกเอาแฟนฉันไปไว้ที่ไหน?"

     "ยัยนั่นเป็นแฟนแกแท้ๆ..แกยังไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน แล้วฉันเป็นคนนอก ฉันจะรู้ได้ไง วันๆฉันไม่ได้เดินตามก้นยัยนั่นตลอดนิ ถ้าแกจะควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ขนาดนี้ โน่น!!ตึกผู้ป่วยทางจิตไปรับการรักษาซะสิ จะได้หายบ้าสักที ปล่อย!!"

     "ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าแกจะไม่รู้ว่าแฟนฉันอยู่ไหน แกตั้งใจไม่อยากให้ฉันเจอกับเมย์ใช่ไหม แกกลัวว่าเมย์จะเลือกฉันมากกว่าแกน่ะสิ"

     "ฉันไม่จำเป็นต้องเอาคนอย่างแก มาเทียบกับฉันหรอกนะ อ่อแล้วก็อีกอย่างนะ ถ้ายัยเตี้ยเลือกแกจริง ป่านนี้เธอคงเก็บเสื้อผ้าไปอยู่กับแกแล้วแหละ จริงไหม..ฉันเสียเวลากับคนบ้าอย่างแกมามากพอแล้ว บาย!!" แบงค์ได้เเต่ยืนหัวเสียเพราะเข้าไปถามพยาบาลฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ไม่พบว่าเมษารักษาตัวอยู่ที่ไหนหรือพักอยู่ที่ห้องไหน แบงค์หงุดหงิดหนักมากแล้วตอนนี้อาทิตย์ก็ได้เดินจากเขาไปไกลแล้วตอนนี้แบงค์ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากขับรถกลับบ้านอย่างเดียว แบงค์พยายามใช้มือถือของตัวเองโทรหาเมษาแต่ทว่ามือถือของเมษานั้นอยู่ที่อาทิตย์..เพราะตอนที่พวกเขาสลับตัวกันนั้นพวกเขาได้สลับมือถือกันใช้ด้วย อาทิตย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นเป็นเบอร์ของแบงค์ เขายิ้มยกที่มุมปากก่อนจะขว้างโทรศัพท์มือถือของเมษา ลงไปที่บ่อปลาคาร์ฟหน้าโรงพยาบาล

      "เสียใจด้วยนะ ต่อไปนี้ นายจะไม่มีวันได้เข้าใกล้คนของฉันอีก" อาทิตย์ที่เห็นว่ารถของแบงค์ขับออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว เขาจึงเดินกลับเข้ามาที่โรงพยาบาลและตรงไปยังห้องพักฟื้นของเมษาทันที ซึ่งตอนนี้มีแม็กซ์กับไมค์ช่วยดูแลเมษาอยู่แล้ว อาทิตย์เปิดประตูเข้ามาด้วยความร่าเริงคล้ายกับว่าเขามีความรู้สึกกับอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งไม่ได้สังเกตสายตาของเมษาเลยว่าตอนนี้ เธอกำลังสงสัยในการกระทำของอาทิตย์มากๆว่า ทำไมอาทิตย์ต้องสั่งงดเยี่ยมเธอและไม่ยอมให้แบงค์มาเจอหน้ากับเธอ เขาทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไรกันติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ