อาเวย จ้องมองแผ่นแสงหน้าต่างสถานะของเพื่อนรัก ด้วยดวงตาที่แทบจะถลนออกมาอีกครั้ง เมื่อมองดูดี ดี
จนชะงักค้างจนเกือบ จะเสียหลัก ร่วงลงจากขอบปูน
"ซวยเช็ดแล้วไงเชน!" อาเวยโวยวาย พลางเอามืออ้วนๆ ตบหน้าผากตัวเองดัง ปึก! "พาสซีฟติดตัว กลืนเื นี่รังสีระดับสายโจมตี ชัดๆ แต่ไหงเชน กลายเป็สายสนับสนุนไปได้ ซวยแล้วไง!"
เชนขมวดคิ้วหรี่ตาลงมองตามนิ้วสั้นม่อต้อ ของสหายที่จิ้มไปยังสัญลักษณ์รูป 'ดอกจัน' เล็กๆ สีเขียวอ่อนที่มุมล่าง เมื่อเพ่งมองครู่หนึ่ง หน้าต่างข้อมูลย่อย ก็โชว์หราขึ้นมา
[ประเภทคลาส: สายสนับสนุน] หมายเหตุ:สกิลในอนาคตจะถูกปลดล็อกตามเส้นทางสายอาชีพ
ขณะอีกฝ่ายรีบยกมือ "เชน... โทษที ข้านึกว่าเองจะเป็สายบู๊ เืสาดเหมือนข้า" อาเวยกล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่พลางส่ายหัว "สายสนับสนุนน่ะ ในสมรภูมิจริง มันคือเป้านิ่งดีๆ นี่เอง"
ซึ่งเห็นได้ชัด เชนไม่อยากจะให้เพื่อนผิดหวัง
ชายหนุ่มเ้าของใบหน้าเฉื่อยชา ทำเพียงหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ แม้ใจหนึ่งจะรู้สึกวูบโหวง แต่เขาก็ยังมองโลกในแง่ดี "เอาน่า... อย่างน้อย 'กลืนเื' มันก็น่าจะมีดีอะไรบ้างแหละ อย่างน้อยมันก็เพิ่มสเตตัสถาวร ให้ข้าได้เชียว"
"เหอะๆ ข้าก็คิดเช่นนั้น" อาเวยตบไหล่เพื่อนเบาๆ เป็การให้กำลังใจ "่สายเดี๋ยวข้ามารับ ไปลงทะเบียนฮันเตอร์ที่โรงยิมร่วมทุนเสินหลัว เห็นว่าที่นั่นจะมีการอบรมฮันเตอร์มือใหม่ด้วย ข้าไปงีบก่อนล่ะ กะเช้านี่มันดูดพลังิญญาชะมัด!"
พูดจบชายอ้วนก็วิ่งปรู๊ดลงจากดาดฟ้า ด้วยความคล่องแคล่ว ราวกับลูกบอลที่อัดลมมาเต็มที่ ทิ้งให้เชนยืนงงกับชะตากรรม 'สายสนับสนุน' ของตัวเองอยู่เพียงลำพัง
…่สายของวัน แสงแดดเริ่มแผดเผา ผ่านกลุ่มเมฆหมอกควันบนท้องฟ้า อาเวยพาเชนมาหยุดอยู่ที่หน้า 'โรงยิมเขตพิเศษ' ของโรงเรียนเสินหลัว
สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมด้วยรั้วไฟฟ้าและผนังเหล็กกล้าหนาทึบ บรรยากาศกดดัน ราวกับค่ายทหารระดับสูง ฮันเตอร์หน้าใหม่และศิษย์หัวกะทิ ประปรายเดินเข้าออก ด้วยชุดยูนิฟอร์มที่ดูภูมิฐาน
ที่จุดลงทะเบียน เครื่องสแกนปราณส่งเสียงดัง วิ้ง ก่อนที่เ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ จะเงยหน้าขึ้นมองเชน ด้วยสายตาเรียบเฉย
"ชื่อเชน เลเวล 2... เ้าอยู่สายไหน?" เ้าหน้าที่ถามตามระเบียบ
"สนับสนุนครับ" เชนตอบเสียงเรียบ
สิ้นคำนั้น เ้าหน้าที่ขมวดคิ้วเล็กๆ ก่อนจะเดาะลิ้นเบาๆ ด้วยความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง
เขาแสตมป์บัตรผ่านให้พร้อมโยนคืนมาบนโต๊ะคล้ายไม่ใส่ใจนัก สำหรับฮันเตอร์มืออาชีพ 'สายสนับสนุน' ที่ไม่มีพลังโจมตี ในยุคนี้มักถูกมองว่าเป็ภาระมากกว่า
ไม่เพียงแค่เ้าหน้าที่ แม้แต่กลุ่มนักเรียนรุ่นพี่ ปี5 ในชุดพละสบายๆ ที่แบกเป้อุปกรณ์เดินตามหลังมา ยังพากันมองค้อน "เฮ้อ... มีสายสนับสนุนเพิ่มมาอีกแล้วเหรอ แค่ปกป้องตัวเอง ยังยากเลยพวกเนี้ย"
เชนขมวดคิ้ว ฉายแววตาประกายไม่พอใจ เล็ก ๆ ท่ามกลางเสียงดูแคลน เขายังไม่เข้าใจโลกของฮันเตอร์ดีนัก
แต่อคติที่ได้รับกลับกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในใจ
พร้อมอาเวย รีบเข้ามากอดคอ สหายเอาไว้เสียก่อน "ช่างหัวพวกเขาเถอะเชน เข้าไปดูข้างในเถอะ ที่นั่นน่ะของจริง"
ภายในโรงยิมกว้างขวาง ถูกแบ่งเป็วงกลมประลองหลายจุด กลิ่นอายของปราณพลัง คละคลุ้งจนอากาศดูหนักอึ้ง
สายตาทุกคู่กำลังจดจ่ออยู่ที่สนามกลาง ที่ซึ่ง รุ่นพี่กวิน มัธยมศึกษาปีที่ 6 กำลังปะทะเดือด กับนายทหารครูฝึก ท่านหนึ่งอย่างสูสี
เสียงเนื้อปะทะเนื้อดังสนั่น ตึ้ง! ตึ้ง! ชุดยูโดของกวิน พัดสะบัดตามแรงเหวี่ยง ทุกท่วงท่า แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง ที่น่าสยดสยอง
"หากพวกเขาะเิพลังเกิน 3 ส่วน สนามนี้คงพังไปแล้ว" เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งกระซิบกระซาบ ขึ้นข้างๆ
ส่งให้เชน พร้อมเด็กใหม่คนอื่นๆ แอบลอบกลืนน้ำลาย ลงคอดังอึก! นี่คือระยะห่างของเลเวล และประสบการณ์ ที่เขายังมองไม่เห็นฝั่ง
ขณะที่อาเวยพยักหน้า หงึกๆ มองดูรุ่นพี่กวิน ด้วยความเลื่อมใส “เห็นว่ารุ่นพี่คนนี้คือตัวเก็งที่จะได้รับโควตา ไปฝึกฝนที่ประเทศจีน ในฐานะฮันเตอร์ระดับสูงเชียว”
ทันใดนั้น บรรยากาศในสนามประลอง ข้าง ๆ ก็เปลี่ยนไป ร่างระหงในชุดนักสู้ เดินก้าวออกมาสู่ลานวงกลม เธอคือ รุ่นพี่ริน
แต่ในยามนี้ไม่มีกรอบแว่นหนาเตอะหรือท่าทางคาบพิซซ่าอีกต่อไป มีเพียงมัดกล้ามเนื้อที่สวยงาม และรังสีความกดดัน ที่แผ่ออกมาจนฮันเตอร์แรงค์ F มือดี รอบๆ ยังต้องถอยกรูด
"การจะเป็ฮันเตอร์ที่ดี ร่างกายพวกเ้าต้องแข็งแกร่งก่อน เป็อันดับแรก ไม่ว่า จะเป็สายโจมตี หรือสายสนับสนุนก็ตาม!" รินประกาศก้อง เสียงของเธอหวาน แต่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการ
ขณะหญิงสาวขยับจัดระเบียบ ท่วงท่าเล็กน้อย ต่อยชกลม สายตาคมกริบของนาง ตวัดผ่านฝูงชน
จนมาหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาที่ยืนอยู่ข้างอาเวย เธอชะงักไปเล็กน้อย พลางจำได้ทันทีว่า นี่คือเด็กส่งพิซซ่า ที่แอบมองเธอจากหน้าต่างห้องเรียน
นางวางขวดน้ำลงช้าๆ ก้าวขึ้นสู่ใจกลางสนามประลอง ก่อนจะกวักมือเรียกด้วยท่าทางท้าทาย
"รุ่นน้อง... เ้าน่ะ ขึ้นมานี่!"
เชนอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา "ข้าหรือครับ?"
"ใช่ เ้านั่นแหละ... มาลองดูซิว่า สายสนับสนุนที่ดูซื่อบื้ออย่างเ้า จะทนหมัดรุ่นพี่ ได้สักกี่วินาทีกัน" รินยิ้มเหี้ยม เป็รอยยิ้มที่ทำให้เชนรู้ว่างานนี้... เขาไม่ได้ขึ้นไปเพื่อฝึกธรรมดา แน่นอน
72K
